บทที่ 141 เคล็ดลับการคุม G-5

หลังจากฉลองบนเกาะฮาวายอย่างสุดเหวี่ยง 3 วันเต็ม... กองพันที่ 11 ก็จำใจกลับด้วยความอาลัยอาวรณ์ (เพราะเงินโบนัสหมดเกลี้ยง)

เห็นลูกน้องหน้าตาอิ่มเอิบ โลย่าก็โล่งใจ เป็นลูกน้องเขาก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันนะ

...

ครึ่งวันต่อมา... ป้อมปราการ G-5

“พลจัตวาโลย่ากลับมาแล้ว!”

สิ้นเสียงตะโกนราวฟ้าผ่า ทั้งฐานทัพ G-5 ก็ตื่นตัวทันที ทหารเรือวิ่งกรูกันไปที่ท่าเรืออย่างตื่นเต้น

...

ห้องทำงานผู้บัญชาการฐานทัพ

“เกิดอะไรขึ้น?”

เมนาร์ดที่กำลังสัปหงก สะดุ้งตื่น ได้ยินเสียงเอะอะข้างนอก ก็รีบชะโงกหน้าออกไปดู

ไอ้พวกทวดทูนหัวไปก่อเรื่องอะไรกันอีก?

ที่ท่าเรือ... โกโต้และลูกน้องยืนเข้าแถว (แบบเละเทะ) พยายามยืดอกทำท่าขึงขัง เหมือนอยากโชว์พาวให้ใครดู

กระตือรือร้นกว่าตอนต้อนรับเมนาร์ดร้อยเท่า

พอโลย่าเดินลงจากเรือ ทหาร G-5 ก็แหกปากต้อนรับสุดเสียง

“ยินดีต้อนรับกลับครับ... พลจัตวาโลย่า!”

“ดีมาก... คึกคักกันดีนี่!”

โลย่ายิ้มรับ

ไม่เลว ตอนแรกนึกว่าไอ้พวกบื้อนี่จะซึมเศร้าเรื่องเวอร์โก้นานกว่านี้ซะอีก ปรับตัวเก่งใช้ได้

“โฮ่ง!”

เจ้า “นายพล” หมาเฝ้าฐาน ก็วิ่งมาเลียหน้าแข้งโลย่า

“รู้แล้วๆ คิดถึงเหมือนกัน”

โลย่าผลักหัวเจ้าหมายักษ์ออกเบาๆ พันธ์ุปั๊กแท้ๆ แต่น่ารักตรงไหน ตัวเท่าควายขนาดนี้

...

หลังทักทายกันพอหอมปากหอมคอ

โลย่าเดินเคียงข้างโกโต้เข้าไปในป้อม

“ช่วงนี้มีอะไรเกิดขึ้นบ้างไหม?”

“ก็เหมือนเดิมครับ”

โกโต้ชินกับการมีโลย่าอยู่แล้ว ยิ่งโลย่าได้เลื่อนยศเป็นพลจัตวา เขาก็ยิ่งนับถือเป็นลูกพี่ใหญ่เต็มตัว

หลังจากเสียเวอร์โก้ไป G-5 ต้องการที่ยึดเหนี่ยวจิตใจใหม่ และในสายตาพวกเขา... ไม่มีใครเหมาะไปกว่าโลย่า

นายทหารที่ยอมรับพวกสวะอย่างพวกเขาได้ มีไม่เยอะหรอก!

อ้อ... ดูเหมือนจะมีผู้บัญชาการคนใหม่มาแล้วนะ

ชื่ออะไรนะ?

โกโต้เกาหัว นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก... ช่างแม่งละกัน

“ว่าแต่... พลจัตวาโลย่าครับ ผู้บัญชาการคนใหม่มาถึงแล้วนะครับ จะไปพบหน่อยไหมครับ?”

“อืม... ไปทักทายซะหน่อย”

โลย่าพยักหน้า

เจ้านายใหม่มา ก็ต้องไปรายงานตัวตามธรรมเนียม เขาเป็นคนมีมารยาทนะ

“สโมกเกอร์ ฮินะ บาร์โธ!”

โลย่าพาลูกน้องคนสนิทเดินไปที่ห้องผู้บัญชาการ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเคาะประตู

“ก๊อกๆ!”

“เข้ามา”

เสียงตอบรับดูไร้เรี่ยวแรง

โลย่ากับลูกน้องมองหน้ากัน เสียงดูเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน

พอเปิดประตูเข้าไป... เห็นชายคนหนึ่งนั่งท่า “The Thinker” (รูปปั้นคนนั่งเท้าคาง) อยู่บนโซฟา

ฮินะกระซิบ “นั่น พลเรือโทเมนาร์ด ค่ะ”

“อืม”

โลย่าพยักหน้า

“พลเรือโทเมนาร์ด... กองพันที่ 11 แห่งหน่วย G-1 มารายงานตัวครับ!”

“G-1 เหรอ...”

เมนาร์ดเงยหน้าขึ้น

ขอบตาดำลึก แก้มตอบ หน้าตาซูบซีดอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาทุกคนตกใจ

“ท่านเมนาร์ด... เป็นอะไรรึเปล่าครับ?”

“ยังไม่ตายหรอก”

เมนาร์ดโบกมือ จุดบุหรี่สูบด้วยสีหน้าอมทุกข์

เขามาอยู่ G-5 ได้ 3 วัน... 3 วันที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน น้ำหนักลดไป 5 กิโล

เมนาร์ดยื่นซองบุหรี่ให้โลย่า

“เอาสักมวนไหม?”

“ขอบคุณครับ”

โลย่ารับมา

พลเรือโทคนนี้น่าสงสารจังแฮะ

เมนาร์ดพ่นควัน สีหน้าเศร้าสร้อย

3 วันเต็มๆ ที่เขาอยู่ที่นี่... จนป่านนี้ยังไม่มีทหาร G-5 คนไหนจำชื่อเขาได้เลย!

ทุกครั้งที่สั่งงาน ทหารพวกนั้นจะทำหน้าสงสัยแล้วถามว่า

“ลุงเป็นใครอ่ะ?”

ชื่อเขามันจำยากตรงไหนวะ?

ปัญหาอื่นๆ อีกร้อยแปดพันเก้า พอจะขอตรวจสอบข้อมูลพื้นฐาน เช่น รายชื่อทหาร บัญชีงบประมาณ คลังอาวุธ...

“ไม่รู้ครับ!”

“ลองถามคนอื่นดูดิ๊”

“ลุงครับ... คำถามยากไป ผมตอบไม่ได้”

แม้แต่ระดับหัวหน้าหน่วยก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ไม่รู้ใช่ไหม... ได้! ตรวจสอบเองก็ได้!

พอเปิดห้องเก็บเอกสาร... เจอหนูตัวเท่าแมววิ่งเพ่นพ่าน เอกสารโดนแทะเรียบ ไม่เหลือซากกระดาษดีๆ สักแผ่น

พอเปิดตู้เซฟเก็บงบประมาณ... ว่างเปล่า สะอาดยิ่งกว่าหน้าเขาอีก

“เงินเหรอ?”

“ก็ใช้ไปหมดแล้วสิครับ!”

“เก็บไว้ก็เสียของเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ?”

คำตอบหน้าตายของลูกน้องยังดังก้องในหู

ฐานทัพ G-5 อันยิ่งใหญ่ มีหน่วยรบ 6 หน่วย กำลังพลเกือบ 2,000 นาย... แต่หาคนที่ "ใช้การได้" ไม่ได้สักคน

ไม่ใช่แค่ไร้ประโยชน์... แต่ยังขยันหาเรื่อง!

วันๆ ถ้าไม่ทรมานนักโทษ ก็ออกไปหาเรื่องชาวบ้าน ถ้าไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ สักวันคงนอนไม่หลับ

การฝึกซ้อม? ไม่มีในสารบบ!

ในฐานะคนจริงจังและรับผิดชอบ เขาแค่อยากทำหน้าที่ผู้บัญชาการให้ดี อยากพัฒนา G-5 ให้ดีขึ้น... แค่นั้นเอง

ทำไมมันยากเย็นขนาดนี้?

เมนาร์ดกุมขมับ น้ำตาซึม

“พวกคุณดูสิ... ชีวิตผมมันง่ายนักเหรอ?”

“ไม่ครับ... ไม่ง่ายเลย”

โลย่าตบไหล่เมนาร์ด เข้าใจหัวอกอย่างลึกซึ้ง

ตอนมา G-5 ครั้งแรก เขาก็เคยคิดจะดัดนิสัยไอ้พวกนี้เหมือนกัน

แต่ความคิดนั้นอยู่ได้แค่ 10 นาที

เขาค้นพบสัจธรรมว่า... การเป็นผู้บัญชาการ G-5 ที่ดีนั้นง่ายมาก

“ไม่ต้องบริหารอะไรเลย ปล่อยให้พวกมันทำตามใจชอบ ขอแค่คุณตั้งใจโกงกิน... คุณก็จะเป็นผู้บัญชาการที่ยอดเยี่ยมของ G-5 แล้ว!”

ยิ่งจริงจัง ยิ่งเละ

ขอแค่พวกข้างล่างไม่อดตาย ก็บุญโขแล้ว

ดีไม่ดี... ไปทำดีด้วยมากๆ พวกมันจะระแวงเอา

ต้องเข้าใจว่าทหาร G-5 คือพวกที่หน่วยอื่นเขี่ยทิ้ง ถ้าดัดนิสัยง่ายๆ คงไม่มาลงเอยที่นี่หรอก

ดูอย่างบาร์โธสิ โตมาแบบอดมื้อกินมื้อ ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาตัวรอด หนังสือก็แทบไม่อ่าน... จะเอาคุณธรรมจริยธรรมอะไรกับคนพวกนี้?

“ปลาใหญ่กินปลาเล็ก” คือความจริงข้อเดียวที่พวกมันเชื่อ สภาพแวดล้อมที่โหดร้ายหล่อหลอมให้พวกมันเป็นแบบนี้

...

หลังจากระบายความในใจ (และได้รับความเห็นใจ)

เมนาร์ดปาดน้ำตา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองโลย่ากับพวกอย่างสงสัย “พวกคุณสังกัด G-1 ไม่ใช่เหรอ? มาทำอะไรที่ G-5?”

“คำถามดีครับ!”

โลย่าผายมือ

“คืออย่างงี้ครับ... ท่านโมมอนก้าคงเห็นว่าพวกผมทำลายบรรยากาศดีๆ ของ G-1 เลยเตะโด่งออกมา พอดีพวกผมเข้ากับพวก G-5 ได้ดี... เลยกะว่าจะปักหลักอยู่ G-5 ถาวรเลยครับ”

“ปักหลัก... ถาวร?”

เมนาร์ดตาค้าง

เขานึกออกแล้ว... “ผมดำ” ตัวปัญหาอันดับต้นๆ ของกองทัพเรือ! ไม่ใช่แค่ก่อเรื่องตอนฝึก แต่คดี “ทรงผมโมฮอว์ก” (ของคอง) สะเทือนเลือนลั่นไปทั้งกองทัพ ท่านจอมพลยังกุมขมับ

ลำพังแค่คุม G-5 เขาก็จะบ้าตายอยู่แล้ว

ทำไมต้องส่ง ตัวหายนะ มาซ้ำเติมชีวิตเขาด้วยยยย!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═