บทที่ 1 - ตระกูลซูแห่งหนิงโจว
บทที่ 1 - ตระกูลซูแห่งหนิงโจว
บทที่ 1 - ตระกูลซูแห่งหนิงโจว
หนิงโจว! เรือนจำที่เก้า!
เมื่อประตูเหล็กบานใหญ่ถูกดึงเปิดออก แสงแดดอันเจิดจ้าก็สาดส่องลงบนใบหน้าของฉินเฟิง เขายกมือขึ้นมาบดบังมันเอาไว้
"ฉินเฟิง จำคุกหนึ่งปีข้อหาจงใจทำร้ายร่างกายผู้อื่น บัดนี้พ้นโทษแล้ว ออกไปแล้วก็จงเคารพกฎหมายด้วย"
เมื่อสิ้นเสียงของผู้คุมด้านหลัง ฉินเฟิงก็เดินออกไปโดยไร้ซึ่งสีหน้าใดๆ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพิ่งจะจุดบุหรี่มวนหนึ่ง รถยนต์คันหนึ่งก็แล่นมาจากแดนไกลและจอดลงตรงหน้าเขา
กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามหมดจด
เธอคือซูหลาน ภรรยาของเขาเอง เมื่อฉินเฟิงเห็นดังนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที เขาโยนบุหรี่ทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ
"ขึ้นรถสิ ฉันมารับคุณกลับบ้าน" ซูหลานเงยหน้าขึ้น แววตาแฝงไปด้วยความซับซ้อนบางอย่าง
ฉินเฟิงพยักหน้า ขึ้นรถไปนั่งเบาะหลังแล้วพิงพนักเก้าอี้
เมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ลูกชายของซูต้าเหอ ลุงใหญ่ของตระกูลซูไปก่อเรื่องวุ่นวายข้างนอก คนทั้งตระกูลซูต่างพากันมาอ้อนวอนขอร้องด้วยความจริงใจให้เขาช่วยรับผิดแทน
ห้าปีก่อน เขาแต่งงานเข้าตระกูลซู เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านมาห้าปี เป็นพวกไม่ได้เรื่องไม่ได้ราว
อาจกล่าวได้ว่า เพราะภรรยาอย่างซูหลาน เขาจึงเลือกที่จะรับผิดแทน ต้องติดคุกหนึ่งปี และตอนนี้ก็พ้นโทษแล้ว
"วันนี้วันเกิดคุณย่า พอดีกับที่คุณออกมาพอดี ไปฉลองให้ท่านด้วยกันเถอะ" ซูหลานก้มหน้าพูด
ฉินเฟิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า
...
อีกด้านหนึ่ง ณ คฤหาสน์เก่าตระกูลซู!
"ประธานบริษัทโลจิสติกส์เทียนเซิ่ง มอบกำไลหยกมรกตหนึ่งคู่!"
"ประธานบริษัทอินเทอร์เน็ตหนานเหอ มอบเงินสดหนึ่งแสน!"
"ตงฟางกรุ๊ป ตระกูลเซียวมอบการ์ดทองคำ ขอกราบอวยพรให้คุณย่าซูมีสุขภาพแข็งแรง อายุยืนหมื่นปี!"
เมื่อเสียงประกาศอันดังกังวานดังขึ้น แขกเหรื่อที่ไปมาต่างก็มีใบหน้าแดงระเรื่อ ดูมีหน้ามีตายิ่งนัก!
วันนี้เป็นวันครบรอบแซยิดอายุ 66 ปีของคุณย่าซู!
ขณะนี้ภายในห้องโถงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน คึกคักเป็นอย่างยิ่ง ลูกหลานตระกูลซูนับสิบคนต่างพากันอวยพรคุณย่าซู
"ดีๆๆ หลานรักของย่า รีบไปต้อนรับแขกเถอะ อย่าให้แขกคนสำคัญต้องรอนาน!" คุณย่าซูมีใบหน้าแดงระเรื่อ สั่งการลูกหลานด้วยรอยยิ้ม
ทันใดนั้น!
ผู้คนก็แยกย้ายกันไปต้อนรับแขก
"คุณย่าคะ ขอให้ท่านอายุยืนยาว..." ทันใดนั้นก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น
คุณย่าซูหันกลับไปมอง ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงสีขาวราวหิมะ เกล้าผมขึ้น วงหน้างดงามหมดจดเดินเข้ามา
"ซูหลานเองหรือ มาพอดีเลย พรุ่งนี้เธอต้องไปเข้าพบคุณชายหานนะ"
"เมื่อครู่นี้เขาส่งของขวัญชิ้นใหญ่มาให้ แต่ไม่เห็นเธอ ก็เลยกลับไปก่อน..." คุณย่าซูพูดขึ้น
ทว่า เมื่อซูหลานได้ยินชื่อคุณชายหาน สีหน้าของเธอก็ชะงักงัน ตกอยู่ในความลำบากใจ!
"คุณย่าครับ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมจัดการเองเถอะครับ ในเมื่อผมออกมาแล้ว เรื่องแค่นี้ก็ไม่ต้องรบกวนซูหลานหรอกครับ!"
ซูหลานยังไม่ได้พูดอะไร ทว่ากลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังของเธอ!
ในขณะเดียวกัน!
สายตาของทุกคนในตระกูลซูต่างก็จับจ้องไปที่ชายหนุ่มผู้นี้
"ฉินเฟิง แกออกจากคุกแล้วเหรอ?"
"ซวยชะมัดเลย ซูหลาน เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย วันนี้วันเกิดคุณย่านะ เธอพานักโทษเข้ามาทำไม?"
ท่ามกลางฝูงชน หญิงสาวคนหนึ่งแต่งหน้าจัดจ้าน สวมชุดเดรสสีดำ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
เธอชื่อซูหนิงหนิง เป็นหลานสาวคนที่สองของตระกูลซู
"ฉินเฟิง ที่นี่ไม่ใช่ที่ของแกที่จะมาพูด รีบไสหัวไปซะ อย่าให้แขกคนอื่นเห็น" ชายหนุ่มอีกคนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
"ซูหลาน วันนี้วันเกิดคุณย่า แขกคนสำคัญเยอะแยะ เธอพาเขามาทำไม? ทำลายบรรยากาศหรือไง?"
ลุงรองและป้ารองของตระกูลซูต่างพากันเย้ยหยัน
เมื่อฉินเฟิงได้ยินคำถากถางเหล่านี้ เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
เพื่อตระกูลซู เขาต้องเข้าคุก กินข้าวเตแดงมาหนึ่งปี
ตอนนี้เสร็จนาฆ่าโคถึกแล้วงั้นหรือ?
ช่างเป็นพวกหมาป่าตาขาวเนรคุณเสียจริง
นั่นก็ช่างเถอะ พวกเขายังให้ซูหลานไปประจบประแจงลูกเศรษฐีคนนั้นอีก...
ฉินเฟิงพยายามอดกลั้น กำหมัดแน่น สายตาจับจ้องไปที่ซูหลาน ความเย็นชาในใจค่อยๆ ละลายหายไป!
หลานหลาน ตลอดหนึ่งปีที่ฉันไม่อยู่ เธอคงต้องทนรับอะไรมามากมายสินะ...
วางใจเถอะ อีกไม่นานฉันจะไม่ใช่ตัวถ่วงของเธออีกต่อไป โปรดให้อภัยความไม่ได้เรื่องของฉันในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ด้วย!
ผู้ชายของเธอไม่ใช่คนไร้ค่าอย่างที่พวกเขาพูดกันหรอก!!
เชื่อฉันสิ!!!
ในใจของฉินเฟิงเกิดคลื่นระลอกใหญ่
"ฉันจะบอกให้นะซูหลาน เธอรู้ไหมว่าของขวัญที่คุณชายหานส่งมาคืออะไร? นั่นน่ะเป็นลูกท้อทองคำหนักห้ากิโลกรัม มูลค่ากว่าสองแสนเลยนะ ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงหย่ากับไอ้นักโทษคนนี้ แล้วไปกินหรูอยู่สบายกับคุณชายหานตั้งนานแล้ว!"
ซูเม่ยเอ๋อร์ ลูกสาวของซูต้าเหอ ลุงใหญ่ของตระกูลซู พูดขึ้นด้วยความอิจฉาริษยา
ชั่วขณะนั้น!
ทุกคนในตระกูลซูต่างพากันเยาะเย้ยถากถาง
ไม่ไว้หน้าซูหลานและฉินเฟิงเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะคุณย่าซู เมื่อเห็นฉินเฟิง นางก็ขมวดคิ้วมุ่น
ไม่รู้เลยว่าตอนนั้นคุณปู่ไปถูกใจไอ้ตัวไร้ค่าคนนี้ได้ยังไง ถึงต้องดึงดันพามันกลับมา แถมยังบอกว่าเพื่อเป็นการแก้เคล็ด จึงให้ซูหลานที่สวยที่สุดในตระกูลซูแต่งงานกับเขา
แถมยังรับเข้ามาเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านอีก!
เดิมทียังคิดว่าคุณปู่มีความนัยอะไรแอบแฝงอยู่ แต่ผลปรากฏว่า สองปีผ่านไป คุณปู่ก็ลาลับจากโลกนี้ไป!
ส่งผลให้ตั้งแต่นั้นมา เศรษฐกิจของตระกูลซูก็ถดถอย จากเดิมที่เคยเป็นตระกูลติดอันดับหนึ่งในห้าของเมืองหนิงโจว กลับตกต่ำจนตอนนี้ติดอันดับหนึ่งในสิบยังไม่ได้เลย
หกปีผ่านไป ฉินเฟิงคนนี้ก็ยังไม่โดดเด่นอะไร ยังคงทำตัวไม่ได้เรื่อง ให้ผู้หญิงเลี้ยงดู
ไม่เพียงแต่ไม่นำโชคดีใดๆ มาให้ตระกูลซูเท่านั้น กลับนำพาความโชคร้ายมาให้อย่างต่อเนื่อง
คุณย่าซูอยากให้ซูหลานหย่ากับไอ้คนไม่ได้เรื่องคนนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ก็หาโอกาสไม่ได้สักที
ไอ้เด็กนี่มันอดทนเก่งเกินไป หลายปีมานี้ ทุกคนในตระกูลซูต่างก็เยาะเย้ยถากถางเขา พ่อตาแม่ยายก็ดูถูกเหยียดหยามสารพัด แต่เขาก็ทนมาได้!!
กระทั่งให้เขารับผิดติดคุกแทน ก็ยังเขี่ยเขาออกจากตระกูลซูไม่ได้!!
"ซูหลาน ย่าขอถามเธอหน่อย เธอตั้งใจจะมากวนโมโหฉันใช่ไหม!"
"งานแซยิดของฉัน เธอพานักโทษมาด้วย ซวยจริงๆ ซวยชะมัด เธอต้องให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับฉันมาเดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องของคุณชายหาน เธอจะขัดคำสั่งไม่ได้ ต้องไปเท่านั้น"
วินาทีนั้น คุณย่าซูกระทืบเท้า สีหน้าเย็นชา รอยยิ้มจางหายไป!
ดูแล้วโกรธจัดมาก!
"คุณย่าคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ เมื่อกี้ฉินเฟิงก็แค่พลั้งปากไป คุณย่าวางใจได้เลยค่ะ ทางคุณชายหาน ฉันจะไปพบแน่นอนค่ะ"
ซูหลานรีบเดินเข้าไปหา ยื่นมือออกไปประคองคุณย่าซูพร้อมกับอธิบาย
ในขณะเดียวกัน!
เธอก็ส่งสายตาให้ฉินเฟิง เป็นการบอกใบ้ไม่ให้เขาพูดอะไรเหลวไหลอีก
ทว่า ฉินเฟิงกลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น และพูดต่อไปว่า "คุณย่าครับ ผมอยากรู้ว่า คนตระกูลซูมีตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงต้องให้หลานหลานไปพบเขาด้วยล่ะครับ?"
เมื่อฉินเฟิงถามประโยคนี้ออกไป!
ทุกคนในตระกูลซูต่างตกตะลึงอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ!
พวกเขายากจะเชื่อว่า วันนี้ฉินเฟิงเสียสติไปแล้วหรือ ถึงกล้าใช้น้ำเสียงตั้งคำถามกับคุณย่าซู
นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ?
เมื่อซูหลานได้ยินคำถามนี้ หัวใจของเธอก็กระตุกวาบ ร้องอุทานในใจว่า แย่แล้ว!
ผลลัพธ์ย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก!
ใบหน้าของคุณย่าซูปรากฏรอยยิ้มเย็นชา ทำให้คนที่เห็นรู้สึกขนลุกซู่!
ราวกับว่าความมืดมนนั้นแทบจะหยดออกมาเป็นน้ำได้!
คนที่รู้จักนางต่างก็รู้ดีว่า นี่คือการโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
"ดีๆๆ แกเป็นแค่ไอ้ตัวไร้ค่าคนหนึ่ง แท้ๆ กลับกล้ามาตั้งคำถามกับฉันงั้นเหรอ!"
"แกเป็นตัวอะไร!!"
"คำสั่งของคนแก่อย่างฉัน ต้องให้แกมาตั้งคำถามด้วยรึ ไสหัวไป ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!!!"
คุณย่าซูตะคอกลั่น ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก
แขกเหรื่อรอบๆ ก็ต่างพากันมามุงดู
"หึหึ คุณย่าครับ เรื่องนี้ท่านยังคิดจะปิดบังผมอยู่อีกเหรอ?"
"ผมเคารพท่านในฐานะผู้อาวุโส แล้วท่านล่ะ?"
"อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่า ไอ้คุณชายหมานั่นมันจ้องจะเคลมซูหลานของผมมาตลอด ถึงผมจะเป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน แต่ผมก็ยังเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของซูหลาน ผมยังไม่ตายนะ พวกท่านทำเรื่องแบบนี้ มันรังแกกันเกินไปแล้ว!"
ฉินเฟิงมีสีหน้าเขียวคล้ำเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ เขาเคยได้ยินมาว่าคุณย่าซูร่วมมือกับเฉินเหม่ยหลิงผู้เป็นแม่ยาย บังคับจับคู่ดูตัวให้ซูหลาน
ก็คือไอ้คุณชายหานอะไรนั่นแหละ
เดิมทีคิดว่าหลังจากที่ซูหลานปฏิเสธอย่างนุ่มนวลไปแล้ว เรื่องนี้ก็คงจะจบลง
ไม่นึกเลยว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่ปิดบังอีกต่อไป และสั่งให้ซูหลานไปพบไอ้สารเลวนั่นตรงๆ!
บางเรื่องก็อดทนได้ แต่เรื่องนี้มันล้ำเส้นของฉินเฟิงแล้ว!!
ไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไป!
"แกจะรู้แล้วมันทำไม วันนี้ฉันมีเรื่องจะประกาศอีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือขับไล่แกออกจากตระกูลซู ให้ซูหลานหย่ากับแกซะ แล้วไปคบหากับคุณชายหานให้มากขึ้น!"
"ซูหลาน ย่าเชื่อว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง พรุ่งนี้เธอไปทำเรื่องหย่ากับไอ้ขยะนี่ที่อำเภอซะ คุณชายหานบ้านรวยธุรกิจใหญ่โต ส่วนมันเป็นแค่ขยะ แถมยังเคยเข้าคุกมาแล้ว วันข้างหน้าก็ไม่มีอนาคตอะไร มีแต่จะทำลายเธอ แต่คุณชายหานสามารถส่งเสริมเธอได้นะ"
คุณย่าซูเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน พูดด้วยสีหน้าเย็นชา
ทันใดนั้น!
ซูหลานชะงักงันเมื่อได้ยิน เธอไม่คิดเลยว่าคุณย่าจะประกาศเรื่องนี้ในวันนี้อย่างกะทันหัน
แถมยังอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้
เวลานี้ สายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องไปที่ซูหลาน เพื่อรอคอยคำตอบจากเธอ
ชั่วพริบตา ซูหลานก็รู้สึกกดดันขึ้นมาทันที ภายในใจของเธอต่อต้าน แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ หากเธอปฏิเสธคำประกาศของคุณย่า ก็เท่ากับเป็นการปีนเกลียว!
อีกทั้งวันนี้ยังเป็นวันเกิดของคุณย่า เธอจึงไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี
"ยายแก่!! ตระกูลซูนี่มันติดนิสัยเลียแข้งเลียขาชาวบ้านจนชินแล้วจริงๆ พวกท่านไปเลียกันเองเถอะ อย่าเอาผมกับซูหลานไปเกี่ยวด้วยเลย!"
"พวกคนเนรคุณ ตอนนั้นฉันเข้าคุกได้ยังไง พวกแกลืมกันไปหมดแล้วใช่ไหม!!!"
เส้นตายของฉินเฟิงถูกล้ำเส้นเข้าแล้ว เขาจึงเริ่มตอบโต้!
เขาสามารถทนต่อการถูกเยาะเย้ยถากถางไปจนถึงถูกดุด่า ถูกรังแกได้ แต่เขาจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องซูหลานเด็ดขาด
"บังอาจ แกมันก็แค่ลูกเขยขยะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของแกที่จะมาพูด ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"
คุณย่าซูตวาดลั่น
นางก็ไม่นึกเลยว่า ลูกเขยขยะที่เคยแต่รับคำและยอมทนมาตลอด จะกล้ามาปีนเกลียวตัวเอง!
เพิ่งจะถูกปล่อยตัวออกมา ถูกสั่งสอนมาหนึ่งปีก็ยังกล้าอวดดีอีก
"อยากจะไปตั้งนานแล้ว เห็นพวกแกแต่ละคนทำหน้าตาจอมปลอม วางมาดสูงส่ง ที่แท้ก็แค่ไปประจบสอพลอเขา นึกว่าตัวเองเจ๋งนักหรือไง!"
ฉินเฟิงสะบัดมือแรงๆ แล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอกทันที!
เขารู้ดีว่าหากขืนอยู่ต่อไป ก็มีแต่จะทำให้ซูหลานต้องลำบากใจ!
สิ่งที่ควรพูด เขาก็ได้พูดไปหมดแล้ว เป็นการยืนยันจุดยืนของตัวเอง หากตระกูลซูยังจะท้าทายต่อไป ก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจก็แล้วกัน!
เมื่อฉินเฟิงเดินจากไป คุณย่าซูก็เต้นผางด้วยความโกรธจัด!
"กำเริบเสิบสาน กำเริบเสิบสานจริงๆ ลูกเขยขยะคนหนึ่ง ถึงกับกล้ามาต่อปากต่อคำกับฉัน ซูหลาน เธอตอบฉันมา...คำพูดของย่า เธอยังจะฟังอยู่ไหม!!"
คุณย่าซูตะคอกลั่น
ส่วนซูหลานมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของฉินเฟิง เธอค่อยๆ ก้มหน้าลง ตกอยู่ในความลำบากใจ!
...
(จบแล้ว)