บทที่ 332: การต่อสู้ที่ดุเดือดกับฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึก (2) (ตอนฟรี)

บทที่ 332: การต่อสู้ที่ดุเดือดกับฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึก (2) (ตอนฟรี)

พลังจากค้อนสายฟ้ากับหางฉลามปะทะกัน มันก็ทำให้เกิดความเงียบอันน่าขนลุกขึ้น

เกือบจะในทันที เสียงฟ้าร้องอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า พลังสายฟ้าที่ไม่มีใครเทียบได้พุ่งออกมาจากค้อนยักษ์ ไหลเข้าสู่หางของฉลามยักษ์จนหมด และแผ่กระจายไปทั่วร่างขนาดมหึมาของมันอย่างรวดเร็ว

“อั่ก นี่มันทำให้ข้าเจ็บได้” ฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึกตกลงมาจากท้องฟ้า โฉบอยู่เหนือภูเขาขนาดยักษ์ เกล็ดที่เป็นประกายของมันก่อนหน้านี้กลายเป็นสีดำไหม้เกรียม และมีสายฟ้าแลบออกมาจากมัน

“ดูเหมือนว่าบนบก แม้ว่าเจ้าจะเข้าใกล้ระดับเจ็ดแล้ว แต่เจ้าก็ยังไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ดูสิว่าข้าทำลายเนื้อหนังของเจ้าได้ยังไง!”

เล่ยคังเหอเหวี่ยงค้อนยักษ์ของเขาอีกครั้ง อักษรรูนบนนั้นแวววาว และสายฟ้าสีทองก็เติมเต็มตัวค้อน สายฟ้าอันทรงพลังสั่นสะเทือนท้องฟ้า

“ด้วยระดับพลังของเจ้า เจ้าก็ทำมากไปกว่านี้ไม่ได้หรอก”

แสงสีเขียวกะพริบบนฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึก แสงระยิบระยับที่เยือกเย็นก่อนหน้านี้ฉายแววอีกครั้งบนเกล็ดอันละเอียดของมัน มันดึงพลังงานมหาศาลออกมาเพื่อปิดกั้นสายฟ้าจากค้อนยักษ์

เล่ยคังเหอพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “ถ้าข้าดูไม่ผิด เจ้าติดอยู่ที่ขอบเขตนี้มาหลายร้อยปีแล้ว แม้ว่าเจ้าจะดูดซับพลังงานจากมนุษย์ขอบเขตเมล็ดรูนไป แต่เจ้าก็ยังไม่สามารถยกระดับร่างกายของเจ้าไปถึงระดับนี้ได้”

“แม้จะซบเซามาหลายร้อยปี แต่เจ้าก็ยังไม่สามารถทะลวงผ่านไปได้ ดูเหมือนว่าในบรรดาเผ่าทะเลของเจ้า พรสวรรค์และสายเลือดของเจ้าจะไม่ได้อยู่ในอันดับต้นๆ นะ ดังนั้นมันจึงไม่ง่ายสำหรับเจ้าที่จะก้าวหน้าต่อไป”

“อย่างไรก็ตาม เพื่อโอกาสที่จะบุกทะลวง เจ้าถึงกับกล้าที่จะแย่งอาหารจากสัตว์ทะเลระดับเจ็ดและกลืนมนุษย์ขอบเขตเมล็ดรูนลงไป จิตใจและความมุ่งมั่นเช่นนี้ ข้าค่อนข้างชื่นชมมันเลย”

ฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึกแสดงอาการวิตกกังวลในดวงตาของมันหลังจากได้ยินคำพูดของเล่ยคังเหอ “ว่าแต่ข้า ตัวเจ้าเองมันก็ไม่ต่างอะไรกันหรอก!”

แม้ในขณะที่มันพูด มันก็ยังลอยขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็ว โดยตั้งใจที่จะบดขยี้คู่ต่อสู้ด้วยร่างกายอันทรงพลังของมัน

ด้วยเสียง "หวือ" ด้านหลัง เล่ยคังเหอก็ปล่อยออร่าพลังออกมา สายฟ้าสีทองควบแน่นเป็นปีกสีทอง ปล่อยลมสายฟ้าออกมาต่อเนื่อง ทำให้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก เขาเหวี่ยงค้อนยักษ์แล้วก้าวไปข้างหน้าแทนที่จะถอยกลับ

ฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึกปรารถนาที่จะก้าวไปสู่ระดับเจ็ด และเล่ยคังเหอจะไม่ปรารถนาเช่นเดียวกันได้อย่างไร?

ทั้งสองฝ่ายต่างปิดบังแผนการของตนและปะทะกันอย่างรุนแรง ในท้องฟ้าลึก ฟ้าร้องสั่นไหว และระลอกพลังงานอันทรงพลังก็พุ่งสูงขึ้น ปลุกเร้าคลื่นแห่งความหวาดกลัว ส่งผลให้ท้องฟ้าอันไร้ขอบเขตบิดเบี้ยว

เล่ยคังเหอต่อสู้อย่างดุเดือดยิ่งขึ้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังเป็นรองฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึก สายฟ้าของเขาไม่สามารถทำร้ายมันได้อย่างรุนแรง ในขณะที่คู่ต่อสู้กำลังบดขยี้เขาด้วยร่างกายอันทรงพลังและพลังงานอันมหาศาล

หลังจากนั้นไม่นาน รูนกฎของค้อนยักษ์ก็ค่อยๆ จางลงและสูญเสียพลังในตอนต้นไป

อย่างไรก็ตาม เล่ยคังเหอก็กลับยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้นไปอีก ความยินดีแล่นผ่านดวงตาของเขา

“ข้าติดอยู่ที่ขอบเขตนี้มาสิบปีเต็มแล้ว วันนี้บางทีข้าอาจจะสามารถฝ่าฟันคอขวดและควบแน่นเมล็ดรูนได้ก็ได้”

หัวใจของเล่ยคังเหอปั่นป่วนอย่างมาก จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ในตัวเขารุนแรงยิ่งขึ้น โดยไม่คำนึงถึงการกระตุ้นรูนกฎ เขาทำให้ค้อนยักษ์สั่นสะเทือนท้องฟ้า

“ตายซะ!”

ลำตัวขนาดมหึมาของฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึกปกคลุมท้องฟ้าและบดบังดวงอาทิตย์ มันแกว่งไปมาอย่างรุนแรง ดึงพลังมหาศาลมากลืนพลังของค้อนยักษ์ จากนั้นพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นก็ถูกกระตุ้น

เมื่อจ้องมองไปที่ฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึกอันทรงพลัง ซางคังและตาลเฉินต่างก็สูดลมหายใจเข้าอย่างรุนแรง ออร่าของมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาจะสามารถฆ่ามันได้หรือไม่?

ถ้าไม่ จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหากสัตว์อสูรตัวนี้ก้าวไปสู่ระดับเจ็ดได้สำเร็จ?

“เราไม่สามารถลังเลได้อีกต่อไปแล้ว มิฉะนั้นผู้อาวุโสเล่ยก็คงจะอยู่ได้อีกไม่นาน” ด้วยความตกใจที่เกิดขึ้นในหัวใจของพวกเขา พวกเขากระตุ้นรูนกฎภายในร่างกายของพวกเขาอย่างแรง

“ผู้อาวุโสเล่ย ข้ามาช่วยแล้ว!” เขาปล่อยแสงกระบี่สีแดงเข้ม เปลวเพลิงที่ห่อหุ้มมันก่อตัวเป็นทะเลเพลิงอันกว้างใหญ่ กวาดไปบนท้องฟ้าและสับลงไปที่ฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึก

“ข้าด้วย!” ซางคังรีบง้างคันธนูแล้วยิงธนูออกไป

โห่!

ลูกศรสีทองชุดหนึ่งยิงออกไปรวมเก้า

“แรงกว่านี้อีก!”

ฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึกตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้า ร่างกายขนาดมหึมาของมันพลุ่งพล่าน พลังงานอันมหาศาลของมันเปรียบเสมือนฐานที่มั่นของคลื่น พัดพาความว่างเปล่า สาดกระเซ็นเป็นชั้นๆ

ในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึก หรือเล่ยคังเหอ, ตาลเฉิน, ซางคัง ทั้งหมดก็แทบจะเสียสติกันไปหมดแล้ว..