บทที่ 227 : ไตรมาสแรก | บทที่ 228 : บริษัทเมล็ดพันธุ์ตงย่า

บทที่ 227 : ไตรมาสแรก

กัวหยางบ่นเรื่องสันดานของธนาคารก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล

หลังจากนโยบายจัดการดินเค็มของประเทศออกมา ข้อบังคับและนโยบายสนับสนุนต่างๆ ก็ได้รับการปรับปรุงให้สมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้นความคืบหน้าในการหมุนเวียนสิทธิการใช้ที่ดินเพาะปลูกดินเค็มและที่ดินรกร้างดินเค็มจึงเป็นไปในทิศทางที่น่ายินดีมาก

เมื่อปีก่อนยังมีโครงการแค่ 200 กว่าโครงการ กับที่ดิน 1.5 ล้านหมู่

พัฒนามาจนถึงตอนนี้ก็ใกล้จะทะลุ 5 ล้านหมู่แล้ว ยอดสั่งซื้อเมล็ดพันธุ์มู่เหอหมายเลข 1 ก็พุ่งสูงถึง 12 ล้านกว่าชั่ง

คิดเป็นยอดขายราวๆ 6 พันล้านหยวน

แต่กลับเก็บเงินคืนมาได้แค่ประมาณหนึ่งในสามเท่านั้น

การลงทุนเรื่องเมล็ดพันธุ์เพื่อปรับปรุงดินเค็มตกอยู่ที่หมู่ละ 1,250 หยวน เมื่อรวมค่าเช่าที่ดินและการลงทุนอื่นๆ เกษตรกรต้องลงทุนประมาณ 2,700-2,800 หยวนต่อหมู่

การลงทุนของเกษตรกรประกอบด้วยสามส่วนหลัก

เงินของเกษตรกร + เงินกู้ธนาคาร + เงินอุดหนุนจากรัฐ

เงินที่บริษัทมู่เหอได้รับมาในตอนนี้ส่วนใหญ่เป็นเงินทุนส่วนตัวของเกษตรกรและองค์กร

เงินอุดหนุนจากรัฐมักจะเป็นรูปแบบทำก่อนแล้วค่อยจ่ายชดเชยทีหลัง

ส่วนที่เหลือก็คือเงินกู้นั่นเอง

ทว่าธนาคารที่ลงสนามในครั้งนี้คือธนาคารหนงฟา ซึ่งเป็นบริษัทในเครือหนงฟากรุ๊ปของประเทศจีน

กัวหยางไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของเงินทุนในภายหลังนัก

หนงฟากรุ๊ปถือหุ้นของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหออยู่ 5% มู่เหอทำกำไรได้เท่าไหร่ พวกเขาก็มีส่วนแบ่งด้วย

อีกทั้งกัวหยางยังเห็นว่า เมื่อปีที่แล้วหนงฟากับกลุ่มบริษัทธัญพืชแห่งชาติได้ซื้อเมล็ดพันธุ์กว่าสามล้านชั่งในราคาชั่งละ 30 หยวน ยอดเงินกว่า 90 ล้านหยวนนั้นก็ชำระเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ที่เขากังวลคือ ความคืบหน้าในการปรับปรุงดินเค็มของเกษตรกรจะได้รับผลกระทบหรือไม่

ถ้าเกิดมีโครงการที่ถูกทิ้งร้างกลางคัน มันก็จะขัดกับความตั้งใจเดิมไปหน่อย

อันที่จริง

ในกระบวนการผลิตและดำเนินงาน ธุรกิจการเกษตรมักจะต้องเผชิญกับปัญหาขาดแคลนเงินทุนอยู่บ่อยครั้ง

โดยเฉพาะในช่วงฤดูกาลรับซื้อผลผลิตทางการเกษตร ช่องโหว่ทางการเงินจะใหญ่มาก

หลักทรัพย์ค้ำประกันมีน้อย การกู้ยืมจึงยากลำบากมาก

ในแวดวงการหมุนเวียนสิทธิการใช้ที่ดินก็มีปัญหาเดียวกันนี้ เรื่องที่ว่าที่ดินรับเหมาของเกษตรกรสามารถนำไปจำนองได้หรือไม่นั้น ยังคงมีความเห็นไม่ตรงกันในทางกฎหมายและนโยบายมาโดยตลอด

กฎหมายทรัพย์สินและกฎหมายค้ำประกันล้วนกำหนดไว้ว่า ห้ามนำสิทธิการใช้ที่ดินของส่วนรวม เช่น ที่ดินเพาะปลูก ที่ดินปลูกสร้างบ้านพักอาศัย และที่ดินสงวนส่วนบุคคลไปจำนอง

กล่าวได้ว่าในระดับกฎหมาย สิทธิการรับเหมาและประกอบการที่ดินในชนบทไม่สามารถจำนองได้ ถือเป็นกฎระเบียบที่แทบจะตายตัว

นี่เป็นทรัพยากรสำคัญในการตั้งตัวของเกษตรกร

หากอนุญาตให้จำนองสิทธิการรับเหมาและประกอบการที่ดิน แล้วเกษตรกรไม่สามารถชำระหนี้ได้ตามกำหนด

ผลที่ตามมาก็คือ เกษตรกรจะสูญเสียที่ดิน ประเทศจีนจะมีชนชั้นยากจนข้นแค้นที่ไม่มีที่ดินทำกิน ประวัติศาสตร์ระบบศักดินาจะซ้ำรอย

การจำนองที่ดินก็จะพัฒนากลายเป็นปัญหาทางสังคมและการเมืองจากเดิมที่เป็นแค่ปัญหาทางเศรษฐกิจ

ความเสี่ยงที่ธนาคารต้องแบกรับนั้นสูงมาก

ผู้ปลูกรายย่อยยังพอว่า กู้เงินไม่เยอะ ความเสี่ยงที่ธนาคารรับผิดชอบก็ค่อนข้างต่ำ

แต่สำหรับผู้ปลูกรายใหญ่ หากต้องการนำที่ดินของเกษตรกรที่ได้สิทธิหมุนเวียนมาจำนองสิทธิการทำกินเพื่อกู้เงิน ธนาคารจะเรียกร้องให้จ่ายค่าเช่าที่ดินตามระยะเวลาการหมุนเวียนทั้งหมดในคราวเดียว

วิธีการแบบนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

ท้ายที่สุดก็ทำให้ทั้งเกษตรกรและธนาคารต่างก็หมดความกระตือรือร้น

การหมุนเวียนที่ดินดินเค็มในปินไห่ส่วนใหญ่เป็นรายใหญ่ทั้งนั้น อย่างน้อยก็เริ่มต้นที่หลายร้อยหรือเป็นพันหมู่

แน่นอนว่าจะต้องเจอกับปัญหานี้

แต่เมื่อมีเอกสารของรัฐรองรับ ธนาคารหนงฟาก็ต้องดำเนินการต่อไปอย่างแน่นอน

กัวหยางคาดการณ์ว่าพื้นที่พัฒนาดินเค็มในปีนี้จะอยู่ที่หกถึงเจ็ดล้านหมู่ การลงทุนรวมสองหมื่นล้านหยวน ธนาคารปล่อยกู้หนึ่งในสาม ก็แค่ราวๆ หกเจ็ดพันล้านเท่านั้น

สำหรับธนาคารหนงฟา นี่ก็เป็นแค่โครงการใหญ่ธรรมดาๆ โครงการหนึ่ง

เพียงแต่ขั้นตอนยังคงยุ่งยากมาก

แต่พักหลังมานี้เทียนเหอกับเฟิงข่ายเก็บเงินคืนได้เร็วมาก การจะสนับสนุนการตลาดเชิงรุกของบริษัทผลิตภัณฑ์นมเหอซีและการลงทุนในโครงการอื่นๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

กัวหยางดูข้อมูลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าพูดกับหนิงเสี่ยวจิ้งว่า "โอเค วางเอกสารไว้ที่ฉันก่อนเถอะ"

"การรับสมัครงานช่วงฤดูใบไม้ผลิกับการรับพนักงานใหม่เข้าทำงาน เธอช่วยตามเรื่องต่อด้วยนะ สั่งงานให้เรียบร้อย ต้องรับประกันว่าการบริหารจัดการจะมั่นคง และต้องมั่นใจว่าจะรักษาคนไว้ได้"

การรับพนักงานใหม่จำนวนมากเข้ามาพร้อมกันรวดเดียวจะส่งผลกระทบแน่นอน แต่นี่ก็เป็นขั้นตอนที่เลี่ยงไม่ได้

หนิงเสี่ยวจิ้งพยักหน้า "งั้นฉันไปทำงานก่อนนะคะ"

กัวหยางดึงสติกลับมาและอ่านงบการเงินต่อ

ข้อมูลยอดขายในไตรมาสแรกของบริษัทลูกแต่ละแห่งล้วนดูดีอย่างไม่ต้องสงสัย

บริษัทผลิตภัณฑ์นมเหอซีมีรายได้ 1,645 ล้านหยวน หลังเทศกาลตรุษจีนก็เข้าสู่ช่วงโลว์ซีซั่น แต่ยอดขายรายวันก็ยังรักษาระดับอยู่ที่ราวๆ 18 ล้านหยวนได้

โดยรวมแล้วถือว่าดีมากทีเดียว เพราะรายได้ตลอดทั้งปีที่แล้วยังมีแค่ไม่กี่ร้อยล้านเอง

ข้อมูลที่ดูดีที่สุดคือบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอ เงินรับล่วงหน้าของปีที่แล้วก็ถูกนำมานับรวมในไตรมาสแรกด้วย เมล็ดพันธุ์ข้าวโพด 200 ล้านชั่ง ส่งสินค้าออกไปแล้ว 80% เก็บเงินกลับมาได้ 4 พันล้านหยวน

ยังมีเมล็ดพันธุ์อีกราวสองส่วน นอกจากส่วนน้อยที่เหลือตกค้างอยู่ ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในตลาดที่เพิ่งเปิดใหม่

อย่างเช่น ทงเหลียว ซื่อเฟิง และซิงอันเหมิงในมณฑลเหมิง ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาต้าซิงอันหลิ่ง ที่นี่เป็นหมากตัวสำคัญที่รัฐบาลวางรากฐานด้านความมั่นคงทางอาหาร

ในอนาคตพื้นที่เพาะปลูกที่เพิ่มขึ้นมาได้จะเทียบเท่ากับมณฑลหูเป่ยทั้งมณฑล

นอกจากนี้ เมล็ดพันธุ์ผักก็ขายดีมาก ไตรมาสแรกมีรายได้ทะลุร้อยล้าน

เมล็ดพันธุ์พริกหวานยอดขายค่อนข้างนิ่ง เมล็ดพันธุ์อื่นๆ ก็ทำยอดขายทะลุเป้าได้ โดยเฉพาะแครอทพันธุ์ซูเปอร์หงซิน

แม้ว่านี่จะต้องแลกมากับการทำลายระบบนิเวศก็ตาม แต่เทียนเหอก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเงินที่หาได้

รองลงมาคือบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่าย ยอดขายไตรมาสแรกอยู่ที่ประมาณ 550 ล้านหยวน

นอกจากรถแทรกเตอร์เสือชีตาห์แล้ว ผลิตภัณฑ์หลักก็คือเครื่องยนต์ดีเซลสูบเดียว ซึ่งส่วนแบ่งการตลาดในภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือเพิ่มขึ้นมาถึง 40% กำไรสุทธิในไตรมาสแรกพุ่งถึง 20 ล้านหยวน

ส่วนอีกแห่งก็คือฉวนหวางไบโอ รายได้ไตรมาสแรกอยู่ที่ราว 80 ล้านหยวน

...

สถานการณ์โดยรวมเป็นไปในทิศทางที่ดีเยี่ยม

เทียนเหอและมู่เหอยังคงเป็นกำลังหลัก รับหน้าที่เป็นท่อน้ำเลี้ยงสูบฉีดเลือดให้แก่กรุ๊ป

หลังจากอ่านงบการเงินจบ กัวหยางก็นึกขึ้นได้ว่าหนิงเสี่ยวจิ้งบอกว่าส่งสถานการณ์บรรยากาศในงานรับสมัครงานเข้าไปในกลุ่มทำงานแล้ว

เขาจึงลุกขึ้นไปชงชาถ้วยหนึ่งก่อน

พายุทรายนอกหน้าต่างยังคงพัดกระหน่ำ บดบังทิวทัศน์ของเทือกเขาฉีเหลียนซานไปจนหมด

ไม่รู้ว่าทางจินถ่าสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง

ในเมืองยังมีพายุทรายขนาดนี้ จินถ่าอยู่ใกล้ทะเลทรายมากกว่า ไม่รู้ว่าพายุทรายจะรุนแรงแค่ไหน

แต่การเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลินี่สิ

สภาพอากาศที่มีพายุทรายบ้าคลั่งก็ไม่อาจหยุดยั้งผู้คนที่ขุดหาอาหารในทุ่งนาได้

เมื่อมองผ่านม่านฝุ่นทราย กัวหยางราวกับมองเห็นพลาสติกคลุมดินสีขาวปลิวไสวไปตามสายลม เกษตรกรสวมหน้ากากอนามัยและหมวกนั่งยองๆ จัดแจงต้นกล้าอยู่ในทุ่งนา

หลังจากจิบชาและพักผ่อนสักครู่ กัวหยางถึงได้มานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

บริษัทลูกแต่ละแห่งของเจียเหอล้วนตั้งกลุ่ม QQ เอาไว้

สาเหตุหลักก็เพราะแต่ละที่อยู่ห่างไกลกันมาก การใช้กลุ่มแชทจะทำให้รายงานสถานการณ์หน้างานได้ตลอดเวลา

ส่วนเอกสารสำคัญยังคงถูกส่งผ่านวิธีอื่นที่ปลอดภัยกว่า

กัวหยางดูที่กลุ่มฝ่ายบุคคลก่อน ผ่านภาพถ่ายที่มีฝูงชนเบียดเสียดกันหนาแน่น ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนแรงของงานรับสมัครงานเฉพาะกิจของเจียเหอจริงๆ

แต่คุณภาพรูปถ่ายแย่ไปหน่อย เมื่อคุ้นเคยกับภาพความละเอียดสูงในยุคหลังแล้ว พอกลับมาดูพิกเซลเบลอๆ ในยุคนี้ ก็รู้สึกเหมือนกำลังกินรำข้าวกลืนผัก

ความร้อนแรงแบบนี้ก็สมควรแล้วล่ะ

ระดับเงินเดือนของเจียเหอจัดว่าทิ้งห่างในแวดวงการเกษตรและป่าไม้

แต่พอกัวหยางลองไปดูสถานการณ์รับสมัครงานของอุตสาหกรรมอื่น เจียเหอกลับจัดอยู่ในระดับกลางค่อนบนเท่านั้น

ในใจเขาก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาอีก

ตอนนั้นเอง ในกลุ่มทำงานของผู้บริหารระดับสูง ข้อความในกลุ่มก็กะพริบไม่หยุด เขาจึงกดเข้าไปดู

เป็นเซี่ยงเทียนซานที่กำลังส่งรูปการทำงาน

ในรูปเผยให้เห็นภาพเครื่องจักรส่งเสียงคำรามและผู้คนเดินขวักไขว่บนทะเลทรายโกบีอาเว่ย คนงานก่อสร้างกำลังเร่งทำงานแข่งกับเวลาเพื่อเทคอนกรีตสร้างคลองระบายน้ำและคลองชลประทาน

แต่พื้นที่ส่วนใหญ่ก็แสดงผลลัพธ์ออกมาให้เห็นแล้ว

การปรับหน้าดินและปรับปรุงดิน โครงการคลองเปิดและการป้องกันการรั่วซึม ถนนหนทางในไร่นา ตลอดจนการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องได้เสร็จสมบูรณ์เป็นส่วนใหญ่แล้ว

เกิดเป็นรูปแบบเริ่มต้นของแปลงนาที่เป็นระเบียบ ถนนเชื่อมต่อกัน คลองน้ำทะลุถึงกัน หน้าแล้งให้น้ำได้ น้ำท่วมก็ระบายได้ เครื่องจักรลงไถพรวนได้สะดวก

กัวหยางส่งสติกเกอร์ชื่นชมที่มีติดเครื่องอยู่ในกลุ่ม "เหล่าเซี่ยง ทำได้ดีมาก ระวังความปลอดภัยด้วย"

น้ำเสียงราวกับการทักทายตามกิจวัตรของทางการ สาเหตุหลักก็เพราะสติกเกอร์ยังมีไม่หลากหลายพอ กัวหยางเลือกตั้งนานก็หาอันที่เหมาะสมไม่เจอ

จากนั้นเขาก็เลื่อนดูประวัติการแชทด้านบน

นอกจากเซี่ยงเทียนซานแล้ว คนอื่นก็ส่งรูปการทำงานมาเยอะมาก

อัลฟัลฟ่าของอู่หยวนกับจินถ่าเริ่มแตกใบเขียวแล้ว

หลังจากการเจริญเติบโตและการตัดเกี่ยว ระบบรากของอัลฟัลฟ่าก็มั่นคงและเจริญเติบโตเต็มที่ การผ่านฤดูหนาวไปได้ก็ไม่ใช่ปัญหา ดังนั้นปรากฏการณ์ต้นกล้าขาดหายจึงมีน้อยมาก แทบจะไม่ต้องปลูกซ่อมเลย

ตอนนี้งานหลักคือการกำจัดวัชพืช เมล็ดหญ้า และก้อนหิน รวมไปถึงการรดน้ำใส่ปุ๋ย

ผ่านมาหลายปี ก้อนหินในทุ่งหญ้าอัลฟัลฟ่าของจินถ่าถูกเก็บกวาดไปจนเกือบหมด ดินก็ดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

น่าเสียดายที่รูปถ่ายเบลอ มองไม่ค่อยชัด

กัวหยางคิดว่าวันไหนควรลงพื้นที่ไปดูบ้างแล้ว

ในขณะเดียวกัน อู่หยวนก็สะท้อนปัญหาขาดแคลนน้ำ เขตชลประทานเหอเท่ามีการจำกัดการใช้น้ำทุกปี

มู่เหอยังดีที่มีระบบน้ำหยด แต่เกษตรกรในท้องถิ่นยังคงชินกับการปล่อยน้ำหลากท่วมทุ่ง

พื้นที่เหอเท่าถือเป็นอู่ข้าวอู่น้ำขนาดใหญ่

ถ้าหากไม่มีการจำกัดใดๆ เลย การใช้น้ำบริเวณตอนกลางและตอนบนก็สามารถทำให้แม่น้ำฮวงโหแห้งขอดได้ ในช่วงยุค 90 แม่น้ำฮวงโหตอนล่างเคยเกิดปรากฏการณ์แห้งขอดเป็นระยะทางยาวถึง 800 ลี้มาแล้ว

ด้วยเหตุนี้เอง การพัฒนาพื้นที่เพาะปลูกในมณฑลเหมิงจึงค่อยๆ ย้ายไปทางตะวันออกด้วย นั่นก็คือซื่อเฟิง ทงเหลียว และซิงอันเหมิง ซึ่งอยู่ในลุ่มแม่น้ำซีเหลียวเหอ

ในความหมายกว้างๆ ก็ถือเป็นพื้นที่ของที่ราบทางตะวันออกเฉียงเหนือ

อันที่จริงมณฑลเหมิงก็ไม่อยากจะจัดการพัฒนาพื้นที่การเกษตรเท่าไหร่นัก

การทุ่มเททำนาสร้างแรงกดดันต่อทรัพยากรน้ำมากเกินไป

ในขณะเดียวกันผลตอบแทนก็น้อย

เมืองที่มี GDP ต่อหัวสูงสุดไม่กี่เมืองของมณฑลเหมิงล้วนสร้างตัวมาจากอุตสาหกรรมเหมืองแร่และอุตสาหกรรมเคมีหนัก

ส่วนอำเภอที่เป็นแหล่งผลิตธัญพืชขนาดใหญ่กลับยากจน โดยทั่วไปล้วนเป็นอำเภอยากจนทั้งสิ้น

แต่นี่เป็นข้อกำหนดเชิงกลยุทธ์ของประเทศ

มู่เหอก็มีการลงทุนระดับคลัสเตอร์อุตสาหกรรมอัลฟัลฟ่าในท้องถิ่นเช่นกัน บริษัทหญ้าเลี้ยงสัตว์กลุ่มหนึ่งเริ่มกว้านซื้อที่ดินในท้องถิ่นแล้ว ส่วนมู่เหอก็รับหน้าที่จัดการและประสานงานเรื่องเมล็ดพันธุ์ เทคนิคการปลูก เครื่องจักรกลการเกษตร อุปกรณ์แปรรูป ฯลฯ

ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเพาะปลูกโดยตรง

ตอนนั้นเอง เซี่ยงเทียนซานก็ตอบข้อความกลับมา

"ความคืบหน้าเร็ว ก็เพราะทุ่มเงินทั้งนั้นครับ"

"พึ่งพาการสนับสนุนจากบอสล้วนๆ"

อนาคตการพัฒนาของทะเลทรายโกบีอาเว่ยนั้นยากจะคาดเดา คนปกติที่ไหนก็คงไม่ลงทุนแบบนี้หรอก

ถ้าไม่มีการสนับสนุนเงินทุนอย่างต่อเนื่อง ที่นี่ก็อาจกลายเป็นซากปรักหักพังได้ บทเรียนแบบนี้ในประวัติศาสตร์มีอยู่ไม่น้อยเลย

กัวหยางถาม "แล้วอุโมงค์ผันน้ำล่ะ"

"ขุดทะลุแล้วครับ ก่อนหว่านเมล็ดจ่ายน้ำได้แน่นอน"

"โอเค แล้วกล้าไม้ของหั่นไห่หงหม่ากับซีบัคธอร์นล่ะเป็นไงบ้าง @เซี่ยสือเจี๋ย"

เซี่ยสือเจี๋ย: "ย้ายออกไปปรับสภาพต้นกล้านอกเรือนกระจกแล้วครับ ส่งไปชิงเหอได้ทุกเมื่อ ทะลุทะเลทรายโกบีเจียเหอก็แบ่งโซนปลูกกล้าไม้ไว้แล้วด้วย"

กัวหยาง: "เรื่องเก็บเงินของมู่เหอก็ต้องตามให้ติดด้วยนะ มีปัญหาเรื่องนโยบายให้รีบสื่อสารกัน อย่าปล่อยยืดเยื้อ"

"ครับ"

จี้จั๋วเหวิน: "บริษัทผลิตภัณฑ์นมเหอซีไตรมาสแรกเป็นตัวถ่วงแล้วครับ ทำตามเป้าหมายงานไม่สำเร็จ รายได้มีแค่ 1,645 ล้านหยวน"

กัวหยาง: "ไม่เป็นไร รักษากระแสของตอนนี้เอาไว้ ควบคุมคุณภาพให้ดีก็พอ"

"ผมรู้สึกเหมือนคุณกำลังแขวะผมเลยนะ ซาไห่เองก็พึ่งพาท่อน้ำเลี้ยงจากกรุ๊ปมาตลอด" ลู่ฮั่นปินโผล่มาบ้าง พร้อมส่งรูปเข้าไปในกลุ่มสองสามรูป

ต้นซัวซัวเริ่มผลิใบเขียวแล้ว

"บอสครับ พอเข้าฤดูใบไม้ผลิหิมะและน้ำแข็งละลายแล้ว โร่วชงหรงดูดซับน้ำก็เลยโตไวมาก เก็บเกี่ยวช่วงปลายเดือนเมษายนเหมาะสมที่สุด แล้วก็เป็นช่วงที่อร่อยที่สุดด้วย ตอนนี้ผมกำลังติดต่อคนซื้ออยู่ครับ"

ฉวีหยาง: "ดีเลย ถึงตอนนั้นก็เอามาบำรุงบอสบ้างนะ"

"แหะๆ ประธานฉวีนั่นแหละครับที่ต้องบำรุง คุณมีเมียตั้งแปดคนเลยนะ"

"แปดคนไม่พอมั้ง ยอดขายไตรมาสแรกของเทียนเหอปาเข้าไป 4.1 พันล้านหยวน ประธานฉวีไม่ต้องหาเมียเพิ่มอีกหลายๆ คนเลยเหรอ"

ฉวีหยาง: "กระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ล้างมลทินไม่หมดจริงๆ แล้วทีนี้"

"อู่หยวนจำกัดน้ำทุกวัน แม่น้ำฮวงโหใกล้จะไม่มีน้ำอยู่แล้ว แน่นอนว่านายต้องล้างไม่หมดสิ"

เปาซินอวี่: "ตอนนี้ต้องพึ่งพาให้พี่ๆ บิ๊กเบิ้มทั้งหลายเลี้ยงดูแล้วครับ รอเมืองเหยี่ยวล่าเนื้อสร้างเสร็จเมื่อไหร่ แวะมาเที่ยวได้ทุกเมื่อเลยนะครับ"

"ฝึกเหยี่ยวได้ป่าว"

"กำลังขอใบอนุญาตอยู่ครับ"

ระหว่างที่พูด เปาซินอวี่ก็ส่งรูปออกมาให้ดูด้วย กัวหยางชักสงสัยแล้วว่าคนพวกนี้กำลังรอเขาอยู่หรือเปล่า

ตอนนี้ถึงได้พากันโผล่หัวออกมาทีละคน

แต่เสาเรียกเหยี่ยวก็แสดงผลลัพธ์ออกมาแล้วจริงๆ

บทที่ 228 : บริษัทเมล็ดพันธุ์ตงย่า

มองออกไปเห็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา เป็นโครงร่างลาดเอียงของเนินหญ้าที่ทอดยาวสลับซับซ้อน หญ้าเลี้ยงสัตว์สีเหลืองทองทอดตัวคดเคี้ยวราวกับเกลียวคลื่น

บางครั้งก็มีคอนเหยี่ยวสูงตระหง่านตั้งอยู่ บนคอนนั้นมีเหยี่ยวเหินตัวหนึ่งยืนหยัดอย่างทะนงองอาจ

ยังมีภาพถ่ายตอนเหยี่ยวโฉบลงไปจับหนูในพงหญ้า รวมถึงเงาร่างการทำงานของทีมล่าหนูด้วย

ในดินที่เปียกชื้นหลังจากน้ำแข็งและหิมะละลาย พลังชีวิตใหม่ก็กำลังผลิบาน

เมื่อก่อนที่นี่เป็นยังไงกันนะ?

กัวหยางนึกย้อนไป คงเป็นทะเลทรายโกบีส่วนหนึ่ง ภูเขาหินส่วนหนึ่ง แล้วก็ทุ่งหญ้าส่วนหนึ่งล่ะมั้ง

พอนึกเชื่อมโยงไปถึงความเร็วในการสะสมพลังงานธรรมชาติที่เพิ่มขึ้น ก็ต้องมีความดีความชอบจากการฟื้นฟูทุ่งหญ้าที่เสื่อมโทรมแน่ๆ

กัวหยางประเมินว่า "ทุ่งหญ้าที่ฟื้นฟูด้วยการปลูกหญ้าเทียม ผลลัพธ์ไม่เลวเลยจริงๆ"

มณฑลเหมิง ในกระโจมมองโกลหลังหนึ่งบนทุ่งหญ้าอูลาเท่อ

เปาซินอวี่ในวัยสามสิบกว่าๆ ยิ้มอย่างรู้ใจ

บริษัทการเกษตรเลี่ยอิงในเครือของเจียเหอแทบไม่มีบทบาทอะไรเลยมาตลอด นอกจากจะเกี่ยวกับทัศนคติปล่อยปละละเลยของบอสแล้ว ก็เป็นเพราะกระบวนการฟื้นฟูทุ่งหญ้าเสื่อมโทรมมันยาวนานเกินไปด้วย

ปีที่แล้ว กรุ๊ปใช้เงินไปหลายสิบล้านเพื่อช่วยมณฑลเหมิงกำจัดปัญหาหนูระบาด เพื่อแลกกับสิทธิ์ในการดำเนินกิจการทุ่งหญ้า 600,000 หมู่นี้แบบปลอดค่าเช่า 20 ปี

จากนั้นบอสก็เลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็นผู้รับผิดชอบ

ให้ตายเถอะ ตอนที่ถูกเลื่อนตำแหน่งใหม่ๆ เขาดีใจสุดๆ ไปเลย

แต่พอมาถึง ถึงได้รู้ว่าที่นี่ไม่ได้ต่างอะไรกับดินแดนรกร้างเลย เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าเสื่อมโทรม ก้อนหินเปลือยเปล่า แถมยังมีทะเลทรายอีก

โชคดีที่บริษัทมู่เหอก่อตั้งมาจากการทำหญ้าเลี้ยงสัตว์ จึงไม่ขาดแคลนเมล็ดพันธุ์หญ้าคุณภาพดี

หญ้าปิงหลาง หญ้าป้าหวาง ไป๋ซาเฮา นี่คือเมล็ดพันธุ์หญ้าคุณภาพเยี่ยมสามชนิดที่บริษัทแม่จัดหาให้

หญ้าปิงหลางสามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของหญ้าพิษได้ ส่วนหญ้าป้าหวางกับไป๋ซาเฮานั้นปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศในพื้นที่กลายสภาพเป็นทะเลทรายได้ดีเยี่ยม

เมื่อทั้งสามอย่างทำงานร่วมกัน จึงกลายเป็นอาวุธชั้นยอดในการฟื้นฟูทุ่งหญ้าเสื่อมโทรม

เมื่อผสมเมล็ดพันธุ์หญ้าชนิดอื่นๆ ลงไปอีก ระบบนิเวศพืชทุ่งหญ้าที่สมบูรณ์ก็เป็นรูปเป็นร่าง

เปาซินอวี่ส่งข้อความลงในแชตกลุ่ม "เสียดายก็แต่เมล็ดพันธุ์หญ้าปิงหลาง หญ้าป้าหวาง กับไป๋ซาเฮามีน้อยเกินไป ทุ่งหญ้าส่วนอื่นที่ไม่ได้เติมเมล็ดพันธุ์หญ้าสามชนิดนี้ลงไปเลยโตได้ไม่ดีเท่าไหร่"

กัวหยาง: "@เซี่ยสือเจี๋ย ความคืบหน้าเรื่องการขยายพันธุ์เมล็ดหญ้าเป็นยังไงบ้าง?"

เซี่ยสือเจี๋ย: "เดือนกรกฎาคมก็สามารถเก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์หญ้าได้แล้วครับ"

เปาซินอวี่: "แบบนั้นก็เยี่ยมเลย ฤดูใบไม้ร่วงจะได้ปลูกซ่อมแซมลงไปได้"

ฉวีหยาง: "เหล่าเปา สู้ๆ นะ ต่อไปเรื่องขี่ม้ายิงธนู ฝึกเหยี่ยวล่าสัตว์ก็ต้องพึ่งนายแล้วล่ะ"

"ฮี่ๆ ยังต้องพึ่งประธานฉวีกับประธานเซี่ยให้ทำธุรกิจเยอะๆ ทำกำไรให้มากๆ ด้วยนะครับ"

"ทั้งหมดก็เพื่อบริการบอสนั่นแหละ"

กัวหยางเห็นแบบนี้ จึงพิมพ์ตอบไปว่า "แผนแบ่งเงินปันผลตอนยังทำงานอยู่ออกมาแล้วนะ แต่ฉันคิดว่าต้องปรับแก้อีกหน่อย พวกนายตั้งเป้าหมายไว้สูงเกินไป ไปแก้มาใหม่"

ตั้งไว้สูงไปเหรอ?

พอเห็นกัวหยางพูดแบบนี้ ทุกคนก็สตั๊นไปพักใหญ่

ยังมีบอสที่รังเกียจว่าตั้งเป้าหมายทางธุรกิจไว้สูงเกินไปอีกเหรอ? ยิ่งสูงก็ยิ่งทำเงินให้บอสไม่ใช่หรือไง?

ในแชตกลุ่มเงียบกริบไปชั่วขณะ

กัวหยาง: "ไม่ต้องตั้งมาตรฐานไว้สูงปรี๊ดขนาดนั้น อีกอย่างเป้าหมายกับแผนแบ่งเงินปันผลยังไม่ละเอียดพอ ตำแหน่งระดับล่างยังได้น้อยเกินไปมาก"

"อย่างเช่นในเมืองกับอำเภอหนึ่งมีสำนักงานขายอยู่แห่งหนึ่ง มีพนักงานแค่สี่ห้าคน พนักงานคนหนึ่งรับผิดชอบดูแลสิบกว่าตำบล งั้นสำนักงานขายนี้ก็ควรจะมีเป้าหมายภาพรวมและแผนแบ่งเงินปันผล อย่างเช่นยอดขายเมล็ดพันธุ์พริก 1.3 ล้าน กำไร 5 แสน..."

"ต้องพิจารณาให้ครอบคลุมทุกด้าน"

"จุดประสงค์ของแผนแบ่งเงินปันผลตอนยังทำงานอยู่ ก็เพื่อคืนกำไรที่บริษัทหามาได้ส่วนหนึ่งให้กับพนักงาน เพื่อชดเชยกับอารมณ์เสียที่พนักงานต้องเจอในการทำงาน"

ระดับบริหารของเทียนเหอและเฟิงข่ายอย่างฉวีหยาง หยานฉวิน อวี๋หงไห่ และคนอื่นๆ พอเห็นประโยคนี้ก็รู้สึกตาสว่างขึ้นมาทันที พอคิดตามอย่างถี่ถ้วนก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์

งานบริการยังไงก็หลีกเลี่ยงการรองรับอารมณ์ไม่ได้อยู่แล้ว

การผลิตเมล็ดพันธุ์ การขายเมล็ดพันธุ์ การบริการด้านเทคนิค การบริการหลังการขายของเครื่องจักรกลการเกษตร และอื่นๆ ล้วนหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องสื่อสารและพูดคุยกับเกษตรกรในระยะยาว

การคาดเดาจิตใจเกษตรกร การอธิบายจุดเด่นของผลิตภัณฑ์ การต้องมารองรับอารมณ์เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานถูกทำให้โกรธจนร้องไห้ยิ่งเป็นเรื่องปกติเหมือนกินข้าว

และเจียเหอก็เน้นย้ำเรื่องคุณภาพการบริการเป็นพิเศษ ให้ความสำคัญกับประสบการณ์การบริโภคของลูกค้า

พนักงานยิ่งต้องเผชิญกับอารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก

เงินเดือนสูง สวัสดิการดีสามารถช่วยระบายอารมณ์โกรธได้

เป้าหมายการดำเนินธุรกิจของแผนแบ่งเงินปันผลตอนยังทำงานอยู่ลดลง แถมยังครอบคลุมตำแหน่งระดับล่างมากขึ้น

แบบนั้นความสามารถในการรับมือทางจิตใจของพนักงานก็จะพุ่งปรี๊ด ความภักดีและความรู้สึกยอมรับก็จะพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย

และในทางกลับกันก็จะเป็นการยกระดับคุณภาพการบริการ ทำให้ได้รับการยอมรับจากเกษตรกรและผู้บริโภคมากขึ้น

นี่มันเป็นวงจรที่ส่งผลดีชัดๆ

ยอดเยี่ยมไปเลย!

ฝ่ายเดียวที่เสียผลประโยชน์ก็คือผู้ถือหุ้นขององค์กร ซึ่งเท่ากับเป็นการแบ่งกำไรของผู้ถือหุ้นส่วนหนึ่งไปให้พนักงาน

ยากจะจินตนาการได้ว่าบอสจะตัดสินใจแบบนี้

สำหรับผู้บริหารระดับสูงกลุ่มนี้แล้ว แม้ว่าบอสจะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดี แต่กลับไม่มีวี่แววเรื่องการให้พนักงานถือหุ้นเลย

และพอมีแผนแบ่งเงินปันผลตอนยังทำงานอยู่นี้ออกมา ก็ยิ่งเป็นการตัดความคิดเรื่องนี้ของพวกเขาไปเลย

เพราะมันไม่มีรากฐานของการถือหุ้นอีกต่อไปแล้ว

"บอส ใจป้ำสุดๆ!"

"รถไฟจะวิ่งได้เร็วก็ต้องพึ่งคนขับชั้นยอด การตัดสินใจอันชาญฉลาดของบอสในแต่ละครั้ง ทำให้ผมยอมรับนับถือจนหมดหัวใจเลยครับ"

กัวหยาง: "ไม่ต้องมาประจบสอพลอเลย รีบๆ เอาไปจัดการให้เป็นรูปเป็นร่างได้แล้ว"

"แผนแบ่งเงินปันผลตอนยังทำงานอยู่ของซาไห่ ชิงเหอ และเลี่ยอิงก็ต้องทำเหมือนกัน ส่งมารายงานให้ดูหน่อยสิ"

ทุกคนต่างตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน

ภายในใจล้วนแต่ได้รับความตกตะลึงไม่น้อย

กัวหยางอ่านข้อความในแชตกลุ่มอื่นๆ ต่ออีกเล็กน้อย จากนั้นก็ไปกินข้าวที่โรงอาหาร

พายุทรายยังคงพัดกระหน่ำ การลงพื้นที่ต่างจังหวัดคงต้องเลื่อนออกไปอีกสักวันสองวัน ไม่มีความจำเป็นต้องไปทนรับความลำบากแบบนี้

เหมือนกับเหรียญที่มีสองด้าน ฤดูใบไม้ผลิของจิ่วเฉวียนก็มีสองด้านเช่นกัน

ในวันที่พายุทรายก่อตัว ท้องฟ้าของจิ่วเฉวียนจะมืดครึ้มและเป็นสีเหลืองขุ่น แต่ในยามฟ้าใส ท้องฟ้าของจิ่วเฉวียนจะสีฟ้าครามจนคุณต้องสงสัยในความมีอยู่ของมัน

พักผ่อนในห้องทำงานสักครู่

พอนึกขึ้นได้ว่าการคัดกรองยีนคุณภาพดีของร้านค้าเมล็ดพันธุ์ยังไม่มีผลลัพธ์ กัวหยางจึงติดต่อปี้เฉียง ช่วงบ่ายจะไปคัดเลือกทรัพยากรพันธุกรรมมาอีกสักล็อต

"สายพันธุ์หนึ่งส่งผลต่อเศรษฐกิจของประเทศ ยีนตัวหนึ่งมีความเกี่ยวข้องกับความเจริญรุ่งเรืองของประเทศชาติ"

เห็นได้ชัดว่าทรัพยากรพันธุกรรมมีความสำคัญมากเพียงใด

ยีนที่ท่านหยวนใช้เพาะพันธุ์ข้าวลูกผสมมาจากข้าวป่า แต่ชะตากรรมของข้าวป่ากลับน่าเป็นห่วง

ยกตัวอย่างเช่นที่ยูนนาน ที่นี่ได้รับการขนานนามว่าเป็นอาณาจักรสัตว์ อาณาจักรพืช สวนระดับโลก และคลังยีนของสิ่งมีชีวิต

ในช่วงทศวรรษ 1980 ที่นี่ยังมีกลุ่มประชากรข้าวป่าอยู่ถึง 26 แห่ง แต่ปัจจุบันหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วถึง 24 แห่ง

ข้าวอูเจียงที่ปี้เฉียงเคยรวบรวมมาได้ก็อยู่ในสภาพเดียวกัน

ส่วนถั่วเหลืองถือเป็นบทเรียนอันเจ็บปวด

จนถึงปัจจุบัน ผลผลิตถั่วเหลืองเฉลี่ยในประเทศยังคิดเป็นแค่ 70% ของค่าเฉลี่ยระดับโลก และคิดเป็น 50%-60% ของประเทศอย่างอเมริกาและอาร์เจนตินา

ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะทรัพยากรพันธุกรรมทางชีวภาพของประเทศเราสูญหายไปอยู่ต่างประเทศเป็นจำนวนมาก

คลังทรัพยากรพันธุกรรมของเจียเหอสังกัดบริษัทสถาบันวิทยาศาสตร์เมล็ดพันธุ์เทียนเหอจำกัด ภายใต้การดูแลของบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอ

ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 25 หมู่ มีอาคารเก็บรักษาคลังทรัพยากรพันธุกรรมและอาคารอเนกประสงค์ พร้อมด้วยอาคารส่วนควบ เรือนกระจก แปลงเพาะพันธุ์ โรงเรือนขนาดใหญ่ ฯลฯ

โครงการนี้ลงทุนรวมเกือบ 50 ล้านหยวน

เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี 2003 ใช้เวลาสองปี เพิ่งจะเปิดใช้งานเมื่อปีที่แล้ว ถือได้ว่าเป็นคลังทรัพยากรพันธุกรรมระดับแนวหน้าในพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมด

อีกทั้งยังเป็นการก่อสร้างโดยองค์กรธุรกิจ ไม่ใช่ลักษณะสาธารณประโยชน์ที่ลงทุนโดยภาครัฐ

ตอนที่กัวหยางเจอปี้เฉียง เขากำลังสวมชุดกาวน์สีขาวรออยู่หน้าห้องเก็บรักษา

ปี้เฉียงถามยิ้มๆ "อยากได้เมล็ดพันธุ์อะไรครับ ตอนนี้มีหลายประเภทเลย ทั้งธัญพืช หญ้า ไม้ผล แล้วก็พืชชนิดพิเศษ"

กัวหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เมล็ดพันธุ์ที่ผ่านการคัดกรองและประเมินแล้ว ฉันขออย่างละ 10 เมล็ด"

ในห้องเย็นของคลังทรัพยากรพันธุกรรม เมล็ดพันธุ์แต่ละชุดถูกจัดวางอย่างเงียบสงบในขวดแก้ว อยู่ในสภาวะพักตัว

ในทางทฤษฎี สามารถเก็บรักษาไว้ได้นานนับพันปี

การสูญพันธุ์ของเมล็ดพันธุ์ไม่ได้หมายถึงการหายไปในทางกายภาพ แต่หมายถึงการสูญเสียความสามารถในการวิวัฒนาการ หรือก็คือผลลัพธ์จากการที่เมล็ดพันธุ์สูญเสียความหลากหลาย

ด้วยเหตุนี้ คลังทรัพยากรพันธุกรรมจึงถูกขนานนามว่าเป็นนาวาแห่งชีวิต เพื่อป้องกันไม่ให้เมล็ดพันธุ์สูญพันธุ์จากภัยธรรมชาติและความเสื่อมโทรมของสายพันธุ์

ปรับปรุงสายพันธุ์พืชผลที่มีอยู่ หรือกระทั่งอาจก้าวข้ามขีดจำกัดของสายพันธุ์และคอขวดของการผสมข้ามสายพันธุ์ สร้างลักษณะทางพันธุกรรมใหม่หรือพืชผลทางการเกษตรสายพันธุ์ใหม่...

นักวิทยาศาสตร์ยังถึงขั้นจินตนาการไปว่า ในอนาคตเมล็ดพันธุ์เหล่านี้อาจจะได้ขึ้นสู่อวกาศ เพื่อไปบุกเบิกโลกใบใหม่บนดาวเคราะห์ที่เหมาะสม

ความจริงแล้วกัวหยางมาครั้งนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อเพาะพันธุ์เมล็ดข้าวโพด ข้าวสาลี และข้าวเจ้า แต่ร้านค้าเมล็ดพันธุ์ก็ดันสามารถข้ามขีดจำกัดของสายพันธุ์และคอขวดของการผสมข้ามสายพันธุ์ได้

ดังนั้น ยีนคุณภาพดีทุกยีน เขาจำเป็นต้องบันทึกเอาไว้

ปัจจุบัน ทีมวิจัยและพัฒนาการเพาะพันธุ์ที่ปี้เฉียงเป็นผู้นำก็กำลังทำภารกิจนี้อยู่ เพียงแต่ต้องทำได้ไม่เร็วเท่าเขาแน่ๆ

...

ในคลังทรัพยากรเมล็ดพันธุ์ของเทียนเหอ มีทั้งเมล็ดพันธุ์ที่นำเข้าจากวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยต่างๆ เพื่อเติมสต็อกในช่วงแรกๆ และก็มีเมล็ดพันธุ์ที่ปี้เฉียงกับทีมลงพื้นที่รวบรวมมาได้ในภายหลัง

เมล็ดพันธุ์ที่เก็บรวบรวมมาได้จะต้องผ่านขั้นตอนมากมายถึงจะนำเข้าคลังได้

ในห้องทำความสะอาดเมล็ดพันธุ์ กัวหยางเห็นนักวิจัยเทเมล็ดพันธุ์ลงในเครื่องคัดแยก เมล็ดที่เต่งตึงจะตกลงมา ส่วนเมล็ดที่ลีบแบนจะถูกเป่าไปอีกด้านหนึ่ง

ในขณะเดียวกันก็จะมีการสุ่มถ่ายภาพเอ็กซ์เรย์ด้วย ว่าเมล็ดพันธุ์นั้นลีบหรือเต่งตึง แค่มองปราดเดียวก็รู้เลย

เมล็ดพันธุ์ที่สมบูรณ์ซึ่งผ่านการคัดแยกแล้วจะถูกนำไปทำความสะอาด ตรวจสอบคุณภาพ นับจำนวน และอื่นๆ ต่อไป

จากนั้นก็ยังมีขั้นตอนอีกมากมาย ถึงจะนำเข้าคลังเพื่อเก็บรักษาได้

ปี้เฉียงไปหาเสื้อโค้ททหารมาสองตัว

เขาสวมเองตัวหนึ่ง แล้วส่งให้กัวหยางอีกตัว

พอเปิดประตูห้องเย็น ไอเย็นก็ปะทะเข้าหน้า

บนชั้นวางมีขวดแก้ววางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บาร์โค้ดบนขวดระบุตำแหน่งที่จัดเก็บเมล็ดพันธุ์และข้อมูลสายพันธุ์

ปี้เฉียงหันกลับมามองกัวหยาง พ่นควันสีขาวออกจากปาก

"ปกติแล้วพืชแต่ละชนิดจำเป็นต้องเก็บรวบรวมและเก็บรักษาเมล็ดพันธุ์ไว้ 10,000 เมล็ด อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีสัก 500 เมล็ด"

"พวกนี้เป็นเมล็ดพันธุ์ที่นำเข้าคลังแล้ว ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน เก็บรักษาไว้ในคลังสำรองและคลังใช้งานตามลำดับ ส่วนแรกจะถูกเก็บรักษาไว้อย่างถาวร ส่วนหลังเอาไว้ทำทดสอบการงอก"

"ยังมีบางส่วนที่ผ่านการคัดกรองและประเมินแล้วอยู่ในห้องอุณหภูมิปกติอีกห้องหนึ่ง ยังไม่ได้นำเข้าคลัง"

ปี้เฉียงค่อยๆ หยิบเมล็ดพันธุ์ออกมาอย่างระมัดระวัง พลางอธิบายสถานการณ์ให้กัวหยางฟังไปด้วย

"วันหลังไม่ต้องใช้เงินก้อนโตไปซื้อเมล็ดพันธุ์แล้วนะ"

"เมล็ดพันธุ์ที่คุณนำเข้าจากพวกมหาวิทยาลัยก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่เป็นพันธุ์ที่ซ้ำกัน"

"ทรัพยากรพันธุกรรมราวๆ 1,000 รายการ ผ่านการตรวจสอบความซ้ำซ้อนและการเปรียบเทียบแล้ว มีแค่ 175 รายการที่เก็บรักษาไว้ชั่วคราวได้"

กัวหยางอึ้งไปเลย

มิน่าล่ะ ตอนนั้นมหาวิทยาลัยใหญ่ๆ ถึงได้พยายามยัดเยียดเมล็ดพันธุ์ให้เทียนเหอกันนักหนา

ปี้เฉียงพูดต่อ "ก็ไม่เป็นไรครับ พวกมหาวิทยาลัยก็มีคลังทรัพยากรพันธุกรรมของตัวเอง พืชผลยีนคุณภาพดีที่คัดกรองออกมาได้ พวกเขาไม่ยอมเอาออกมาให้เราหรอก"

"รอให้การประเมินทรัพยากรที่มีอยู่เสร็จสิ้นไปเปลาะหนึ่งก่อน ถึงตอนนั้นก็สามารถทำการแบ่งปันทรัพยากรกันได้"

ทรัพยากรพันธุกรรมเป็นทรัพยากรเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญ และเป็นรากฐานของการคัดเลือกและเพาะพันธุ์สายพันธุ์ใหม่ด้วย

หน่วยงานที่มีคลังทรัพยากรพันธุกรรมสามารถใช้เทคโนโลยีอย่างการผสมข้ามสายพันธุ์ การเพาะเมล็ด การฉายรังสีเหนี่ยวนำให้เกิดการกลายพันธุ์ รวมไปถึงการขุดค้นยีนที่มีคุณสมบัติโดดเด่น เพื่อทำการเพาะพันธุ์

การแบ่งปันทรัพยากรก็คือการยกระดับขีดความสามารถในการเพาะพันธุ์ของแต่ละฝ่ายอย่างครอบคลุม

กัวหยางตั้งตารอให้ถึงวันนั้น

ด้วยร้านค้าเมล็ดพันธุ์ เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็สามารถค้นพบยีนที่โดดเด่นของเมล็ดพันธุ์ได้แล้ว

เริ่มแรกเอาเมล็ดพันธุ์ในห้องเย็นออกมาก่อน แต่ยังไม่สามารถนำออกไปใช้งานได้ทันที จากอุณหภูมิต่ำไปสู่อุณหภูมิปกติต้องมีกระบวนการปรับตัว

แล้วก็ไปเอาเมล็ดพันธุ์ในคลังอุณปกติออกมาอีก

หลังจากนั้นกัวหยางกับปี้เฉียงก็สนทนาเรื่องระบบเพาะพันธุ์ของเทียนเหอไปด้วย พลางรอให้เมล็ดพันธุ์ฟื้นตัวจากสภาวะพักตัวไปด้วย

เพราะกัวหยางเอาแต่คิดว่าสถาบันวิทยาศาสตร์เทียนเหอและห้องทดลองเป็นแค่ฉากบังหน้าในการเพาะพันธุ์มาตลอด เลยไม่ได้เข้าไปจัดการอะไรมากนัก

ส่งผลให้ระบบน่ะมีแล้ว เงินก็ลงไปไม่น้อย แต่กลับอยู่ในสภาพที่เต็มไปด้วยช่องโหว่มาตลอด

ปี้เฉียงเพิ่งเข้ามารับช่วงต่อได้แค่สองสามเดือน

เขาคิดที่จะเริ่มจากคลังทรัพยากรพันธุกรรม สร้างฐานการประเมินทรัพยากรพันธุกรรมที่แม่นยำ บนพื้นฐานของการประเมินลักษณะปรากฏ แล้วค่อยก้าวไปสู่การประเมินระดับโมเลกุล

จากนั้นก็ทำการขุดค้นเชิงลึกเกี่ยวกับยีนที่ทำงานตามฟังก์ชันต่างๆ

โดยเฉพาะยีนสายพันธุ์พิเศษที่ทนต่อความหนาวเย็น ทนแล้ง ทนเกลือ และอื่นๆ ที่เจียเหอให้ความสนใจมาโดยตลอด

จากนั้นก็ทำการเพาะพันธุ์และเปลี่ยนแปลงพันธุกรรมบนพื้นฐานเหล่านั้น เพื่อเพาะพันธุ์พืชผลทางการเกษตรสายพันธุ์ใหม่ที่มีคุณภาพสูง มีมูลค่าเพิ่มสูง ปรับตัวเข้ากับการผลิตที่เรียบง่ายและการใช้เครื่องจักรกลได้ดี และมีมูลค่าเชิงพาณิชย์ที่โดดเด่น

พอมีผลงานเชิงพาณิชย์แล้ว ค่อยก้าวไปอีกขั้นด้วยการสร้างเทคโนโลยีหลักที่สำคัญในการเพาะพันธุ์ให้สำเร็จ เช่น การใช้ประโยชน์จากความโดดเด่นของลูกผสมรุ่นใหม่ การตัดต่อยีนหลายตัวอย่างแม่นยำและมีประสิทธิภาพสูง การเหนี่ยวนำให้เกิดการกลายพันธุ์แบบผสมผสาน ชิปเพาะพันธุ์และการแยกประเภทของยีน การคัดเลือกจีโนมทั้งหมด ฯลฯ

ท้ายที่สุดก็จะสร้างระบบเพาะพันธุ์ทางชีวภาพสมัยใหม่ของเจียเหอให้สมบูรณ์

ปี้เฉียงพูดกลั้วรอยยิ้ม "นี่เป็นหน้าที่การงานระยะยาวครับ ใช้เวลาสิบปี ยี่สิบปี หรือกระทั่งทั้งชีวิตเพื่อทำให้มันสำเร็จก็ถือว่าคุ้มค่า"

กัวหยางรับฟังแผนการของปี้เฉียง ตรรกะและแนวคิดชัดเจนมาก

แต่ถ้าจะทำให้สำเร็จจริงๆ มันก็เหมือนกับกระบวนการรวบรวมเมล็ดพันธุ์ที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงนั่นแหละ อาจจะโดนกิ่งไม้มีพิษเกี่ยวเป็นแผลได้ตลอดเวลา เจ็บปวดเจียนตาย

แววตาของปี้เฉียงแน่วแน่ เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

กัวหยางเองก็รู้สึกดีใจจากใจจริงที่เขาค้นพบเป้าหมายใหม่ การอยู่ในห้องทดลองยังไงก็ปลอดภัยกว่า

รอยเท้าของเจ้าหน้าที่รวบรวมเมล็ดพันธุ์ปรากฏอยู่ทั่วทุกมุมโลก

ตั้งแต่ทะเลทรายโกบีไปจนถึงป่าดิบชื้น จากหลังคาโลกไปจนถึงที่ราบซานเจียง...

ผู้บุกเบิกที่ต้องสละชีวิตเพื่อสิ่งนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน

ดังนั้น กัวหยางจึงเสนอให้ปี้เฉียงปรับปรุงระบบทีมบุคลากรและกลไกรับประกันผลตอบแทนและแรงจูงใจให้สมบูรณ์เช่นเดียวกัน

เมล็ดพันธุ์ชั้นยอดที่เพาะพันธุ์ออกมาได้ ไม่ว่าบริษัทจะโอนสิทธิ์ให้ผู้อื่น หรือนำไปพัฒนาต่อเอง ทีมเพาะพันธุ์ก็สามารถรับรางวัลแบบครั้งเดียวจบหรือแบบตลอดชีพได้ทั้งสิ้น

พอตกเย็น กัวหยางเอาเมล็ดพันธุ์มาเตรียมตัวกลับ เขาตบบ่าปี้เฉียงเบาๆ

"บางทีอาจไม่ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตหรอก ยี่สิบปีก็ไม่ต้องใช้ ตราบใดที่นายยังอยู่ เงินลงทุนของเจียเหอที่มีต่อการวิจัยและพัฒนาการเพาะพันธุ์จะมีแต่เพิ่มขึ้น ไม่มีวันลดลงแน่"

กัวหยางหันกลับมาอีกครั้ง "บางทีในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เงินลงทุนด้านการวิจัยและพัฒนาของเจียเหอก็อาจจะเทียบเท่าหรือกระทั่งแซงหน้าบริษัทเมล็ดพันธุ์ข้ามชาติได้เลยล่ะ"

ปี้เฉียงยิ้มๆ "งั้นคุณก็ต้องหาเงินให้หนักแล้วล่ะครับ"

ค่าใช้จ่ายในการวิจัยและพัฒนาของบริษัทเมล็ดพันธุ์ข้ามชาติขนาดใหญ่มักจะคิดเป็น 10% ของรายได้ขึ้นไป อย่างบริษัทเซียนเฟิง ค่าใช้จ่ายในการวิจัยและพัฒนาในปี 05 ก็อยู่ในระดับหมื่นล้านแล้ว

"นายคอยดูผลงานฉันก็แล้วกัน"

กัวหยางหัวเราะร่วนแล้วเดินออกไป

ตอนนี้เทียนเหอมีเงินแล้ว การยกระดับขีดความสามารถในการเพาะพันธุ์อย่างครอบคลุมก็เป็นสิ่งที่สมควรทำ

ร้านค้าเมล็ดพันธุ์ หนึ่งคือมีความต้องการพลังงานธรรมชาติ สองคือหลังจากปลดล็อคข้อจำกัดในการใช้จ่ายของเมล็ดพันธุ์ระดับสูงแล้ว แน่นอนว่าต้องเน้นไปที่การเพาะพันธุ์ทรัพยากรพันธุกรรมระดับสูงเป็นหลัก

ส่วนเมล็ดพันธุ์ระดับพื้นฐานก็ยกให้เป็นหน้าที่ของปี้เฉียง

พายุทรายยังคงพัดกระหน่ำ

ตอนที่กัวหยางกลับมาถึงห้องทำงาน มันเลยเวลาเลิกงานมาแล้ว แต่ฉวีหยางยังคงรอเขาอยู่

"บอสครับ เงินอุดหนุนเมล็ดพันธุ์ดีรอบหลังของมณฑลเหลียวหนิง เทียนอวี้หมายเลข 1 หมดสิทธิ์ได้รับแล้วนะครับ"

"ที่ตอนเหนือของมณฑลหว่านกับมณฑลจี๋ ตอนนี้ก็มีแนวโน้มแบบนี้เหมือนกัน"

"เจิ้งตาน 958 ก็ได้รับผลกระทบจากการถูกจำกัดราคาด้วย"

กัวหยางมองเขาอย่างประหลาดใจ "อิทธิพลคุ้มครองท้องถิ่นเหรอ?"

ฉวีหยางพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แต่กัวหยางกลับหัวเราะออกมา

"นี่มันง่วงนอนก็มีคนเอาหมอนมาให้พอดีเลย มาได้ถูกเวลาเป๊ะ!"