บทที่ 25 - นาจา: เจดีย์พ่ออยู่ในมือแล้ว เจ้าของเจดีย์ก็ตายตาหลับได้เลย!

บทที่ 25 - นาจา: เจดีย์พ่ออยู่ในมือแล้ว เจ้าของเจดีย์ก็ตายตาหลับได้เลย!

"พี่ใหญ่คัง ข้าขอออกไปข้างนอกสักหน่อยนะ!" หยางเจี้ยนเดินออกไปแจ้งผู้บัญชาการคัง "ยังไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่นะ!"

"นายท่านรองวางใจได้!" ผู้บัญชาการคังประสานมือคารวะ "จวนสกุลหยางมีพวกข้าคอยดูแลอยู่ ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

"ดี ขอบใจมาก!" หยางเจี้ยนตบไหล่ผู้บัญชาการคังเบาๆ ก่อนจะหันไปมองหลี่จวิน "พระเถระ พวกเราไปกันเถอะ!"

"ตกลง!"

ทั้งสองคล้องแขนเดินไปด้วยกัน ชายเสื้อปลิวไสว พริบตาเดียวก็เหาะทะยานไปไกลลิบ

ซุนหงอคง: "????"

ท่านอาจารย์ ท่านมีหยางเจี้ยนแล้วก็ไม่เอาเล่าซุนแล้วใช่มั้ย?

ท่านอาจารย์ ท่านไม่รักเล่าซุนแล้วเหรอ?

...

แดนอสุรา!

"อู๋เทียนพุทธองค์มีรับสั่งให้พระน้อยมาพาตัวนาจาไป!" ทั้งสามคนเดินทางมาถึงแดนอสุรา อาศัยดอกบัวดำจิตศักดิ์สิทธิ์เบิกทาง เดินผ่านฉลุยอย่างไร้การขัดขวาง!

หัวหน้าผู้คุมโค้งคำนับ "รับทราบขอรับ เชิญทั้งสามท่านตามข้ามาเลย!"

พวกเขาเลี้ยวเข้าสู่อุโมงค์ขนาดใหญ่ ด้านข้างอุโมงค์เป็นโรงปฏิบัติงานขนาดเล็กหลายแห่ง ช่างฝีมือด้านในกำลังวุ่นวายกับการซ่อมแซมเครื่องแต่งกายให้กับพวกเทพเซียนตัวปลอม

เมื่อเดินผ่านโกดังขนาดมหึมาก็หยุดฝีเท้าลง ภายในโกดังมืดมิดมีผู้คนยืนเบียดเสียดกันอยู่เต็มไปหมด ซึ่งก็คือเหล่าเทพเซียนบนสวรรค์นั่นเอง

หัวหน้าผู้คุมเปิดประตูบานใหญ่แล้วทั้งสามคนก็เดินเข้าไป

ทันใดนั้นท่ามกลางโกดังอันมืดมิดก็มีแสงสีแดงจุดหนึ่งสว่างวาบขึ้น แสงสีแดงค่อยๆ แผ่ขยายออกและกลายสภาพเป็นดอกบัวสีชมพูอ่อนอย่างช้าๆ

หลี่จวินคิดในใจ เวรเอ๊ย ผู้ชายนี่หว่า!

ผมจำได้ว่านาจาในไซอิ๋วภาคพิสดารนี่หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราสุดๆ ไปเลยนะ!

มือของลิงจ๋อเคยเผลอไปกดโดนหน้าอกของนาจาเข้าด้วย

ตอนนั้นเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของนาจาแล้ว อืม มั่นใจเลยว่าเผลอไปจับโดนจริงๆ!

หลี่จวินเดินเข้าไปใกล้แล้วดึงยันต์บนศีรษะของนาจาออก

นาจาสะดุ้งเฮือกขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืน

"นี่มัน..." นาจาชะงักไป "ใช่แล้ว ข้าคือร่างจุติดอกบัวก็เลยยังพอเรียกสติสัมปชัญญะกลับคืนมาได้บ้าง..."

"น้องนาจา!" หยางเจี้ยนเอ่ยทัก "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"

นาจาหันขวับไปมองแล้วก็ต้องชะงัก "พี่รองหยาง ต้าเซิ่ง!? พระเถระก็อยู่ด้วยรึ?"

หรือว่าวิบากกรรมครั้งนี้จะผ่านพ้นไปแล้ว?

หรือว่าพวกเขากำลังมาช่วยพวกเรากันแน่?

"นาจา!" หลี่จวินประสานมือคารวะ "อู๋เทียนพุทธองค์ยึดครองสามภพ มีความตั้งใจจะโปรดสรรพสัตว์"

"แต่ทว่ามีใจแต่ไร้กำลัง! เขาขาดคนน่ะ!"

"องค์ชายสามนาจาท่านช่างสูงส่ง ท่านช่างยิ่งใหญ่!"

"ดังนั้นพระน้อยจึงถือวิสาสะมาเกลี้ยกล่อมองค์ชายสามด้วยตัวเอง!" หลี่จวินยิ้มบางๆ "ขอเชิญองค์ชายสามมาร่วมสวามิภักดิ์ต่ออู๋เทียนพุทธองค์เถิด!"

นาจา: "????"

"ถังซำจั๋งท่าน..." นาจาชี้หน้าหลี่จวินด้วยความตกตะลึง

"อ้อ ไปฆ่าหลี่จิ้งก่อนเลยนะ!" หลี่จวินพูดด้วยท่าทีสบายๆ

"อะแฮ่ม พระเถระ!" นาจาเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง "ได้ยินชื่อเสียงอู๋เทียนพุทธองค์ผู้มีอิทธิฤทธิ์ยิ่งใหญ่มานาน ไม่นึกเลยว่าเขาจะมีความรักอันยิ่งใหญ่ต่อสรรพสัตว์ในสามภพถึงขั้นคิดจะโปรดสรรพสัตว์ด้วย!"

"ข้านาจาเคารพเลื่อมใสคนแบบนี้ที่สุดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว!" นาจาทำหน้าขึงขัง "รบกวนพระเถระช่วยเป็นธุระแนะนำให้ที ข้านาจายินดีอุทิศแรงกายแรงใจเพื่อพุทธองค์และเพื่อสามภพ!"

ซุนหงอคง: "..."

หยางเจี้ยนเอามือปิดหน้า

น้องนาจาก็เหมือนกับข้า โดนจับจุดอ่อนเข้าเต็มเปาเลยสินะ!

"ได้องค์ชายสามมาร่วมงานก็เหมือนเล่าปี่ได้ขงเบ้งมาช่วยเลยล่ะ!" หลี่จวินไม่ตระหนี่คำชมเอ่ยปากยกยอทันที

นาจาคิดในใจ ข้าเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?

หยางเจี้ยนคิดในใจ ที่แท้ข้าก็ไม่คู่ควรสินะ

ซุนหงอคงคิดในใจ สรุปว่าในสายตาท่านอาจารย์ข้ามันก็แค่ลิงตัวหนึ่งที่มีหรือไม่มีก็ได้งั้นสิ!

"ทั้งสามท่านเชิญ!" หลี่จวินเบี่ยงตัวหลบ "พวกเรากลับไปรายงานภารกิจที่หลิงซานกันเถอะ!"

"เชิญ!" หยางเจี้ยนและนาจาเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

ซุนหงอคง: "..."

ตามไปก็แล้วกัน! จะได้ไปดูให้เห็นกับตาว่าอู๋เทียนนั่นมีที่มาที่ไปแบบไหน ถึงขนาดทำให้ท่านอาจารย์แปรพักตร์ได้

ทั้งสี่คนพากันเดินทางออกจากแดนอสุรา มุ่งหน้าตรงไปยังเขาหลิงซาน

"ท่านอาจารย์ เล่าซุนคิดว่า... โป๊ยก่ายกับศิษย์น้องซัวเจ๋งก็น่าจะดึงตัวมาได้เหมือนกันนะ!" ซุนหงอคงพูดขึ้นขณะบินอยู่บนฟ้า

หลี่จวินส่ายหน้า "ไม่... แม้พระโลกนาถจะไว้ใจข้า แต่ก็ห้ามได้คืบจะเอาศอกเด็ดขาด!"

ซุนหงอคง: "..."

ตอนแรกยังเรียกอู๋เทียน ต่อมาก็เรียกอู๋เทียนพุทธองค์! ตอนนี้เรียกพระโลกนาถเต็มยศเลยรึ?

ท่านอาจารย์ นี่ท่านแปรพักตร์แบบสมบูรณ์แบบไปแล้วใช่มั้ย?

"พระเถระพูดถูกแล้ว!" หยางเจี้ยนพยักหน้าเบาๆ "เทียนเผิงหยวนซ่วยกับจ่วนเหลียนต้าเจี้ยง ปล่อยให้เป็นองค์ประกันอยู่ในการควบคุมของอู๋เทียนไปเลยก็ดีเหมือนกัน!"

ซุนหงอคง: "..."

นาจา: "จะไปฆ่าหลี่จิ้งเมื่อไหร่เหรอ?"

ซุนหงอคง: "..."

เจ้าช่วยสนใจเรื่องอื่นบ้างจะได้มั้ย?

"หงอคงวางใจเถอะ!" หลี่จวินยิ้ม "โป๊ยก่ายกับอู้จิ้งไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก"

ซุนหงอคงพยักหน้ารับ

"พระแม่กวนอิมก็น่าจะได้นะ!" หยางเจี้ยนเสนอ "นางอยากจะโปรดสัตว์ช่วยสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์ แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่อยู่ในพุทธศาสนา..."

"อืม ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ!" หลี่จวินชูนิ้วขึ้นมา "ยังมีไท่ซ่างเหล่าจวินอีกคนนะ!"

"แต่ว่านะ พวกเราเพิ่งจะสวามิภักดิ์ก็เล่นดึงคนมาเป็นพรวนแบบนี้..."

"ถ้าทำแบบนั้นในราชสำนักมนุษย์ เขาเรียกว่า ซ่องสุมกำลังเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว เข้าข้างพวกพ้องกำจัดผู้เห็นต่าง!" หลี่จวินดีดนิ้วเป๊าะ

หยางเจี้ยนพยักหน้าเห็นด้วย "พระเถระกล่าวได้ถูกต้องที่สุด แบบนี้ง่ายต่อการทำความดีความชอบมากจนเจ้านายระแวงและก่อให้เกิดความคลางแคลงใจได้!"

"หงอคงเอ๋ย สามภพไม่ได้มีแต่การเข่นฆ่า แต่มันคือชั้นเชิงการเข้าสังคม!" หลี่จวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "สิ่งที่เจ้าต้องเรียนรู้ยังมีอีกเยอะนะ!"

ซุนหงอคงเบ้ปาก "ก็ได้ เล่าซุนจะพยายามก็แล้วกัน!"

"มา เพื่อปกป้องสันติภาพของโลก พวกเรามาพยายามไปด้วยกัน!" หลี่จวินยื่นมือออกไป

หยางเจี้ยนวางมือของตัวเองทับลงไป "เพื่อสันติภาพของสามภพ!"

ซุนหงอคง: "..."

"เพื่อสันติภาพของสามภพ!" ซุนหงอคงกระอักไอเบาๆ แล้ววางมือทับ

นาจา: "เพื่อฆ่าหลี่จิ้งให้ตาย!"

ทุกคน: "..."

เจ้าช่วยคิดเรื่องอื่นบ้างจะได้มั้ย?

เขาหลิงซาน

"ซำจั๋ง เจ้ากลับมาแล้วรึ?" ภายในตำหนักต้าสยง เมื่อเห็นหลี่จวินปรากฏตัวอู๋เทียนก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

"พระโลกนาถ!" หลี่จวินประนมมือ "พระน้อยปฏิบัติภารกิจลุล่วง พาตัวซุนหงอคง เอ้อร์หลางจินกุน และองค์ชายสามนาจามาให้แล้ว!"

"ซำจั๋ง เจ้าคือคนที่ข้าเลื่อมใสที่สุดเลยล่ะ!" อู๋เทียนยิ้มออกมาจากใจจริงเมื่อได้ยินสรรพนามที่หลี่จวินใช้เรียกตน

เขาหันไปพยักหน้าให้ทั้งสามคน "ขอบคุณทั้งสามท่านที่ยอมมาช่วยเหลือข้า!"

"อู๋เทียน!" ซุนหงอคงแค่นหัวเราะ "ดวงตาคู่นี้ของเล่าซุนจะคอยจับตาดูเจ้าไว้!"

"ถ้าเจ้าทำเรื่องชั่วร้ายจริงๆ เล่าซุนไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่!" แววตาของซุนหงอคงลุกโชน "เล่าซุนเกิดมาเพื่อปราบปีศาจอยู่แล้ว!"

"เจ้าก็เลยไปตีปีศาจสิงโตเหลืองที่แสนดีไม่เคยฆ่าคน แถมยังใจดีเลี้ยงข้าวชาวบ้านธรรมดาจนตายไงล่ะ!" หลี่จวินโพล่งขึ้นมา

ซุนหงอคงเงียบกริบ

ใช่สิ! ระหว่างทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎก การตีปีศาจสิงโตเหลืองจนตายนั่นมันเป็นรอยด่างพร้อยของเล่าซุนจริงๆ

เล่าซุนยอมรับผิด! และจะยอมแบกรับรอยด่างพร้อยนี้ไว้เอง

"มนุษย์ผู้ใดบ้างไร้ความผิด?" อู๋เทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หงอคง รู้ผิดแล้วแก้ไข นับเป็นกุศลอันยิ่งใหญ่!"

มุมปากซุนหงอคงกระตุก "เจ้าเป็นจอมมารนะ!"

อู๋เทียนพยักหน้าเบาๆ "เจ้าอาละวาดบนสวรรค์ พังยมโลก... เจ้าก็เป็นจอมมารเหมือนกันไม่ใช่หรือ!"

ซุนหงอคงหน้าดำคร่ำเครียด

หยางเจี้ยนตบไหล่ซุนหงอคงเบาๆ แล้วหันไปพูดกับอู๋เทียน "อู๋เทียน ที่พวกเรามาที่นี่ก็เพราะ..."

"วางใจเถอะ หลิวเยี่ยนชางต้องตายแน่!" อู๋เทียนมีสีหน้าสงบเยือกเย็น

หยางเจี้ยนยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

นาจาเงยหน้าขึ้นขวับ "อู๋เทียนพุทธองค์ แล้วหลี่จิ้งล่ะ..."

อู๋เทียนควักเจดีย์วิเศษออกมาแล้วส่งให้นาจา "ให้เจ้า!"

นาจา: "????"

เจดีย์พ่อ? นี่เจ้าใช่ไหมเจดีย์พ่อ?

"อีกสักพักข้าจะจัดการให้หลี่จิ้งหนีออกจากแดนอสุราเอง!" อู๋เทียนยิ้ม "ถึงตอนนั้นองค์ชายสามก็เชิญจัดการตามสบายเลย!"

นาจายิ้มแฉ่ง

เจดีย์พ่ออยู่ในมือแล้ว เจ้าของเจดีย์ ท่านจงไปสู่สุคติอย่างสงบเถอะ!

[จบแล้ว]