บทที่ 30: แฟนเด็กของเธอนี่ทำตัววางมาดซะจริง

บทที่ 30: แฟนเด็กของเธอนี่ทำตัววางมาดซะจริง

รถลัมโบร์กินี เวเนโน สีดำคันงามจอดนิ่งสนิทอยู่ในช่องจอดรถ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพนักงานขับรถเมื่อคืนฝีมือไม่ถึงหรือแค่ประหม่าเกินไป รถถึงได้จอดคร่อมเลนอยู่กึ่งกลางระหว่างสองช่องจอดพอดิบพอดี

"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกนะ เพราะยังไงที่จอดรถแถวนี้ก็เป็นของฉันทั้งหมดอยู่แล้ว..."

ซูมู่หัวเราะเจื่อนๆ พลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ก่อนหน้านี้เขากว้านซื้อที่จอดรถมารวดเดียวยี่สิบสามสิบช่อง ถึงแม้ตอนนี้เขาจะเพิ่งมีลัมโบร์กินี เวเนโน แค่คันเดียว... แต่เขาคงไม่มีรถแค่คันเดียวไปตลอดชีวิตหรอก ใช่ไหมล่ะ?

ต่อให้เป็นลัมโบร์กินี เวเนโน สุดท้ายก็ต้องมีวันที่เขาเบื่อจะขับมันอยู่ดี

จดจำโดเมนของเว็บไซต์ต้นฉบับไว้ให้ดี

"นี่พ่อหนุ่ม ทำไมทำตัวแบบนี้ล่ะ?"

"หืม?"

ซูมู่เพิ่งจะก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ จู่ๆ ก็มีหญิงสาวสวมรองเท้าส้นสูงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา เธอดูอายุราวๆ สามสิบปี

"อย่าคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสนักแค่เพราะมีซูเปอร์คาร์ขับนะ! เล่นจอดรถคร่อมช่องแบบนี้แล้วคนอื่นเขาจะจอดยังไง? คิดว่าที่จอดรถพวกนี้เป็นของนายคนเดียวทั้งหมดหรือไง?"

หญิงสาวคนนี้หน้าตาสะสวยใช้ได้ แต่บุคลิกท่าทางของเธอกลับดูร้ายกาจและปากคอเราะรายไปสักหน่อย

"เจ๊นี่เดาแม่นเหมือนตาเห็นเลยนะ ที่จอดรถทุกช่องในบริเวณนี้เป็นของผมทั้งหมดนั่นแหละ!"

ซูมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ผู้หญิงประเภทนี้เห็นได้ชัดว่าถูกตามใจจนเคยตัว คิดจริงๆ เหรอว่าแค่หิ้วกระเป๋าหลุยส์วิตตองแล้วจะทำตัวกร่างกับใครก็ได้?

ผัวเจ๊อาจจะคอยโอ๋เจ๊ แต่ผมไม่โอ๋หรอกนะ!

"ถ้าเจ๊มีปัญหาอะไรก็เชิญไปโวยวายกับทางนิติบุคคลได้เลย อ้อ ฝากถามพวกเขาด้วยนะว่าที่จอดรถใต้อาคาร 6 ยูนิต 2 ทั้งหมดเนี่ย เป็นของคนๆ เดียวหรือเปล่า!"

พูดจบซูมู่ก็เหยียบคันเร่ง ขับรถพุ่งผ่านหน้าหญิงสาวคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวถึงกับยืนอึ้ง เห็นได้ชัดว่าแอบหวั่นใจกับคำพูดของซูมู่เมื่อครู่ไม่น้อย

ที่จอดรถในเทียนจื้อวิลล่าราคาช่องละห้าแสนหยวน และตรงนี้ก็มีที่จอดรถอย่างน้อยๆ ยี่สิบถึงสามสิบช่อง

ถ้าทั้งหมดนั้นเป็นของเขาคนเดียว มูลค่าของมันจะไม่ทะลุสิบล้านหยวนเลยเหรอ?

"ตอแหลชัดๆ! ที่จอดรถพวกนี้เป็นของแกหมดเลยงั้นเหรอ? รถของแกจะราคาแพงสักแค่ไหนกันเชียว?"

หญิงสาวเบ้ปากพลางบ่นอุบอิบกับตัวเอง

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล ที่รักคะ? ฉันเพิ่งโดนเด็กเมื่อวานซืนรังแกในโรงจอดรถของคอนโดเราเนี่ย!"

"เปล่าค่ะๆๆ... คือหมอนั่นจอดรถคร่อมสองช่อง แถมยังขับแค่ซูเปอร์คาร์อะไรก็ไม่รู้ จะมาทำเก่งอะไรนักหนา? ฉันพนันได้เลยว่าซูเปอร์คาร์ของมันราคาไม่แพงเท่า มายบัค S560 ของคุณหรอกค่ะ!"

ทางด้านอู๋เถาที่นั่งอยู่ในออฟฟิศ พอได้ยินภรรยาจอมผลาญเงินพูดแบบนั้น เปลือกตาของเขาก็ถึงกับกระตุกยิกๆ ทันที!

"ซูเปอร์คาร์ที่คุณเห็นน่ะ สีดำใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะที่รัก สีดำ ดูดีใช้ได้เลยล่ะ!"

อู๋เถา "..."

อู๋เถารีบส่งรูปถ่ายที่เขาถ่ายไว้ก่อนหน้านี้ไปให้ภรรยาทันที

"คันนี้หรือเปล่า?"

"ใช่ค่ะที่รัก คันนี้แหละ ขับโดยเด็กหนุ่มอายุประมาณยี่สิบเอง~~"

หวังเยี่ยนหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"ฉิบหายแล้ว! คุณไม่ได้ไปมีเรื่องอะไรกับเขาใช่ไหม?"

"เปล่าค่ะ เราแค่มีปากเสียงกันนิดหน่อย... กระทบกระทั่งกันนิดเดียวน่า!"

หวังเยี่ยนหลิงสังเกตเห็นความร้อนรนในน้ำเสียงของสามี "ที่รัก เป็นอะไรไปคะ? ซูเปอร์คาร์คันนั้นมันแพงมากเลยเหรอ?"

"มันคือลัมโบร์กินี เวเนโน! ซูเปอร์คาร์มูลค่ากว่าร้อยล้านหยวนเชียวนะโว้ย! คราวก่อนผมเพิ่งโพสต์ลงโมเมนต์ไป คุณไม่เห็นหรือไง?"

"ฉันไม่ได้ดูนี่คะ..."

หวังเยี่ยนหลิงถึงกับหน้าถอดสี หมดความกล้าไปในพริบตา

ในหัวของเธออื้ออึงไปด้วยสิ่งที่สามีเพิ่งพูดออกมา

ซูเปอร์คาร์มูลค่ากว่าร้อยล้านเชียวนะ!

มายบัค S560 ของสามีเธอมีราคาแค่สามถึงสี่ล้านหยวนเท่านั้น เมื่อนำไปเทียบกับซูเปอร์คาร์มูลค่าร้อยล้าน มันก็ไม่ต่างอะไรกับเศษฝุ่น!

ตอนนั้นเองเธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่ซูมู่พูดทิ้งท้ายไว้—ที่บอกว่าช่องจอดรถทั้งหมดตรงนี้เป็นของเขาเพียงคนเดียว!

มันสมเหตุสมผลทีเดียว ลำพังแค่รถคันเดียวก็ปาเข้าไปร้อยกว่าล้านแล้ว ประสาอะไรกับการกว้านซื้อช่องจอดรถแค่ยี่สิบสามสิบช่องล่ะ?

ซูมู่ไม่มีทางรู้เลยว่าคำพูดส่งเดชของตนเมื่อครู่ จะทำให้หญิงสาวคนนั้นหวาดกลัวจนหัวหดไปแล้ว

เขาขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังร้านหมิงเก๋อ

ร้านหมิงเก๋อไม่ได้อยู่ไกลออกไปมากนัก แต่ประจวบเหมาะกับช่วงเวลาเร่งด่วนพอดี และไห่ตู้ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองที่รถติดวินาศสันตะโรที่สุดในประเทศ

ต่อให้ขับลัมโบร์กินี เวเนโน สุดท้ายก็ไร้ความหมายเมื่อต้องมาติดแหงกขยับไปไหนไม่ได้แบบนี้!

"ขับช้าๆ หน่อย! ถ้าไปเสยท้ายรถคันหน้าเข้า แกได้จบเห่แน่!"

"จะเวอร์เกินไปหรือเปล่า? ฉันเองก็เป็นชายหนุ่มที่ประสบความสำเร็จนะเว้ย ถึงจะไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่ก็มีทรัพย์สินตั้งหลายล้านเลยนะ!"

รถที่ขับตามหลังลัมโบร์กินี เวเนโน มาติดๆ คือรถเรนจ์โรเวอร์ คนขับเป็นชายร่างอ้วนน้ำหนักน่าจะถึงร้อยกิโลกรัม สวมสร้อยคอทองคำเส้นเบ้อเริ่ม แผ่รัศมีเศรษฐีใหม่ตีนถีบออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"แกมันไม่รู้อะไรซะแล้ว! ถ้าฉันดูไม่ผิด นั่นมันลัมโบร์กินี เวเนโน! มูลค่าเหยียบร้อยล้านหยวนเชียวนะโว้ย แค่คันเดียวก็ซื้อเรนจ์โรเวอร์ของแกได้เป็นร้อยคัน แถมยังมีเงินทอนเหลือๆ ด้วยซ้ำ!"

คนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับคือลูกพี่ลูกน้องของเขา ซึ่งเป็นพวกคลั่งไคล้ซูเปอร์คาร์ตัวยง

สำหรับคนที่หลงใหลในซูเปอร์คาร์แล้ว รถระดับท็อปอย่างลัมโบร์กินี เวเนโน มองแค่ปราดเดียวก็จำได้ขึ้นใจ!

"เชี่ยเอ๊ย! แล้วทำไมแกไม่รีบบอกให้เร็วกว่านี้วะ!"

ชายร่างอ้วนตกใจสุดขีดรีบเหยียบเบรกจนตัวโก่ง

"นั่นมันลัมโบร์กินี เวเนโน เชียวนะโว้ย!"

ถึงแม้ชายร่างอ้วนจะไม่รู้จักหน้าค่าตาของเวเนโน แต่เขาต้องเคยได้ยินกิตติศัพท์ของมันมาบ้างอย่างแน่นอน

"แม่เจ้าโว้ย เมืองไห่ตู้นี่มันมีแต่พวกเศรษฐีบ้าเลือดหรือไงวะ! แต่ถึงจะขับเวเนโนแล้วไงล่ะ? สุดท้ายก็ต้องมาทนรถติดแหงกเป็นเพื่อนฉันอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไง?"

"พี่ครับ เรื่องการคิดบวกเข้าข้างตัวเองเนี่ย... ผมขอยอมรับนับถือพี่เลยจริงๆ..."

ระยะทางที่ควรจะใช้เวลาขับแค่ยี่สิบนาที กลับกลายเป็นต้องทนติดแหงกอยู่บนถนนนานกว่าสี่สิบนาที

กว่าเขาจะเดินทางมาถึงร้านหมิงเก๋อ เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงหนึ่งทุ่มตรงพอดิบพอดี

อย่างไรก็ตาม ฉู่เหยา เพื่อนสนิทของเธอ และจางซิงอวี่แฟนหนุ่มของเพื่อนสนิท ได้มานั่งรออยู่ในห้องส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว

"เฮ้อ ฉันจะบอกให้นะเหยาเหยา แฟนเด็กของเธอนี่ดูไม่ค่อยได้เรื่องเอาซะเลย!"

เว่ยจื่อซวน เพื่อนสนิทของฉู่เหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความไม่พอใจ

"นั่นสิ หมอนั่นวางมาดเกินไปหน่อยหรือเปล่า? เราเป็นฝ่ายเลี้ยงข้าวแท้ๆ แต่ดันมาสายซะงั้น คิดว่าตัวเองเป็นคนใหญ่คนโตมาจากไหนหรือไง?"

จางซิงอวี่ปรายตามองฉู่เหยาและอดไม่ได้ที่จะบ่นกระปอดกระแปดสมทบอีกคน

เขาเป็นเพียงทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองระดับหางแถว ครอบครัวเป็นเจ้าของเครือข่ายซูเปอร์มาร์เก็ตที่มีทรัพย์สินเฉียดๆ ร้อยล้านหยวนเท่านั้น

อันที่จริง จางซิงอวี่ก็คือเพลย์บอยตัวฉกาจนั่นแหละ

มาตรฐานในการหาแฟนของเขาก็คือ เพื่อนสนิทของแฟนจะต้องหน้าตาสวยด้วย

เว่ยจื่อซวนนั้นจัดว่าหน้าตาดีทีเดียว แต่ทว่า... ฉู่เหยาผู้เป็นเพื่อนสนิทนั้นกลับสวยสะดุดตายิ่งกว่า

พวกเขาเคยร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกันมาแล้วสองสามครั้ง และจางซิงอวี่ก็แอบหมายปองฉู่เหยามาตั้งนานแล้ว

แต่โชคร้ายที่เขายังหาโอกาสลงมือทำคะแนนไม่ได้สักที

จางซิงอวี่เป็นคนจองห้องที่ร้านหมิงเก๋อเอาไว้ล่วงหน้า โดยกะจะใช้ให้เว่ยจื่อซวนหลอกล่อชวนฉู่เหยามาด้วย

การได้อวดความรวยและสถานะต่อหน้าหญิงสาวสวยๆ เป็นสิ่งที่ผู้ชายร้อยทั้งร้อยล้วนเต็มใจทำกันทั้งนั้น

"เธอเป็นพนักงานบริษัทบริหารความมั่งคั่งไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันเจียดเงินสักสองสามล้านไปลงทุนกับเธอ แล้วเอ่ยปากชวนเธอไปออกเดต มันก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอกมั้ง?"

นั่นคือสิ่งที่จางซิงอวี่กำลังคิดคำนวณอยู่ในหัว

ทว่าเว่ยจื่อซวนกลับบอกเขาว่า ฉู่เหยาจะควงแฟนเด็กของเธอมาทานมื้อค่ำเพื่อทำความรู้จักกันด้วยเสียนี่

มุมปากของจางซิงอวี่กระตุกยิกๆ

"ทำความรู้จักบ้าบออะไรกันวะ!"

ถึงในใจจะสบถด่าไปแบบนั้น แต่ปากกลับพูดออกไปว่า "ได้สิ ไม่มีปัญหา!"