บทที่ 9: ก็แค่ตึกทอมสันริเวียร่าทั้งตึก

บทที่ 9: ก็แค่ตึกทอมสันริเวียร่าทั้งตึก

เขารู้ดีว่าอะไรควรพูดและอะไรไม่ควรพูด

ขณะที่ทั้งสี่คนยืนอยู่ในลิฟต์ บรรยากาศก็ดูตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

ทว่าหลักๆ แล้วเป็นหวังเวยอวี่และเหราจื่ออี๋ที่รู้สึกประหม่า

ในฐานะพนักงานภายใน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มาเยือนห้องนิรภัยใต้ดินอันเป็นความลับของธนาคารตัวเอง

ลิฟต์จอดสนิทอย่างนุ่มนวล เฉินเจี้ยนเผิงเดินนำออกไปพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม "ที่นี่คือชั้นใต้ดินชั้นที่สามสิบครับ หากพูดถึงเรื่องความปลอดภัยระดับโลก ห้องนิรภัยที่มีประสิทธิภาพสูงสุดก็คงจะประมาณนี้แหละครับ!"

โครงสร้างทั้งหมดของชั้นใต้ดินชั้นที่สามสิบล้อมรอบด้วยแผ่นเหล็กหนาสามเมตรในทุกด้าน

ถ้าไม่มีเฉินเจี้ยนเผิงเป็นคนนำทาง ต่อให้เป็นคนนอกก็คงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะฝันถึงการได้ก้าวเข้ามาที่นี่ตลอดชั่วชีวิต

"ใหญ่โตอะไรขนาดนี้!"

เหราจื่ออี๋เองก็ตื่นตะลึงเมื่อก้าวออกจากลิฟต์!

ซูมู่ยังคงรักษาสีหน้าให้ดูเป็นธรรมชาติเอาไว้ได้ แม้ว่าลึกๆ แล้วเขาจะรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาตามสัญชาตญาณก็ตาม

"สมแล้วที่เป็นธนาคารที่ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งในจักรวาล!"

ซูมู่รำพึงในใจ

เฉินเจี้ยนเผิงเดินนำทางผ่านจุดตรวจถึงสามจุด โดยแต่ละจุดจะมีกำแพงเหล็กหนาห้าเมตรขวางทางอยู่

ส่วนการยืนยันรหัสผ่านนั้น ใช้การสแกนม่านตาของเฉินเจี้ยนเผิง...

"เชิญครับคุณชายซู!"

ประตูเหล็กบานสุดท้ายเปิดออก ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงที่ตั้งของห้องนิรภัยใต้ดิน

"ว้าว!!"

เหราจื่ออี๋และหวังเวยอวี่ที่อยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง!

ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง!

แม้เหราจื่ออี๋จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ แต่สุดท้ายเธอก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

เมื่อมองออกไปสุดลูกหูลูกตา พื้นที่ของห้องนิรภัยใต้ดินแห่งนี้น่าจะมีขนาดไม่ต่ำกว่าสองพันตารางเมตร!

ที่สำคัญคือ ตู้เก็บของที่ทำจากกระจกนิรภัยทั้งสองฝั่งนั้น อัดแน่นไปด้วยกองเงินสดที่กองสุมกันสูงตระหง่าน

"คุณชายซูครับ ตู้เก็บของแต่ละตู้ที่นี่บรรจุเงินสดไว้หนึ่งพันล้าน ภายในห้องนิรภัยใต้ดินแห่งนี้มีเงินสดเก็บอยู่ถึงสองแสนล้านครับ!"

เฉินเจี้ยนเผิงกล่าวแนะนำให้ซูมู่ฟังคร่าวๆ

ซูมู่ยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ แต่สำหรับหวังเวยอวี่และเหราจื่ออี๋แล้ว แม้ว่าพวกเขาจะเป็นพนักงานธนาคาร แต่ในวินาทีนี้พวกเขากลับรู้สึกเข่าอ่อนขึ้นมาดื้อๆ

นี่ไม่ใช่ส่วนที่น่าตกใจที่สุดด้วยซ้ำ

ส่วนที่น่าตกใจที่สุดกำลังจะมาถึงต่างหาก

เมื่อเดินตามหลังเฉินเจี้ยนเผิงผ่านกองเงินสดสองแสนล้านไป ภาพของทองคำที่ส่องประกายระยิบระยับก็ปรากฏแก่สายตา!

"ผมมีทองคำสำรองของประเทศถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์เก็บไว้ที่นี่ หรือประมาณ 700 ตันครับ!"

ขณะที่พูด เฉินเจี้ยนเผิงก็ลอบสังเกตความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของซูมู่ไปด้วย

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าภายในใจของซูมู่จะตกตะลึง แต่สีหน้าของเขากลับแทบไม่เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ถึงแม้ว่าที่นี่จะมีเงินและทองคำมากมายมหาศาล แต่มันก็เป็นของประเทศชาติและประชาชน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้รู้สึกอิจฉาเลยสักนิด

เขามีเงินสดในบัญชีถึงสองพันล้าน และยังเป็นเจ้าของตึกทอมสันริเวียร่ามูลค่าสองหมื่นล้าน ไม่มีความจำเป็นต้องไปอิจฉาเลย

ความมั่งคั่งที่เขามีอยู่ก็เพียงพอให้เขาใช้ชีวิตอย่างหรูหราสุขสบายไปได้ทั้งชีวิตแล้ว

"สมแล้วจริงๆ... ฐานะของคุณชายซูต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!"

การที่เฉินเจี้ยนเผิงสามารถก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งผู้จัดการธนาคารอุตสาหกรรมและพาณิชย์แห่งประเทศจีน สาขาเมืองไห่ตู้ได้ แผนการและชั้นเชิงของเขาย่อมไม่เป็นสองรองใคร

"คุณชายซู ตู้นิรภัยอยู่ทางนี้ครับ~~"

เฉินเจี้ยนเผิงนำทางซูมู่เดินไปจนถึงใจกลางห้องนิรภัย

ที่นี่มีพื้นที่ส่วนตัวที่แยกออกไปต่างหาก แต่มันกลับมีตู้นิรภัยส่วนตัวเพียงแค่ห้าตู้เท่านั้น

มีคนรวยอยู่ไม่น้อยในเมืองไห่ตู้ แต่ไม่ใช่ว่าคนรวยหน้าไหนก็สามารถนำของมาเก็บไว้ในตู้นิรภัยที่นี่ได้

ไม่เกินจริงเลยที่จะกล่าวว่า ต่อให้เมืองไห่ตู้ทั้งเมืองจะถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง แต่สถานที่แห่งนี้ก็น่าจะยังคงอยู่รอดปลอดภัย

ท้ายที่สุดแล้ว ระบบป้องกันของที่นี่ก็แข็งแกร่งจนหาที่เปรียบไม่ได้จริงๆ!

"ผม... รู้สึกเหมือนกำลังขี่ช้างจับตั๊กแตนเลยแฮะ ฮ่าฮ่า!"

ซูมู่หัวเราะเจื่อนๆ

เขาไม่ได้เอาสมบัติล้ำค่าระดับชาติมาฝากเสียหน่อย ก็แค่โฉนดที่ดินไม่กี่ใบ จำเป็นต้องเอามาเก็บไว้ในที่แบบนี้ด้วยเหรอ?

"ฮ่าฮ่า... นั่นก็จริงครับ"

เฉินเจี้ยนเผิงก็หัวเราะเจื่อนๆ ตอบกลับมาเช่นกัน

ขณะที่ซูมู่เปิดกระเป๋าเดินทางในมือ เหราจื่ออี๋ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็แอบชะเง้อมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ก็แค่โฉนดที่ดินนิดหน่อยน่ะครับ ผมขี้เกียจลากมันไปมาก็แค่นั้นเอง~~"

ซูมู่เปิดกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้นพลางพูดพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

ให้ตายเถอะ!

ก็แค่โฉนดที่ดินนิดหน่อยเนี่ยนะ!

เหราจื่ออี๋ถึงกับยืนอึ้งไปเลย!

กระเป๋าเดินทางที่เต็มไปด้วยโฉนดที่ดินและกุญแจ แต่พอออกจากปากของซูมู่ มันกลับกลายเป็นแค่คำว่า... นิดหน่อย~~

"แหม คำว่า 'นิดหน่อย' ของคุณนี่มันช่าง... เกินบรรยายจริงๆ!"

เหราจื่ออี๋อดไม่ได้ที่จะลอบค่อนขอดในใจด้วยความอิจฉา

ตอนนี้ราคาบ้านในเมืองไห่ตู้แพงหูฉี่ขนาดไหนกัน?

พวกวัยรุ่นที่อาศัยอยู่ในไห่ตู้เห็นราคาบ้านแล้วแทบจะล้มทั้งยืนกันเลยทีเดียว!

ถ้าเป็นห้องธรรมดาๆ ก็ตารางเมตรละห้าหกหมื่น แต่ถ้าเป็นห้องหรูก็ปาไปเป็นแสน หรือถ้าจะถึงสองสามแสนต่อตารางเมตรมันก็เป็นเรื่องปกติของที่นี่

"ถ้าฉันมีสักห้องก็คงจะดีสิ~~"

เหราจื่ออี๋ยังไม่รู้ว่าของพวกนี้คือโฉนดที่ดินของทอมสันริเวียร่าทั้งหมด ถ้าเธอรู้ล่ะก็ เมื่อกี้เธอคงไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝันอย่างแน่นอน!

"คุณชายซูครับ สำหรับสิ่งของพวกนี้ เราจำเป็นต้องลงทะเบียนไว้ด้วย..."

ก่อนลงมา เฉินเจี้ยนเผิงได้สั่งให้เหราจื่ออี๋นำแล็ปท็อปลงมาด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว... เมื่อมีคนนำของมาฝากไว้กับพวกเขา ย่อมไม่มีใครอยากให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้น

"ได้ครับ ไม่มีปัญหา!"

การลงทะเบียนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ซูมู่จึงพยักหน้าตอบรับ

เหราจื่ออี๋รีบเปิดแล็ปท็อปขึ้นมา ซูมู่ก็หยิบแฟ้มเอกสารออกมาอย่างลวกๆ

"จดบันทึกไว้คร่าวๆ ก็พอนะครับ ของพวกนี้เป็นโฉนดของทอมสันริเวียร่าทั้งหมด โฉนดที่ดินของอาคาร A ทั้งตึกอยู่ที่นี่หมดแล้ว!"

ทันทีที่ซูมู่พูดจบ แม้แต่เฉินเจี้ยนเผิงก็ไม่สามารถรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้อีกต่อไป

ถ้าเป็นโฉนดที่ดินของย่านที่พักอาศัยอื่นๆ ในไห่ตู้ก็ว่าไปอย่าง แต่ประเด็นคือ... นี่มันโฉนดที่ดินของทอมสันริเวียร่าทั้งหมดเลยเนี่ยนะ?!

ถึงกระนั้น ทางธนาคารก็ยังคงทำงานอย่างระมัดระวัง โดยถ่ายรูปโฉนดที่ดินทุกใบเก็บไว้เป็นหลักฐาน

ซูมู่ปล่อยให้หน้าที่นี้เป็นของหวังเวยอวี่และเหราจื่ออี๋จัดการ!

แค่การลงทะเบียนก็ใช้เวลาไปราวๆ สิบนาทีแล้ว ซึ่งซูมู่ก็จัดระเบียบโฉนดที่ดินทั้งหมดเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

"ช่วยผมเก็บพวกนี้หน่อยสิครับ!"

ซูมู่มองทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วย่อตัวลง หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาทีเดียวเป็นสิบๆ แฟ้ม

หวังเวยอวี่ตั้งสติได้เป็นคนแรก เขารีบก้าวเข้าไปรับแฟ้มเหล่านั้นมาจากมือซูมู่ แล้วนำไปจัดเรียงใส่ในตู้นิรภัยอย่างเป็นระเบียบทีละแฟ้ม

ส่วนเหราจื่ออี๋นั้นคอยลอบมองซูมู่เป็นระยะๆ

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อราวกับเพิ่งดื่มไวน์แดงเข้าไป

ทั้งตึก มีโฉนดทั้งหมดเก้าสิบใบ แถมยังเป็นของทอมสันริเวียร่าทั้งหมดด้วย!

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกห้องยังเป็นห้องชุดขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่กว้างกว่าเจ็ดร้อยตารางเมตรทั้งนั้น!

คนที่อาศัยอยู่ในไห่ตู้ ไม่มีทางที่จะไม่รู้หรอกว่าชื่อของทอมสันริเวียร่านั้นมีความหมายว่าอย่างไร

ด้วยราคาบ้านที่สูงถึงตารางเมตรละสามแสน ห้องชุดห้องไหนก็ตามของซูมู่ก็คงจะมีมูลค่าราวๆ สองหรือสามร้อยล้านเลยไม่ใช่เหรอ?

นี่เขามีทั้งตึก มูลค่าตั้งสองหมื่นล้านเชียวนะ!

"เขายังดูเด็กขนาดนี้ คงจะยังไม่มีแฟนหรอกมั้ง?"

เหราจื่ออี๋อดไม่ได้ที่จะคิดเข้าข้างตัวเองจนใบหูเริ่มแดงซ่าน

มันก็จริงนะ สำหรับผู้ชายทั่วๆ ไป แค่มีคอนโดขนาดห้าสิบหรือหกสิบตารางเมตรในไห่ตู้ได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว!

ส่วนการจะได้เป็นเจ้าของห้องชุดในทอมสันริเวียร่า นั่นถือว่าเป็นเศรษฐีระดับประเทศได้เลย!

แต่นี่เล่นมีทั้งตึก!

แบบนี้จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ?

อภิมหาเศรษฐีระดับเทพเจ้างั้นเหรอ?

แต่ประเด็นสำคัญคือ... ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับตึกทั้งตึกนี้เลยสักนิด!