บทที่ 19 - สถานการณ์ใต้หล้า

บทที่ 19 - สถานการณ์ใต้หล้า

"เจ้าสาม เจ้ามาก็ดีแล้ว เจ้าสี่มีข้อสงสัยเรื่องเพลงหมัด เจ้าช่วยเขาหาข้อบกพร่องให้ดีๆ หน่อยล่ะ" ลู่โจวเอ่ยเสียงเรียบ "เรื่องการฝึกฝน จะมาทำเป็นเล่นไม่ได้"

ตวนมู่เซิงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ

รีบประสานมือกล่าวว่า "ศิษย์รับคำสั่ง ศิษย์จะช่วยศิษย์น้องสี่หาข้อบกพร่องให้ได้ขอรับ"

เขาลุกขึ้นยืน มองไปที่หมิงซื่ออินที่มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ข้างๆ

หมิงซื่ออินแทบจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย...

เขาจะปฏิเสธได้ไหม? มีสิทธิ์ปฏิเสธหรือไง?

ฝีมือสู้ไม่ได้เลยสักนิด!

ท่านอาจารย์นับวันยิ่งเจ้าเล่ห์เพทุบายมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อก่อนลงมือตีคนด้วยตัวเองตลอด แต่คราวนี้กลับใช้ให้ศิษย์พี่เป็นคนลงมือแทน!

"เจ้าสี่... ไป..."

"เอ่อ... ศิษย์พี่ เบามือหน่อยนะ"

ทั้งสองคนเดินออกจากศาลาพักผ่อนไป

ศาลาพักผ่อนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

ลู่โจวนั่งขัดสมาธิพักผ่อนอยู่ในศาลาต่อไป

ในที่สุดหมิงซื่ออินก็เกิดความระแวงขึ้นมาจนได้...

หากปล่อยไว้แบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วหมิงซื่ออินจะต้องหาข้ออ้างมาประลองกับเขาแน่ๆ และเมื่อถึงเวลานั้น เขาก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเสียการ์ดสถานะจุดสูงสุดไปอีกหนึ่งใบ

มีครั้งแรก ก็ต้องมีครั้งที่สอง

การที่จีเทียนเต้าสามารถก้าวไปถึงจุดที่ไม่มีใครเทียบเทียมได้นั้น ไม่ใช่แค่เพราะมีพลังบ่มเพาะสูงส่งเท่านั้น แต่ยังน่าจะพึ่งพาระบบเพื่อให้ได้มาซึ่งไพ่ตายและไม้ตายก้นหีบมากมายอีกด้วย

นี่ต่างหากคือสิ่งที่เก้าศิษย์มารและสำนักฝ่ายธรรมะในใต้หล้าหวาดกลัว

น่าเสียดาย...

ที่เขาในตอนนี้ นอกจากจะมีแค่การ์ดสถานะจุดสูงสุดสองใบเป็นไพ่ตายแล้ว ก็ไม่มีอย่างอื่นเลย

ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่...

ช่วงบ่าย

ยวนเอ๋อร์กลับมา และเข้ามารายงานตัวที่ศาลาพักผ่อน

"ท่านอาจารย์"

ลู่โจวพยักหน้า ส่งสัญญาณให้นางนั่งฝั่งตรงข้าม

ยวนเอ๋อร์เข้าใจความหมาย เดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม ประสานมือคารวะ "ท่านอาจารย์ ศิษย์ไปประจำอยู่ที่สถานีพักม้าเมืองทังจื่อมาครึ่งวัน ได้ข้อมูลมาบ้างแล้วเจ้าค่ะ"

"ว่ามา"

"หลังจากที่ท่านอาจารย์ขับไล่สิบยอดฝีมือไป สิบสำนักใหญ่นั่นต่างก็กำลังปรับกระบวนทัพกันอยู่ ได้ยินว่าช่วงนี้พวกมันไม่กล้ารับศิษย์เพิ่มเลยเจ้าค่ะ! หลังจากที่ลั่วฉางเฟิงตาย สำนักกระบี่สวรรค์ก็เกิดความวุ่นวายภายใน โจวจี้เฟิงศิษย์เอกได้ออกจากสำนักกระบี่สวรรค์ไปแล้วเจ้าค่ะ!"

เรื่องเหล่านี้ล้วนอยู่ในความคาดหมายของลู่โจว

"พูดต่อ"

"สำนักอื่นๆ ก็เงียบสงบดีเจ้าค่ะ มีก็แต่... มีก็แต่ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่รอง ถุยๆๆ ประมุขลัทธิปรโลก ส่งคนไปสืบข่าวของภูเขาจินถิงอยู่ทั่วทุกที่เลยเจ้าค่ะ" ยวนเอ๋อร์แลบลิ้นบอก

"ดูเหมือนว่าประมุขลัทธิปรโลกจะคอยระแวดระวังท่านอาจารย์อยู่นะเจ้าคะ"

เมื่อได้ยินมาถึงตรงนี้

ลู่โจวก็แค่นเสียงหัวเราะแล้วพูดว่า "ข้าสั่งสอนเขามาตั้งมากมาย ทำให้เขากลายเป็นประมุขลัทธิปรโลกที่ใครๆ ก็ต้องยำเกรง พลังบ่มเพาะก็ทะลุถึงขั้นทัณฑ์วิญญาณระดับสูงสุด แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก"

"ท่านอาจารย์เก่งกาจไร้เทียมทาน!" ยวนเอ๋อร์พยักหน้าหงึกๆ ราวกับไก่จิกข้าวสาร พอนึกถึงฉากที่ท่านอาจารย์ขับไล่ศัตรูไปก็ยังรู้สึกขนลุกไม่หาย

คำพูดเหล่านี้จงใจพูดเสียงดัง เพื่อให้ตวนมู่เซิงกับหมิงซื่ออินได้ยิน

เพราะสองคนนี้นี่แหละที่มักจะเกิดความหวาดระแวงได้ง่ายที่สุด

ในเวลาที่จำเป็น ก็ต้องตักเตือนกันบ้าง

"อย่าไปหัดประจบสอพลอเหมือนศิษย์พี่ของเจ้าเลย" ลู่โจวกล่าว

"อ้อ"

"พูดต่อสิ"

ยวนเอ๋อร์ราวกับเปิดตำรา ท่องจำข่าวสารที่ได้ยินมาทีละเรื่องๆ

เช่น บ้านใครไฟไหม้ หมาใครหาย เป็นต้น

ฟังแล้วลู่โจวถึงกับขมวดคิ้ว

"ยวนเอ๋อร์"

"หา?"

"เลือกพูดแต่เรื่องสำคัญๆ ที่เกี่ยวกับแวดวงผู้ฝึกตนก็พอ"

"อ้อ"

ยวนเอ๋อร์นึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มเล่าต่อ

ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ทั้งนั้น

อย่างเช่น มีสำนักไหนในแวดวงผู้ฝึกตนล่มสลาย ประเทศไหนที่อ่อนแอเกินไปจนถูกประเทศอื่นกลืนกิน แล้วก็มียอดฝีมือคนไหนถูกดักปล้นฆ่าบ้าง

นางรายงานยาวเหยียดตั้งราวยี่สิบนาที

ลู่โจวอดทึ่งในความจำของยวนเอ๋อร์ไม่ได้ ยัยหนูคนนี้ อายุยังน้อย แต่ความจำกลับเป็นเลิศ... อนาคตไกลแน่

ยังดีที่ยังไม่ถูกกลืนกินจนกลายเป็นคนเลวร้ายไปเสียหมด ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็... ลู่โจวคงต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่มีใครให้ใช้งานได้เลยจริงๆ

พอฟังจบ ลู่โจวก็เอ่ยขึ้น:

"ไปเรียกศิษย์พี่ของเจ้ามา"

"เจ้าค่ะ"

ยวนเอ๋อร์เดินลงบันไดไป

【ติ๊ง ภารกิจสำเร็จ สั่งสอนหมิงซื่ออิน ได้รับรางวัล 200 แต้มบุญ】

(จบแล้ว)