บทที่ 466: เจตจำนงวรยุทธ์ (2) (ตอนฟรี)

ยังมีเวลาอีกหลายวันก่อนที่จะไปถึงดินแดนปีศาจจันทราแดง และลู่หยุนก็ไม่เสียเวลาโดยยังคงเก็บตัวฝึกฝนต่อไป

ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็ไม่สามารถควบแน่นเมล็ดรูนได้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเปลี่ยนพลังการต่อสู้ของเขาได้

แต่เขาก็ยังสามารถเพิ่มจำนวนรูนกฎได้อย่างต่อเนื่อง พัฒนาขีดจำกัดของตัวเอง และวางรากฐานสำหรับการเข้าสู่ขอบเขตเมล็ดรูนในอนาคต

ในขณะที่ลู่หยุนเก็บตัว ความเร็วของเรือรบก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อยและเดินทางด้วยความเร็วสูงมาก

เขาไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

ทันใดนั้น คลื่นแห่งความผันผวนในความว่างเปล่าอันสงบนิ่งข้างหน้า ก็ปรากฎขึ้น ราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวกำลังต่อสู้กันอยู่ที่นั่น

เมื่อรู้สึกถึงความผันผวนอันทรงพลังที่มาจากความว่างเปล่า กองทัพกำจัดมารที่ใจหนักอยู่แล้วบนเรือก็ยิ่งกลัวขึ้นไปอีก พวกเขาเกือบจะถึงที่หมายแล้ว

ความผันผวนที่อยู่ข้างหน้านั้นเกิดจากการปะทะกันระหว่างกองทัพกำจัดมารและผู้ฝึกยุทธ์ของนิกายปีศาจจันทราแดงอย่างชัดเจน

ในเวลานี้ สนามรบจริงยังอยู่ห่างออกไปมาก มันอาจห่างออกไปหลายหมื่นหรือหลายแสนลี้ก็ได้

อย่างไรก็ตาม แม้จะมีระยะทางไกลเช่นนี้ ความผันผวนก็ยังคงรุนแรงและน่าตกใจอย่างน่าเหลือเชื่อ

จากสิ่งนี้ เราสามารถเห็นได้ว่าระดับของการต่อสู้นี้น่ากลัวเพียงใด

“เราจะถึงดินแดนปีศาจจันทราแดงในไม่ช้า และข้าก็จะไม่พูดซ้ำอีกว่าการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นนั้นอันตรายแค่ไหน ทุกคนควรเตรียมใจไว้” หลิงหูเต้าพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของแม่ทัพกำจัดมารทุกคนก็มั่นคง

พวกเขาเข้าใจศัตรูที่พวกเขาจะต้องเผชิญหน้าด้วยอย่างชัดเจน และตระหนักดีถึงอันตรายของสนามรบแห่งนี้

นี่ไม่เหมือนกับสนามรบก่อนหน้านี้

นิกายปีศาจจันทราแดงนั้นทรงพลังอย่างมาก โดยมีมนุษย์สวรรค์ประจำอยู่ที่นั่น หลังจากการเพิ่มนิกายปีศาจเก้ายมโลกเข้าไป ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็เพิ่มมากขึ้นไปอีก

ด้วยเหตุนี้ สนามรบในดินแดนปีศาจจันทราแดงที่กำลังจะถึงนี้จึงเป็นสนามรบที่ไม่มีใครเทียบได้อย่างแท้จริง

แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่พวกเขาก็ยังไม่มีเจตนาที่จะยอมแพ้

กองทัพกำจัดมารนั้นแข็งแกร่งและคงกระพันเสมอมา

ในฐานะแม่ทัพกำจัดมารในกองทัพกำจัดมาร พวกเขาก็ได้ประสบกับการต่อสู้แห่งความเป็นและความตายมานับครั้งไม่ถ้วน และความมุ่งมั่นของพวกเขาก็แข็งแกร่งเหมือนเหล็กกล้า

ราวกับว่าสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของสหายของเขาบนเรือรบ จิตวิญญาณของลู่หยุนก็แน่วแน่ยิ่งขึ้นเช่นกัน

ภายในร่างกายของเขา ต้นกำเนิดหยางพิสุทธิ์อันทรงพลังและรูนรูปเพชรที่ปล่อยออร่ากฎอันทรงพลังผสานกันเหนือตันเถียนของเขา

แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ควบแน่นเมล็ดรูน แต่จำนวนรูนหนาแน่นที่เปล่งแสงสีทองเจิดจ้านั้นก็ช่างน่าตกใจแล้ว

150 รูน!

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีใครที่สะสมรูนกฎได้จนถึงระดับนี้

และ 150 รูนนี้ก็ยังไม่ใช่ขีดจำกัดของลู่หยุนด้วย!

ในขณะที่เรือรบยังคงเดินหน้าต่อไป ความผันผวนในความว่างเปล่าก็ยังคงทวีความรุนแรงมากขึ้น

ความว่างเปล่าทั้งหมดดูเหมือนกับทะเลอันกว้างใหญ่ที่พื้นผิวผันผวนอย่างต่อเนื่องเนื่องจากการต่อสู้

เรือรบดูเหมือนจะกำลังแล่นผ่านมหาสมุทรแห่งความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ มันได้รับผลกระทบจากระลอกคลื่นและแกว่งขึ้นลง

เมื่อมองไปข้างหน้า ดูเหมือนมันจะไม่มีที่สิ้นสุด แต่ความรู้สึกสยองขวัญในใจของเขากลับทวีความรุนแรงมากขึ้น

ลู่หยุนกำหมัดแน่น จิตใจของเขาจมอยู่กับหน้าต่างระบบ

ชื่อ: ลู่หยุน

สังกัด: สถาบันศึกษาวรยุทธ์ กองทัพกำจัดมาร

วรยุทธ์: คัมภีร์วรยุทธ์หยางพิสุทธิ์ (บทกายาทองคำ ขั้นลึกล้ำ 100%) ตำรากระบี่วายุพิศวง (ระดับ 6: ไร้ร่องรอย 100%) วิชากระบี่ทำลายชีวิต (ระดับ 2: กระบี่โลหิตไร้เทียมทาน 100%) ตำราวายุอัสนี (ระดับ 3 : ขอบฟ้าพริบตา 100%) คัมภีร์หมัด (ระดับ 2: ราชสีห์เขย่านภา 100%) คัมภีร์ดัชนี (ระดับ 1 : ดัชนีทุกข์ยากไร้รูป 100%) กระบี่ประกายฟ้า (ขั้นสมบูรณ์ 100%)

พรสวรรค์โดยกำเนิด: ระดับ 9

ขอบเขต: ขอบเขตกายาทองคำขั้นสูงสุด (รูน 150 ตัว)

ค่าพลังงาน: 1,055,000 (เพิ่มโดยอัตโนมัติ 50 ต่อวัน)

แนวคิด: แนวคิดการสังหาร (ระดับเจ็ด 1%), แนวคิดสายฟ้า (ระดับเจ็ด 1%), แนวคิดมิติ (ระดับเจ็ด 1%)

ทักษะ: การปรุงยา (ระดับเจ็ด 1%)

พรสวรรค์: เปลวเพลิงดอกบัวขาว (ระดับเจ็ด 51%)

ค่าโชค: 59

เขาเพิ่งเพิ่มความก้าวหน้าของคัมภีร์หยางพิสุทธิ์บทกายาทองคำจนถึงระดับลึกล้ำ 100% และทั้งจิตใจและร่างกายของเขาก็ถึงขีดจำกัดแล้ว เขาต้องพักผ่อนก่อนจึงจะพัฒนาต่อไปได้ สิ่งที่เขาพัฒนาได้ตอนนี้เป็นเพียงภายในขอบเขตของการรับรู้เท่านั้น

การปรับปรุงการรับรู้ใช้ค่าพลังงานจำนวนมาก

ลู่หยุนไม่ได้วางแผนจะปรับปรุงมัน เว้นแต่จะเป็นช่วงเวลาที่สำคัญ

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ แม้แต่การเพิ่มพลังเพียงเล็กน้อยก็ยังสามารถกำหนดความเป็นและความตายของเขาในการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงได้

ดังนั้น ในขณะนี้ เขาจึงไม่ตระหนี่อีกต่อไป

[ใช้ค่าพลังงาน 50,000 แต้ม เพิ่มแนวคิดการสังหารเป็นระดับเจ็ด 6%]

[ใช้ค่าพลังงาน 50,000 แต้ม เพิ่มแนวคิดการสังหารเป็นระดับเจ็ด 11%]

[ใช้ค่าพลังงาน 50,000 แต้ม เพิ่มแนวคิดการสังหารเป็นระดับแปด 1%]

ทันทีที่แนวคิดการสังหารไปแตะถึงระดับแปด พื้นที่ในทะเลจิตก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ระยะจะกว้างขึ้น แต่หมอกสีเทาภายในก็ยังหนาแน่นขึ้นด้วย

นอกเหนือจากนั้น ดอกบัวสีแดงเลือด ซึ่งปล่อยออร่าสังหารขั้นสูงสุด ก็ยังบานกลีบที่แปดของมัน

เมื่อกลีบดอกไม้บาน ออร่าอันทรงพลังก็แผ่กระจายออกมาจากทุกทิศทาง โดยมีห้องฝึกฝนของลู่หยุนเป็นศูนย์กลาง

สมาชิกกองทัพกำจัดมารทั้งหมดที่ได้รับผลกระทบจากออร่านี้สั่นสะท้านจนถึงจิตวิญญาณ ร่างกายของพวกเขาสั่นอย่างรุนแรงจนแทบจะยืนหยัดไม่ได้

แม้แต่แม่ทัพกำจัดมารระดับดินก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับพวกเขา การแสดงออกของพวกเขาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

“ห้ะ ใครกัน?!”

ในขณะนี้ อาจารย์ฉางกงซึ่งนั่งขัดสมาธิและหลับตาอยู่ก็สังเกตเห็นความผันผวนนี้ แสงสีทองพุ่งออกมาจากรูม่านตาของเขา

จากนั้น สายตาของเขาก็ทะลุผ่านชั้นของสิ่งกีดขวาง ตกลงไปยังร่างที่ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีแดงเลือด...