บทที่ 29 - หลิวเยี่ยนชางแต่งงานมีลูกแล้ว พระแม่ซานเซิ่งก็ยังจะคลั่งรักอยู่อีก? หลี่จวิน: จัดการมัน!

บทที่ 29 - หลิวเยี่ยนชางแต่งงานมีลูกแล้ว พระแม่ซานเซิ่งก็ยังจะคลั่งรักอยู่อีก? หลี่จวิน: จัดการมัน!

"หลี่จิ้ง ท่านคิดว่าข้าเป็นตัวปลอมจริงๆ งั้นรึ?"

นาจายิ้มเหี้ยมเกรียม นิ้วมือจิ้มลงไปที่กลางหน้าผากของหลี่จิ้งอย่างแรง

"นาจา เจ้า... คือตัวจริง?"

หลี่จิ้งมองนาจาด้วยความตกตะลึง "เจ้าผนึกพลังเวทอันน้อยนิดของข้าไว้ทำไม?"

"ข้าได้สวามิภักดิ์ต่ออู๋เทียนพุทธองค์แล้ว!" นาจาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เงื่อนไขของพุทธองค์ก็คือ... ให้ฆ่าหลี่จิ้งซะก่อน!"

"หลี่จิ้ง ข้ารอวันนี้มานานแล้ว!" นาจาจ้องมองหลี่จิ้ง จู่ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ไอ้ลูกทรพี แกกล้างั้นรึ!" หลี่จิ้งตวาดลั่นอย่างคนขลาดที่พยายามทำใจดีสู้เสือ แต่ทว่าพลังเวทของเขาในตอนนี้แทบไม่เหลือแล้ว

ต่อให้เป็นช่วงที่พลังสมบูรณ์เต็มที่ ถ้าไม่มีเจดีย์หลิงหลง เขาก็ทำอะไรนาจาไม่ได้อยู่ดี

แล้วนับประสาอะไรกับตอนนี้ล่ะ?

"ลูกทรพี..." นาจายิ้มหยัน "ท่านเอาแต่เรียกข้าว่าลูกทรพี ลูกทรพี!"

"อ้อ ท่านชอบจับข้าขังไว้ในเจดีย์หลิงหลงเพื่อทรมานข้านักไม่ใช่รึ?" นาจาก้มมองหลี่จิ้งด้วยสายตาเหยียดหยาม "จับข้าขังในเจดีย์หลิงหลงสิ!"

หลี่จิ้งตัวสั่นสะท้าน "นาจา จาเอ๋อร์ ข้า..."

"อ้อ ลืมไปเลย ท่านทำเจดีย์พ่อหายไปแล้วนี่นา!" นาจาควักเจดีย์หลิงหลงออกมาวางแหมะไว้ตรงหน้าหลี่จิ้ง "เจดีย์พ่ออยู่นี่ไง!"

"เจ้าของเจดีย์อย่างท่านมัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ?"

"หยิบมันขึ้นมาสิ!"

"ใช้เจดีย์พ่อมาจัดการข้าสิ!" นาจาตะคอกใส่ "เจ้าของเจดีย์อย่างท่าน กล้าดียังไงถึงไม่ยอมหยิบเจดีย์พ่อขึ้นมา!"

หลี่จิ้งตัวสั่นเทา ความหวาดกลัวกลืนกินจิตใจจนหมดสิ้น

เจดีย์พ่อ?

เจ้าของเจดีย์?

ใช่แล้ว...

นาจานับถือเจดีย์เป็นพ่อ!

ส่วนข้ามันก็แค่เจ้าของเจดีย์!

นาจาแค่นหัวเราะ แววตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น

"นาจา เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่?" เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลี่จิ้งก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง

เขาหนีไม่พ้นความตายแน่แล้ว!

"ท่านรู้ดีอยู่แก่ใจ!" นาจายิ้ม

หลี่จิ้งสูดหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า "ข้าเป็นพ่อของเจ้านะนาจา เจ้าไม่สามารถ..."

"พ่อ?" นาจาแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน "ตอนอยู่ด่านเฉินถังกวน ข้าได้แล่เนื้อคืนแม่ เลาะกระดูกคืนพ่อไปหมดแล้ว"

"ข้าชดใช้หนี้กรรมให้ท่านหมดแล้ว!" นาจาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้ากับท่านไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป!"

"แต่ข้าก็ยังเป็นพ่อของเจ้าอยู่ดี!" หลี่จิ้งตะโกนก้อง "ทั่วทั้งสามภพต่างก็รู้ดีว่าองค์ชายสามนาจา คือลูกชายของหลี่จิ้งผู้นี้!"

หลี่จิ้งรู้ดีว่านี่คือไพ่ตายใบสุดท้ายของเขา

ต่อให้เขาหยิบเจดีย์หลิงหลงขึ้นมาแล้วจะทำไมล่ะ?

ไม่มีพลังเวท เขาก็เป็นแค่ไอ้ไร้ค่า!

"พ่อ!" นาจาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นฟังสยดสยองยิ่งนัก

"ตอนข้าเกิด ท่านก็คิดจะฆ่าข้า!"

"ข้าเป็นลูกของท่านงั้นรึ?" นาจาแค่นหัวเราะ "ข้าสังหารองค์ชายสามแห่งวังบาดาลตงไห่ ข้าแล่เนื้อคืนแม่ เลาะกระดูกคืนพ่อ ทุกอย่างจบสิ้นกันไปแล้ว!"

"ท่านบอกว่าข้าเป็นลูกท่าน..."

"ตอนที่ท่านแม่กลัวว่าดวงวิญญาณของข้าจะแตกซ่าน จึงได้มาทำพิธีเรียกวิญญาณให้ข้า ตอนนั้นท่านไปมุดหัวอยู่ที่ไหน?"

"ตอนที่ท่านแม่สร้างศาลเพียงตาให้ข้า เพื่อรับของเซ่นไหว้จากชาวบ้าน ตอนนั้นท่านไปมุดหัวอยู่ที่ไหน?"

"ข้าอาจจะดูดซับกลิ่นธูปควันเทียนจากชาวบ้าน แต่ข้าก็ทำประโยชน์ให้พวกเขานะ!"

"แล้วท่านล่ะ ทำอะไรบ้าง?"

"ท่านกลัวว่าข้าจะฟื้นคืนชีพ ท่านบุกไปทำลายศาลของข้าที่ภูเขาชุ่ยผิงซาน พังรูปเคารพของข้า เผาศาลของข้าจนวอดวาย!"

"ทำไมตอนนั้นท่านไม่พูดล่ะว่า..."

"ข้าคือลูกของท่าน?" นาจาเหลือบมองด้วยหางตา

"ข้า ข้า ข้า ตอนนั้นข้าแค่..." หลี่จิ้งพยายามหาข้ออ้าง แต่ก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาแก้ตัว

"ตอนที่ท่านแม่พยายามห้ามท่าน..."

"ตอนที่ท่านทุบตีท่านแม่จนตาย..."

"ทำไมท่านถึงไม่บอกว่า ข้าคือลูกของท่าน?" นาจาตวาดลั่น "ตอบข้ามาสิ!"

"ไม่ จาเอ๋อร์!"

"ข้าผิดไปแล้ว!"

"ตอนนั้นข้าแค่หน้ามืดตามัว แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้กลับตัวกลับใจแล้วหรือ?"

"ข้าไม่ได้ดีกับเจ้ามาตลอดหรอกหรือ?" หลี่จิ้งรีบลนลานอธิบาย

"ดีกับข้า?" นาจาพยักหน้าช้าๆ "ใช่สิ ดีกับข้ามาก!"

"ดีกับข้าด้วยการจับข้าขังไว้ในเจดีย์หลิงหลง แล้วใช้ไฟเผาข้าอย่างบ้าคลั่งไงล่ะ!"

"ดีกับข้าด้วยการใช้เจดีย์หลิงหลงดูดซับพลังวิญญาณตอนที่ข้ากำลังบำเพ็ญเพียร เพราะกลัวว่าข้าจะเลื่อนขั้นแล้วหลุดพ้นจากการควบคุมของเจดีย์หลิงหลงไงล่ะ!" นาจาพรั่งพรูความอัดอั้น "ท่านช่างดีกับข้าเหลือเกินนะ!"

หลี่จิ้งเสียงสั่นเครือ "ข้า ข้าก็แค่..."

"หลี่จิ้ง ไปลงนรกซะเถอะ!" นาจาเงื้อหอกไฟขึ้นแล้วแทงทะลุร่างทันที!

"ไม่ จาเอ๋อร์ อย่านะ!"

ฉึก!

หอกไฟแทงทะลุร่างของหลี่จิ้งอย่างจัง

นาจาแผดเสียงคำราม ระเบิดพลังเวทออกมาเต็มพิกัด!

ร่างเนื้อของหลี่จิ้งแหลกสลายกลายเป็นละอองเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ!

เปลวเพลิงอันร้อนแรงลุกโชนขึ้นบนหอกไฟ แผดเผาเศษซากเนื้อเหล่านั้นจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

ดวงวิญญาณของหลี่จิ้งลอยหลุดออกมา เขากรีดร้องลั่นแล้วหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต

แต่นาจาไวกว่า พุ่งไปดักหน้าดวงวิญญาณของหลี่จิ้งเอาไว้

"ไม่ จาเอ๋อร์ ร่างกายของพ่อถูกทำลายไปแล้วนะ!" หลี่จิ้งร้องลั่น "เจ้าจะทำเกินไปแล้ว!"

"ข้าไม่ยอมปล่อยให้มีศัตรูหน้าไหนหลงเหลืออยู่หรอก!" นาจายิ้มเหี้ยม หอกไฟเสียบทะลุดวงวิญญาณของหลี่จิ้ง

เปลวไฟลุกโชน ดวงวิญญาณของหลี่จิ้งแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

นาจาร่อนลงพื้น เก็บเจดีย์หลิงหลงขึ้นมา แล้วยืนนิ่งงันอยู่กับที่

ราวกับกลายเป็นรูปปั้นหินไปเสียแล้ว

เนิ่นนานผ่านไป...

นาจาถอนหายใจยาว ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีแดงหายลับไปในความมืด

...

ที่ทำการเมืองหลัวโจว

แววตาของหยางเจี้ยนแฝงไปด้วยจิตสังหาร "แค้นนัก น้องสามของข้า หน้าตาก็งดงามปานล่มเมือง แต่กลับโดนไอ้หลิวเยี่ยนชางหลอกเอาหัวใจไปได้!"

"หลานชายของข้า ถึงพลังเวทจะงูๆ ปลาๆ แต่ก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง!"

"น้องสามของข้าก็มีพลังเวทเหมือนกัน!"

"แถมยังมีโคมเป่าเหลียนอีกต่างหาก..."

"หนีออกจากเขาฮว๋าซานมาได้ พวกเขาจะไปใช้ชีวิตให้ดีกว่านี้ก็ย่อมได้ แต่ดันเลือกที่จะมาอยู่ที่หลัวโจวนี่!" หยางเจี้ยนกำหมัดแน่น

"ทั้งๆ ที่ไอ้หลิวเยี่ยนชางนั่นมันแต่งงานมีลูกใหม่ไปแล้ว แต่น้องสามของข้าก็ยังตัดใจจากมันไม่ได้อีก!"

"ถึงขั้นตามมาอยู่หลัวโจว เพื่อแอบช่วยเหลือไอ้หลิวเยี่ยนชางลับหลัง!" หยางเจี้ยนตาแดงก่ำทั้งสามดวง

หลี่จวิน: "..."

หลิวเยี่ยนชางแต่งงานมีลูกแล้วเหรอ?

อ้อ นี่ไม่ใช่ตำนานโคมเป่าเหลียนเวอร์ชันของสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีนี่นา

แต่นี่คือตำนานโคมเป่าเหลียนแบบต้นตำรับดั้งเดิมเลย

ตามตำนานนี้... มันคือนิทานพื้นบ้านธรรมดาๆ ไม่ได้มีการดัดแปลงอะไร

หลิวเยี่ยนชางสอบได้จอหงวน ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการเมืองหลัวโจว

เขาได้แต่งงานกับหวังคุ้ยอิง ลูกสาวของอัครเสนาบดี และมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนชื่อชิวเอ๋อร์!

"น้องสามรู้ดีว่าข้าแค้นหลิวเยี่ยนชางเข้ากระดูกดำ นางก็เลยคอยระวังตัวจากข้าอยู่ตลอดเวลา!"

"ข้าก็เลย... หาโอกาสลงมือฆ่าไอ้หลิวเยี่ยนชางไม่ได้สักที!"

"พระเถระ ท่านต้องระวังตัวให้ดีนะ!" หยางเจี้ยนรีบกำชับ "อย่าให้หลุดพิรุธจนสาวมาถึงตัวข้าได้ล่ะ!"

หลี่จวินยิ้มบางๆ พลิกตัววูบเดียวก็แปลงกายเป็นอานนท์ทันที!

"ท่านจะแปลงร่างเป็นมันทำไม?" หยางเจี้ยนสงสัย

"อ้อ ก็ตอนอยู่บนเขาหลิงซาน เจ้านี่มันรีบเสนอหน้าไปสวามิภักดิ์ต่ออู๋เทียนเป็นคนแรกเลยไง!" หลี่จวินยิ้มกริ่ม "พระน้อยก็เลยอัดมันจนตายไปแล้ว!"

หยางเจี้ยน: "????"

ท่านก็ไปสวามิภักดิ์เขาเหมือนกันไม่ใช่รึ?

หรือเป็นเพราะว่ามันดันไปสวามิภักดิ์ก่อนหน้าท่าน ท่านก็เลยหมั่นไส้ อัดมันให้ตายเพื่อที่ท่านจะได้เป็นคนแรกงั้นรึ?

ท่านยังเป็นพระถังซำจั๋งผู้เปี่ยมด้วยความเมตตากรุณาคนเดิมอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

ใจคอมันจะคับแคบยิ่งกว่ารูเข็มซะอีกนะเนี่ย!

"อานนท์ลงมือสังหารหลิวเยี่ยนชาง!"

"ทำร้ายเฉินเซียงและพระแม่ซานเซิ่งจนได้รับบาดเจ็บ!"

"เอ้อร์หลางจินกุนโกรธจัด บุกขึ้นเขาหลิงซาน สังหารอานนท์จนวิญญาณแตกซ่าน!"

"เหล่าพุทธะแห่งหลิงซานพยายามขัดขวาง ประจวบเหมาะกับที่อู๋เทียนเดินทางมาถึงพอดี"

"เอ้อร์หลางจินกุนออกหน้าแทนน้องสาวและหลานชาย ร่วมมือกับอู๋เทียนพุทธองค์ ถล่มเขาหลิงซานจนราบเป็นหน้ากลอง แล้วยึดครองหลิงซานเอาไว้!"

หลี่จวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เอ้อร์หลางจินกุน ท่านคิดว่านิทานเรื่องนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

หยางเจี้ยน: "..."

ถังซำจั๋งในตอนนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เฉินเซียงกับน้องสามไม่มีทางรู้หรอกว่าอู๋เทียนยึดครองสามภพไปตั้งแต่เมื่อไหร่

แถมอานนท์ก็ตายไปแล้ว หลิงซานก็โดนถล่มเละเทะไปแล้วด้วย!

ตายไปแล้วก็ไม่มีใครมาแก้ต่างให้ได้หรอกนะ!

[จบแล้ว]