บทที่ 5 : ข้าต้องพบผู้อาวุโสอันดับหนึ่ง

"ไม่แปลกเลยที่ซอมบี้จ้องว่านจวินไม่วางตา!"

แล้วหยุนเฟิงก็ละสายตา

"ชาตินี้..."

"ว่านจวินยังมีชีวิต! ดีจริงๆ!"

"ชาตินี้ เราจะไม่พรากจากกันอีก!"

เขาเชื่อมั่นในความสามารถของว่านจวิน และว่านจวินก็เป็นคนทำตามที่พูดเสมอ ไม่รับปากในสิ่งที่ทำไม่ได้ เขารู้จักเธอ... ดีที่สุด!

หยิบเจลล้างมือจากกล่องเก็บของ เขาล้างมือ แล้วหยิบสมุดเล่มหนึ่งขึ้นมา เริ่มเขียนอย่างรวดเร็ว "การพัฒนายาต้านต้องผ่านขั้นตอนการเพาะเลี้ยงเซลล์หนูทดลอง การทดลองยาต้าน การวิจัยก่อนทางคลินิก การวิจัยทางคลินิก!"

"แม้ผมไม่ใช่บุคลากรทางการแพทย์ ไม่สามารถมีส่วนร่วมได้ แต่ผมเป็นผู้กลับชาติมาเกิด รู้อนาคต จึงรู้ขั้นตอนเหล่านี้ชัดเจน"

"ต้องให้รัฐบาลวางแผนควบคุม จึงจะควบคุมการแพร่เชื้อได้เร็วที่สุด ลดความเสียหายให้น้อยที่สุด!"

"ครั้งนี้เป็นโอกาส ต้องได้รับความไว้วางใจจากหัวลาว จึงจะได้พบผู้อาวุโสอันดับหนึ่ง!"

หยุนเฟิงเขียนทีละหน้าๆ เวลาผ่านไปทีละนาที

ชาติก่อนเขาเป็นผู้พิทักษ์สูงสุดแห่งจีน ย่อมมีโอกาสเข้าถึงข้อมูลระดับนี้ ด้วยความจำอันแข็งแกร่งของผู้ตื่นรู้ระดับ SS จึงจำได้แม่นยำ

ตอนนี้แค่ถ่ายทอดความทรงจำในสมองลงมา

เขาจดจ่อ ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

เวลาผ่านไปสามชั่วโมงเต็ม เขาจึงบันทึกทุกอย่างเสร็จ

ผลการวิจัยสามปีในชาติก่อน ถูกย่นย่อเหลือสามชั่วโมง!

"ในที่สุดก็เสร็จ!"

หยุนเฟิงนวดขมับ ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ปวดเมื่อยไปทั้งตัว

ตอนนี้ เขาสังเกตเห็นว่ารอบข้างถูกทหารปิดล้อมแล้ว เห็นเทวดาชุดขาววุ่นวายไปทั่ว

"หยุนเฟิง เชิญ!"

"ผมพาคุณไปพบหัวลาว!"

ในจังหวะนั้น ทหารในชุด PPE คนหนึ่งพูด

"ว่านจวินกับโจวอู้ล่ะ?"

หยุนเฟิงไม่แปลกใจ

"ถูกกักตัวแล้ว"

"คุณก็ต้องใส่หน้ากาก ฆ่าเชื้อทั้งตัว"

ทหารกล่าว

"อืม"

"ไปกันเถอะ!"

หยุนเฟิงพยักหน้า กำสมุดในมือแน่น

หนึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา

หยุนเฟิงผ่านการตรวจและฆ่าเชื้ออย่างเข้มงวด ในที่สุดก็ได้เห็นหัวลาวผ่านกระจก!

ตอนนี้ หัวลาวผมขาวโพลนในชุด PPE ใส่แว่นครอบตา นำทีมแพทย์ศึกษาซอมบี้ ไวรัสชนิดใหม่ และกระดาษที่หยุนเฟิงให้

ท่านจดจ่อ ยุ่งมาก ไม่ทันสังเกตว่าหยุนเฟิงมาถึง!

"หัวลาว!"

"มีเทวดาชุดขาวอย่างพวกท่าน ประเทศถึงพัฒนาได้เต็มที่!"

"ประชาชนถึงอยู่เย็นเป็นสุข!"

หยุนเฟิงนึกถึงคำพูดของหัวลาว: สุขภาพของประชาชนคือเป้าหมายชั่วชีวิตของผม!

ชาติก่อนผู้อาวุโสท่านนี้สู้อยู่แนวหน้าของการป้องกันโรคตลอด!

วันที่พัฒนายาต้านสำเร็จ ท่านล้มที่โต๊ะทดลอง!

จากไปตลอดกาล!

"ให้นี่กับหัวลาว"

หยุนเฟิงสูดหายใจลึก ส่งสมุดให้ทหารข้างๆ

"ไวรัสนี้สงสัยว่าเป็นไวรัสโบราณ แพร่เชื้อรุนแรงมาก อยู่รอดได้นาน อัตราตายคร่าวๆ น่าจะถึง 80% ขึ้นไป! ต้องรับมืออย่างจริงจัง!"

"เร็ว! บอกคนแก่อีกไม่กี่คน ให้รีบมาทันที!"

"ตรวจวินิจฉัยร่วมกัน!"

ตอนนี้ หัวลาวมองไวรัสชนิดใหม่ที่กำลังแบ่งตัวบ้าคลั่ง รุกรานเซลล์รอบข้างภายใต้กล้องจุลทรรศน์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ออกคำสั่งทันที "และปฏิบัติตามมาตรฐานในกระดาษแผ่นนี้อย่างเคร่งครัด! ทันที! เดี๋ยวนี้!"

ท่านมีประสบการณ์มาก แค่มองปราดเดียวก็เห็นว่าถ้าไวรัสนี้แพร่กระจาย ผลที่ตามมาคาดไม่ถึง

ถ้าปล่อยให้ลุกลาม ประเทศล่มสลาย มนุษย์สูญพันธุ์ก็เป็นได้!

"หัวลาว พัฒนายาต้านไวรัสนี้สำเร็จแล้ว!"

ในจังหวะนั้น ผู้ช่วยของท่านพูด

"หืม?"

"พูดเล่นอะไร!"

"เรื่องแบบนี้ จะพูดเล่นได้ยังไง!"

"พูดเหลวไหลแบบนี้เธอก็เชื่อ? รีบไปตามคนแก่พวกนั้นมา ช้าไปวินาทีเดียวคนเป็นพันเป็นหมื่นจะติดเชื้อ!"

หัวลาวสีหน้าเข้ม โกรธอย่างที่ไม่ค่อยเห็น

"หัวลาว อย่าโกรธเลยค่ะ นี่..."

"ไม่ใช่ดิฉันพูด เป็นนักศึกษาชื่อหยุนเฟิง"

ผู้ช่วยตกใจ รีบหยิบสมุดออกมา แล้วพูด

"หยุนเฟิง?"

หัวลาวขมวดคิ้ว แม้หยุนเฟิงจะให้มาตรการป้องกันไวรัสนี้มาครบ แต่ไวรัสเพิ่งปรากฏ จะพัฒนายาต้านได้อย่างไร?

นี่มันเล่นๆ ไม่ใช่หรือ?

"คนหนุ่มก็แบบนี้แหละ ใจร้อน! รีบร้อนหาผลงาน!"

ท่านพูดพลางเปิดสมุดด้วยสีหน้าไม่เชื่อ แล้ว...

"ลายมือไม่เลว"

"ไวรัสชนิดใหม่ชื่อไวรัส TNN1? ดูเหมือนจริงดี!"

"นี่... นี่เป็นขั้นตอนการพัฒนายาต้านจริงๆ?"

"ละเอียดขนาดนี้เลย!"

...

ทันใด หัวลาวราวกับได้ของล้ำค่า จมอยู่ในสมุดทันที แล้วอุทานไม่หยุด "มีเหตุมีผล ความคิดแปลกใหม่ บางความคิดตรงกับผมโดยไม่ได้นัดหมาย"

"คนผู้นี้... เป็นอัจฉริยะ!"

"อัจฉริยะทางการแพทย์!"

หัวลาวไม่ค่อยชมใคร แต่วันนี้ชมไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าชื่นชมหยุนเฟิงมาก

"เร็ว!"

"เตรียมการทดลอง!"

จากนั้น ท่านอ่านสมุดจบ ระวังวางไว้ในมือ ลูบรอยยับบนกระดาษด้วยมืออันชรา ตื่นเต้นราวกับเด็ก ตะโกน

แม้ท่านจะเห็นด้วยกับแผนในสมุดมาก แต่จะสำเร็จหรือไม่ยังไม่รู้!

"หัวลาว หยุนเฟิงมาแล้วค่ะ"

ผู้ช่วยเตือนข้างๆ

"หา?"

"หยุนเฟิงมาแล้ว?"

"เขาอยู่ไหน?"

หัวลาวตะลึง รีบถาม

"หัวลาว ผมอยู่นี่ครับ"

เสียงหนุ่มเปี่ยมพลังดังข้างหูหัวลาว

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หยุนเฟิงในชุด PPE ใส่แว่นครอบตา เข้ามาในห้องปฏิบัติการแล้ว

ทั้งสองห่างกันสามเมตร!

นี่คือระยะปลอดภัยในการแพร่เชื้อของไวรัส TNN1!

หัวลาวมองหยุนเฟิง แล้วถามด้วยความชื่นชม "เธอคือหยุนเฟิง?"

"หัวลาว!"

หยุนเฟิงทำความเคารพทหาร

แม้ชาติก่อนเขาจะเป็นผู้พิทักษ์สูงสุดแห่งจีน ตำแหน่งสูงมีอำนาจ แต่ผู้อาวุโสตรงหน้าใช้สองมือช่วยประชาชนและทหารนับหมื่น อุทิศชีวิตให้การแพทย์ สมควรได้รับความเคารพ

"ดี!"

"ดี!"

"ดี!"

"วีรบุรุษรุ่นเยาว์!"

"พวกเราคนแก่ๆ นี่แก่จริงๆ แล้ว"

คำชมของหัวลาวไม่ขาดสาย "จีนมีพวกเธอ อนาคตสดใส!"

"พวกเธอคือความภาคภูมิใจของจีน!"

"ไม่ครับ!"

"หัวลาว ท่านต่างหากที่เป็นความภาคภูมิใจของจีน!"

หยุนเฟิงกล่าว

"หือ?"

หัวลาวคิดว่าหยุนเฟิงถ่อมตัว จึงกล่าว "เด็กหนุ่มไม่เลวนะ ไม่หยิ่งไม่ร้อน!"

ได้ยินดังนั้น หยุนเฟิงไม่พูดอะไรมาก แต่กลับพูดสิ่งที่ทำให้ตกใจอีกครั้ง "หัวลาว ยาต้านนี้เมื่อฉีดเข้าร่างกายคน นอกจากจะฆ่าไวรัส TNN1 ในร่างกายแล้ว ยังป้องกันการติดเชื้อได้ มีผลเหมือนวัคซีน"

"และไม่มีผลข้างเคียง!"

"อะไรนะ?!!"

หัวลาวตาโตทันที แล้วถาม "เธอแน่ใจ?"

"ไวรัสนี้ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน เป็นไวรัสที่เพิ่งปรากฏแน่นอน! สงสัยว่าเป็นไวรัสโบราณ!"

"สถาบันวิจัยทางการแพทย์ทั่วโลก ใช้เวลา 3-10 ปีถึงจะพัฒนายาต้านได้!"

"เธอเป็นแค่นักศึกษา..."

"ทำได้ยังไง?"

"หัวลาว ผมจะบอกทุกอย่างกับท่าน แต่..."

หยุนเฟิงจ้องหัวลาว พูดอย่างจริงจัง "ผมต้องพบผู้อาวุโสอันดับหนึ่ง!"

ได้ยินดังนั้น ทุกคนรอบข้างต่างตกใจ!

(จบบท)