บทที่ 91 - เขาไม่ใช่เจ้านายของฉันเลยสักนิด

บทที่ 91 - เขาไม่ใช่เจ้านายของฉันเลยสักนิด

เถียนเถียนเปิดลำโพง ฝืนทำใจดีสู้เสือแล้วเอ่ยปาก "พี่ฮวา ที่บ้านพี่มีใครบ้างเหรอ"

ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินหลิวอี้ฮวาบอกแค่ว่าเขามีพี่สาวหนึ่งคน

หลิวอี้ฮวาคิดว่าเธอคงตื่นเต้นที่จะได้ไปพบผู้ใหญ่ ก็เลยอยากรู้ข้อมูลไว้ก่อน "พี่มีพี่สาวหนึ่งคนแล้วก็พี่ชายอีกคนนึง"

เถียนเถียนกำมือถือแน่น "ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เคยได้ยินพี่พูดถึงพี่ชายเลยล่ะ"

หลิวอี้ฮวาคิดว่าเดี๋ยวก็ต้องไปเจอครอบครัวแล้ว จึงไม่ได้ปิดบัง "ก่อนหน้านี้พี่ชายพี่เคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้สติปัญญาเท่ากับเด็กหกขวบน่ะ"

เมื่อเถียนเถียนได้ยินประโยคนี้ ร่างกายก็สะท้านเฮือก แผ่นหลังเย็นวาบ

ในที่สุดเธอก็เข้าใจความหมายของประโยคที่ว่า "ที่แฟนเธอคบกับเธอก็เพื่อพี่ชายของเขา"

[เชี่ย เป็นเพราะพี่ชายสติปัญญาไม่ปกติ หาเมียไม่ได้ เขาก็เลยหาเมียให้พี่ชายตัวเองเหรอ]

[เรื่องบัดซบขนาดนี้ฉันอุตส่าห์มาเจอเข้าจนได้...]

[ครอบครัวนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว]

เถียนเถียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ถามต่อ "แล้วพี่ชายพี่แต่งงานหรือยัง"

หลิวอี้ฮวาถอนหายใจเบาๆ "ยังเลย สภาพของเขาหาภรรยายากมาก อนาคตพี่อาจจะต้องเป็นคนดูแลเขา เธอจะกลัวไหม"

วินาทีนี้ เถียนเถียนยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกบ้าง

เธอข่มความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หลิวอี้ฮวา เราเลิกกันเถอะ"

[สะใจ!]

[เลิกน่ะถูกแล้ว!]

[ปล่อยให้ไอ้ผู้ชายสารเลวดูแลพี่ชายปัญญาอ่อนไปจนตายเถอะ]

หลิวอี้ฮวาอึ้งไปหลายวินาที พอได้สติก็หัวเราะออกมา "เถียนเถียน เธอติดตลกจัง คราวหลังอย่าเอาเรื่องเลิกกันมาล้อเล่นสิ พี่จะคิดจริงจังเอานะ"

"พี่ควรจะคิดจริงจังนะ" ความเศร้าบนใบหน้าของเถียนเถียนถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา "ฉันพูดจริง เราเลิกกัน"

"เถียนเถียน ที่ได้ยินว่าจะต้องดูแลพี่ชายพี่ เธอโกรธเหรอ" หลิวอี้ฮวาร้อนรน "พี่ล้อเล่นน่ะ เดี๋ยวพี่รีบไปหาเธอตอนนี้เลยนะ"

"ไม่ต้อง" ในดวงตาของเถียนเถียนเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างสุดซึ้ง "ฉันขยะแขยงพี่ ไม่อยากเห็นหน้าพี่แม้แต่นิดเดียว! อย่ามาให้ฉันเห็นหน้านะ!"

หลิวอี้ฮวาที่อยู่ปลายสายได้ยินคำพูดนี้ แววตาก็ฉายความอำมหิต พยายามข่มความโกรธแล้วพูดว่า "เถียนเถียน เธอมาอารมณ์เสียอะไรตอนนี้"

"ไสหัวไป!" เถียนเถียนตัดสายทิ้ง น้ำตาร่วงรินอาบแก้มทันที

"เถียนเถียนอย่าเศร้าไปเลย เธอยังมีฉันนะ!"

ท่าท่านั่งอยู่บนตักเธอ ยกอุ้งเท้าเล็กๆ ขึ้นมาลูบหัวเธอ เหมือนเวลาที่เธอชอบทำเพื่อปลอบใจมัน

เถียนเถียนกอดท่าท่า ร้องไห้โฮราวกับเด็กๆ

[พระเจ้า เห็นแล้วฉันก็อยากเลี้ยงแมวบ้างเลย]

[แฟนอาจจะหักหลังคุณ แต่สัตว์เลี้ยงไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอน!]

[ความอยากเลี้ยงสัตว์เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาแล้วสิ]

ตอนที่เถียนเถียนกำลังกอดท่าท่าร้องไห้ หลิวอี้ฮวาก็กระหน่ำโทรหาเธอไม่หยุด

เจียงหยวนได้ยินเสียงสายเรียกเข้า จึงเอ่ยเตือนเสียงเบา "บ้านเธอใช้ประตูล็อกรหัสผ่านหรือเปล่า เขาวางแผนมาตั้งปีกว่า คงไม่ยอมถอดใจง่ายๆ หรอกนะ"

เถียนเถียนเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้น เครื่องสำอางเลอะเทอะไปหมด

เธอสูดน้ำมูก "เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนรหัสผ่านเดี๋ยวนี้แหละ"

คนดูกว่าสองหมื่นคนมองดูเธอเปลี่ยนรหัสผ่าน ต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เถียนเถียนกลับมาที่หน้าจอ มองเจียงหยวนด้วยความละอายใจ "สตรีมเมอร์ ขอโทษจริงๆ นะคะที่เมื่อกี้ฉันเข้าใจคุณผิด"

"ไม่เป็นไร" มุมปากของเจียงหยวนยกยิ้มบางๆ "มีคำถามอะไรอีกไหม"

เถียนเถียนส่ายหน้า "ไม่มีแล้วค่ะ"

ใบหน้าขนปุกปุยของท่าท่ายื่นเข้ามาใกล้หน้าจออีกครั้ง "สตรีมเมอร์ ขอบคุณนะที่ช่วยเถียนเถียน!"

"ไม่ต้องเกรงใจจ้ะ" รอยยิ้มของเจียงหยวนกว้างขึ้น "งั้นฉันจะต่อสายหาผู้ชมคนที่สองแล้วนะ"

[ระบบ 009: ขอแสดงความยินดีด้วย คุณทำภารกิจลับ: girls help girls สำเร็จ ได้รับรางวัล: พจนานุกรมจิงโจ้]

เจียงหยวนตัดสาย พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ในใจก็มีความยินดีผุดขึ้นมา

มีรางวัลด้วยเหรอเนี่ย

ดีจังเลย!

แววตาของเจียงหยวนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม วินาทีต่อมาหน้าจอก็เต็มไปด้วยพลุไฟที่จุดแตกกระจายอย่างงดงาม เป็นของขวัญที่เถียนเถียนส่งมาให้

เธอรีบเตือน "ไม่ต้องส่งของขวัญมาให้ฉันหรอกนะ ไอ้นี่มันปิดตรงไหนเนี่ย"

จิ้มหาอยู่หลายทีก็ยังไม่รู้ว่าปิดการรับของขวัญตรงไหน เจียงหยวนขมวดคิ้ว บ่นอุบอิบ "ช่างเถอะ ต่อสายก่อนดีกว่า เดี๋ยวลงไลฟ์แล้วค่อยหาวิธีแก้"

ไอดีของคนที่สองที่ต่อสายติดคือ "ชุนอี้อั้งหราน (ฤดูใบไม้ผลิเบ่งบาน)"

บนหน้าจอแยกปรากฏภาพของชายวัยกลางคนท่าทางสุภาพเรียบร้อย

เขาหวีผมเรียบแปล้ ยิ้มทักทาย "สวัสดีครับสตรีมเมอร์"

"สวัสดีค่ะคุณชุนอี้อั้งหราน" เจียงหยวนพยักหน้าเล็กน้อย "คุณเลี้ยงสัตว์อะไรคะ"

"ผมเลี้ยงแมวพันธุ์ซิลเวอร์เชดเดดตัวนึงครับ ชื่อเสี่ยวตู้ (เจ้าพุงกะทิ)" บนใบหน้าของชุนอี้อั้งหรานมีความกลัดกลุ้ม "แต่หลายวันมานี้มันไม่ยอมเข้าใกล้ผมเลย บางทีก็ขู่ใส่ผมด้วย สตรีมเมอร์ช่วยถามให้หน่อยได้ไหมครับว่าเป็นเพราะอะไร"

เจียงหยวน "ได้ค่ะ"

ชุนอี้อั้งหรานถือมือถือเข้าไปใกล้ซิลเวอร์เชดเดด แต่ผลคือมันกระโดดหนีทันที

เขาพูดอย่างอ่อนใจ "สตรีมเมอร์ดูสิครับ เป็นแบบนี้แหละ มันต่อต้านผมมากเลย"

[ต่อต้านคุณ แสดงว่าคุณต้องไปทำเรื่องไม่ดีมาแล้วแมวเห็นเข้าแน่ๆ!]

[คุณยอมรับมาซะดีๆ เถอะ~]

[ขำหนักมาก ทุกคนยังมูฟออนจากเรื่องของเผือกบดไม่ได้เลย]

ชุนอี้อั้งหรานรู้สึกว่าตัวเองถูกปรักปรำ เขาอธิบาย "ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนะ แล้วมันก็เป็นแมวที่ผมเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กด้วย ผมล่ะคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมจู่ๆ มันถึงไม่อยากสนใจผม"

"ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูด มันก็แปลกจริงๆ แหละค่ะ" หว่างคิ้วของเจียงหยวนฉายแววครุ่นคิด เธอเรียกเสียงเบา "สวัสดีจ้ะเสี่ยวตู้ ฉันชื่อเจียงหยวน เราคุยกันหน่อยได้ไหม ทำไมเธอถึงไม่สนใจเจ้านายของเธอล่ะ"

ซิลเวอร์เชดเดดร้องเหมียวตอบ "เขาไม่ใช่เจ้านายของฉันเลยสักนิด"

เจียงหยวนกะพริบตา จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

หรือว่าจะเป็นเหมือนคุณนายฟู่ ที่ไปอุ้มสัตว์เลี้ยงของคนอื่นกลับมาผิดตัว

"คุณชุนอี้อั้งหรานคะ" เจียงหยวนถาม "ช่วงนี้คุณได้พาเสี่ยวตู้ไปเดินเล่นข้างนอกบ้างหรือเปล่า"

ชุนอี้อั้งหรานส่ายหน้า ยิ้มขื่น "มันไม่ยอมเข้าใกล้ผมด้วยซ้ำ จะพาออกไปข้างนอกได้ยังไงล่ะครับ"

ดวงตาของเจียงหยวนหรี่ลง คิ้วเรียวค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน "แสดงว่าคุณไม่เคยพามันออกจากบ้านเลย แล้วจู่ๆ วันหนึ่งมันก็เริ่มต่อต้านคุณ ใช่ไหมคะ"

"ใช่ครับ" ชุนอี้อั้งหรานพยักหน้า

ซิลเวอร์เชดเดดขู่ฟ่ออย่างเกรี้ยวกราด "แกโกหก! แกโกหก! ไอ้โจรขโมยแมว!"

โจรขโมยแมวเหรอ

คำนี้ดึงดูดความสนใจของเจียงหยวนทันที

เธอพูดเสียงดัง "เสี่ยวตู้ เธอเล่ามาสิ"

ซิลเวอร์เชดเดดพูดอย่างโมโห "ฉันไม่ได้ชื่อเสี่ยวตู้!"

เจียงหยวน "แล้วเธอชื่ออะไร"

"ฉันชื่อฟาฟา (เจริญรุ่งเรือง)" พอฟาฟารู้ว่าคนในมือถือฟังภาษาของมันรู้เรื่อง มันก็ร้องเหมียวๆ อย่างร้อนรน "เธอช่วยบอกให้เขาปล่อยฉันกลับบ้านได้ไหม ฉันไม่ชอบที่นี่เลยสักนิด!"

"คุณชุนอี้อั้งหรานคะ" น้ำเสียงของเจียงหยวนจริงจังขึ้นมาก "คุณแน่ใจนะคะว่าคุณคือเจ้านายของแมวตัวนี้"

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" ชุนอี้อั้งหรานขมวดคิ้วถามกลับ "มันอยู่ในบ้านผม จะมีเจ้านายคนอื่นได้ยังไงล่ะครับ"

[สตรีมเมอร์ถามแบบนี้ หรือว่าชุนอี้อั้งหรานจะไม่ใช่เจ้าของซิลเวอร์เชดเดด]

[เรื่องนี้คงไม่ง่ายซะแล้วล่ะ ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ๆ!]

ฟาฟาส่งเสียงขู่ใส่เขาอย่างดุร้าย "แกไม่ใช่เจ้านายของฉัน แกมันโจรขโมยแมว! วันนั้นเจ้านายพาฉันไปเดินเล่น ผู้ชายคนนี้แหละขโมยฉันมาที่นี่!"

เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาที่เจียงหยวนมองชายวัยกลางคนก็แข็งกร้าวขึ้นทันที "คุณชุนอี้อั้งหราน ฉันขอถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย คุณใช่เจ้านายของแมวตัวนี้หรือเปล่า"

[จบแล้ว]