บทที่ 161 ภูเขายังขาด!

ใจกลางเกาะ... บนยอดเขาหิมะ

เอสยืนอยู่บนยอดเขา มองออกไปทางชายฝั่ง ตอนแรกเขานึกว่ากลุ่มผมแดงพักอยู่ข้างในเกาะ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

จนกระทั่งเห็นแสงสว่างวาบที่ชายฝั่ง

"นั่นมันออร่าของโลย่า!"

เอสมองแสงจ้าที่ชายฝั่งแล้วรีบวิ่งไปทันที โลย่าเป็นทหารเรือ เป็นไปได้สูงว่าจะปะทะกับกลุ่มผมแดง

กว่าจะไปถึงชายฝั่ง... การต่อสู้ก็จบลงแล้ว

แต่ภาพที่เห็นทำเอาเอสงงเป็นไก่ตาแตก

กลุ่มผมแดงกับทหารเรือแบ่งชายฝั่งกันคนละครึ่ง นั่งกางเต็นท์ดื่มเหล้าคุยโวกันข้ามเขตแดนอย่างเมามัน

บรรยากาศคึกคักสุดๆ

"โย่... เอส!"

"ลูกพี่เอส! มาดื่มด้วยกันสิครับ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า... พวกเรารอนายอยู่พอดี!"

บาร์โธกับพรรคพวกเห็นเอสก็ทักทายเสียงดัง

ช่วงที่ผ่านมา เอสมาฝึกซ้อมกับลูกพี่บนเรือรบทุกคืน ลูกน้องเอสก็ตามมาแจมบ้าง

ไปๆ มาๆ เลยสนิทกันซะงั้น

"หมัดอัคคี เอส?"

กลุ่มผมแดงอึ้ง

โจรสลัดกับทหารเรือสนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ? ข่าวลือบอกว่าผมดำไล่ล่าหมัดอัคคีไม่ใช่เหรอ?

ผู้บริหารมองหน้ากัน

มีเงื่อนงำ!

"เดี๋ยวค่อยไปดื่มด้วยนะ"

เอสบอกปัดพวกบาร์โธ แล้วเดินตรงดิ่งไปหากลุ่มผมแดง

ลูกน้องแชงค์ตั้งท่าระวังตัวทันที หมัดอัคคีเป็นรุกกี้มาแรง คงจะมาท้าสู้กัปตันแน่ๆ

แต่ผู้บริหารไม่ได้สั่งห้าม เลยปล่อยเอสเข้ามา

ไม่นาน เอสก็มายืนต่อหน้าแชงค์

แชงค์ถือดาบ ยิ้มมุมปาก

"มาเพื่อท้าสู้ฉันเหรอ?"

"เปล่าครับ... ไม่ใช่แบบนั้น"

เอสโบกมือ อธิบาย "ผมเป็นพี่ชายของ ลูฟี่ ผมได้ยินลูฟี่พูดถึงคุณบ่อยๆ ว่าคุณช่วยชีวิตเขาไว้ ผมเลยอยากมาขอบคุณด้วยตัวเองครับ"

"ลูฟี่... หือ... เจ้านั่นมีพี่ชายด้วยเหรอเนี่ย?"

แชงค์อึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่เคยรู้มาก่อนว่าลูฟี่มีพี่ชาย ถึงจะเหลือเชื่อไปหน่อย แต่เขาก็ดีใจ

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ขอบใจมากที่อุตส่าห์มา งั้นมานั่งคุยกันหน่อยสิ!"

"เฮ้ยพวกเรา! จัดงานเลี้ยง!"

"กัปตัน! เราก็เลี้ยงกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ!"

ผู้บริหารดีใจกันใหญ่

ทุกคนเอ็นดูลูฟี่ อยากรู้เรื่องราวความเป็นไปของเจ้าหนูนั่น แถมไม่อยากน้อยหน้าพวกทหารเรือ เลยขนเสบียงกับเหล้าออกมาไม่อั้น

...

ค่ายทหารเรือ

โลย่านั่งข้างกองไฟ ท่อนบนเปลือยเปล่า พันผ้าพันแผลเต็มตัว

เขาแพ้แชงค์แบบราบคาบ

โดยเฉพาะเรื่อง ฮาคิ

เขาเพิ่งรู้ซึ้งว่าการฝึกฝนช่วยให้ใช้ฮาคิได้คล่องแคล่วเท่านั้น

แต่ถ้าอยากให้ฮาคิเติบโตแบบก้าวกระโดด... ต้องสู้จริง! โดยเฉพาะการปะทะกับผู้ใช้ฮาคิที่เหนือกว่า

ภายใต้แรงกดดันจากฮาคิของแชงค์ ไม่ใช่แค่จิตใจเขาที่ต่อต้าน แต่ร่างกายก็ต่อสู้ดิ้นรนด้วย

ร่างกายมันมีจิตสำนึก!

เหมือนเวลาเจอของตกใส่ บางทีสมองยังไม่ทันสั่งการ แต่ร่างกายขยับหลบไปเอง

ฮาคิคือพลังแฝงในตัวมนุษย์ พอร่างกายสัมผัสอันตรายถึงชีวิต มันจะรีดเร้นศักยภาพออกมา ปลดปล่อยฮาคิเพื่อเอาตัวรอด

คล้ายๆ อะดรีนาลีนหลั่งนั่นแหละ

พวกลูฟี่ที่เก่งขึ้นทุกครั้งที่สู้... ก็คงเพราะหลักการนี้เหมือนกัน

และยังมีอีกจุดหนึ่ง

"เทวาสลาย"

โลย่าหันไปมองยอดเขาด้านหลัง... ยอดเขาหิมะทั้งลูก ถูกฟันขาดกระเด็น!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอกับการโจมตีที่เคลือบ ฮาคิราชันย์ พลังทำลายล้างน่ากลัวมาก ฮาคิของเขาแตกกระจายง่ายๆ เลย

ตอนนี้เขาเริ่มจับทางฮาคิราชันย์ของตัวเองได้แล้ว ประสบการณ์นี้ล้ำค่ามาก

ฮาคิราชันย์ไม่ใช่แค่พลังทำลายที่เหนือกว่าฮาคิปกติ แต่มันแฝง "ความเป็นราชา" ของผู้ใช้ลงไปด้วย

โลย่ารู้สึกได้ชัดเจนว่า การจะเชี่ยวชาญฮาคิราชันย์ ฝึกแบบปกติไม่ได้ผล... กุญแจสำคัญคือ จิตใจและร่างกายต้องคู่ควรกับ "ความเป็นราชา" นั้นหรือไม่!

"ขอบใจนะ... ผมแดง"

โลย่ายกเหล้าขึ้นดื่ม

การต่อสู้วันนี้... คุ้มค่ามาก!

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

กลุ่มสเปดและกองพันที่ 11 ทยอยออกจากเกาะ เหลือเพียงกลุ่มผมแดง

ผู้บริหารเป็นห่วง

"กัปตัน... ด้วยฝีมือเอสตอนนี้ การเดินทางครั้งนี้อาจจะ..."

"ฉันรู้"

แชงค์มองทะเล

เรื่องหมัดอัคคีท้าชนหนวดขาว รู้กันไปทั่วโลกแล้ว คนรอดูผลกันเพียบ

แต่ที่เขากังวลไม่ใช่เรื่องนั้น เมื่อวานเขาคุยกับเอส ได้รู้เหตุผลที่ผมดำไม่จับเอส

เจ็ดเทพโจรสลัด!

ในฐานะคนนอก เขาไม่ก้าวก่ายการตัดสินใจของเอส อีกอย่าง สำหรับโจรสลัดทั่วไป การเป็นเจ็ดเทพโจรสลัดก็ไม่ใช่เรื่องแย่

แต่เขากังวลทิศทางของสถานการณ์โลก

สี่จักรพรรดิ... เจ็ดเทพโจรสลัด... กองทัพเรือ

โลกใหม่วุ่นวายมานาน จนกระทั่งสามขั้วอำนาจนี้ก่อตัวและคานอำนาจกัน โลกถึงเริ่มสงบ

การไปกวนน้ำให้ขุ่น... ไม่ใช่เรื่องดี

"พวกเรา... ออกเรือ!"

"โอ้ววว!"

...

หนึ่งวันต่อมา

กลุ่มสเปดเดินทางมาถึง เกาะมัตสึบะ

เกาะนี้อยู่ใกล้ เกาะฮาจิโนสึ มากที่สุดแห่งหนึ่ง พอล็อกโพสบันทึกคลื่นแม่เหล็กเสร็จ ก็มุ่งหน้าไปหาหนวดขาวได้เลย

จะเผชิญหน้ากับตำนานอย่างหนวดขาว... เอสเตรียมใจและร่างกายมาพร้อมที่สุด

ต่อไป... แค่ทุ่มสุดตัวก็พอ!

"กัปตันเอส!"

จู่ๆ ลูกน้องก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงาน

"มีเรือโจรสลัดกำลังเข้าเทียบท่าครับ!"

"เตรียมพร้อมรบ!"

เอสลุกพรวด ตอนนี้ใครมาขวาง เขาจะซัดให้เรียบ

ไม่นาน เรือโจรสลัดก็เทียบท่า

พอมนุษย์เงือกผิวสีน้ำเงินปรากฏตัว... ลูกเรือสเปดเหงื่อแตกพลั่ก

"เอส! นั่นมัน จินเบ!"

"เจ็ดเทพโจรสลัด... จินเบ ชายชาตรีแห่งท้องทะเล!"

ไม่นึกว่าเจ็ดเทพโจรสลัดจะมาดักรอที่นี่ แถมท่าทางขึงขังแบบนั้น มาขวางแน่ๆ

จินเบจ้องหน้าเอส ประกาศจุดยืน "หมัดอัคคี เอส... ข้าไม่ยอมให้ตัวอันตรายอย่างเจ้าไปเจอพ่อหนวดขาวแน่!"

"ถ้าจะขวาง... ก็ลองดู!"

เอสยิ้มมั่นใจ เทียบกับตอนเพิ่งเข้าโลกใหม่ เขาแกร่งขึ้นหลายเท่า ไม่หลงทางอีกแล้ว!

"เดี๋ยว... เรือรบมา!"

กำลังจะเปิดศึก เรือรบกองพันที่ 11 ก็แล่นเข้ามาเทียบท่า

เงาร่างหนึ่งพุ่งลงมาจากฟ้า!

"ตุบ!"

โลย่าลงมายืนคั่นกลางระหว่างทั้งสอง

"ผมดำ!"

จินเบหน้าเครียด แต่ไม่บุ่มบ่าม

เขาเดาเจตนาผมดำไม่ออก

ข่าวลือบอกว่าผมดำไล่ล่าเอส แต่เล่นไล่ตามมาถึงถิ่นหนวดขาวแบบนี้... ชักน่าสงสัย

กองทัพเรือกับสี่จักรพรรดิ เปิดศึกกันง่ายๆ ไม่ได้นะ!

"จินเบ... ชายชาตรีแห่งท้องทะเล"

โลย่ามองจินเบ ถามเสียงเย็น "ในฐานะเจ็ดเทพโจรสลัด... นายคิดจะช่วยกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวงั้นเหรอ?"

"ข้าไม่ต้องอธิบายให้เจ้าฟัง"

จินเบแค่นเสียง

โดยตำแหน่ง เจ็ดเทพโจรสลัดเป็นพันธมิตรกองทัพเรือ และเป็นศัตรูกับสี่จักรพรรดิ เขาออกหน้าช่วยหนวดขาวตรงๆ ไม่ได้

แต่การขวางเอสไม่ให้ไปเจอพ่อ... ถือเป็นเรื่องทะเลาะวิวาทระหว่างโจรสลัด ไม่ผิดข้อตกลงกับรัฐบาล

"ไม่ได้หรอก"

โลย่าหยิบ หนังสือเชิญ ออกมา พูดหน้าตาย "กองทัพเรือเรากำลังเชิญ หมัดอัคคี เอส เป็นเจ็ดเทพโจรสลัด... ดังนั้นในฐานะรุ่นพี่ นายจะมาสู้กับว่าที่เจ็ดเทพโจรสลัดไม่ได้"

"เจ็ดเทพโจรสลัด?!"

จินเบขมวดคิ้ว

ไม่ใช่นี่หว่า!

ในฐานะเจ็ดเทพโจรสลัด เขาได้รับแจ้งจากรัฐบาลแล้วว่าได้ตัวคนสุดท้ายแล้ว

"ทรราช" บาร์โซโลมิว คุมะ

ผมดำยังไม่รู้เรื่องเหรอ?

"อะลาดิน... เอาจดหมายจากรัฐบาลมาซิ!"

ไม่นาน จินเบก็โยนจดหมายให้โลย่า

"ดูเอาเองเถอะ... ผมดำ"

"....."

โลย่าเปิดซองด้วยความสงสัย พอเห็นรายชื่อเจ็ดเทพโจรสลัดคนใหม่... หน้าเหวอ

"เอส... ขอไฟหน่อย"

"โอ้!"

เอสจุดไฟเผาจดหมายในมือโลย่าจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

"แปะ!"

โลย่ากระทืบเท้าซ้ำลงบนกองขี้เถ้า สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม

"บัดซบเอ๊ย!"

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═