บทที่ 19 การฝึกฝนสำหรับนาวากิและคนอื่น ๆ

ฮิวงะ อากิระมองพวกเขาทั้งสามคนด้วยรอยยิ้ม แล้วตีลังกากลับหลังไปลงจอดในระยะไกล

"เริ่มได้!!"

สิ้นเสียงคำสั่งของเขา

นามิคาเสะ มินาโตะและคุชินะก็หายตัวไปในพริบตา พุ่งเข้าไปในพุ่มไม้เพื่อซ่อนกลิ่นอายของตัวเอง

"เลือกที่จะซ่อนตัวทันทีเลยงั้นเหรอ?"

ฮิวงะ อากิระกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หากไม่ใช้เนตรสีขาว เขาก็ไม่สามารถหาตัวพวกเขาเจอได้แล้ว

"เป็นทางเลือกที่ฉลาดทีเดียว"

เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าตนเอง สิ่งแรกที่ต้องทำคือการซ่อนตัวและรวบรวมข้อมูลของศัตรู

นี่คือวิธีปฏิบัติมาตรฐานของนินจาที่ได้รับการฝึกมาอย่างถูกต้อง

ส่วนนาวากิ... เขามองไปที่นาวากิที่ยืนนิ่งอยู่ไกล ๆ หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเส้นขีดสีดำ

หมอนี่คงไม่ได้คิดจะบุกเข้ามาตรง ๆ หรอกนะ?

"ลูกพี่!! ผมมาแล้ว!!!" พื้นดินใต้เท้าของนาวากิแตกร้าวขณะที่เขาพุ่งตัวเข้าหาฮิวงะ อากิระราวกับลูกปืนใหญ่

หมอนี่พุ่งเข้ามาตรง ๆ จริง ๆ ด้วย!!

"สมแล้วล่ะที่จะโดนยันต์ระเบิดเป่ากระจุยในตอนหลัง ไม่น่าแปลกใจเลยจริง ๆ"

แน่นอนว่านินจาแบบนาวากิที่ชอบการปะทะกันซึ่งหน้าไม่ได้หายากอะไร

แต่ในบรรดาตัวละครที่มีชื่อ เขากลับเป็นคนเดียวที่ตายเพราะโดนระเบิดเนื่องจากความบ้าบิ่น

เป้าหมายของฮิวงะ อากิระก็คือการดัดนิสัยเสียของเขานี่แหละ

เมื่อมองดูนาวากิที่พุ่งเข้ามา ฮิวงะ อากิระก็ยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะป้องกันตัวเลย

นาวากิไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ และกลับดูดีใจเสียอีก "เสร็จชั้นล่ะ!"

อีกแค่ก้าวเดียวเขาก็จะล้มฮิวงะ อากิระได้แล้ว จักระไปรวมตัวกันที่มือของเขา

พลังช้างสาร

คาถานินจาของตระกูลเซ็นจู ซึ่งจะมอบพละกำลังมหาศาล และเป็นความสามารถที่สร้างชื่อเสียงให้กับซึนาเดะ

แม้ว่านาวากิจะเทียบกับซึนาเดะไม่ได้ แต่หมัดพลังช้างสารของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะรับเอาไว้ได้ง่าย ๆ

เขากำลังจะพุ่งเข้าไปต่อ แต่ก็ต้องหยุดชะงักกะทันหัน เมื่อก้มลงมองก็เห็นยันต์ระเบิดอยู่ใต้เท้าของเขา

ยันต์ระเบิดเริ่มส่องแสงวาบช้า ๆ และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง

เดี๋ยวนะ ยันต์ระเบิดมาจากไหนกัน?

"ตูม!!"

เกิดการระเบิดขึ้น แต่มันไม่ได้มีไฟมากนัก มีเพียงแรงระเบิดที่ส่งให้นาวากิปลิวว่อนไป

ฮิวงะ อากิระหาวและพูดว่า "ยันต์ระเบิดมีตำหนิน่ะ มันทำให้คนปลิวกระเด็นได้ แต่ไม่ทำให้บาดเจ็บหรอก"

พวกมันถือเป็นของมีตำหนิที่ขายในร้านเครื่องมือนินจา

มันสามารถระเบิดได้ แต่ความรุนแรงของมันเทียบไม่ได้กับยันต์ระเบิดที่สมบูรณ์แบบเลย

เขาเอามันมาฝังไว้ในป่าแห่งนี้หลังจากซื้อมันมาเมื่อวานนี้

สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกเลือกมาแบบสุ่ม ๆ หรอกนะ

"ชั้นวางกับดักไว้รอบ ๆ นี้เยอะแยะเลยล่ะ ถ้านายไม่ระวัง..." ริมฝีปากของฮิวงะ อากิระโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวจนชวนขนลุก

"นายตายแน่"

นาวากิที่ถูกเป่ากระเด็นไป ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยฝุ่น และพุ่งเข้าใส่ฮิวงะ อากิระอีกครั้งโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

ฮิวงะ อากิระกรอกตา

"นายก็รู้ว่ามีกับดัก แล้วนายยังจะกล้าพุ่งเข้ามาตรง ๆ อีกงั้นเหรอ?"

นาวากิส่งยิ้มไร้เดียงสา "ลูกพี่ ในเมื่อกับดักมันทำงานไปแล้ว ก็แสดงว่าตรงนี้ไม่มีกับดักแล้วไงล่ะ!!"

เขาขยับเท้าอย่างรวดเร็ว เข้าประชิดฮิวงะ อากิระอีกครั้ง

"ใครว่าผมโง่ ผมไม่โง่สักหน่อย"

"หมัดพลังช้างสาร!" นาวากิเหวี่ยงหมัดสุดแรงเข้าใส่ฮิวงะ อากิระ

ฮิวงะ อากิระหลบด้วยการกระโดดถอยหลังเบา ๆ นาวากิลงพื้นตรงจุดที่ฮิวงะ อากิระเคยยืนอยู่ ตั้งใจจะใช้เท้ายันพื้นและพุ่งเข้าใส่เขาต่อ

แต่ทันใดนั้น เท้าของเขาก็เหยียบความว่างเปล่า

นาวากิ: "(ºДº*)"

สิ่งที่ควรจะเป็นพื้นดินแข็ง ๆ กลับกลายเป็นเพียงเศษผ้าบาง ๆ เท้าของเขาทะลุผ่านมันไป และเขาก็ตกลงไปในหลุม

ส่วนที่แข็งเพียงแห่งเดียวในหลุมนั้นคือกิ่งไม้กิ่งเดียวตรงกลาง ซึ่งเป็นจุดที่ฮิวงะ อากิระเคยยืนอยู่

ฮิวงะ อากิระมองลงไปที่นาวากิในหลุมและส่ายหัวพร้อมกับส่งเสียง "จุ๊ ๆ ": "ชั้นก็บอกแล้วไงว่ามีกับดัก แล้วมันจะมีแค่อันเดียวได้ยังไงกัน? ชั้นนี่มองนายไม่ผิดจริง ๆ"

ในตอนนั้นเอง ร่างสองร่างก็พุ่งออกมาจากต้นไม้กะทันหัน โจมตีเข้ามาจากทางซ้ายและขวา ฮิวงะ อากิระกระโดดหลบ

เมื่อเห็นว่าไม่สำเร็จ นามิคาเสะ มินาโตะและคุชินะก็ไม่อยู่ต่อ รีบหายเข้าไปในพุ่มไม้ข้างหน้าทันที

"ถึงกับสลับตำแหน่งกันด้วย" ฮิวงะ อากิระส่ายหัว

นาวากิปีนขึ้นมาตรงขอบหลุม แต่พอจังหวะที่มือสัมผัสขอบหลุม เขาก็รู้สึกเหมือนไปจับโดนอะไรที่เป็นกระดาษเข้า

นาวากิเงยหน้ามองตรงขอบหลุม และฮิวงะ อากิระก็ส่งเสียง "หึ" อย่างมีความสุขมาก

"ลูก... พี่" นาวากิพยายามจะขอความช่วยเหลือ

แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

"ตูม!!"

ขอบหลุมระเบิดออก และมือของนาวากิก็ถูกแรงระเบิดเป่าจนกระเด็น แม้ว่าจะเป็นการระเบิดที่เบาบาง แต่มันก็ยังเป็นการระเบิดอยู่ดี แขนของเขาส่งเสียง "กร๊อบ" และเขาก็ตกลงไปในหลุมอีกครั้งพร้อมกับเสียงครางอู้อี้

"ดูเหมือนแขนจะหักนะ" ฮิวงะ อากิระออกความเห็นอย่างเย็นชา โดยไม่ได้กระโดดลงไปรักษานาวากิแต่อย่างใด

เขากลับกระโดดถอยหลังและหายตัวไปอย่างรวดเร็วแทน

นามิคาเสะ มินาโตะและคุชินะเองก็คลาดสายตาจากฮิวงะ อากิระไปโดยสิ้นเชิง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าฮิวงะ อากิระยังไม่ปรากฏตัว ทั้งสองคนจึงกระโดดลงมาจากต้นไม้ในที่สุด

"เดี๋ยวก่อน" นามิคาเสะ มินาโตะห้ามไม่ให้คุชินะลงไปในหลุมเพื่อช่วยเขาอย่างกะทันหัน และขว้างก้อนหินสองสามก้อนไปที่ปากหลุมแทน

จากนั้นเขาก็พยักหน้าให้คุชินะ และทั้งสองก็เดินไปที่ขอบหลุม

"รุ่นพี่นาวากิ เป็นยังไงบ้างครับ?" นามิคาเสะ มินาโตะชะโงกหน้ามองลงไปในหลุม

นาวากิกุมแขนตัวเองและมองขึ้นมาที่มินาโตะด้วยสายตาน้ำตารื้น "แขนชั้นหักน่ะ"

"พี่นาวากิ หนูจะลงไปช่วยเดี๋ยวนี้แหละ!" คุชินะได้ยินดังนั้นก็กระโดดลงไปทันที

นามิคาเสะ มินาโตะเกาแก้มตัวเอง เขาไม่คาดคิดเลยว่าคุชินะจะกระโดดลงไปอย่างบ้าบิ่นแบบนี้เหมือนกัน

พวกเขาควรจะยืนยันตำแหน่งของฮิวงะ อากิระก่อนไม่ใช่เหรอ?

...

ในความเป็นจริง ฮิวงะ อากิระได้ทิ้งพวกเขาไปแล้วและมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่ามรณะ

เขาทิ้งกับดักไว้ใกล้ ๆ นาวากิและคนอื่น ๆ เพียบ กว่าจะจัดการเสร็จก็คงจะวุ่นวายกันน่าดู

ถ้านี่ยังดัดนิสัยเสียของนาวากิไม่ได้ เขาก็จะเพิ่มระดับความยากให้เขาตอนกลับไปที่โคโนฮะหลังจากจัดการเรื่องที่แนวหน้าเสร็จแล้ว

ที่เขาเลือกป่ามรณะไม่ได้มีแค่เพื่อฝึกฝนนาวากิเท่านั้น แต่ยังเพื่อเป้าหมายของเขาเองด้วย

ร่างของเขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผ่านต้นไม้

ป่ามรณะคือดินแดนต้องห้ามในโคโนฮะ แม้แต่เกะนินทั่วไปก็อาจจะเผชิญกับภัยคุกคามที่นี่ได้อย่างง่ายดาย มันไม่ได้มีแค่สัตว์ป่าเท่านั้น แต่ยังมีสัตว์นินจาป่าอีกมากมาย

ในไม่ช้า เขาก็เห็นถ้ำแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นลาง ๆ ในระยะไกล

เขารู้ว่าเขาใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว

ฮิวงะ อากิระเป็นขาประจำของที่นี่

จิตสังหารและระดับ 12 ของเขาถูกฟาร์มขึ้นมาจากป่ามรณะแห่งนี้

จิตสังหารจะมาจากไหนได้ถ้าไม่ใช่จากการฆ่าฟัน?

พวกโจรป่าคราวก่อนเป็นเพียงครั้งแรกที่เขาฟาร์มสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์

ฮิวงะ อากิระหยุดพักบนกิ่งไม้และประสานอินอย่างรวดเร็ว

มะเส็ง-มะแม-ขาล

จักระในร่างกายของเขาเริ่มลดลงอย่างช้า ๆ

"เริ่มจากการทักทายกันก่อนดีกว่า"

เขาหยิบดาวกระจายออกมาและขว้างไปที่ถ้ำ ขณะที่ดาวกระจายหลุดจากมือของเขา มันก็ติดไฟ กลายเป็นลูกไฟขนาดเล็กที่พุ่งเข้าไปในถ้ำ

แสงไฟปะทุขึ้นภายในถ้ำ

เงาดำทะมึนขนาดใหญ่สว่างวาบขึ้นมาในพริบตา

"โฮก!!" เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังกึกก้อง พื้นดินสั่นสะเทือนขณะที่สัตว์ร้ายตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากถ้ำ

เขาแกว่งมือขวา และดาบสำริดก็ปรากฏขึ้น

"ถึงเวลาลากมอนแล้ว"