บทที่ 22 - เฮยหลงมีปัญหา!

บทที่ 22 - เฮยหลงมีปัญหา!

แต่นี่ยังไม่จบ!

ในขณะที่ทุกคนกำลังช็อกและยังตั้งตัวไม่ติด

ฉินเฟิงก็คว้าแก้วเปล่าบนโต๊ะขึ้นมา พลิกมือกลับไปกระชากคอเสื้อคุณชายจาง แล้วกระชากเข้ามาหาตัวอย่างแรง!

พร้อมกับแย่งปืนในมือของอีกฝ่ายมาด้วย จากนั้นมหกรรมการทุบตีก็เริ่มขึ้น

"เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!"

ฉินเฟิงคว้าแก้วเหล้าขึ้นมาทีละใบ ฟาดเข้าที่หัวของคุณชายจางอย่างจัง

แก้วแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี

คุณชายจางโดนฟาดจนลืมตาไม่ขึ้น ยืนแทบไม่อยู่ แต่แก้วเปล่าก็ยังคงฟาดลงบนหัวเขาอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

จนร่างของเขาอ่อนปวกเปียก ทำท่าจะล้มพับลงไปกองกับพื้น แต่ฉินเฟิงก็ยังดึงคอเสื้อเขาไว้ แล้วใช้แก้วเหล้าฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งฟาดครบสิบแก้ว ฉินเฟิงถึงได้ยอมปล่อยมือ แล้วปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเอง!

ทำหน้าตาเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ตุบ!"

คุณชายจางล้มพับลงไปนอนชักกระตุกอยู่บนพื้น!

ลมหายใจรวยรินแทบจะขาดรอน!

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากในชั่วพริบตาเดียว พวกลูกน้องที่คุณชายจางพามา เพิ่งจะตั้งสติได้

"สัสเอ๊ย ลุยมัน!"

"มันกล้าตีคุณชายจาง!!"

"ฆ่าแม่งเลย กระซวกให้เลือดออกให้หมด!"

ฉับพลัน!

ฝูงชนก็พุ่งทะยานเข้ามา ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนกรูกันเข้าไปหาฉินเฟิงหมายจะรุมสกรัม

แต่ทว่า!

ฉินเฟิงยังไม่ทันได้ขยับตัว จู่ ๆ ก็มีกลุ่มคนวิ่งกรูกันลงมาจากชั้นบน!

ตรงเข้าไปปะทะกับพวกลูกน้องของคุณชายจางทันที

ทั้งสองฝ่ายตะลุมบอนกันอุตลุดในพริบตา

เวลานั้นเอง หญิงสาวผมสั้นคนหนึ่ง ในชุดเดรสรัดรูปเข้ารูป อวดสัดส่วนเว้าโค้งสุดเร่าร้อน ชนิดที่ว่าสะกดสายตาผู้ชายทุกคนในบริเวณนั้นได้อยู่หมัด

ใบหน้าของเธอเย้ายวนราวกับแมวป่าในยามราตรี นัยน์ตาทั้งสองข้างเปล่งประกายเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจ

เธอค่อย ๆ เดินก้าวลงมาจากบันได เรียวขาคู่สวยที่ทั้งยาวและตรงสวมทับด้วยถุงน่องสีดำ

ไม่ว่าจะเป็นส่วนโค้งเว้า หรือภาพลักษณ์ที่มองเห็น ก็ทำเอาหลายคนต้องกลืนน้ำลายดังเอื้อก

โดยเฉพาะเนินอกอวบอิ่มที่แทบจะล้นทะลักออกมา เสื้อผ้าที่รัดรูปยิ่งขับเน้นความยิ่งใหญ่ของมัน เธอคือฮอร์โมนเดินได้ตัวจริงเสียงจริง

หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ จุดบุหรี่สำหรับผู้หญิงขึ้นสูบอย่างอ้อยอิ่งสองสามที

รอจนกระทั่งพวกลูกน้องของคุณชายจางถูกจัดการจนหมอบราบคาบ เธอจึงค่อยเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

"เกิดอะไรขึ้น คุณชายจางตั้งใจมากินเหล้าไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงลงไม้ลงมือกันล่ะ!"

สิ้นเสียงของหญิงสาว

ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวออกมารายงานทันที "เจ๊ฮวาครับ ไอ้นี่มันเป็นคนลงมือตีคุณชายจางครับ ทีแรกเรื่องมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ตอนนี้คงจบไม่สวยแล้วล่ะครับ"

"ใช่ค่ะเจ๊ฮวา คุณชายจางแค่มาสั่งเหล้ากินเฉย ๆ แต่หมอนี่เป็นคนเริ่มก่อน ไม่เกี่ยวกับพวกเรานะคะ" บาร์เทนเดอร์สาวรีบแก้ตัวด้วยความร้อนรน

"คราวนี้คุณชายจางโดนตีปางตายขนาดนี้ เจ๊ฮวาคะ พวกเราจะเอาไงกันดีคะเนี่ย!"

สิ้นคำพูดของหยางหยาง กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ลงมาจากชั้นบน ก็พากันวิ่งไปล้อมกรอบฉินเฟิงเอาไว้

"ไอ้เวรเอ๊ย มึงตั้งใจมาป้ายสีพวกกูใช่ไหม!"

"เก่งนักใช่ไหม มึงมาต่อยกับกูมา!"

"ไอ้สัส หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ มึงเสือกมาก่อเรื่องตีกันที่นี่!"

กลุ่มชายฉกรรจ์พากันชี้หน้าด่าทอฉินเฟิง เพราะสิ่งที่เขาทำ มันได้สร้างปัญหาใหญ่หลวงให้กับบาร์หลานกุ้ยฟาง และตัวเจ๊ฮวาเข้าให้แล้ว

เจ๊ฮวาอุตส่าห์เก็บตัวเงียบมาเป็นเดือน รอจนกว่าพี่รองเฮยหลงจะกลับมา ทุกอย่างถึงจะคลี่คลาย

แต่พี่รองเฮยหลงก็ยังไม่ทันกลับมา ดันเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายขึ้นซะก่อน!

คุณชายจางคือบุคคลทรงอิทธิพลที่เธอไม่กล้าเข้าไปตอแยด้วย

แต่ตอนนี้กลับโดนซ้อมปางตาย!

เดิมทีเจ๊ฮวาสั่งกำชับไว้แล้ว ว่าปล่อยให้คุณชายจางทำตามใจชอบไปเลย ห้ามเข้าไปขัดขวาง

เห็นได้ชัดว่าเจ๊ฮวาก็เกรงกลัวอิทธิพลเบื้องหลังของคุณชายจางเหมือนกัน

จังหวะนั้นเอง เจ๊ฮวาก็ค่อย ๆ หันกลับมา สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างของฉินเฟิงพอดี

ชั่วพริบตานั้น!

เจ๊ฮวาก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ บุหรี่ในมือร่วงหล่นลงพื้น

แววตาของเธอสั่นไหว ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที หยาดน้ำตาใสเอ่อคลออยู่ในดวงตา

"ลูกพี่... ใช่ท่านหรือเปล่า ลูกพี่!!"

เนิ่นนาน!

ผ่านไปร่วมสิบนาทีเต็ม!

กว่าเจ๊ฮวาจะดึงสติกลับมาได้ ริมฝีปากของเธอสั่นระริก น้ำเสียงบิดเบี้ยวไปหมด

เธอคิดว่าตัวเองตาฝาดไป

หรืออาจจะแค่เจอคนที่หน้าตาเหมือนลูกพี่เฉย ๆ

"เสี่ยวอู่ ไม่เจอกันนานเลยนะ คิดถึงจังเลย"

ฉินเฟิงคลี่ยิ้มบาง ๆ ยกมือขึ้นทักทาย

วินาทีนั้น!

ทุกคนต่างยืนอึ้ง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!

พวกชายฉกรรจ์อ้าปากค้าง ถอยกรูดไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ

เวลานี้ เจ๊ฮวาเอามือปิดปาก น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

เธอสะบัดรองเท้าส้นสูงทิ้ง แล้วรีบจ้ำพรวดเข้าไปหาฉินเฟิง

"ถอยไปสิวะ!"

ชายฉกรรจ์สองคนบังทางอยู่ เธอจึงผลักพวกเขาออกไปอย่างแรง!

ทันทีที่มาถึงตรงหน้าฉินเฟิง เจ๊ฮวากระโดดโผเข้ากอดเขาทันที ทั้งร่างเกาะหนึบอยู่บนตัวฉินเฟิง

"ลูกพี่ โฮฮฮ... เป็นท่านจริง ๆ ด้วย นอกจากท่านแล้ว ไม่มีใครเรียกชื่อเสี่ยวอู่ได้ให้ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว!"

"ท่านหายไปไหนมาคะ หลายปีมานี้ พวกเราแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว!"

"พี่รองบอกว่า... บอกว่าท่านเกิดเรื่องที่ยุโรปตะวันออก พวกเราห้าคนแห่กันไปตามหาท่านที่นั่นอยู่เป็นครึ่งค่อนปีเลยนะ"

ดูภายนอก เจ๊ฮวาเหมือนเป็นสาวทรงสเน่ห์มาดนางพญา เป็นพี่ใหญ่ที่แสนจะดุดัน

ถึงจะเซ็กซี่เย้ายวน แต่ก็โหดเหี้ยมเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถบริหารบาร์หลานกุ้ยฟางในย่านโลกีย์แบบนี้ได้หรอก

แต่ ณ เวลานี้ เธอกลับดูอ่อนแอราวกับสาวน้อยบอบบางที่แทบจะละลายหายไปได้เลย

ทั้งร่างแนบชิดติดกับฉินเฟิงราวกับปลาหมึก กอดฉินเฟิงไว้แน่นสุดชีวิต ราวกับกลัวว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะหายวับไป

"เอ่อ... เธอช่วยลงไปจากตัวฉันก่อนได้ไหม ตัวหนักจะแย่อยู่แล้วเนี่ย!"

ฉินเฟิงดันตัวเจ๊ฮวาออกเบา ๆ เขาแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

แถมไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี หุ่นของเสี่ยวอู่มันดันเซ็กซี่ขึ้นเป็นกอง

จู่ ๆ มาแนบชิดกันแบบนี้ เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ

เจ๊ฮวาที่ถูกดันตัวออก ปาดน้ำตาปอย ๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปิติยินดี

"ลูกพี่ ทำไมท่านถึงกลับมาที่จีนได้ล่ะคะ ทำไมไม่รีบกลับมาให้เร็วกว่านี้"

"พี่รองเขา เขาเกิดเรื่องแล้วค่ะ" เจ๊ฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"เฮยหลงน่ะเหรอ เจ้านั่นจะไปมีปัญหาอะไรได้ เล่ามาสิ!"

พอได้ยินชื่อเฮยหลง ฉินเฟิงก็รู้สึกใจคอไม่ดี นึกไปถึงเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ชายชาติทหารคนแรกที่เขาช่วยชีวิตไว้

ตอนนั้น เขาเห็นคนตกน้ำกำลังถูกฉลามล็อกเป้าหมาย ทีแรกก็นึกว่าชายคนนั้นคงยอมถอดใจให้ฉลามกินไปแล้ว

แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่ามนุษย์ตัวเล็ก ๆ จะกล้าสู้ยิบตากับเจ้าสมุทรอย่างฉลามกลางทะเลแบบนั้น สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดช่างแรงกล้า แถมยังดิบเถื่อนสุด ๆ!

ตอนนั้นฉินเฟิงก็แค่บังเอิญช่วยลากเขาขึ้นมา แต่ไม่นึกเลยว่าคนดุร้ายแบบนั้น จะเป็นคนรู้จักบุญคุณ ถึงขั้นก้มหัวคุกเข่าขอบคุณเขาทันทีที่ขึ้นมาบนเรือได้

คนคนนั้นก็คือ... เฮยหลง

ถึงแม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่ขาก็ต้องพิการไปข้างหนึ่ง

"ตรงนี้คนพลุกพล่านค่ะ ลูกพี่ พวกเราขึ้นไปคุยกันข้างบนเถอะ!"

"ไม่ได้เจอท่านมาตั้งหลายปี ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับท่านเยอะแยะไปหมดเลยค่ะ"

"เชิญด้านบนเลยค่ะลูกพี่"

พูดพลาง เตี๋ยเลี่ยนฮวาก็ผายมือเชิญด้วยรอยยิ้ม

แต่ว่า...

ฉินเฟิงกลับลังเล

เตี๋ยเลี่ยนฮวาในตอนนี้ เซ็กซี่เย้ายวนเกินไป ไม่เหมือนกับสาวน้อยวัยใสเมื่อห้าปีก่อนเลยสักนิด

ตอนนี้เขาเป็นผู้ชายที่มีพันธะแล้วนะ

ถ้าเกิดมีข่าวลือชู้สาวแพร่งพรายออกไป คงไม่ดีแน่

"เป็นอะไรไปคะลูกพี่?" พอเห็นฉินเฟิงลังเล เตี๋ยเลี่ยนฮวาก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

(จบแล้ว)