บทที่ 60 - นักฆ่าระดับท็อป!
บทที่ 60 - นักฆ่าระดับท็อป!
บทที่ 60 - นักฆ่าระดับท็อป!
"พี่หลง คุณชายฉิน ประธานหลิว ไว้ชีวิตด้วยเถอะครับ!"
"ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ..."
เหลาหู่ส่งเสียงร้องโหยหวนและอ้อนวอนขอความเมตตา แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา จากห้องข้างๆ ก็มีเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาดังแว่วมา ฉินเฟิงถึงได้เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ
"หลิวฮุยสินะ เรื่องนี้ยังไม่จบหรอกนะ!"
"หมาของคุณมันทำเรื่องพวกนี้ ก็ต้องทำเพื่อนายทุนอย่างคุณแน่ๆ มันอยากได้ธุรกิจของพี่น้องผม คงจะเป็นความคิดของคุณสินะ?"
"คุณขาดเงินงั้นเหรอ?"
ฉินเฟิงหันกลับมา สายตาจับจ้องไปที่หลิวฮุย
รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมา กดดันจนหลิวฮุยเหงื่อแตกพลั่ก
"คุณชายฉิน ผมรู้แล้วครับว่าจะต้องทำยังไง คุณชายวางใจได้เลย ผมจะให้คำตอบที่คุณชายพอใจแน่นอนครับ!"
"ผมมีบาร์เพิ่งเปิดใหม่สองแห่งอยู่ที่ซีหวน ตอนนี้สามารถโอนให้พี่เฮยหลงได้เลย คุณชายเห็นว่ายังไงครับ..." หลิวฮุยปาดเหงื่อเย็นเฉียบพลางเอ่ยด้วยความระมัดระวัง!
"อืม รู้จักทำตัวดีนี่ ตงเจี๋ย การร่วมธุรกิจกับหลิวซื่อ เลื่อนออกไปก่อนก็แล้วกัน"
พูดจบ ฉินเฟิงก็หันหลังเดินออกไป
เวลานี้ หลิวฮุยถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
เมื่อออกมาข้างนอก ฉินเฟิงก็ยืนพิงกำแพงตรงทางเดิน จุดบุหรี่สูบ
ราวๆ สิบนาทีให้หลัง เฮยหลงก็เดินเอียงคอออกมาจากห้อง พลางคลายปมเนกไทให้หลวมขึ้น
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยดเลือด กลิ่นอายสังหารพวยพุ่ง เดินเข้ามาหาฉินเฟิง!
"ลูกพี่ครับ ท่านไม่เห็นจะต้องทำแบบนี้เลย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังต้องรบกวนให้ลูกพี่ลงมืออีก ทำแบบนี้มันดูเหมือนผมไร้น้ำยานะครับ!" เฮยหลงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ!
"เลิกทำตัวแข็งกร้าวกับฉันได้แล้วน่า!"
"แค่เรื่องขี้ปะติ๋ว ดึงดันมาจนถึงตอนนี้ ไม่รู้จักจบจักสิ้นสักที!"
"พวกทหารรับจ้างที่ช่ายป้าพามา เดี๋ยวฉันจัดการเอง ส่วนตัวมัน ฉันยกให้แกจัดการเองก็แล้วกัน ตกลงตามนี้นะ!"
พูดจบ ฉินเฟิงก็ก้าวเดินจากไป
"ลูกพี่ครับ รอผมด้วยสิ มาทั้งทีแล้ว ไปหาอะไรดื่มกันหน่อยดีกว่า!" เมื่อเฮยหลงได้ยิน ก็รีบวิ่งตามไปติดๆ เดินตามก้นฉินเฟิงไปต้อยๆ บ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด
ต้องรู้ก่อนนะว่า เฮยหลงเป็นคนที่มีนิสัยโหดเหี้ยมตัวจริงเสียงจริง การที่เขาจะทำตัวจู้จี้จุกจิกแบบนี้ได้ ก็มีแต่ตอนที่อยู่ต่อหน้าฉินเฟิงเท่านั้นแหละ
ยามค่ำคืน แสงไฟจากโคมไฟถนนส่องสว่าง
ฉินเฟิงกับเฮยหลงหิ้วเบียร์กันมาคนละลัง ในมือถือเนื้อย่างเสียบไม้ เดินกินลมชมวิวไปตามท้องถนน
ทั้งสองคนเริ่มเดินโซเซ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วตัว
ผู้คนที่เดินผ่านไปมา ต่างก็พยายามเดินเลี่ยงหนี
พวกเขามาถึงริมแม่น้ำ รับลมเย็นๆ พูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย
ในจังหวะนั้นเอง ประกายแสงเย็นยะเยือกก็วาบขึ้น ฉินเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย คว้าตัวเฮยหลงกระชากเข้ามาหาตัวอย่างแรง!
"แกรก!"
ทันใดนั้น เสาหินที่ยึดโซ่เหล็กริมแม่น้ำ ก็แตกกระจาย เศษหินกระเด็นไปทั่ว
เมื่อเฮยหลงเห็นดังนั้น ก็สร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง!
"แม่งเอ๊ย ไอ้พวกสวะนั่นอีกแล้วเหรอเนี่ย!" เฮยหลงคำรามเสียงต่ำ วิ่งตามฉินเฟิงไปหลบหลังรูปปั้นหินเพื่อกำบังตัว แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ
สิ่งที่เขาหวาดระแวงที่สุดก็คือการลอบสังหารนี่แหละ!
ถ้าต้องดวลปืนกันซึ่งๆ หน้า เขาก็ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น
แต่พวกนักฆ่าพวกนี้ มันยากที่จะป้องกันตัวได้ทัน!
"ช่วยฉันกินเบียร์ขวดนี้ให้หมดที!"
ในจังหวะนั้นเอง ฉินเฟิงก็ยัดเบียร์ขวดสุดท้ายใส่มือเฮยหลงแล้วพูดขึ้น
"ลูกพี่ ท่านขี้โกงนี่นา เมื่อก่อนท่านคอทองแดงจะตายไป ทำไมตอนนี้ถึงยอมทิ้งเหล้าล่ะเนี่ย!" เฮยหลงร้องโวยวายด้วยความประหลาดใจ มองฉินเฟิงด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ!
บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่นี้ มลายหายไปในพริบตา
บนใบหน้าของเฮยหลงไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ
"เอาล่ะ เลิกมัวโอ้เอ้ได้แล้ว คนมีครอบครัวแล้ว ดื่มเหล้าก็ต้องรู้จักลิมิต"
"เดี๋ยวฉันไปจัดการไอ้หนูสกปรกตัวนั้นเอง แกก็ค่อยๆ ดื่มไปละกัน"
พูดจบ ฉินเฟิงก็เดินอาดๆ ออกไปอย่างหน้าตาเฉย!
วินาทีต่อมา!
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ยกเท้าขึ้นกระทืบพื้น พื้นดินก็พลันระเบิดออก
เห็นเพียงร่างของฉินเฟิงขยับวูบ โซเซหายลับไปจากจุดนั้น
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เฮยหลงก็ส่ายหน้าไปมา
เขาจำได้ว่า เมื่อหลายปีก่อน ลูกพี่เคยสร้างวีรกรรมตอนเมาเหล้าเอาไว้ครั้งหนึ่ง!
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ลูกพี่ดื่มจนเมามายแล้วออกไปปลดทุกข์ เดินสะลึมสะลือหลงเข้าไปในบังเกอร์ของศัตรู พอเสียงปืนใหญ่ดังขึ้น เขากลับลงมือจัดการพวกทหารรับจ้างไปทั้งกองร้อย กว่าสองร้อยชีวิตด้วยมือเปล่า ในสภาพที่ยังเมาแอ๋อยู่เลย!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เฮยหลงก็เดาะลิ้นเบาๆ วีรกรรมพวกนี้เขาได้ยินมาจากคนอื่นทั้งนั้น
แต่เมื่อเชื่อมโยงกับฐานะที่แท้จริงของฉินเฟิง บางทีตำนานพวกนั้นมันก็อาจจะเป็นแค่เรื่องปกติในชีวิตประจำวันของเขาก็ได้
อีกด้านหนึ่ง!
บนภูเขาจำลอง มีร่างสองร่างซ่อนตัวอยู่ ทั้งคู่หมอบซุ่มอยู่บนนั้น ในมือประคองปืนซุ่มยิงขนาดยาวหลายเมตรเอาไว้
"ไอ้คนที่อยู่ตรงนั้นเมื่อกี้ มันหายไปไหนแล้ว!" หนึ่งในนั้นที่สวมแว่นตามองกลางคืนเอ่ยปากถามขึ้น!
"มึงมีฉายาว่าเยี่ยอิงแท้ๆ ยังจะมาถามกูอีกเหรอ?" ชายหนุ่มอีกคนที่สวมหมวก แค่นยิ้มเย็นชาตอบกลับ
"มึงก็มีฉายาว่าอิงหยั่นไม่ใช่รึไง การปล่อยให้เป้าหมายคลาดสายตาไปได้ สำหรับมึงแล้ว มันน่าจะเป็นเรื่องน่าอับอายไม่ใช่เหรอ?"
เยี่ยอิงส่ายหน้า ยังคงเล็งเป้าหมายไปที่ด้านหลังโขดหินก้อนใหญ่ต่อไป
พวกเขาสองคน คือมือปืนซุ่มยิงที่มีชื่อเสียงระดับโลก
เวลาออกปฏิบัติภารกิจ ก็มักจะลงมือในเวลากลางคืน ฆ่าคนได้อย่างไร้ร่องรอย
การปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ พวกเขามาด้วยความรู้สึกสนุกสนาน เตรียมตัวจะเล่นเกมแมววิ่งไล่จับหนู ทรมานเป้าหมายเล่นเสียหน่อย
ในตอนนั้นเอง!
ภายใต้การเล็งเป้าหมายผ่านกล้องซูมสี่เท่า จู่ๆ เยี่ยอิงก็เห็นเงาดำสายหนึ่งโผล่เข้ามาในระยะสายตา แถมยังอยู่ใกล้มากด้วย!
ใกล้จนเขาสามารถมองเห็นอีกฝ่ายกำลังโบกมือให้เขา ในมือถือขวดเหล้า ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกว้าง!
เยี่ยอิงชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็สามารถมองเห็นเงาร่างนั้นที่อยู่ด้านล่างได้ด้วยตาเปล่า
"หึๆ ภารกิจครั้งนี้ มันช่างน่าขันสิ้นดี!"
"ถึงกับจ้างพวกเรามาลอบสังหาร... ไอ้ขี้เมาสองคนเนี่ยนะ?"
เยี่ยอิงบิดขี้เกียจที่คอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยิ่งยโส เตรียมพร้อมที่จะเหนี่ยวไกปืนแล้ว
"ช่างมันเถอะน่า ฆ่าไอ้สองคนนี้ทิ้ง ก็ได้เงินรางวัลตั้งสองล้าน ได้เงินก็พอแล้ว จะไปสนอะไรนักหนา!"
อิงหยั่นไม่ได้สนใจไอ้ขี้เมาด้านล่างที่ถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว เขายังคงเล็งเป้าหมายไปที่ด้านหลังโขดหินก้อนใหญ่ต่อไป!
ฆ่าเป้าหมายคนนั้นได้ เงินรางวัลจะสูงกว่านี้อีก
แต่ในจังหวะนั้นเอง!
ก็มีเสียงลมหวีดหวิวดังขึ้น!
อิงหยั่นได้ยินเสียงของแข็งกระทบกันดังมาจากข้างกาย วินาทีต่อมา เขาก็เห็นขวดเหล้าขวดหนึ่ง แตกกระจายอยู่บนหัวของเยี่ยอิง
เศษแก้วร่วงหล่นลงมาโดนหน้าเขา
ทว่า หัวของเยี่ยอิงกลับพับตกลงมา ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น!
สิ่งที่เขาไม่ทันได้สังเกตเห็นก็คือ...
บนดวงตาของเยี่ยอิง มีเข็มเงินเล่มหนึ่งปักคาอยู่ ต่อให้เป็นตอนกลางวันแสกๆ ก็ยากที่จะมองเห็นได้
อิงหยั่นจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง จู่ๆ ก็สะดุ้งสุดตัว เขารีบหันกระบอกปืน ส่องกล้องมองหาไอ้ขี้เมาที่อยู่ด้านล่าง
แต่กลับต้องพบกับความหวาดผวา เมื่อเบื้องล่างว่างเปล่า มีเพียงเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง ที่ถูกลมพัดปลิวว่อนอยู่กลางอากาศ
"ซี๊ดดด!"
อิงหยั่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นึกว่าตัวเองเจอผีหลอกเข้าให้แล้ว
"ฟัค ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย!" อิงหยั่นสบถพึมพำ
ทันใดนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นยะเยือก แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง!
พร้อมกับกลิ่นเหล้าที่เตะจมูก
ทำเอาหนังหัวชาหนึบ!
ร่างกายของอิงหยั่นแข็งทื่อ กอดปืนซุ่มยิงเอาไว้แน่น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ราวกับเลือดในกายจับตัวเป็นก้อน
ถึงขั้นกลั้นหายใจเลยทีเดียว!
"ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน แบกปืนซุ่มยิงมาเดินเพ่นพ่าน นึกว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าปืนจริงๆ หรือไง?"
เสียงเย็นชาดังขึ้น!
เห็นเพียงฉินเฟิงในมือถือเนื้อย่างเสียบไม้ กำลังสวาปามคำโต นั่งยองๆ อยู่ข้างกายอิงหยั่น แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน ทำเอาอิงหยั่นถึงกับช็อกตาตั้ง
แต่เขาก็ตอบสนองกลับได้อย่างรวดเร็ว สมกับที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน
วินาทีนั้น!
อิงหยั่นยอมทิ้งปืนซุ่มยิง ตวัดมือชักมีดสั้นยุทธวิธีออกมาจากเอว แล้วตวัดเฉือนไปที่ลำคอของฉินเฟิงในทันที!
หมายมั่นปั้นมือว่าจะปลิดชีพอีกฝ่ายให้ได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว
(จบแล้ว)