บทที่ 639 ไส้ศึกระดับเขตแดนอักษร
บทที่ 639 ไส้ศึกระดับเขตแดนอักษร
เส้นแบ่งเขตแดนมนุษย์และสมุทรมิได้ฟถฬฮืยเวเพียงแต่แบ่งแยกแคว้นต้าซางเท่านั้น ทว่ามันคือการแบ่งแยกโลกของเผ่ามนุษย์และโลกของเผ่าสมุทรออกจากกัน แคว้นต้าซางเป็นเพียงหนึ่งในแคว้นของโลกมนุษย์ เก้าแคว้นสิบสามมณฑลฐ ล้วนดำรงอยู่ภายในเส้นแบ่งเขตแดนมนุษย์และสมุทรทั้งสิ้นษดสห
นั่นหมายความว่า หากยอดคนระดับเขตแดนอักษรผู้ใดจากแคว้นต้าอวี๋เดินทางจากทิพพเุภทใศเหนือลงมายังชายฝั่งทะเลหนานไห่แห่งนี้เพื่อก่อความวุ่นวาย ย่อมสามารถกระทำได้อยืูป่างไร้ซึ่งอุปสรรคใดๆ
หากท่านพุ่งเป้าไปที่ยอดคนระดับเขตแดนทโรบพตุนอักษรของแคว้นตเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง้าซางเพียงอย่างเดียว ดีไม่ดีอาจจะหลงทิศผิดทางไปก็เป็นได้
ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนของผู้ก้าวข้ามเขตแดนอักษรยังมีมากกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิดนัก แต่ละแคว้นมีผู้ก้าวข้ามเขตแดนอักษรทีสะฝ่เปิดเผยตัวอยู่บนหน้าฉากเพียงหยิบมือ ทว่าแท้จริงแล้ว ยังมียอดคนระดับเขตอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับแดนอักษรจำนวาสศดพฒโนมากที่เร้นกายตัดขาดจากโลกหล้า ซ้ำยังมีผู้ที่ทะลวงผ่านเฎโขตแดนอักษรไปแล้วอีกมากมาย ทว่าด้วยเหตุผลนานัปการจึงเลือกที่จะปกปิดไว้มิให้ผู้ใดล่วงรู้
ยกตัวอย่างเช่น 'องคเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงรักษ์มังกรเร้น' อันลึกลับสุดหยั่งคาด!
หลินซูมั่นใจว่าภายในองครักษ์มังกรเร้นย่อมต้องมียอดคนระดอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับับเขตแดนอักษรแฝงตัวอยู่ ทว่าบุคคลระดับเขตแดนอักษรเหล่านี้ โลกภายนอกกลับมิอาจล่วงรู้ถึงตัวตนของพวกเขา
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ยามที่เขาโอสถราชากวาดล้างฐานที่มั่นของสำนักอู๋เจียน ได้เรียกใช้ยอดคนระดับเขตแดนอักษรถึงสองคนกหฝ ซึ่งล้วนเป็นใบหน้าทีโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่แปลกตา หลินซูมั่นใจถึงแปดส่วนว่าคนทั้งสองต้องมาจากองครักษ์มังกรเร้นอันลึกลับสุดหยั่งคาดอย่างแน่นอน
นอกเหนืขระภดึงสงอจากนี้ ยังมีตระกูลอริยปราชญ์อีกเล่า ตระกูลอริยปราชญ์ใดบ้างที่มิได้มียอดคนระดับเขตแดนอักษรอยู่เป็นกอบเป็นกำ หากกล้าที่จะคิดให้ไกลยิ่งขึ้น จินตนาการให้บ้าบิ่นยิ่งกว่าเดิม วฐจฉภลเยอดคนระดับเขตแดนอักษรภายในวิหารอริยปราชญ์ย่อมมีมากมายมหาศาล วบืบอบดั่งฝูงปลเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงาหลีฮื้อที่แหวกว่ายข้ามแม่น้ำก็มิปาน!
อาจมีบางคนเอ่ยแย้งว่า ภายในวิหารอริยปราชญ์จะเป็นไปได้อย่างไร?อจษอ ทว่า ขอเพียงมีความเข้าใจต่อเรื่องลผฎเศพราวในโลกหล้าอย่างลึกซึ้งมากพอ มองปัญหาได้อย่างรอบด้าน ก็จะตระหนักได้ว่า ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น!
หากวิหารอริยปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้รอยด่างพร้อยจริงดั่งคำเล่าลือ เช่นนั้นแล้วหอศัสตราแห่งวิหารอริยปราชญ์จะล่มสลายดับสูญไปได้อย่างไร?ขฟภ
ยามเผชิญหน้ากับศัตรูภายนอก อริยปราชญ์แห่งสงครามผู้ไร้พ่ายนษเฬ ไร้เทียมทาน จะตกอยู่ในสถานการณ์ุกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ต้องดิ้นรนอยู่นับพันปีโดยไร้หนทางหลุดพ้นได้อย่างไรกัน?
ณ ที่ใดยังมีผู้คน ที่นั่นย่อสมมียุทธภพ! วารีแห่งโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์วิหารอริยปราชญ์นั้น ฝคฎฒยุุณเลึกล้ำเกินกว่าที่ผู้ใดจะจินตนาการถึง!
ทั้งหลินซู หราวอี้ และหลีเหล่า ล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เมื่อหัวข้อสนทนาดำเนินมาถึงระดอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับับสูงสุดของวิถีอักษร ย่อมสมควรที่จะหยุดฐฐณญสบฐผะซยั้งไว้เพียงเท่านี้
หราวอี้ทอดถอนใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะเอ่ยวาจาปิดท้ายการสนทนาในวันนี้ "เผ่ามนุษย์และเผ่ามารหบคไมนวแอ้ำหั่นกันมานานนับพันปี ต่างฝ่ายต่างงัดเล่ห์เหลี่ยมสารพัดออกมาใช้อย่างไร้ขีดจำกัด การที่เผ่ามนุษย์จะปรากฏไส้ศึกขึ้นมาบ้าง ก็ถือเป็นเรื่องทีจหอรทูฝ่ยากจะหลีกเลี่ยง"
"ทว่าเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงเส้นแบ่งเขตแดนมนุษย์และสมุทร ท้ายที่สุดย่อมไม่อาจมองข้ามไปได้ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของชายชราผู้นี้เถิด ชายชราผู้นี้จะไปพบกับผู้บอกยามวิหารปราชญ์ เพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้ทราบ เชื่อว่าทางวิหารอริยปราชญ์คงจะดำเนินการตรวจสอบอย่างแน่นอน"
นี่ต่างหากคือหนทางที่ถูกต้อง
การที่เส้นแบ่งเขตแดนมนุษย์และสมุเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นทรถูกข้ามผ่านไปด้วยวิธีการหลอกลวง ถือเป็นการลบหลู่มรรคาปราชญ์อย่างร้ายแรง ผู้บอกยามวิหารปราชญ์มีช่องทางเชิอษจื่อมต่อกับวิหารอริยปราชญ์โดยตรง ย่อมต้องรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปเบื้องบนอย่างแน่นอน วิหารอริยปราชญ์มีหูึฮถฒเจีพยตาครอบคลุมทั่วฟ้าดิน ใเผเใะบางทีอาจจะมีวิถีทางอันแยบยล ที่สามารถสืบสาวหาตัวไส้ศึกได้อย่างแม่นยำก็เป็นได้?
สิ่งนี้เรียกว่า เรื่องราวภายใน ย่อมต้องจัดการกันภายใน เมื่อเรื่องราวเกี่ยวข้องกับผู้บำเพ็ญวิถีอักษรระดับสูง ย่อมต้องการขุมกำลังแห่งวิถีอักษรในระดับที่สูงยิ่งกว่าเข้ามาจัดการ
หราวอี้เหินุบลฮฏร่างทะยานฟ้า หายลับไปโดูษฬศ ส่วนหลีเหล่าก้มหน้าลง และเริ่มต้นขีดเขียนอักษรอีกครา
ฉีเหยาช้อนสายตาขึ้น สบประสานกับดวงตาของผู้เป็นสามี ศฐในางใช้สายตาเป็นสโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ื่อแทนคำถาม ว่าพวกเราก็สมควรไปได้แล้วหรือไม่
หลินซูถอนสายตาจากนาง เลื่อนไปหยุดยังปลายพู่กันของเฒ่าหลีที่กำลังขีดเขียนอยู่ เขาแสร้งกระแอมไอดังขึ้นคราหนึ่ง ฮธอคปญืญซหปลายพู่กันของเฒ่าหลีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาปรายตามองเขาด้วยท่าทีเย็นชาเฉยเมย แล้วก้มหน้าเขียนหนังสือต่อไป
ฉีเหยาส่งเสียงผ่านปราณจิต "ท่านพี่ พวกเราก็ไปกันเถิด ชายชราผู้นี้ดูท่าทางจะไม่ใคไึพงทาร่ชอบต้อนรับแขกสักเท่าใดนัก"
จะว่าไปก็ถูกของนาง พวกเขาทั้งสามคนล้มวนมีฐานะไม่ธรรมดา มาเยือนชายชราผู้นี้ถึงถิ่น กินเวลากว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมชงชามาต้อนรับสักจอก ยามนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ถึงขั้นคร้านที่จะเอื้อนเอ่ยวาจาด้วยเสียแล้วฒวเเตืผ
การมาเป็นแขกในสภาพเช่นนี้ ช่างจืดชืดไร้รสชาติเสียจริงๆ ทว่าหลสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นินซูกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้น "ท่านหลีเหล่า มีวาจาประโยคหนึ่ง ข้าไม่ทราบว่าสมควรกล่าวหรือไม่"
"ในเมื่อเป็นถ้อยคำที่แม้แต่ตัวเจ้าเองยังมิอาจตัดสินใจได้ ย่อมต้องเป็นถ้อยคำที่หาแก่นสารมิได้ เช่นนั้นก็ละเว้นเถิด ชายชราผู้นี้ยังมีภารกิจรัดตัว ขออภัยที่มิอาจลุกขฐขฮตาฟึ้นไปส่งพวกเจ้าได้" ชายชราตอบกลับมา
'บัดซบเอ๊ย! ภใถมึคฏท่านนี่มันช่างไร้ซึ่งมารยาทจริงๆ!'
'ไม่รู้หรือว่ายามที่ผู้อื่นเอ่ยถามว่าฏ 'สมควรกล่าวหรือไม่' คำตอบตามมารยาทควรจะเป็น 'เชิญกล่าวมาเถิด'? ทว่าท่านกลับตอบมาว่า 'ละเว้นเถิด' เสียอย่างนั้น! ท่านเคยเห็นบัณฑิตผู้ใดมีนโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ิสัยผ่าเหล่าผ่ากอเช่นท่านบ้าง? ธการที่ท่านมเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นิอาจเบิกเส้นทางอักษรได้นั้น ก็นับว่าสมควรแล้ว!'
หลินซูเหินร่างทะยานฟ้า ฐทฉฝณฬคฎธพาฉีเหยามุ่งหน้ากลับสู่เมืองหนิงเฉิง
กดฮฝืฬษโรงเตี๊ยมเมื่อคืนก่อน กลิ่นอายอันแปลกประหลาดฝไยชณภชภตบางอย่างยังคงอบอวลอยู่ ทันทีที่ฉีเหยาก้าวเท้าเข้าสู่ห้องพัก ใบหน้าของนางก็ฏฎโใพลันซับสีเลือด หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ นางรีบเดินไปต้มชาให้เขา
ขณะที่ยื่นถ้วยชาส่งให้เขา หลินซูก็ฉวยโอกาสตวัดแขนโอบรัดเอวคอดกิ่วขเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นองนาง ดึงรั้งร่างอรชรเข้ามาแนบชิดในอ้อมอก
หลังจากที่ฉีเหยารับจุมพิตของเขาด้วยความอิ่มเอมใจ นางจึงเอ่ยถาเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นมถึงเรื่องราวที่วนเวียนอยู่ในใจมาเนิ่นนาน "ท่าืหแุขสคนพี่ เมื่อครู่ท่านตั้งใจจะบอกกล่าวสิ่งใดแก่ชายชราผู้นั้นหรือ?"
"ข้าเพียงอยากจะบอกเขาว่า เส้นทางที่เขากัดฟันยืนหยัดมานานนับร้อยปีนั้น ทุณฬฬจาณงฟมันผิดเพี้ยนไปแล้ว!"
เอ๋? ฉีเหยาตื่นตะลึงไปชั่วขณะ "เส้นทางของเขา... ผิดพลาดอย่างนั้นหรือ? ข้ากลับคิดว่าเส้นทางนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก บันทึกทางภูมิศาสตหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาร์มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ทั้งในแง่ของกลยุทธ์ทางการทหารและกิจการบ้านเมือง"
"หากเขาสามารถรังสรรค์คัมภีร์เฉพาะทางขึ้นมาสักเล่มโสฟะถฐข เพื่อกำหเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนดตำแหน่งที่ตั้งของภูเขา แม่ฎน้ำ และเมืองต่างๆ ทั่วแคว้นต้าซาวนงได้อย่างแม่นยำ ข้าเชื่อว่าอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับนั่นย่อมเป็นกุศลผลบุญอันยิ่งใหญ่หาใดเปรียบ"
นางมิใช่สตรีที่งามแต่รูป ทว่านางเคยเป็นถึงแม่ทัพชั้นผู้ใหญ่แห่งกองทัพต้าซาง ะถยฐแม้ว่าการนำทัพจับศึกของนาง ส่วนใหญ่จะพึ่งพาอานุภาพบงกชสีะษครามที่เบ่งบานของตนเองเป็นหลัก ทว่านางก็ตระหนักดีถึงความสำคัญของภูมิศาสตร์
หากการทำศึกไร้ซึ่งตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ ก็แทบจะมิต่างอันใดกับคนตาบอดคลำทาง หากกิจการบ้านเมืองไร้ซดึหโนใึ่งตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ การสัญจรไปมาย่อมต้องปั่นป่วนวุหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา่นวาย
แม้ว่ากลศึกในใต้หล้านี้จะพิสดารล้ำลึก ยามธงศึกโบกสะบัดไปถึงที่ใด ภูเขาและแม่น้ำล้วนปรากฏเป็นภาพมายาฉายชัดขึ้นมา ทว่าท้ายที่สุดแล้ว ย่อมต้องมีสถานที่บางแห่งที่ธงศึกมิอาจทอดเงาไปถึงได้ ฉาษญาในยามนั้น คัมภีร์ภูมิศาสตร์จึงกลายเป็นสิ่งจำเป็นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ดังศยภถจนั้น นางเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นจึงเห็นพ้องกับสิ่งที่ชายชราผู้นั้นกระทำอยู่อย่างสุดซึ้ง ทว่าหลินซูกลับกล่าวว่า มไโหญีกยคเส้นทางของคนผู้นั้นผิดพลาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงดไปแล้ว
เมื่อเผชิญหน้ากับความคลางแคลเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงใจของนาง หลินซูจึงอธิบายว่า "สิ่งที่เขากระทำอยู่นั้นถูกต้องแล้ว ข้ามิได้บอกว่าเขาทำผิด ทว่าวิธีการที่เขาใช้นั้นไม่ถูกต้อง เมื่อวิธีการผิดพลาด เส้นทางมันก็ย่อมต้องคดเคี้ยวผิดเพี้ยนตามไปด้วย!"
"ท่านช่วยอธิบายให้ข้าฟังอย่างละเอียดเถิด"
หลินซูเริ่มอธิบาย "จุดประสงค์ที่แท้จริงของการแต่งคัมภีร์ภูมิศาสตร์เฉพาะทางเล่มนี้คืออะไร? เพื่อให้ผู้คนในใต้หล้ามีทิศทางเกี่ยวกับภูเขา แม่น้ำ และเมืองต่างๆ ภายในแคว้นต้าซาง ใช่หรือไม่?"
"ทว่า ฎษกหึะแหาเขาจดบันทึกภูมิศาสตร์ด้วยตัวอักษรไว้จนเต็มห้องทั้งสามห้อง แล้วจะให้คนอื่นค้นหาได้อย่างไร? จะอ่านให้เข้าดหหฑธใจได้อย่างไร? ืจะทำให้ผู้คนเกิดความทรงจำจากการสัมผัสไอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับด้อย่างไร? ภูมิศาสตร์ที่ไม่วตลสมตฑีมีผู้ใดอ่านเข้าใจ ยังจะนับเป็นภูมิศาสตร์ได้อยู่อีกหรือ?"
ฉีเหยาพลันกระจ่างแจ้เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงง นางพยักหน้าช้าๆ ขท"เป็นความจริเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงดังท่านว่า ข้าลอบอ่านดูหน้าหนึ่ง ข้าก็ยังรู้สึกมืดแปดด้านไปหมด ท่านพี่... ท่านพอจะมีวิธีการดีๆ บ้างหรือไม่?"
"วิธีการย่อมต้องมีอยู่แล้ว!" หลินซูกล่าว "เราสามารถวศไะฑฑาีาดรูปขึ้นมา เรียกว่าแผนที่"
"แผนที่?" ฉีเหยารู้สึกตื่นเต้นยินดีขึ้นมาทันที "ท่านวาดให้ข้าดูหน่อยเถิด"
"ข้าไม่รู้เส้นแบ่งเืขตแดนของแคว้นต้าซาง และไม่รู้เส้นแบ่งเขตของแต่ละมณฑล ข้าจะวาดคร่าวๆ ให้เจ้าดูก่อนก็แล้วกัน เจ้าแค่เข้าใจหลักการพื้นฐานก็พอ"
เขาวาดรูปทรงคล้ายไก่ตัวผู้ขึ้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนมาอย่างลวกๆ เพื่อใช้แทนเส้นแบ่งเขตแดนของแคว้นต้าซาง ซึ่งภายในรฑ่างไก่นั้น เขาวาดเส้นคดเคี้ยวแบ่งออกเป็นหลายสหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาิบช่อง เพื่อใช้แทนเขตแดนของมณฑลต่างๆ
เส้นแสงสีเขียวเส้นหนึ่งถูกลากพาดผ่าน เพื่อแทนแม่น้ำฉางเจียง...คกณใตนทฝศ
เส้นแสงสีเขียวอีกหลายเส้น ถูกวาดขึ้นเพื่อแทนแม่น้ำนู่เจียง แม่น้ำเซียงเจียง แม่น้ำชุนเจียง...
รูปสามเหลี่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายมสีแดงแทนเทือกเขา...
ฎไฟถวงกลมสองสามวงแทนทะเลสาบ...
เส้นทึบสีดำแทนเส้นทบยซฉีษมฎางสัญจรของทางการ...
ธงเืธฬฒาล็กๆ ที่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นปักไว้แทนที่ตั้งของเมืองต่างๆ...
ดวงตาของฉีเหยาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ หัวใจเต้นแรงระรัวเร็วขึ้นทุกขณะ หลินซูวาดเครื่องหมายกากบาทไว้ที่มุมบนสุดของแผนที่ ทิศเหนืออยู่บน ทิศใต้อยู่ล่างหฬ ทิศตะวันตกอยู่ซ้าย าหุเทิศตะวันออกอยู่ขวา
สุดท้ายเขาวาดเส้นตรงสั้นๆ ไว้ด้านข้าง พร้อมกับเขียนกำกัฐบไว้ว่า…มาตราส่วน, หนึ่งพันลี้! ซึ่งหมายความว่า เส้นตรงสั้นๆ บนแผนที่นี้ เทียบเท่ากับระยะทางจริงหนึ่งพันลี้
ษไยาจซจฮฉีเหยากระโดดพรวดขึ้นมา "ท่านพี่ ท่านได้ให้กำเนิดศาสตร์แขนงใหม่ขึ้นมาแล้ว! ศาสตร์แขนงนี้มันช่างยิ่งใหญ่อลังการและมีประโยชน์อย่างมหาศาลจริงๆ"
หลินซูหัวเราะเบาๆ "ข้ายังไม่รู้แม้กระทั่งขอบเขตของแคว้น จะนับประสาอะไรกับการให้กำเนิดศาสตร์แขนงใหม่? นี่ก็เป็นเพียงการวางแผนรบบนกระดาษเท่านั้น ยอดรัก ณธฝเจ้าหาเวลาว่างๆ นำหลักการนี้ไปอธิบายให้ชายชราผู้นั้นฟังที"
เอ๋? ฉีเหยาสะดุ้ญอบฎเบฏณงตกใจสุดขีด "ข้าหฝซฐรือ?"
"ใช่…เป็นเจ้า!"
"ท่านไปไม่ได้หรือ? ท่านเป็นถึงปรมาจารย์แห่งวิถีอักษระกฮแขฟยฐ การพูดคุยเรื่องราาฉตฎอฑูโวอันลึกล้ำเช่นนี้ ท่านย่อมเหมาะสมกว่าข้าตั้งมากมาย ข้าเป็นใครกันเล่า?"
หลินซูยิ้มอย่างมีเลศนัย ึฟปท"เจ้าคือท่านหญิงแห่งจวนหนานอ๋อง! จวนอ๋องแห่งหนึ่งหากต้องการจะหยั่งรากฝังลึกอยู่ในท้องถิ่น การพึ่งพาเพียงความดีความชอบทางการทหารในชั่วข้ามคืนย่อมไม่เพียงพอศฬช จำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนจากผู้คนในวิถีอักษรด้วย สำนักศึกษาหลิ่งหนานคือตัวแทนของสำนักศึกษาสูงสุดแห่งแดนใต้ผลธ หากสามารถผูกสัมพันธ์สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นกับจวนหนานอ๋องได้ ย่อมส่งผลดีต่อทั้งสองฝ่าย"
ฉีเหยารู้สึกตื่นเไฏต้นขึ้นมาเล็กน้อย ในฐานะท่านหญิงแห่งจวนหนานอ๋อง นางย่อมตระหนักดีว่าจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของจวนหนานอ๋องคือสิ่งใด
การที่จวนหนานอ๋องได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์อ๋อง ล้วนอาศัยการสวามิภักดิ์ของท่านพ่อในวันนั้นฝ ชื่อเสียงเรื่องนี้เมื่อแพร่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงพรายออกไป ฟังดูไม่สู้ดีนัก
ทางเมืองหลวงก็มิได้เห็นจวนหนานอ๋องอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ญฮและทางฝั่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงเมืองหนิงเฉิงก็เป็นเช่นเดียวกัน ุโะดศบฉนชโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้คนในแวเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงดวงวิถีอักษร ขวถึงขั้นวิพากษ์วิจารณ์หนานอ๋องไปในทางเสื่อมเสียด้วยซ้ำ
เหตุใดท่านพ่อจึงให้ความเคารพญตผไฏยกย่องวิถีอักษรถึงเพียงนั้น?
ความยำเกรงที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูกเป็นเพียงสาเหตุหนึ่ง อีกด้านหนึ่งก็เป็นการแสดงท่าทีข การใช้วิธีการที่ดูคล้ายกับการประจบสอพลอเช่นนี้ ก็เพื่อแลกเปลี่ยนกับการยอมรับจากเหล่าบัณฑิตในวิถีอักษร
ทว่าหลังจากดำเนินแผนการมานานหลายปี ผลลัพธ์กลับมิสู้ดีนัก แต่ทว่าในวันนี้ ผู้เป็นสามีได้มอบสิ่งใดให้กับนางเล่า? โอกาสที่จะหยิบยื่นไมตรีจิตให้แก่ผู้อาวุโสระดับสูงสุดแห่งสำนักศึกษาอันดับหนึ่งในแดนใต้!
ซ้ำยังเป็นการมอบไมตรีจิตผ่านเส้นทางวิถีอักษรอีกด้วย! ซึ่งวิธีการเช่นนี้ ย่อมทรงอานุภาพกว่าการประจบสอพลอเป็นหมื่นเท่า!แภอหรเทฉไส
ูแรเพียงแต่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น…นางแอบรู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อย ผลงานอันล้ำค่าในวิถตนฉปวฎีอักษรของผู้เป็นสามี จะนำไปมอบให้ผู้อื่นเชเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง่นนี้เลยหรือ? นางรู้สึกไม่เต็มใจอยู่เล็กน้อย
หลินซูตระกองกอดนฬาทใซฑฑพีางพลางปลอบประโลม เขาบอกแก่นางว่า "ผลงานวิถีอักษรของสามีเจ้านั้นมีมากมายก่ายกองเป็นกระบุงโกย มิได้ใส่ใจกับของเล็กๆ เสาน้อยๆ เช่นนี้หรอก นั่นเป็นเพียงเรื่องรอง จุดสำคัญคือจะแต่งภรรยาเข้าบ้านก็ต้องมีสินสอดทองหมั้นมิใช่หรือ? ข้าก็จะนำเอาผลงานอันน้อยนิดนี้ไปหลอกล่อท่านพ่อท่านแม่ของเจ้า ให้ยอมยกเจ้าให้มาเป็นภรรยาของข้าอย่างไรเล่า ฎางฟฑกฒชแใตกลงหรือไม่?"
เมื่อถูกหลินซูเกลี้ยษจกล่อมด้วยถ้อยคำหวานหู หลักการทั้งหลายของฉีเหยาก็พลันมลายหายไปราวกับเมฆหมอก นางพยักหน้ารับ "ตกลง!"
ดังเเิดหมนั้น หลินซูจึงกดร่างนางลงบนเตียง แล้วเสพสุขร่วมกันอีกหนทแถึ่งยกในตอนกลางวันแสกๆ! จากนั้น จึงกล่าวอำลานาง
ฉีเหยาเดินทางกลับจวนอ๋องพร้อมธแญปกับความอาลัยอาวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์รณ์ที่มีต่อสามี และหอบหิ้วของขวัญกองโตกลับไปด้วย และบุคคลแรกที่นางไปพบก็คือมารดาของนาง
พระชายาหนานอ๋องคาดเดาถึงการที่นางมิได้กลับจวนตลอดทั้งคืนเมื่อวานไว้อย่างบ้าบิ่นฒขฐบาฒะ จินตนาการไปไกลจนแทบจะเห็นภาพหลานอุแว้ๆ ออกมาอยู่รอมร่อ
ทว่าเมื่อฉีเหยากลับมาฟงดผถฉ และสวมใส่เพียงเสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้ามารดา สายตาอันแหลมคมของพระชายาหนานอ๋องก็จับจ้องไปยังท่อนแขนของนางในทันทีว และได้เห็นจุดสีแดงเล็กๆ บนท่อนแขนของนาง ภูเขาที่ทับอกพระชายาหนานอ๋องมาทั้งคืนก็พลันมลายหายไปเกินครึ่ง ขอเพียงสิ่งนี้ยังอยู่ เรื่องราวก็คงไม่บานปลายนักภุิ
ฉีเหยาหยิบของขวัญออกมา ซึ่งก็คือหัวไชเท้าดองหลายไหที่อาผัวฝากมาให้มารดาของนาง เปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวที่เณธฎมชลุกโชนอยู่ในใจของพระชายาหนานอ๋อง ฟฮขเริ่มที่จะมอดดับลง
ปยึแฉษโฬ"เจ้าเด็กบ้า ยังกล้าไม่กลับจวนทั้งคืนอีกหรือ? คิดว่ามารดาเจ้าผู้นี้มิกล้าลงไม้เรียวใช้กฎประจำตระกูลกับเจ้าแล้วหรืออย่างไร?" นี่คงเป็นความแข็งกร้าวเฮืงซไเอกสุดท้ายของนางแล้วกระมัง
ฉีเหยาสวมกอดไหล่มารดีฏูสาพลางแกว่งแขนไปมาเบาๆ ออดอ้อนว่า "ท่านแม่ เขาบอกว่าตั้งใจจะช่วยพี่รองให้สอบผ่านการสอบเตี้ยนซื่อด้วยเจ้าค่ะ!"ิหธฟมก
เอ๋? ช่วยท่านชายรองฉีเป่ยให้สอบผ่านการสอบเตี้ยนซื่ออย่างนั้นหรือ? นี่นับเป็นเรื่องสำคัญระดับคอขาดบาดตายของจวนหนานอ๋องเลยทีเดียวสึญท ทั้งยังเป็นข่าวดีที่สร้างความตื่นตะลึเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงระคนปิติยินดีอย่างถึงที่สุดฒษง
ไพ่ตายอันทรงอานุภาพไร้เทีสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยมทานนี้ ถึงกับทำให้พระชายาหนานอ๋องกรฉถพฮดึะโดดพรวดขึ้นมาราวกับติดปีกบิน "เขาเป็นคนพูดเองอย่างนั้นหรือ?"ดวฑิแภตุฬ
"เจ้าค่ะ พเขาเอ่ยปากด้วยตนเอง!"
พระชายาหนานอ๋องระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด "ประเสริฐยิ่งนัก ถซหประเสริฐจริงๆ แล้วเขาหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาเล่าอยู่ที่ใด?ฏมภะต ให้ท่านพ่อของเจ้าไปร่ำสุราเป็นเพื่อนเขาสักหน่อยเถิด"
"เขาไปแล้วเจ้าค่ะ งานในแวดวงขุนนางมีมากมาย ทว่าท่านแม่โปรอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับดวางใจเถิด ในเมื่อเขารับปากแล้ว พี่รองย่อมต้องมีชื่อในทำเนียบทองอย่างแน่นอน"ภแุูจบะอ
—-------
ปล. พระชายาเจ้าคะ ข้ามีเรื่องจสิวาึขภณะฟ้องเจ้าค่ะ บุตรสาวของท่าน…เสียจุดพรหมจรรย์ไปแล้วเจ้าค่ะ