ตอนที่ 48: อัจฉริยะกายาระดับ SS ไช่อ้ายจี

ป้ายวิญญาณของยอดฝีมือระดับขอบเขตการหลอมรวมที่ถูกส่งไปจับตาดูหยวนเจี๋ยอย่างลับๆ แตกสลาย สร้างความตกตะลึงให้กับตระกูลไช่เป็นอย่างมาก

พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ก่อนหน้านี้ ไช่หรูหลุนต้องการที่จะแจ้งให้ตระกูลทราบถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหยวนเจี๋ยผ่านทางวิชาลับ แต่ก่อนที่เขาจะเขียนข้อความเสร็จ เขาก็ถูกลากเข้าไปในมิติอ่านจันทราของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาเสียก่อน

เปลือกตาขวาของท่านบรรพบุรุษตระกูลไช่กระตุก ทำให้เขารู้สึกหดหู่ใจมากยิ่งขึ้น

ดังคำกล่าวที่ว่า ขวาร้าย ซ้ายดี หรือว่า...?

"ไม่! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ตระกูลไช่ยืนหยัดอย่างมั่นคงในเจียงฮว๋ามาหลายร้อยปีแล้ว"

เพื่อความรอบคอบ เขาจึงตัดสินใจชะลอแผนการทั้งหมดที่มุ่งเป้าไปที่หยวนเจี๋ยเอาไว้ก่อน

ศัตรูที่ไม่รู้จักคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ไช่หรูหลุน ยอดฝีมือระดับท็อปในขอบเขตการหลอมรวมขั้นที่สาม ถูกกำจัดไปอย่างเงียบๆ โดยไม่รู้สาเหตุการตาย

ในระหว่างการประชุมตระกูล มีคนเข้ามารายงานว่า "ท่านบรรพบุรุษ คุณหนูไช่อ้ายจีกลับมาแล้วครับ"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ทำไมนางมารน้อยคนนี้ถึงจู่ๆ ก็กลับมาจากเมืองจิงกันล่ะ?

พูดไม่ทันขาดคำ หญิงสาวรูปร่างท้วมเดินส่ายสะโพกเข้ามา ผู้ชายหลายคนถึงกับขาอ่อนสั่นเทา

ไช่อ้ายจี อัจฉริยะกายาระดับ SS คนแรกในประวัติศาสตร์ของตระกูลไช่ เธอปลุกกายาสายป้องกันกายภาพขึ้นมา เมื่อสามปีก่อน เธอก็เหมือนกับหยวนเจี๋ย ที่เลือกเสริมพลังดวงตาของเธอ

นับตั้งแต่นั้นมา เธอก็ได้รับความสามารถเนตรลวงตาล่อลวงจิ้งจอก

แม้ว่าตัวเธอเองจะขี้เหร่ เป็นรถถังหนัก 500 ปอนด์ แต่ทันทีที่เธอเปิดใช้งานเนตรลวงตาของเธอ ในสายตาของทุกคน เธอจะกลายเป็นหญิงงามไร้ที่ติ ทุกสายตาและท่าทางเต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนที่ยากจะต้านทาน

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือ หลังจากเรียนจบมัธยมปลาย เธอจัดการทำหมันตัวเอง กลายเป็นแม่ไก่ที่ไข่ไม่ได้อีกต่อไป!

"ไช่อิงจุนอยู่ไหม?"

ใบหน้าหล่อเหลาของไช่อิงจุนซีดเผือดลงในทันที! เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงฝันร้ายในคืนนั้น

"ท่านบรรพบุรุษ ผม... ผมเกรงว่าผมคงรับใช้เธอไม่ไหวหรอกครับ"

ไช่อ้ายจียกมือขึ้นปิดปากและหัวเราะคิกคักอย่างเย้ยหยัน

พวกผู้ชายถึงกับหดตัวด้วยความหวาดกลัว

"ถ้าอย่างนั้น..." ท่านบรรพบุรุษมองไปที่ชายหนุ่มสองคนที่อยู่ข้างล่าง

ทั้งสองคนถึงกับเข่าอ่อน ทรุดลงกองกับพื้นอย่างหมดแรง

เสียงหัวเราะอันเย้ายวนใจดังก้องไปทั่วโถงคฤหาสน์ตระกูลไช่ ไช่อ้ายจีโบกมือเบาๆ และชายทั้งสี่คนก็หายตัวไป

"ไม่นะ อย่าทับมัน! อ๊าก!"

"เชี่ยเอ๊ย!"

...

ผู้นำตระกูลไช่ปาดเหงื่อเย็นๆ ออกจากหน้าผาก และพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า "ดูเหมือนว่าหลังจากผ่านไปสามปี ทักษะของอ้ายจีจะพัฒนาขึ้นมากเลยนะครับ"

ท่านบรรพบุรุษพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง "นั่นสิ ด้วยความสามารถของอ้ายจี การผงาดขึ้นมาของตระกูลไช่แห่งเมืองเจียงฮว๋าก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะได้เลื่อนขั้นเป็นตระกูลขุนนางในสักวันหนึ่ง"

เขาพูดอย่างหน้าไม่อาย ไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็แก่และเลยวัยหนุ่มแน่นมาแล้ว ไช่อ้ายจีไม่มีทางเรียกชื่อเขาหรอก

"ท่านบรรพบุรุษคะ..."

ท่านบรรพบุรุษของตระกูลไช่ถึงกับสะดุ้งเฮือก

ห่างออกไปหนึ่งพันเมตรจากคฤหาสน์ตระกูลไช่ หยวนเจี๋ยซ่อนตัวอยู่และใช้เนตรสีขาวของเขาสอดแนมทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นในตระกูลไช่

แน่นอนว่าเขาได้เห็นฉากแอคชั่นระดับมหากาพย์นั้นด้วย และถึงกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

"แต่ ผู้หญิงที่ชื่อไช่อ้ายจีคนนั้นก็เป็นคนสวยระดับนางฟ้าชัดๆ ทำไมพวกเขาถึงดูต่อต้านขนาดนั้นล่ะ?"

เขาส่ายหน้าและค่อยๆ ปิดเนตรสีขาวลง

"ดูเหมือนว่าไช่อ้ายจีจะมีตำแหน่งที่สำคัญมากในตระกูลไช่ ถ้างั้นฉันจะเริ่มจากเธอละกัน"

แสงสีทองสว่างวาบและหายไปในความมืด

ไม่กี่อึดใจต่อมา หยาห่าวก็มายืนอยู่ตรงจุดที่หยวนเจี๋ยเพิ่งจากไป สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

"เขามาทำอะไรที่นี่นะ?"

...

เย็นวันรุ่งขึ้น หยวนเจี๋ยอัญเชิญภูตวิญญาณมู่หลานออกมา

"พี่มู่หลาน พี่ไม่ต้องตามผมแล้วล่ะ พี่ยังไม่รู้สินะ ตอนนี้มียอดฝีมือระดับขอบเขตมหาค่ำคืนคอยปกป้องผมอยู่แล้ว"

มู่หลานปรายตามองไปทางหยาห่าว เทพวายุ จากนั้นก็พยักหน้า

"พี่ไปอยู่ข้างๆ เชี่ยนเชี่ยนแล้วคอยปกป้องเธอเถอะ"

ตั้งแต่เหตุการณ์ในป่าแดนลับ หยวนอีก็อัญเชิญมู่หลานตนใหม่ที่มีความแข็งแกร่งระดับขอบเขตมหาค่ำคืนขั้นที่สามออกมา และมอบอาวุธวิญญาณ ดาบหนักไร้คม ให้กับเธอ

หากมู่หลานต้องสู้กับหยาห่าว เทพวายุ เธอคงเอาชนะเขาไม่ได้อย่างแน่นอน แต่เธอก็คงจะสร้างความปวดหัวให้กับเขาได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว

หยวนเจี๋ยมาถึงสถานบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงฮว๋า "สวนตามหาราก"

ในโลกนี้ อัตราส่วนชายต่อหญิงนั้นเบี่ยงเบนอย่างผิดปกติ ผู้หญิงหลายคนทำได้เพียงแค่ครองตัวเป็นโสดและอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิต

ดังนั้น สวนตามหารากจึงถือกำเนิดขึ้น

โดยทั่วไปแล้ว 'พี่ใหญ่' ที่อยู่ข้างในจะมีกายาสายป้องกันกายภาพ แข็งแรงและกำยำ

แน่นอนว่า ก็มีผู้ชายที่แต่งงานแล้วบางคนมารับงานพาร์ทไทม์หาลำไพ่พิเศษด้วยเช่นกัน

ได้ทั้งความสนุกและได้เงินด้วย? ใครล่ะจะไม่ชอบงานสบายรายได้ดีแบบนี้?

ทางเข้าของสวนตามหารากคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาล้วนเป็นผู้หญิงจากครอบครัวที่ร่ำรวย กิจการเฟื่องฟูอย่างปฏิเสธไม่ได้เลย

บางครั้งก็จะมีผู้หญิงที่แต่งตัวธรรมดาๆ ซึ่งเก็บหอมรอมริบมาครึ่งค่อนชีวิต เพียงเพื่ออยากจะมาลองสัมผัสประสบการณ์ดูสักครั้ง

สิ่งนี้คือสิ่งที่เมื่อได้ลิ้มลองแล้ว ก็จะเกิดความลุ่มหลง มีครั้งแรกแล้วก็ต้องมีครั้งที่สอง

หากพวกเธอโชคดีพอที่ 'เมล็ดพันธุ์' จะหยั่งรากและเติบโต มันก็จะเป็นการเติมเต็มความฝันในการเป็นแม่ของพวกเธอ

ไม่เพียงแต่จะสร้างรายได้จากภาษี แต่มันยังช่วยเพิ่มจำนวนประชากรอย่างลับๆ อีกด้วย ทางการจึงไม่ได้สั่งห้าม

"คุณผู้หญิง เชิญเข้ามาสนุกกันก่อนสิครับ" ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเป็นพิเศษตะโกนเรียกลูกค้าอยู่ที่ทางเข้า

หยวนเจี๋ยขมวดคิ้ว เขาไม่คาดคิดเลยว่าไช่อ้ายจีจะมาปรากฏตัวในสถานที่แบบนี้ในคืนนี้

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็สวมหน้ากากหนังเสือ เผยให้เห็นเพียงตาขวาของเขาเท่านั้น

"คุณผู้หญิง... คุณชาย?" ชายหนุ่มเมื่อเห็นหยวนเจี๋ย ก็ถึงกับผงะไป

สายตาของเขากวาดมองหยวนเจี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้า รูปร่างได้สัดส่วน สูงโปร่งและสง่างามดั่งต้นหยก สวมเสื้อคลุมเข้ารูปสีดำอมม่วง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกหุ่นดีใส่เสื้อผ้าแล้วดูเพรียว แต่พอถอดเสื้อผ้าออกมาแล้วมีกล้ามเนื้อแน่นปึ้กถือว่าเป็นผู้ชายเกรดพรีเมียมเลยทีเดียว

เขารีบเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว ฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน "คุณชาย ขอโทษนะครับ มาสมัครงานหรือเปล่าครับ?"

"สมัครงาน?" หยวนเจี๋ยส่ายหน้า "เปล่า ฉันมาใช้บริการน่ะ"

"ชะ... ใช้บริการ?" ชายหนุ่มถึงกับอึ้ง

เขาเคยได้ยินแต่ความสุขระหว่างปลาและน้ำ (ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง) ไม่เคยได้ยินถึง 'ความสุข' ระหว่างมังกรและหยาง (ความสัมพันธ์แบบชายรักชาย) เลยสักครั้ง

เขาอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับชีวิต ผู้ชายกับผู้ชายก็มีความสุขกันได้ด้วยเหรอ?

ชายหนุ่มเค้นสมองคิดแต่ก็คิดไม่ออก หรือว่า...? มันจะสนุกจริงๆ เหรอเนี่ย? จู่ๆ เขาก็อยากจะลองดูบ้าง

เมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม หยวนเจี๋ยก็ขมวดคิ้ว รู้เลยว่าไอ้หมอนี่ต้องเข้าใจผิดไปไกลแน่ๆ

เขาไม่คิดจะอธิบายอะไรให้มากความ แต่กลับหยิบถุงเงินที่เต็มไปด้วยเหรียญทองวิญญาณออกมาจากกระเป๋าและโยนขึ้นไปในอากาศเบาๆ

ชายหนุ่มเข้าใจในทันที เขาก้าวหลบไปด้านข้างเพื่อเปิดทาง พร้อมกับผายมือเชิญ

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมาเพื่ออะไร เงินก็คือพระเจ้า!

ขณะที่หยวนเจี๋ยเดินผ่านชายหนุ่ม เขาพูดกระซิบว่า "เตรียมห้องโถงอานหลิงบนชั้นสองไว้ให้ฉัน เสิร์ฟเหล้ากับอาหารดีๆ แล้วก็เรียกตัวท็อปของนายมาด้วย"

ชายหนุ่มรับเหรียญทองวิญญาณ 2 เหรียญใส่มือ รอยยิ้มก็กว้างขึ้นบนใบหน้า

"ขอประทานโทษครับคุณชาย ไม่ทราบว่าให้ผมเรียกคุณชายว่ายังไงดีครับ?"

"เรียกฉันว่าพี่เจี๋ยก็พอ"

"ได้เลยครับ พี่เจี๋ย"

ชายหนุ่มเดินนำหยวนเจี๋ยขึ้นไปชั้นบนด้วยตัวเอง ดึงดูดสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยตลอดทาง

"นั่น... นั่นผู้ชายเหรอ?"

"ผู้ชายก็มาที่นี่ด้วยเหรอ? แหม ฉันชักจะตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ"

บางคนก็ส่ายหน้า ในโลกนี้ก็มีผู้ชายเหลืออยู่น้อยเต็มทีแล้ว แต่ก็ยังมีคนที่เอาตัวเองมาทิ้งขว้างแบบนี้อีก แล้วผู้หญิงที่เหลืออยู่เป็นโขยงจะทนได้ยังไง?

ชายหนุ่มค่อยๆ ปิดประตูห้องส่วนตัวและเดินออกมา พร้อมกับโค้งคำนับเล็กน้อย

เขามาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับและเห็นพนักงานคนหนึ่งกำลังโยนเหรียญทองวิญญาณเล่นอย่างเกียจคร้าน

เขาจึงเรียกพนักงานคนนั้นมาหา

"อาเว่ย!"