บทที่ 10 - โจมตีถึงตาย

บทที่ 10 - โจมตีถึงตาย

ลู่โจวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ลูกศิษย์สามารถทำภารกิจสำเร็จได้ และอาจารย์ก็สามารถรับแต้มบุญจากลูกศิษย์ได้ด้วย ถือว่าสมเหตุสมผลดี

ดีมาก

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม ยวนเอ๋อร์ก็สามารถสังหารพวกผู้ฝึกตนที่บังอาจกล้าดีได้ถึงสิบกว่าคน

ลู่โจวตรวจสอบหน้าต่างสถานะ

แต้มบุญสะสมเพิ่มขึ้นเป็น 300 แต้มแล้ว

"ร้านค้า"

"ซื้อกายาธรรม 'ไท่จี๋แรกกำเนิด'"

【ติ๊ง ได้รับกายาธรรมไท่จี๋แรกกำเนิด】

ในวินาทีที่ได้รับกายาธรรม ลู่โจวก็สัมผัสได้ถึงกระแสน้ำพุที่พวยพุ่งออกมาจากจุดตันเถียนที่เคยแห้งเหือดมานาน

กระแสพลังงานสายแล้วสายเล่าไหลเวียนไปทั่วร่าง

ทะลวงผ่านระดับแล้ว!

นี่คือการก้าวข้ามจากขั้นหล่อหลอมกายา เข้าสู่ขั้นรู้แจ้งอย่างแท้จริง

การหล่อหลอมกายานั้น เป็นเพียงแค่การฝึกฝนกล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และผิวหนังเท่านั้น ไม่สามารถใช้งานพลังงานได้เหมือนดั่งผู้ฝึกตน ทว่าเมื่อได้กลายเป็นผู้ฝึกตนแล้ว พลังความสามารถก็จะทวีคูณเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า

"ไม่มีคอขวดจริงๆ ด้วย" ลู่โจวสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย

เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียว ภายในร่างกายก็กลับมาสงบลง

ชื่อ: ลู่โจว

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

ระดับพลังบ่มเพาะ: ขั้นรู้แจ้ง จุดเปิดทวารใจ

แต้มบุญ: 0

อายุขัยคงเหลือ: 613 วัน

ไอเทม: การ์ดสถานะจุดสูงสุดของจีเทียนเต้า2, ป้องกันการโจมตีถึงตาย5 (ติดตัว)

สองลักษณ์กำเนิดสรรพสิ่ง ต้องใช้แต้มบุญหนึ่งพันแต้ม

หน้าเลือดชัดๆ

การจะก้าวไปให้ถึงจุดเดียวกับจีเทียนเต้า ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิดไว้เสียแล้ว

อีกอย่าง ตอนนี้ก็ยังไม่มีวิชาที่เหมาะสมให้ฝึกฝนเลย

"ฝึกฝนวิชาเดิมของจีเทียนเต้างั้นรึ?"

ในหัวของลู่โจว มีเคล็ดวิธีและเทคนิคการฝึกฝนของจีเทียนเต้าอยู่มากมายจริงๆ รวมถึงวิธีการฝึกฝน ข้อดีและข้อเสียของศิษย์ทั้งเก้าคนด้วย เพียงแต่ว่า... วิชาเหล่านั้นล้วนถูกออกแบบมาให้เหมาะสมกับลูกศิษย์แต่ละคนเป็นการเฉพาะ ไม่ได้เหมาะกับตัวเขาเลยสักนิด

ส่วนวิชาของตัวจีเทียนเต้าเองนั้น ดูเหมือนว่าด้วยสภาพร่างกายที่แก่ชรา ทำให้แม้จะพยายามฝึกฝนไปก็รังแต่จะหยุดชะงักอยู่กับที่

ซึ่งนั่นหมายความว่า จะต้องหาทางเพิ่มอายุขัยให้ได้มากกว่านี้ ถึงจะสามารถพิจารณาเรื่องการฝึกฝนต่อไปได้

ก่อนจะถึงตอนนั้น ยอมขาดดีกว่าได้ของไม่ดีมาแทน รอก่อนดีกว่า

และในตอนนั้นเอง แต้มบุญก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไม่เพิ่มขึ้นแล้ว

"ยวนเอ๋อร์ที่มีระดับพลังบ่มเพาะอยู่ในขั้นเสินถิง การจัดการกับพวกลูกปลาน้อยพวกนี้ คงจะเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งนัก"

"ต้องให้พวกศิษย์ทำงานให้เยอะๆ ซะแล้ว"

ในเมื่อลูกศิษย์สามารถช่วยหาแต้มบุญมาให้เขาได้ เขาก็ควรจะใช้ประโยชน์จากจุดนี้ให้คุ้มค่า

ลู่โจวค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย

แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูห้องนั้นเอง——

จู่ๆ ก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้ามาจู่โจมตี

ฟึ่บ!

หืม?

เงานั้นพุ่งทะยานราวกับสายฟ้าฟาด ทะลุหน้าต่างเข้ามาจากทางทิศตะวันตกของชั้นลอย ในมือถือกระบี่สั้นที่ส่องประกายเย็นเยียบ

ด้วยระดับความแข็งแกร่งของลู่โจวในยามนี้ เพียงแค่ปรายตามองปราดเดียว เขาก็รู้ได้ทันทีว่า ผู้ที่บุกรุกเข้ามานี้เป็นยอดฝีมือ...

คมกระบี่นั้นอัดแน่นไปด้วยพายุพลังปราณอันรุนแรง พุ่งตรงเข้าใส่จุดตายของลู่โจว

ควรจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือดีไหมนะ?

ปัง!

กระบี่ยาวแทงเข้าที่หน้าอกของลู่โจวอย่างจัง

แต่กลับไร้ซึ่งร่องรอยบาดแผลใดๆ!

ผลของการป้องกันการโจมตีถึงตายถูกกระตุ้นให้ทำงานแล้ว

และในตอนนั้นเอง ลู่โจวก็ได้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือนอย่างชัดเจน

"ศิษย์เอกสำนักกระบี่สวรรค์ โจวจี้เฟิง?" ลู่โจวเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

โจวจี้เฟิงไม่คิดว่าจะถูกจดจำได้ตั้งแต่แรกเห็น เขารีบชักกระบี่ถอยหลังกลับไปกลางอากาศด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะแทงกระบี่ซ้ำเข้ามาอีกครั้ง

"ตายซะ!!!"

ลู่โจวขมวดคิ้วเล็กน้อย

ถึงอย่างไรขั้นรู้แจ้งก็เป็นระดับพลังบ่มเพาะที่ต่ำต้อยที่สุดในแวดวงผู้ฝึกตน จะไปสู้กับโจวจี้เฟิงที่ก้าวเข้าสู่ขั้นเสินถิงแล้วได้อย่างไร

เหมือนลูกไก่ในกำมือชัดๆ!

โจวจี้เฟิงบุกมาแก้แค้นอย่างเห็นได้ชัด เป็นคนบ้าบิ่นที่ไม่กลัวตายจริงๆ!

ปัง!

ทุกกระบวนท่าล้วนมุ่งหมายเอาชีวิต

แต่กระบี่นี้ก็ถูกพลังป้องกันอันแปลกประหลาดของลู่โจวสะท้อนกลับไปอีกครั้ง

โจวจี้เฟิงหมุนตัวกลางอากาศ โซเซถอยหลังไปหลายก้าว แขนของเขารู้สึกชาดิก

นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร?

หอมารฟ้าตกอยู่ในความเงียบงัน

โจวจี้เฟิงเบิกตากว้าง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่... ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

กระบี่ยาวในมือสั่นเทาเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจแล้วว่าควรจะโจมตีต่อไปดีหรือไม่

"ยังจะเอาอีกไหม?" สายตาของลู่โจวสว่างวาบดั่งคบเพลิง

"..."

โจวจี้เฟิงเข่าอ่อน ทรุดตัวล้มลงไปนั่งกับพื้น

ช่องว่างความต่างชั้นมันมีมากเกินไป

มากเสียจนทำให้เขาล้มเลิกความคิดที่จะโจมตีไปจนหมดสิ้น

"ไม่รู้จักประมาณตน" ลู่โจวแค่นเสียงเย็นชา แล้วหันหลังกลับช้าๆ

ต้องนิ่งไว้

จะเสียฟอร์มไม่ได้เด็ดขาด

"เจ้าฆ่าอาจารย์ข้า... ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะแก้แค้นให้ได้!" โจวจี้เฟิงกำกระบี่แน่น

"สูญเปล่า"

โจวจี้เฟิงถือกระบี่พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง

ความเร็วประดุจสายลม

ยอดฝีมือขั้นเสินถิง ย่อมไม่ใช่ผู้ฝึกตนธรรมดาทั่วไปจะเทียบติด

ชั่วพริบตาแห่งความเป็นความตายนั้นเอง——

"ท่านอาจารย์!"

ร่างในชุดสีเขียวสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาจากด้านนอก

โจวจี้เฟิงใจสั่นวาบ จังหวะการเคลื่อนไหวชะงักไปเล็กน้อย

ปัง!

ร่างสีเขียวนั้นสะบัดพลังงานสายหนึ่งกระแทกเขากระเด็นออกไป

พรูด! โจวจี้เฟิงกระอักเลือดสดๆ ออกมา แล้วล้มฟาดลงกับพื้น

"ไอ้ตาบอดที่ไหน บังอาจมาลอบทำร้ายท่านอาจารย์ของข้า?" ยวนเอ๋อร์ร่อนลงพื้น เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ น่ารัก ทว่าในรอยยิ้มกลับแฝงไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น

"ยวนเอ๋อร์ ถอยไป"

"ท่านอาจารย์... มันลอบทำร้ายท่านนะเจ้าคะ ศิษย์จะสับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น ระบายแค้นให้ท่านเอง..."

เมื่อได้ยินประโยคนี้

ใบหน้าของโจวจี้เฟิงก็ซีดเผือดลงทันที

ศิษย์ทั้งเก้าแห่งหอมารฟ้าโหดเหี้ยมสมคำร่ำลือจริงๆ

ข้อมูลที่โจวจี้เฟิงมีเกี่ยวกับพวกเขานั้น ล้วนมาจากข่าวลือ ซึ่งข่าวลือส่วนใหญ่ก็มักจะถูกพูดเกินจริงไปบ้าง

แต่พอมาได้เห็นกับตาตัวเองในวันนี้ แม้แต่แม่นางน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังคนนี้ ยังน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

โจวจี้เฟิงเริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว

เสียใจที่มาแก้แค้น!

ลู่โจวยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยได้เนียนกริบ

แต่ในใจกลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ร่างกายแก่หง่อมร่างนี้ มันช่างอ่อนแอเกินเยียวยาเสียจริง

ถ้าอยู่ในสถานะจุดสูงสุดล่ะก็ พวกสวะอย่างโจวจี้เฟิง เขาแทบจะไม่ชายตามองด้วยซ้ำ ทว่าในตอนนี้... กลับเกือบจะเอาชีวิตชายชราคนนี้ไปเสียแล้ว โชคดีที่ศิษย์คนเล็กกลับมาทันเวลาพอดี ไม่เช่นนั้นการป้องกัน 5 ครั้งก็คงจะต้านทานไว้ได้ไม่นาน ถึงตอนนั้น ก็คงต้องสิ้นเปลืองการ์ดสถานะจุดสูงสุดไปอีกใบ

อาศัยช่วงเวลาที่ม่านพลังยังไม่ได้รับการซ่อมแซม และความสนใจของลูกศิษย์คนอื่นๆ กำลังถูกเบี่ยงเบนไป ด้วยระดับพลังเสินถิงของโจวจี้เฟิง การลอบเข้ามาทางจุดอับสายตาก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะบ้าบิ่นถึงขั้นกล้าลอบสังหาร!

สายตาของลู่โจวจับจ้องไปที่ร่างของโจวจี้เฟิง——

ชื่อ: โจวจี้เฟิง

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

ระดับพลัง: ขั้นเสินถิงวิถีหล่อหลอมระดับต้น

สถานะ: ศัตรู, ค่าความแค้น 85%

"ข้าฆ่าอาจารย์ของเจ้า เจ้ามาแก้แค้นข้า ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล"

"แต่การไม่รู้จักประมาณตน ก็ไม่ต่างอะไรกับการมารนหาที่ตาย การทำแบบนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย"

ลู่โจวค่อยๆ นั่งลง ค้นหาความทรงจำเกี่ยวกับโจวจี้เฟิง

บังเอิญจริงๆ เมื่อก่อนจีเทียนเต้าเคยมีเรื่องมีราวกับโจวจี้เฟิงคนนี้มาก่อนเสียด้วย

"แปดขวบเจ้าบรรลุขั้นหล่อหลอมกายา เก้าขวบเข้าขั้นรู้แจ้ง สิบสามเข้ารวมจิต สิบแปดขั้นทะเลพรหม ยี่สิบปีเข้าขั้นเสินถิง ในแวดวงผู้ฝึกตน เจ้าก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก เจ้าสามารถรอฝึกวิชาไปอีกสักสองสามปี ค่อยมาแก้แค้นก็ยังไม่สาย ทำไมถึงต้องมารนหาที่ตายในตอนนี้ด้วย?"

โจวจี้เฟิงนึกเสียใจจนแทบคลั่ง

เขาคืออัจฉริยะ อัจฉริยะที่ทุกคนในสำนักกระบี่สวรรค์ต่างก็ให้การยอมรับ

ยวนเอ๋อร์บ่นอุบอิบขึ้นมา "ท่านอาจารย์ แบบนี้ก็เรียกว่าอัจฉริยะหาตัวจับยากเหรอเจ้าคะ? ศิษย์กราบท่านเป็นอาจารย์ตอนสิบขวบ ปีนี้สิบห้าศิษย์ก็เข้าขั้นเสินถิงแล้วนะเจ้าคะ..."

ลู่โจว "..."

เมื่อโจวจี้เฟิงได้ยินคำพูดนี้ ความภาคภูมิใจที่มีอยู่น้อยนิดก็ถูกทำลายป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

"ห้ามพูดแทรก" ลู่โจวถลึงตาใส่นาง

ยวนเอ๋อร์แลบลิ้น แล้วถอยไปยืนอยู่ข้างๆ

ลู่โจวพูดต่อ:

"โจวจี้เฟิง รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงไม่ฆ่าเจ้า?"

"ตาเฒ่าจอมมาร ไม่ต้องมาทำเป็นมีเมตตา จะต้มยำทำแกงยังไงก็ตามสบายเลย" โจวจี้เฟิงทำท่าทางเหมือนยอมตายอย่างสมศักดิ์ศรี

ลู่โจวส่ายหน้า

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าลั่วฉางเฟิงเป็นวิญญูชนที่แท้จริง?"

"เจ้าหมายความว่ายังไง?" โจวจี้เฟิงเบิกตากว้าง

"ไอ้หนุ่มไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ตอนที่ข้ารู้จักลั่วฉางเฟิง ยังไม่มีเจ้าเกิดมาบนโลกนี้ด้วยซ้ำ"

"เจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่?"

"ถ้าข้าบอกว่า คนที่ฆ่าพ่อของเจ้า... ก็คือลั่วฉางเฟิง เจ้าจะเชื่อไหม?" ลู่โจวเอ่ยเสียงเรียบ

【ติ๊ง กระตุ้นภารกิจรองลับ: ยุยงโจวจี้เฟิงให้แปรพักตร์】

【คำแนะนำ: ทุกการกระทำของท่าน อาจนำไปสู่การกระตุ้นภารกิจลับได้เสมอ】

(จบแล้ว)