บทที่ 241 ทั้งหมดเป็นความผิดของโทคิโอมิ

"ไมยะ สถานการณ์ของโทซากะ โทคิโอมิเป็นยังไงบ้าง?" เอมิยะ คิริตซึงุโทรหาผู้ช่วยของเขาทันทีหลังจากออกจากสนามรบที่เท็ตสึยะและอาร์โทเรียกำลังต่อสู้กันอยู่

ข้อมูลที่เท็ตสึยะให้มานั้นเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

วินาทีที่โคลนสีดำปรากฏขึ้น เอมิยะ คิริตซึงุก็ตัดสินใจได้ทันทีว่ากิลกาเมชและเอสเดธถูกกำจัดไปแล้ว และจอกศักดิ์สิทธิ์ก็ได้รับพลังเวทมนตร์เพียงพอแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าอะไรคือสาเหตุของการระเบิดที่คฤหาสน์โทซากะ แต่มาสเตอร์ของเท็ตสึยะต้องเป็นโทซากะ โทคิโอมิหรือไม่ก็โคโตมิเนะ คิเรย์อย่างใดอย่างหนึ่งแน่

โคโตมิเนะ คิเรย์ยังไม่ปรากฏตัว ดังนั้นเป้าหมายจึงสามารถตีวงให้แคบลงเหลือเพียงโทซากะ โทคิโอมิได้

"เขาเก็บตัวอยู่แต่ในคฤหาสน์โทซากะค่ะ" เสียงของฮิซาอุ ไมยะดังลอดผ่านโทรศัพท์มา

เอมิยะ คิริตซึงุขับรถด้วยความเร็วพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์โทซากะ ในความคิดของเขา อาร์โทเรียไม่มีทางเอาชนะเท็ตสึยะที่แทบจะไร้รอยขีดข่วนได้เลย ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ฆ่ามาสเตอร์เท่านั้น

เขาต้องทำให้สำเร็จก่อนที่อาร์โทเรียจะถูกกำจัด!

ประมาณสิบนาทีต่อมา เมื่อมาถึงใกล้กับคฤหาสน์โทซากะ เอมิยะ คิริตซึงุก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใด เหยียบคันเร่งมิดไมล์ และรถก็พุ่งชนเข้าไปพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง

"การป้องกันหละหลวมมาก"

เอมิยะ คิริตซึงุคิดในใจ เขาโชคดีมาก การต่อสู้ที่ไม่ทราบสาเหตุซึ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่คฤหาสน์โทซากะได้บดขยี้เวิร์กชอปเวทมนตร์ที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถันนี้จนป่นปี้

แม้แต่เขตแดนก็ถูกทำลาย ทำให้เขาสามารถบุกเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

"เอมิยะ คิริตซึงุ!" โทซากะ โทคิโอมิยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสอง มองเห็นเอมิยะ คิริตซึงุบุกเข้ามา

ปัง! ปัง! ปัง!

ในฐานะนักล่าจมูกไว เอมิยะ คิริตซึงุสังเกตเห็นสายตาของโทซากะ โทคิโอมิทันที ยกปืนไรเฟิลอัตโนมัติขึ้นและลั่นไก เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว

ห่ากระสุนสาดกระหน่ำใส่หน้าต่างชั้นสอง

โทซากะ โทคิโอมิรีบถอยร่น ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างหนัก ไอ้สารเลวนี่ไม่มีความภาคภูมิใจในฐานะจอมเวทเลยหรือไง? ถึงขนาดใช้อาวุธป่าเถื่อนอย่างปืนเนี่ยนะ

เอมิยะ คิริตซึงุพุ่งเข้าไปในคฤหาสน์อย่างเด็ดเดี่ยว

ตามปกติแล้ว เอมิยะ คิริตซึงุจะวางแผนอย่างรัดกุม ตรวจสอบภูมิประเทศ เตรียมเส้นทางหลบหนี และอื่นๆ อีกมากมาย

แต่เท็ตสึยะอาจปรากฏตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ ดังนั้นในเวลานี้ มันคือการแข่งกับความเร็ว เวลาคือชีวิต

ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปในคฤหาสน์ เอมิยะ คิริตซึงุก็ไม่ลืมที่จะดึงสลักระเบิดมือและขว้างเข้าไปทางหน้าต่างชั้นสอง

ตูม!

เสียงคำรามดังกึกก้องราวกับฟ้าร้องเมื่อระเบิดแตกกระจาย ควันและฝุ่นจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากหน้าต่าง

ทันทีหลังจากนั้น เอมิยะ คิริตซึงุก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนตรงไปที่หน้าต่าง เพียงเพื่อจะเห็นรอยเลือดหลงเหลืออยู่บนพื้น

เมื่อสายตาของเขาเปลี่ยนไปที่ห้องทำงาน คลื่นเปลวไฟอันแผดเผาก็พุ่งเข้าใส่เขาทันที

โทซากะ โทคิโอมิ ซึ่งถือคทาประดับทับทิม ปะทุเปลวไฟอันดุเดือด คำรามลั่นและพุ่งเข้าใส่เอมิยะ คิริตซึงุอย่างดุดัน

เอมิยะ คิริตซึงุตอบสนองอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ ดึงหัวหลบ ลูกไฟพุ่งชนกำแพง ประกายไฟแตกกระจาย

ในช่วงเริ่มต้นของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนต่างพยายามอย่างเต็มที่ในการสืบหาข้อมูลของอีกฝ่าย และเอมิยะ คิริตซึงุก็ไม่มีข้อยกเว้น โทซากะ โทคิโอมิเป็นหนึ่งในสามตระกูลหลัก ทำให้เขาตกเป็นเป้าหมายสำคัญ

ธาตุเวทมนตร์ของโทซากะ โทคิโอมิคือไฟ และเขาครอบครองคุณสมบัติเวทมนตร์สืบทอดของตระกูลโทซากะ "การแปรสภาพ"

เขาจะกักเก็บพลังเวทมนตร์ไว้ในอัญมณีและดึงออกมาเมื่อต้องการใช้เวทมนตร์ ด้วยการกักเก็บพลังเวทมนตร์ปริมาณมากล่วงหน้าไว้ในอัญมณี เขาสามารถใช้เวทมนตร์ขนาดใหญ่ได้โดยไม่ต้องใช้พลังเวทมนตร์ของตนเอง

"นักฆ่าจอมเวท ออกมาซะ!" โทซากะ โทคิโอมิกล่าวอย่างเย็นชา เขาถูกสะเก็ดระเบิดบาด เลือดไหลอาบแก้ม ความสง่างามเยือกเย็นของเขาหายไปจนหมดสิ้น

หากเขาตอบสนองไม่ทัน เขาคงถูกระเบิดตายคาที่ไปแล้ว แม้แต่โทซากะ โทคิโอมิก็ยังรู้สึกโกรธจัด

ควบคุมเวลาขั้นสูงสุด - เร่งความเร็วสี่เท่า!

เวลากระชั้นชิดเข้ามา ดวงตาของเอมิยะ คิริตซึงุเย็นชา กล้ามเนื้อในร่างกายของเขาตึงเครียด ปะทุความเร็วอันน่าเหลือเชื่อออกมา

นี่คือหนึ่งในเขตแดนที่มีมาแต่กำเนิดซึ่งควบคุม "เวลา"

เอมิยะ คิริตซึงุลดขนาดของเขตแดนลงให้อยู่ภายในร่างกายของเขา ปรับเวลาแทรกแซงให้อยู่ในระดับไม่กี่วินาที ด้วยการเร่งการไหลเวียนของเลือด การเผาผลาญฮีโมโกลบิน และการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ เขาได้แสดงศิลปะการต่อสู้ที่คนธรรมดาไม่สามารถทำได้ออกมา

ข้อเสียคือการสิ้นเปลืองพลังเวทมนตร์อย่างมหาศาล!

หลังจากเขตแดนถูกปลดปล่อย ความแตกต่างของเวลาระหว่างภายในและภายนอกร่างกายจะถูกแก้ไข ทำให้เกิดภาระอันมหาศาลต่อร่างกาย

ในสถานการณ์ปกติ เอมิยะ คิริตซึงุสามารถใช้ความเร็วได้เพียงสองเท่าเท่านั้น ต่อเมื่อมีฝักดาบของอาร์โทเรีย "อวาลอน" เขาจึงจะสามารถใช้ความเร็วระดับสามและสี่เท่าได้

ระยะห่างระหว่างทั้งสองมีไม่ถึงสิบเมตร และความเร็วของเอมิยะ คิริตซึงุก็เพิ่มขึ้นสี่เท่าอย่างกะทันหัน ผลลัพธ์ที่คาดเดาได้ก็คือ โทซากะ โทคิโอมิตั้งตัวไม่ทันโดยสิ้นเชิง

ในการต่อสู้ระยะประชิด เขาจะถูกบดขยี้จนจมดินเท่านั้น

ปัง!

เอมิยะ คิริตซึงุพุ่งเข้าประชิดตัวโทซากะ โทคิโอมิในพริบตา กระแทกหมัดขนาดใหญ่เข้าที่ใบหน้าของโทซากะ โทคิโอมิ อีกฝ่ายปลิวกระเด็นไปข้างหลัง ชนเข้ากับกำแพงอย่างจัง

"อั้ก!"

โทซากะ โทคิโอมิกระอักเลือดคำโตออกมา

เอมิยะ คิริตซึงุยกปืนไรเฟิลอัตโนมัติขึ้น ปากกระบอกปืนอันเย็นเยียบเล็งไปที่หัวของโทซากะ โทคิโอมิ

"ไอ้สารเลว!"

ใบหน้าของโทซากะ โทคิโอมิซีดเผือด หากไม่ใช่เพราะการทำลายล้างของเท็ตสึยะและกิลกาเมช เอมิยะ คิริตซึงุก็ไม่มีทางเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้ได้เลย!

"โอ้ เปลวเพลิงเอ๋ย จงมาเป็นโล่ให้แก่ข้า!" โทซากะ โทคิโอมิร่ายเวทด้วยความเร็วสูง เสียง "แกรก" เบาๆ ดังขึ้นเมื่อทับทิมบนคทาของเขาแตกสลาย ปลดปล่อยพลังเวทมนตร์ปริมาณมหาศาล และเปลวเพลิงอันแผดเผาก็ห่อหุ้มร่างกายของเขาไว้

ปัง!

ในวินาทีนั้นเอง เอมิยะ คิริตซึงุก็ลั่นไก กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอกปืน ทะลวงผ่านเปลวเพลิงเบื้องหน้า และทิ้งรูเลือดออกไว้บนหน้าผากของโทซากะ โทคิโอมิ

"ช่วยชั้นด้วย..."

ดวงตาของโทซากะ โทคิโอมิเบิกกว้าง สูญเสียประกายแสง ริมฝีปากของเขาขยับขณะที่เปล่งเสียงอันแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินออกมา

ในที่สุด ศีรษะของเขาก็เอียงลง และเขาก็สิ้นลมหายใจ

แม้จะกำจัดโทซากะ โทคิโอมิไปได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก แต่หินก้อนหนักในใจของเอมิยะ คิริตซึงุก็ยังไม่ถูกยกออกไป

เขาสามารถกำจัดโทซากะ โทคิโอมิได้อย่างง่ายดายด้วยปัจจัยหลายประการ ประการแรก เวิร์กชอปเวทมนตร์ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันของโทซากะ โทคิโอมิพังพินาศไปแล้ว ความสามารถของเขาทำให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน และที่สำคัญที่สุด...

เท็ตสึยะไม่ได้ลงมือ!

"ทำไมกัน?"

เอมิยะ คิริตซึงุหันขวับไป เล็งปากกระบอกปืนสีดำมืดไปที่ชายหนุ่มรูปหล่อในอีกห้องหนึ่ง

ตอนที่เขาวิ่งขึ้นบันไดมา โทซากะ โทคิโอมิมีเวลามากพอที่จะใช้อาคมบัญชาเรียกเท็ตสึยะกลับมาได้

ตอนแรกเขาคิดว่าโทซากะ โทคิโอมิประมาท ได้รับอิทธิพลจากเรื่องไร้สาระอย่างความภาคภูมิใจของจอมเวท

จนกระทั่งเกิดการต่อสู้ขึ้น เอมิยะ คิริตซึงุถึงได้รู้ว่าอาคมบัญชาบนมือของโทซากะ โทคิโอมิหายไปแล้ว!

โทซากะ โทคิโอมิใช้อาคมบัญชาไปแล้ว แต่เซอร์แวนต์ที่ถูกเรียกมากลับไม่ได้ช่วยเขา กลับยืนดูเขาฆ่าโทซากะ โทคิโอมิเฉยเลย

"ก็แค่ไว้หน้าคนรู้จักแค่นั้นแหละ ไสหัวไปซะ อย่าทำให้ชั้นต้องลงมือ!" เท็ตสึยะกล่าวอย่างเย็นชา

ดวงตาของเอมิยะ คิริตซึงุเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเท็ตสึยะกำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อเห็นว่าเท็ตสึยะไม่มีจิตสังหาร เอมิยะ คิริตซึงุก็ค่อยๆ ถอยหลังไปอย่างระมัดระวัง รู้สึกสับสนและงุนงงในใจ สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์จบลงแบบนี้จริงๆ งั้นเหรอ?

ด้วยคำถามเต็มท้อง เอมิยะ คิริตซึงุจึงขับรถออกไปจากคฤหาสน์โทซากะ

เท็ตสึยะมองไปที่ศพของโทซากะ โทคิโอมิ คำกล่าวนั้นว่ายังไงนะ? ทั้งหมดเป็นความผิดของโทคิโอมิ

เส้นโลกมาบรรจบกัน เขาต้องตายแม้ว่าเขาจะไม่อยากตายก็ตาม!