บทที่ 120 - จับเป็นคนร้าย

บทที่ 120 - จับเป็นคนร้าย

โจวเค่อหัวอยากจะลองหยั่งเชิงอีกฝ่ายดู เขาจึงใช้ท่าพยัคฆ์ตะปบเอวพุ่งเข้าโจมตีก่อนทันที!

"เข้ามาเลย!"

หยวนเมิ่งไม่หลบไม่เลี่ยง เขายกแขนขึ้นตั้งรับและปะทะกับอีกฝ่ายอย่างจัง!

"ปึ้ก!"

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น หยวนเมิ่งตกใจมากที่ลูกเตะของเขาไม่สามารถกระแทกอีกฝ่ายให้กระเด็นไปได้ ทำได้แค่ทำให้โจวเค่อหัวถอยหลังไปไม่กี่ก้าวเท่านั้น!

โจวเค่อหัวสูงไม่ถึงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร เมื่อต้องมาปะทะกับหยวนเมิ่งที่สูงถึงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร กลับไม่ได้ตกเป็นรองเลยแม้แต่น้อย!

โจวเค่อหัวลูบหน้าอกตัวเอง เขารู้สึกทึ่งกับความแข็งแกร่งของร่างกายหยวนเมิ่ง ที่ทำให้เขาต้องเจ็บตัวแบบไม่ทันตั้งตัว!

ทั้งสองคนแลกหมัดแลกเท้ากันอีกครั้ง!

ทุกกระบวนท่าล้วนอันตรายถึงชีวิต ทุกหมัดล้วนซัดเข้าเนื้อเน้นๆ!

โจวเค่อหัวถูกหยวนเมิ่งซัดร่วงไปกองกับพื้นอีกครั้ง แต่ก็สามารถลุกขึ้นมาสวนหมัดกลับได้ทันที

หยวนเมิ่งรู้สึกทึ่งกับร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กไหลของโจวเค่อหัวมาก!

ตอนอยู่ที่มหาลัย พวกนักศึกษาที่หลิวหมางเรียกมา ก็โดนเขาต่อยร่วงไปทีละคน

แม้แต่จ้านเหลียงที่เคยฝึกมวยมาก่อน โดนเขาต่อยไปแค่สองหมัดก็ยังลุกไม่ขึ้นเลย

แต่ไอ้โจวเค่อหัวคนนี้โดนซัดไปเป็นสิบๆ หมัด มันควรจะสลบเหมือดไปตั้งนานแล้วสิ! แต่นี่กลับยังลุกขึ้นมาสวนกลับได้อีก!

หยวนเมิ่งโดนโจวเค่อหัวเตะเข้าที่หน้าอกอีกครั้ง เขาลูบรอยฟกช้ำและเริ่มหอบแฮกๆ ไม่หยุด!

การใช้พลังพิเศษจนทะลุขีดจำกัดอย่างต่อเนื่อง แถมยังต้องวิ่งอ้อมไปไกลเกือบสิบกิโลเมตรอีก!

พลังพิเศษในร่างของหยวนเมิ่งแทบจะเหือดแห้งไปหมดแล้ว!

"หึหึ! ไอ้ลูกเจี๊ยบ! ข้าเคยฝึกวิชาเสื้อเกราะเหล็กมาก่อนนะเว้ย! รอให้แกหมดแรงเมื่อไหร่ ข้าจะลงมือส่งแกไปลงนรกเอง!"

โจวเค่อหัวเห็นหยวนเมิ่งหอบหายใจอย่างหนัก ก็รู้ได้ทันทีว่าขีดจำกัดของร่างกายอีกฝ่ายมาถึงแล้ว!

เมื่อเห็นโจวเค่อหัวพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หยวนเมิ่งก็ชกสวนเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายไปตามสัญชาตญาณ

เลือดสาดกระเซ็นออกมา แต่กลับไม่ส่งผลกระทบต่อความแรงในหมัดของโจวเค่อหัวเลยแม้แต่น้อย!

หยวนเมิ่งกุมท้องที่ว่างเปล่าของตัวเองเอาไว้ รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในกำลังปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด!

โจวเค่อหัวเช็ดคราบเหงื่อที่ปนเปื้อนเลือดบนใบหน้าออก เขาถ่มน้ำลายลงพื้น คายเอาเศษเนื้อก้อนเล็กๆ ออกมาด้วย

"ไอ้ลูกเจี๊ยบ! ทำข้าเจ็บหนักได้ขนาดนี้ แกก็ภูมิใจได้แล้วล่ะ! เพื่อเป็นการให้เกียรติ ข้าจะใช้สองมือนี้หักคอแกเอง!"

โจวเค่อหัวสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความเร็วและความแรงในหมัดของหยวนเมิ่งลดลงไปมาก

หยวนเมิ่งหมุนตัวเตะก้านคอ แต่ก็ถูกโจวเค่อหัวหลบได้อย่างง่ายดาย

โจวเค่อหัวอาศัยจังหวะที่หยวนเมิ่งเสียหลัก พุ่งตัวเข้าไปประชิดหมายจะปลิดชีพหยวนเมิ่งให้ตายคาที่!

"อะไรกัน!"

หยวนเมิ่งถีบเท้าขวา ส่งร่างให้ลอยตัวขึ้นกลางอากาศชั่วขณะ แล้วหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศา!

มังกรสะบัดหาง!

โจวเค่อหัวที่ไม่ได้ตั้งตัวถูกเตะเข้าที่สันจมูกอย่างจัง!

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกแตกหักดังฟังชัด!

ร่างของโจวเค่อหัวปลิวละลิ่วราวกับลูกปืนใหญ่ พุ่งชนโต๊ะเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลังจนพังระเนระนาด แล้วกระเด็นไปอัดก๊อบปี้กับกำแพงก่อนจะร่วงตกลงมา!

หยวนเมิ่งนอนหมอบหอบหายใจอยู่บนพื้น เขามองดูร่างของโจวเค่อหัวที่นอนนิ่งไม่ไหวติง ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก!

ท่าไม้ตายสร้างชื่อของจ้านเหลียง ถูกเขาเลียนแบบออกมาใช้งานได้สำเร็จ!

หยวนเมิ่งพยุงตัวลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เขาปลดเข็มขัดของอีกฝ่ายออก แล้วจับโจวเค่อหัวมัดมือไพล่หลังเอาไว้

"หวอๆๆ..."

เสียงไซเรนรถตำรวจดังระงม รถตำรวจกว่าสิบคันพุ่งเข้ามาปิดล้อมจุดรวมขยะแห่งนี้ไว้

หยวนเมิ่งได้ส่งโลเคชั่นให้ตำรวจก่อนหน้านี้แล้ว เพียงแต่เขาวิ่งเร็วเกินไป แถมบนถนนยังมีแต่ฝูงชนที่กำลังแตกตื่นหนีตาย

เลยทำให้พวกตำรวจต้องล่าช้ากว่าจะมาถึง

"ยกมือขึ้น! อย่ายืนนิ่ง!"

หน่วยสวาทพร้อมอาวุธครบมือกว่าสิบนายบุกเข้าไปด้านใน ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น

สภาพห้องที่เละเทะจากการต่อสู้ โต๊ะและเก้าอี้ที่แตกหักกระจายเกลื่อนพื้น เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าการต่อสู้เมื่อครู่ดุเดือดเลือดพล่านขนาดไหน!

โจวเค่อหัวถูกมัดมือไพล่หลังนอนนิ่งอยู่บนพื้นไม่ไหวติง

ชายหนุ่มในชุดเปื้อนเลือดกำลังนั่งหอบหายใจเอาเป็นเอาตายอยู่บนพื้น

"หัวหน้าครับ! จับตัวได้แล้วครับ! ยืนยันว่าเป็นโจวเค่อหัว! พบปืนพก Type 54 หนึ่งกระบอกและกระสุนสิบเอ็ดนัดครับ!"

"ดีมาก!"

"ยอดเยี่ยม!"

เสียงร้องตะโกนด้วยความดีใจดังมาจากหูฟังวิทยุสื่อสาร ตำรวจสืบสวนทุกคนต่างก็โห่ร้องด้วยความยินดี!

ภายในศูนย์บัญชาการเองก็เต็มไปด้วยเสียงไชโยโห่ร้องแห่งชัยชนะ!

"ควบคุมตัวโจวเค่อหัวกลับไปที่ห้องสอบสวน ทำการสอบสวนแบบข้ามคืนทันที! จะต้องบันทึกประวัติการก่ออาชญากรรมของมันให้ครบถ้วน เพื่อให้มันได้รับโทษตามกฎหมายอย่างสาสม และทำให้ประชาชนรู้สึกปลอดภัย วางใจ และสบายใจ!"

"รับทราบ! จะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านเลขาธิการพรรคอย่างเคร่งครัดครับ!"

เสียงอันทรงอำนาจของเลขาธิการพรรคประจำเมืองดังมาจากหูฟังวิทยุสื่อสาร หลี่เจี้ยนเฟิงรีบตอบรับทันที

หลังจากตอบรับคำสั่งของผู้บังคับบัญชาเสร็จ ตำรวจสืบสวนนายหนึ่งก็วิ่งมากระซิบว่า "หัวหน้าครับ! เราพบตัวนักศึกษาวิทยาลัยตำรวจคนนั้นแล้วครับ! นอกจากนี้..."

"มีอะไรก็รีบๆ พูดมาให้หมดทีเดียวสิ! จะมาทำตัวอ้ำๆ อึ้งๆ ทำไม!"

ตอนนี้หลี่เจี้ยนเฟิงกำลังอารมณ์ดีมาก เขาเลยรู้สึกรำคาญใจกับท่าทีอึกอักของลูกน้อง ที่ทำตัวบิดไปบิดมาเหมือนพวกผู้หญิง!

"นอกจากนี้โจวเค่อหัวยังถูกเขาจับกุมตัวไว้ได้ด้วยมือเปล่าครับ!"

"อะไรนะ! ขอฉันเข้าไปดูหน่อย!"

หลี่เจี้ยนเฟิงตกใจมาก เขารีบผลักลูกน้องออกไปแล้ววิ่งพรวดเข้าไปในห้องทันที

เมื่อเห็นสภาพใบหน้าที่บอบช้ำจนดูไม่ได้ของโจวเค่อหัว แม้แต่ตำรวจนักสืบที่เคยผ่านเหตุการณ์นองเลือดมานับไม่ถ้วนอย่างหลี่เจี้ยนเฟิง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่!

ลงมือได้... โหดเหี้ยมจริงๆ!

เมื่อเห็นหยวนเมิ่งถูกคนพยุงตัวออกมา ถึงได้เห็นว่าใบหน้าของเขาก็บาดเจ็บหนักไม่แพ้กัน

"นายเป็นคนจับตัวนักโทษหลบหนีระดับเอ โจวเค่อหัว ใช่ไหม?"

"ถ้าคุณไม่ได้ตาฝาด ก็คงจะเป็นผมแหละครับ!"

หลี่เจี้ยนเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองพินิจพิเคราะห์หยวนเมิ่งอยู่นาน

"นายชื่ออะไร?"

"หยวนเมิ่งครับ! ผมขอรบกวนคุณเรื่องนึงได้ไหม?"

"ว่ามาสิ!"

"ช่วยซื้อของกินให้ผมหน่อยได้ไหมครับ? ผมหิว!"

"หิวเหรอ? ได้... ได้สิ! อู๋ลิ่วอี! ไปซื้ออาหารรอบดึกมาให้ฉันชุดนึง เดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"เดี๋ยวก่อนครับ! ขอเป็นสามสิบชุดได้ไหม? ผมกินจุมากนะ!"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เจี้ยนเฟิงต้องมาเจอคำขอที่ทำให้พูดไม่ออกแบบนี้ แต่เมื่อเห็นพวกตำรวจสืบสวนข้างๆ พยายามกลั้นขำกันอย่างสุดฤทธิ์

หลี่เจี้ยนเฟิงก็ทำหน้าดำคร่ำเครียดแล้วตะโกนสั่งไปว่า "ซื้อมาสามสิบชุด! เอามาให้ฮีโร่ที่จับคนร้ายของเรา!"

พอหลี่เจี้ยนเฟิงเดินจากไป ตำรวจสืบสวนที่กำลังพยุงหยวนเมิ่งอยู่ก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ ปล่อยก๊ากออกมาดังลั่น!

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อฟ้าสาง

หยวนเมิ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล โดยมีสวี่หยวนฟุบหลับอยู่ข้างเตียง

เมื่อมองดูใบหน้าของสวี่หยวนที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนว่าแม้แต่ในความฝัน เธอก็ยังคงเป็นกังวลอยู่

อาจจะเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงสายตาของหยวนเมิ่ง สวี่หยวนจึงรู้สึกยุบยิบที่ใบหน้า เธอเบิกตากว้างขึ้นมาทันที และสบตาเข้ากับหยวนเมิ่งที่กำลังนอนตะแคงมองเธออยู่พอดี

"นายฟื้นแล้ว!"

"อืม! ทำไมเธอถึงมานอนตรงนี้ล่ะ?"

เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจของสวี่หยวน หยวนเมิ่งก็รู้สึกตื้นตันใจมาก เขาอดไม่ได้ที่จะลูบไล้คราบน้ำตาบนใบหน้าของเธอเบาๆ

"เมื่อคืนนายถูกตำรวจพาส่งโรงพยาบาล เรียกยังไงนายก็ไม่ตื่น! ตอนหลังหมอบอกว่านายแค่เหนื่อยล้าเกินไป นอนพักสักตื่นก็หาย! แล้วมันก็จริงอย่างที่หมอบอกเลย!"

หยวนเมิ่งถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า หลังจากที่เขากินผัดหมี่ไปสามสิบกล่อง เขาก็สลบไสลไปเลย

"แอ๊ด!"

ประตูห้องถูกเปิดออก

"แม่เจ้าโว้ย! ลูกพี่! ในที่สุดนายก็ฟื้นสักที! เมื่อคืนนี้มันโคตรจะตื่นเต้นเร้าใจเลย! ในโรงพยาบาลเราดันมีแฮกเกอร์ซ่อนตัวอยู่ด้วย แถมยังเป็นพ่อครัวในโรงอาหารอีกต่างหาก!"

"หยวนเมิ่ง! นายตื่นแล้ว!"

เซี่ยเชาฉวินที่เพิ่งถืออาหารเช้าเดินเข้ามา เห็นว่าหยวนเมิ่งฟื้นแล้ว เขาก็เริ่มพล่ามเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลเมื่อคืนให้ฟังแบบไม่ยอมหยุดพักหายใจเลย

[จบแล้ว]