บทที่ 22 - หลี่จวิน: หงอคงเอาพระธาตุมาให้ข้า แล้ววันหน้าเราไปฆ่ายูไลกัน!
บทที่ 22 - หลี่จวิน: หงอคงเอาพระธาตุมาให้ข้า แล้ววันหน้าเราไปฆ่ายูไลกัน!
บทที่ 22 - หลี่จวิน: หงอคงเอาพระธาตุมาให้ข้า แล้ววันหน้าเราไปฆ่ายูไลกัน!
"มหาเถระตรัสแล้วไม่คืนคำ!" หลี่จวินยิ้มกริ่ม "ต้องเป็นจริงตามนั้นแน่นอนใช่ไหม?"
อู๋เทียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "พูดแล้วย่อมทำตามนั้น!"
"นอกจากตำแหน่งแล้วตอนนี้พระน้อยอยากจะได้ของอย่างอื่นอีกนิดหน่อย" หลี่จวินยิ้มชั่วร้าย "หึหึหึ"
อู๋เทียนหน้ากระตุก เสียงหัวเราะอะไรของเจ้าเนี่ย น่าเกลียดชะมัด!
"มหาเถระ ก่อนที่ข้าจะไปเอาพระธาตุ ข้าขอแวะไปหยิบของที่คลังสมบัติหลิงซานสักหน่อยนะ! แล้วก็จะไปหยิบของที่สวรรค์ด้วย" หลี่จวินชูนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ขึ้นมา "แค่นิดดดดเดียวเอง"
อู๋เทียนเอียงคอ "นิดเดียวแน่รึ?"
หลี่จวินพยักหน้า "นิดเดียวสิ!"
"ตกลง ของในหลิงซานกับสวรรค์เจ้าหยิบฉวยได้ตามสบาย!" อู๋เทียนพยักหน้าเบาๆ
"เยี่ยม ลาก่อนมหาเถระ!" หลี่จวินหันหลังกลับแล้วพุ่งพรวดหายวับไปในพริบตาราวกับมีปีศาจวิ่งไล่ตามหลังมายังไงยังงั้น
อู๋เทียนหลับตาใช้เนตรมารตรวจสอบดู
ถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด
นี่เจ้ากวาดสมบัติข้าไปจนเกลี้ยงเลยรึ?
อู๋เทียนลืมตาขึ้นเตรียมจะตามไปแต่ก็ชะงัก
ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ!
ก็แค่ของนอกกาย!
อีกอย่าง... คนเราไร้สัจจะก็ไร้จุดยืน!
ในเมื่อรับปากให้หยิบตามสบายก็ต้องปล่อยให้เขาหยิบไป!
แต่ว่า...
แบบนี้มันเรียกว่านิดเดียวตรงไหนฟะ!
บนสวรรค์
หลี่จวินพุ่งพรวดมาถึงสวรรค์ควักดอกบัวดำจิตศักดิ์สิทธิ์ออกมาแล้วบุกตะลุยไปทั่ว
ยาเซียนในตำหนักเต๋าซ่วยถูกกวาดเรียบ
น่าเสียดายที่เหล่าจวินของโลกนี้ถูกขังอยู่ในแดนอสุราไปแล้ว
งานรับจ้างปั้นไอดีครั้งนี้ไม่ใช่เหล่าจวิน เพราะงั้น...
ก็ยังคงต้องขอบคุณธรรมชาติที่ประทานมาให้
เหล่าจวินเอ๋ย... ข้ากินยาท่านจนติดใจซะแล้วสิ
ลูกท้อเซียนถูกกวาดเรียบ!
คลังสมบัติสวรรค์ถูกกวาดเรียบ!
อืม...
หลี่จวินจัดการทุกอย่างจนพอใจแล้วจึงมุ่งหน้าไปยังเขาฮวากั่ว
เฮ้อ!
ไม่รู้จริงๆ ว่าอู๋เทียนคิดอะไรอยู่
จับคนมาได้แต่กลับไม่ฆ่าทิ้ง!
แถมของวิเศษล้ำค่าก็ไม่ยอมแตะต้องสักชิ้น รอจนพวกเทพเซียนพุทธะกลับมาก็ทำเหมือนแค่ให้พวกนั้นลาพักร้อนไปสามสิบปีพอกลับมาก็ทำงานต่อตามปกติ!
นี่แหละนะที่เรียกว่าความขัดแย้งทางอุดมการณ์!
ลองเปลี่ยนเป็นคนจากโลกมนุษย์ทะลุมิติมาเป็นอู๋เทียนดูสิ... สิ่งแรกที่ทำคือเชือดเทพเซียนพุทธะที่จับมาให้หมด!
ถึงเวลาพวกนั้นกลับมาก็เหลือแค่หัวหน้าตัวคนเดียว
ทำไมอู๋เทียนถึงไม่ฆ่านะ?
บนเขาหลิงซาน
มุมปากของอู๋เทียนกระตุกไม่หยุด
ถังซำจั๋ง... โลภมากขนาดนี้เชียวรึ?
แล้วก็...
ท่าทางพระเถระผู้มีเมตตากรุณาของเจ้าหายไปไหนหมดแล้ว?
ชีวิตมันไม่ง่ายเลย อู๋เทียนถอนหายใจ
เขาสั่งให้ลูกน้องปีศาจออกไปตามหาพระธาตุพร้อมกำชับว่าห้ามทำร้ายมนุษย์สุ่มสี่สุ่มห้า
หลี่จวินวิ่งตะบึงมาตลอดทาง...
จนมาถึงเขาฮวากั่ว
มองดูลิงตัวนั้นแล้วหลี่จวินก็ถอนหายใจยาว
สุดท้ายก็เป็นแค่องค์พุทธะชนะมารแห่งหลิงซานไม่ใช่ฉีเทียนต้าเซิ่งแห่งเขาฮวากั่วสินะ!
ส่วนเรื่องระดับพลังของซุนหงอคง...
จุดสูงสุดระดับเซียนอมตะไท่อี้
อ่อนไปหน่อยแฮะ!
ในเนื้อเรื่องเดิมอู๋เทียนเคยบอกว่าซุนหงอคงอาละวาดบนสวรรค์เมื่อแปดร้อยปีก่อนและได้รับแต่งตั้งเป็นองค์พุทธะชนะมารที่หลิงซานเมื่อสามร้อยปีก่อน
ตอนนี้พลังฝีมือพัฒนาก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นแม้จะยังไม่บรรลุระดับต้าหลัวแต่กายวัชระไร้พ่ายก็แข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่ากายทองคำของยูไลเลย
เพราะงั้น...
หลี่จวินเกาหัวโล้นๆ ของตัวเอง
ทันใดนั้นร่างก็แข็งทื่อ
หัวโล้น?
จริงด้วยคราวนี้ข้าหัวโล้นนี่หว่า!
ไอ้ระบบเอาผมยาวสลวยสวยเก๋ของผมคืนมานะเว้ย!
หลี่จวินบ่นกระปอดกระแปดพลางมองไปที่เขาฮวากั่ว
อู๋เทียนอยู่ระดับเซียนอมตะต้าหลัว
ซุนหงอคงอยู่จุดสูงสุดระดับเซียนอมตะไท่อี้
ไม่เกี่ยวพันกับโลกหงฮวงพลังระดับนี้ก็ถือว่าเก่งใช้ได้เลย!
โลกนี้ยังไม่มีสามวิสุทธิ์
ใช่แล้วในเนื้อเรื่องเดิมไม่มีสามวิสุทธิ์มีแค่ไท่ซ่างเหล่าจวิน!
สิ่งที่เรียกว่าสามวิสุทธิ์ก็แค่ไท่ซ่างเหล่าจวินใช้วิชาแปลงกายเป็นสามวิสุทธิ์มาขวางอู๋เทียนแล้วก็...
โดนดอกบัวดำจิตศักดิ์สิทธิ์ของอู๋เทียนตบจนแตกกระจุย!
แล้วไท่ซ่างเหล่าจวินก็โดนจับ!
หลี่จวินนวดคลึงหว่างคิ้วทำไมผมถึงรู้สึกว่าไท่ซ่างเหล่าจวินคนนี้กำลังเล่นละครอยู่นะ?
ระดับเหล่าจวินไม่น่าจะกระจอกขนาดนี้นี่นา?
ส่ายหัวโล้นใสปิ๊งไปมาหลี่จวินก็ร่อนลงไป!
ในเนื้อเรื่องเดิมเฉียวหลิงเอ๋อร์ยังไงก็ไม่ตายซุนหงอคงยอมสละชีวิตตัวเองกลายเป็นพระธาตุไร้กระดูก
แต่ตอนที่ซุนหงอคงกลับมาทุกคนต่างดีใจและตื่นเต้น
ทว่ายูไลกลับหน้าเปลี่ยนสีดูหมองคล้ำและปั้นยากสุดๆ!
ดังนั้นผู้คนบนโลกมนุษย์ถึงได้วิเคราะห์กันว่าภัยพิบัติทำลายล้างพุทธศาสนาของอู๋เทียนในครั้งนี้แท้จริงแล้วก็คือแผนการของยูไลที่ต้องการยืมดาบฆ่าคนเพื่อกำจัดหรันเติงและซุนหงอคง
ดังนั้นพอซุนหงอคงกลับมาหลายคนก็ดีใจ...
ส่วนยูไลกลับหน้าถอดสี
สุดท้ายก็จำใจต้องแต่งตั้งให้ซุนหงอคงเป็นมหาพุทธะราชาพระธาตุผู้เป็นมารดาแห่งพระพุทธเจ้าองค์ใหม่!
"หงอคง!"
หลี่จวินเดินเข้ามาในลานฝึกของเขาฮวากั่วพลางเอ่ยเสียงเรียบ
ซุนหงอคงที่กำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาบำเพ็ญเพียรลืมตาโพลงแล้วกระโดดลงมา "ท่านอาจารย์!?"
"ท่านไม่ได้มาเยี่ยมเล่าซุนตั้งนานแล้วนะ!" ซุนหงอคงหัวเราะร่า "วันนี้มีลมอะไรหอบท่านมาถึงนี่ล่ะ?"
"อาจารย์มาหาพระธาตุ!" หลี่จวินประนมมือสีหน้าอ่อนโยน "หงอคงในถ้ำม่านน้ำตกของเจ้ามีพระธาตุอยู่สององค์!"
ซุนหงอคงหน้าเหวอในถ้ำม่านน้ำตกมีพระธาตุด้วยเหรอ?
ทำไมเล่าซุนถึงไม่รู้ล่ะ?
"เจ้าไปหามาให้อาจารย์สิ!" หลี่จวินยิ้ม "โตป่านนี้... เป็นลิงโตป่านนี้แล้วยังจะกระโดดโลดเต้นอยู่อีก"
"นี่มันสัญชาตญาณลิงนี่นา!" ซุนหงอคงหัวเราะแหะๆ ก่อนจะรีบพุ่งตัวออกไปกวาดสายตาค้นหาเนตรเพลิงสุวรรณสาดประกายวิบวับ... และแกล้งกวาดสายตาผ่านร่างของหลี่จวินไปอย่างแนบเนียน
ในสายตาของมนุษย์เดินดินหลิงซานคือแดนสุขาวดี!
ทว่าเมื่อได้ไปถึงหลิงซานจริงๆ ถึงจะเข้าใจว่าหลิงซานก็คือระบบราชการดีๆ นี่เองแม้จะไม่ได้มีการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันโจ่งแจ้งเหมือนในราชสำนักมนุษย์แต่...
ถ้าไม่มีเล่ห์เหลี่ยมโดนคนอื่นหลอกขายไปแล้วยังต้องมานั่งนับเงินให้เขาอีก
ซุนหงอคงเองก็ฉลาดไม่เบา
ซุนหงอคงพยักหน้าในใจใช่แล้วนี่แหละท่านอาจารย์แน่ๆ!
หลี่จวินพยักหน้าตอบรับซุนหงอคง
ทำไมถึงต้องให้ซุนหงอคงเป็นคนหา?
ก็เพราะกลัวว่าตัวเองจะหาไม่เจอน่ะสิ
ไม่นานนักซุนหงอคงก็เจอพระธาตุที่เปล่งแสงพุทธะสององค์แล้วนำมาวางตรงหน้าหลี่จวิน "ท่านอาจารย์ท่านเอาพระธาตุพวกนี้ไปทำอะไร?"
หลี่จวินรับพระธาตุมาเก็บไว้ในวิชาแขนเสื้อเก็บงำฟ้าดิน
วิชาแขนเสื้อเก็บงำฟ้าดินไม่ใช่วิชาขั้นสูงอะไรหรอกเทพเซียนทั่วไปก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ
แต่วิชานี้แบ่งออกเป็นสองระดับ
ระดับแรกคือวิชาของเจิ้นหยวนต้าเซียนส่วนอีกระดับคือวิชาของคนอื่นๆ!
แต่ว่าเจิ้นหยวนจื่อในโลกนี้... ก็กระจอกสุดๆ ไปเลย
ดันโดนปีศาจช้างเผือกอัดซะน่วมเสียชื่อเจิ้นหยวนจื่อหมด!
ส่วนพระธาตุนี่...
ลองคิดดูสิว่าถ้าข้ากินเข้าไปมันจะเป็นยังไง?
"อู๋เทียนมหาจอมมารบุกยึดหลิงซานยูไลดับขันธ์ไปจุติใหม่แล้ว!"
"ทั้งหลิงซาน สวรรค์ และยมโลก!"
"ตอนนี้ตกอยู่ในกำมือของอู๋เทียนพุทธองค์หมดแล้ว!"
หลี่จวินบอกกับซุนหงอคง "เทพเซียนบนสวรรค์ถูกขังอยู่ในแดนอสุราส่วนคนของหลิงซานจะถูกส่งไปยมโลก!"
ซุนหงอคงตาโตเท่าไข่ห่าน...
"พระธาตุพวกนี้คือกุญแจสำคัญในการกลับมาของยูไล!" หลี่จวินยิ้ม
ซุนหงอคงหน้าเหวอสุดๆ "เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นตอนไหนกันเนี่ย?"
"ที่อาจารย์มาวันนี้ก็เพื่อเอาพระธาตุกลับไปมอบให้อู๋เทียนพุทธองค์!"
"รอให้เขาทำลายพระธาตุพวกนี้ทิ้งยูไลก็จะไม่ได้กลับมาอีกเลย!" หลี่จวินยิ้มตาหยี "แล้วจากนั้นเราค่อยหาโอกาสไปฆ่ายูไลทิ้งซะ!"
ซุนหงอคงรู้สึกเหมือนเส้นความอดทนในหัว... ขาดผึงเสียงดังเป๊าะ
นี่เล่าซุนหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?
[จบแล้ว]