บทที่ 27 - คำถามแทงใจดำของคุณชายหาน!

บทที่ 27 - คำถามแทงใจดำของคุณชายหาน!

"ตัวบ้าอะไรเนี่ย คุณย่าทำแบบนี้ได้ยังไง!"

"ไอ้ซูหมิงเจ๋อนั่นก็แค่ไปเรียนเมืองนอกมาไม่กี่ปี ซดน้ำหมึกฝรั่งมาหน่อยเดียว พอกลับมาปุ๊บก็มาชุบมือเปิบแย่งความดีความชอบของลูกสาวฉันไปซะแล้ว หน้าด้านเกินไปแล้วนะ!"

เฉินเหม่ยหลิงเห็นลูกสาวร้องไห้ด้วยความน้อยใจ ก็ลมออกหูทันที

เธอยืนเท้าสะเอว ตะโกนด่าทอเสียงดังลั่น

"พอได้แล้วน่า คุณก็เพลา ๆ หน่อยเถอะ ลูกกำลังเสียใจอยู่นะ เข้าไปปลอบลูกก่อนดีกว่า" ซูต้าไห่ถอดแว่นตาออก ถอนหายใจพลางเอ่ยเตือน

ถึงแม้เขาจะเป็นคนหัวอ่อน แต่เขาก็รู้สึกเหมือนกันว่าครั้งนี้คุณแม่กับพี่รองทำเกินไปจริง ๆ

โปรเจกต์นี้ ซูหลานเป็นคนไปเจรจามาได้ อุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยวิ่งเต้นมาตั้งหลายวัน พอซูหมิงเจ๋อกลับมาปุ๊บ ก็จะมายึดอำนาจไปดื้อ ๆ หลับตายังรู้เลยว่ามีลับลมคมใน

"คุณน่ะหุบปากไปเลย คุณน่ะมันขี้ขลาดที่สุด ลูกสาวโดนรังแกขนาดนี้แล้ว คุณยังมานั่งนิ่งเฉยอยู่อีก"

"พวกนั้นมันปีนขึ้นมาขี้รดหัวพวกเราแล้วนะ!" เฉินเหม่ยหลิงชี้หน้าด่าซูต้าไห่ฉาดใหญ่!

ซูต้าไห่โดนด่าจนต้องหดคอ ไม่กล้าเถียงอะไรอีก

"ไม่ได้ โปรเจกต์ที่ลูกสาวฉันลำบากลำบนแทบตายกว่าจะได้มา กำลังจะได้ลืมตาอ้าปากอยู่แล้วเชียว ฉันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ!"

"หึ ฉันจะโทรไปหาพี่ใหญ่ซูเดี๋ยวนี้แหละ!!"

ความโกรธของเฉินเหม่ยหลิงพุ่งปรี๊ด เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ควักมือถือออกมา กดโทรออกทันที

ไม่นานนัก ปลายสายก็รับสาย

"ใครเนี่ย คนกำลังยุ่งอยู่ มีอะไรเดี๋ยวค่อยคุย!" น้ำเสียงของซูต้าเหอดูรำคาญสุด ๆ

"ซูต้าเหอ แกมันหน้าไม่อายจริง ๆ นะ โปรเจกต์ที่ลูกสาวฉันอุตส่าห์ไปคุยมา พวกแกกลับมาชุบมือเปิบแย่งไปดื้อ ๆ อย่างนี้เลยเหรอ!" เฉินเหม่ยหลิงสติแตก ไม่พูดพร่ำทำเพลง ด่ากราดใส่โทรศัพท์ทันที

ปลายสาย ซูต้าเหอแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "นี่เป็นคำสั่งของคุณแม่ ถ้าแกแน่จริง ก็โทรไปเอาเรื่องกับคุณแม่เองสิ กล้าไหมล่ะ อย่าลืมนะ รังหมาที่พวกแกซุกหัวนอนอยู่ตอนนี้ มันยังเป็นทรัพย์สินของตระกูลซู ยังไม่ได้โอนชื่อให้พวกแกเลย จะมาทำกร่างอะไรหนักหนา!"

"อีกอย่างนะ ถ้ามีน้ำยาจริง โปรเจกต์มันจะโดนแย่งไปได้ยังไง เลิกพล่ามได้แล้ว คุณแม่เป็นคนตัดสินใจ มีอะไรก็ไปคุยกับท่านเอาเอง ฉันต้องเตรียมตัวเจรจากับผู้รับผิดชอบของว่านติ่งแล้ว ขืนเกิดความผิดพลาดขึ้นมา แกจะรับผิดชอบไหวไหมล่ะ!!"

พูดจบ ซูต้าเหอก็กดตัดสายทิ้งดื้อ ๆ!

เฉินเหม่ยหลิงโกรธจนตัวสั่น แทบจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ

"ไอ้พวกสารเลว ไอ้พวกลูกเต่าเอ๊ย!"

"พี่ใหญ่ซูทำไมถึงได้หน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้ รังแกกันเกินไปแล้วนะ~"

"ซูต้าไห่ คุณเลิกทำตัวเป็นเต่าหดหัวสักที ตอนนี้ไปหาพี่ใหญ่ของคุณกับฉันเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะไปฉีกปากมันให้ขาดเลยคอยดู" เฉินเหม่ยหลิงฟิวส์ขาดอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

เธอไม่เคยต้องเสียเปรียบก้อนโตขนาดนี้มาก่อนเลย แถมยังโดนอีกฝ่ายพูดจาเยาะเย้ยกลับมาอีกต่างหาก!

ตอนนี้เฉินเหม่ยหลิงหน้าดำหน้าแดง พุ่งพรวดเข้าไปในครัว คว้ามีดอีโต้เตรียมจะพุ่งออกไปลุยเต็มที่

ซูต้าไห่เห็นดังนั้น ก็รีบพุ่งเข้าไปขวางสุดชีวิต!

ส่วนฉินเฟิงเดินมายืนอยู่หน้าประตูห้องนอน เขาเคาะประตูเบา ๆ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

มีเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน

ครั้งนี้ ซูหลานคงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างหนักจริง ๆ

ฉินเฟิงหรี่ตาลง ประกายความเย็นชาพาดผ่านแววตา

เขาเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน ว่าพี่ใหญ่ของตระกูลซูจะหน้าไม่อายและเลวทรามได้ขนาดนี้!

รวมถึงยัยคนแก่เลอะเลือนนั่นด้วย ที่ลำเอียงได้โล่ขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นหัวซูหลานเลยแม้แต่น้อย

ลบความดีความชอบของซูหลานครั้งแล้วครั้งเล่าก็ว่าแย่แล้ว

พูดจาอะไรออกมาไม่ต่างกับการผายลมเลยสักนิด!

นี่มันตำนาน 'เสร็จนาฆ่าโคถึก' ฉบับชีวิตจริงชัด ๆ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉินเฟิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก ไม่นานก็มีคนรับสาย

"คุณชายฉิน ทำไมจู่ ๆ ถึงโทรมาหาผมล่ะครับ มีอะไรให้ผมรับใช้สั่งมาได้เลยครับ" หานตงเจี๋ยรับสายด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและระมัดระวังเป็นที่สุด

"เดี๋ยวคนของตระกูลซูจะเข้าไปพบแกเพื่อคุยเรื่องงาน คงไม่ต้องให้ฉันสอนหรอกนะ ว่าแกต้องทำยังไง จำใส่กะโหลกไว้ประโยคเดียวก็พอ โปรเจกต์นี้ ถ้าไม่ใช่ซูหลาน ให้พวกมันไสหัวไปให้หมด!"

ฉินเฟิงหลบเข้าไปคุยโทรศัพท์ในห้องน้ำ กดเสียงต่ำตะคอกใส่โทรศัพท์

กลิ่นอายอำมหิตเย็นเยียบ แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

"แกรก!"

กระจกเงาตรงหน้า ถึงกับปริร้าว

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องนอนก็เปิดออก

ซูหลานที่ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามาในห้องน้ำ ฉินเฟิงจึงลดมือถือลง แล้วเดินสวนออกไปเงียบ ๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูหลานก็เปิดประตูเดินออกมา

ฉินเฟิงยืนมองซูหลานเงียบ ๆ หญิงสาวเดินคอตกกลับเข้าไปในห้องนอน แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ต้องรู้ก่อนนะ ว่าหลายปีมานี้ เพราะเธอยังไม่เคยเข้าหอร่วมเตียงกับฉินเฟิง ด้วยความรู้สึกผิด เธอจึงปูที่นอนนอนบนพื้นมาตลอด ไม่เคยขึ้นไปนอนบนเตียงเลยสักครั้ง

แต่วันนี้ เธอยอมแหกกฎแล้ว

ฉินเฟิงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เขาหันหลังเดินเข้าครัวไปทำกับข้าว

...

อีกด้านหนึ่ง!

ณ ตึกสำนักงานใหญ่ว่านติ่งกรุ๊ป

ชั้นล่าง บริเวณทางเข้า

ซูต้าเหอพาลูกชาย ซูหมิงเจ๋อ หอบเอกสารสัญญาเดินอาด ๆ เข้าไป

"ลูกเอ๊ย เดี๋ยวคนที่เราจะได้เจอ คือคุณชายหาน ผู้รับผิดชอบสาขาย่อยของว่านติ่งกรุ๊ปนะ พอถึงเวลา ลูกต้องงัดเอาวิชาความรู้ที่เรียนมาจากเมืองนอก โชว์ให้เขาเห็นฝีมือให้เต็มที่เลยนะ!"

"ขนาดซูหลานยังคว้าโปรเจกต์นี้มาได้ ด้วยความรู้ระดับลูกแล้ว มันยิ่งกว่าของกล้วย ๆ ซะอีก ทำให้ว่านติ่งกรุ๊ปทึ่งในความสามารถของตระกูลซูให้ได้ ถ้าทำได้แบบนี้ คุณย่าของลูกก็จะได้วางใจ มอบหมายให้ลูกดูแลบริษัทอย่างเต็มตัวสักที!"

"พอถึงตอนนั้น พอโปรเจกต์เดินหน้าไปได้สวย มีกำไรเมื่อไหร่ พวกเราก็ซื้อวิลล่าหรู ๆ สักหลังมาอยู่กันเลย" ซูต้าเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวัง!

"พ่อครับ พ่อวางใจได้เลย ผมจบคณะบริหารมาโดยตรงนะ คุณชายหานอะไรนี่ ผมก็พอได้ยินชื่อมาบ้าง ก็แค่พวกคุณชายเสเพลคนหนึ่ง พอถึงเวลา ผมงัดศัพท์แสงทางเทคนิคมาใช้สักหน่อย รับรองว่าเขาต้องทึ่งจนอ้าปากค้างแน่!" ตอนนี้ ซูหมิงเจ๋อพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

มั่นใจสุด ๆ!

สองพ่อลูกขึ้นลิฟต์ ตรงดิ่งไปยังชั้นบนสุดทันที

สิบนาทีต่อมา!

สองพ่อลูกตระกูลซูก็มาถึงหน้าห้องทำงานผู้จัดการของว่านติ่งกรุ๊ป

"ท่านทั้งสองคะ ผู้จัดการหานกำลังติดประชุมอยู่ค่ะ อีกเดี๋ยวก็คงจะมาแล้ว!"

"รบกวนรอสักครู่นะคะ!"

เลขาสาวหน้าตาสะสวย ยกน้ำดื่มสองแก้วมาวางเสิร์ฟบนโต๊ะรับแขก

ซูต้าเหอรีบยกมือไหว้ขอบคุณเป็นพัลวันด้วยความเกรงใจ

พอเลขาสาวเดินคล้อยหลังไป ซูต้าเหอก็เดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง ชื่นชมความหรูหราอลังการของการตกแต่ง

"อีกหน่อยตระกูลซูของเรา ก็จะมีออฟฟิศที่หรูหราแบบนี้เหมือนกัน!" ซูหมิงเจ๋อนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา เอ่ยด้วยท่าทีวางมาดสุด ๆ

เขาสังเกตเห็นสายตาอิจฉาของพ่อได้เป็นอย่างดี

การกลับมาครั้งนี้ เขากะจะสร้างผลงานชิ้นโบแดงให้เป็นที่ประจักษ์สักหน่อย

ทันใดนั้นเอง ประตูก็เปิดออก หานตงเจี๋ยเดินเข้ามา

"คุณชายหาน ในที่สุดท่านก็มาแล้ว!" ซูต้าเหอเห็นหานตงเจี๋ยปุ๊บ ก็รีบโค้งคำนับ ปรี่เข้าไปหาทันที

พร้อมกับยื่นมือออกไปหวังจะจับมือทักทาย แต่หานตงเจี๋ยกลับเดินเมินผ่านไปดื้อ ๆ ทำเอาซูต้าเหอต้องชักมือกลับมาเกาหัวแก้เก้อ!

"พวกคุณมาทำไมกัน ตอนนี้โปรเจกต์ก็เริ่มเดินหน้าไปแล้ว โครงการหมู่บ้านเทียนฝู่ก็เริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว คนตระกูลซูว่างกันมากนักหรือไงฮะ?"

คุณชายหานเดินตรงไปที่เก้าอี้ทำงาน แล้วทิ้งตัวลงนั่งทันที!

เขานั่งไขว่ห้าง เงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อสายตาปะทะเข้ากับซูหมิงเจ๋อ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที

"เอาขาลงไป!" หานตงเจี๋ยตวาดเสียงแข็ง!

ฉับพลัน!

ซูหมิงเจ๋อสะดุ้งโหยง ตกใจกลัวจนหน้าซีด โดยเฉพาะรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวหานตงเจี๋ย ทำเอาเขาถึงกับใจสั่น

ซูหมิงเจ๋อรีบทำตามทันที เขารีบเอาขาลง นั่งตัวตรงแหน่ว ท่าทางดูเกร็งไปหมด

ความมั่นใจเมื่อครู่ มลายหายไปจนสิ้น

(จบแล้ว)