บทที่ 167: ทักษะการปรุงยาขั้นสาม (2) (ตอนฟรี)

บทที่ 167: ทักษะการปรุงยาขั้นสาม (2) (ตอนฟรี)

นับตั้งแต่เขาได้รับมอบหมายให้จัดการโควต้ายาสำหรับนักปรุงยาขั้นสอง เขาก็สามารถปรุงยาคุณภาพสูงได้ตั้งแต่ครั้งแรกเลย

ยาคุณภาพสูงคืออะไร?

ยาคุณภาพสูงไม่ได้มีดีเพียงลวดลายบนเม็ดยาเท่านั้น

ในระหว่างกระบวนการสกัดสมุนไพร มันก็อาจยังมีสิ่งสกปรกซึ่งยังกำจัดไม่หมดได้ ซึ่งนั่นก็จะส่งผลให้ยังวมีสิ่งสกปรกหลงเหลืออยู่เล็กน้อย

เมื่อผู้ฝึกยุทธ์กินยาดังกล่าว ไม่เพียงแต่ความเร็วในการพัฒนาจะช้าลงเท่านั้น แต่ร่างกายของพวกเขาจะยังสะสมพิษจากยาเอาไว้อีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ยาคุณภาพสูงก็จะขจัดสิ่งสกปรกเกือบทั้งหมดนี้ออกไป ไม่เพียงแต่มันจะง่ายสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ในการดูดซับเท่านั้น แต่ความเป็นพิษของมันยังค่อนข้างน้อยอีกด้วย ดังนั้นมันจึงมีประโยชน์มากกว่ายาธรรมดาทั่วไป

และในบรรดานักปรุงยาขั้นสอง มันก็มีผู้ที่สามารถปรุงยาคุณภาพสูงได้อยู่เหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับลู่หยุน มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถส่งพวกมันจำนวนมากเช่นนี้ได้ในคราวเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น นักปรุงยาขั้นสองบางคนหลังจากสร้างยาคุณภาพสูงได้แล้ว ก็มักจะไม่ส่งยาเหล่านั้น แต่กลับกินยาโดยตรงแทน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งยาเส้นลมปราณที่สามารถปรับปรุงการฝึกยุทธ์ นักปรุงยาเกือบทั้งหมดจะบริโภคมันในห้องปรุงยาโดยตรง

หลังจากตรวจสอบขวดยาขวดสุดท้ายแล้ว ผู้ดูแลเฟิงก็สมองชาไปโดยสิ้นเชิงและการแสดงออกทางสีหน้าของเขาก็แข็งทื่อ

ผู้ดูแลเฟิงหยิบทะเบียนออกมา หาหน้าที่เกี่ยวข้องกับลู่หยุน และเริ่มจดบันทึก

“เดือนนี้ นักปรุงยาลู่ได้รับสมุนไพรไปห้าสิบชุด และน่าจะส่งยาได้ยี่สิบขวด แต่จริงๆ แล้ว เขากลับส่งมาสี่สิบสามขวด ในบรรดายาเหล่านั้น ยังมีเจ็ดขวดเป็นยาคุณภาพสูง ดังนั้นเขาจึงควรจะได้รับคะแนนสี่ร้อยสี่สิบสี่แต้มในเดือนนี้”

เมื่อเห็นทั้งหมดนี้แล้ว ลู่หยุนก็หรี่ตาลง

“ผู้ดูแลเฟิง ท่านช่วยอธิบายได้ไหมว่าคะแนนเหล่านี้มีข้อดีอะไรบ้าง”

หลังจากบันทึกข้อมูลแล้ว ผู้ดูแลเฟิงก็ปิดสมุดบันทึก เขายิ้มเล็กน้อยและอธิบายว่า “กลุ่มพันธมิตรนักปรุงยาไม่ได้คาดหวังให้นักปรุงยาทำงานโดยเปล่าประโยชน์ ไม่งั้นมันก็คงจะไม่มีใครอยากมาเข้าร่วมกับเรา นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมระบบคะแนนจึงถูกสร้างขึ้น”

“ด้วยคะแนนเหล่านี้ นักปรุงยาจะสามารถแลกเปลี่ยนคะแนนเหล่านั้นภายในกลุ่มพันธมิตรนักปรุงยาสำหรับสูตรยาและสมุนไพรวิญญาณได้”

“เกี่ยวกับยาฟื้นฟูปราณที่ท่านนักปรุงยาลู่เพิ่งส่งมา หนึ่งขวดมีค่าเท่ากับสิบคะแนน ส่วนอันที่มีคุณภาพสูงมีมูลค่าสิบสองคะแนน”

“ถ้าท่านทำยาขั้นสาม ท่านจะได้รับคะแนนมากขึ้น”

ลู่หยุนขมวดคิ้วและพูดต่อ “ยาขั้นสองที่แตกต่างกันมีระดับความยากในการสร้างต่างกัน ดังนั้นคะแนนที่ได้รับจะเหมือนหรือแตกต่างกันหรือไม่?”

“แน่นอนว่าพวกมันย่อมแตกต่างกัน แต่ความแตกต่างนั้นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ”

“ข้าเข้าใจแล้ว” ลู่หยุนพยักหน้าเล็กน้อยและถามอีกครั้ง  “แล้วคะแนนที่ข้ามีตอนนี้พอจะใช้แลกเป็นอะไรได้บ้าง?”

เมื่อถูกถาม มือขวาของผู้ดูแลเฟิงก็ขยับเล็กน้อย จากนั้นก็มีหนังสือเล่มเล็กปรากฏขึ้นในมือของเขา มันมีข้อความเขียนว่า 'คู่มือการใช้งานคะแนน'

“นักปรุงยาลู่เชิญดู”

ลู่หยุนหยิบหนังสือเล่มเล็กออกมาและเริ่มอ่านมันดู

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่หยุนก็ปิดมันและยิ้ม “ผู้ดูแลเฟิง ข้าจะแลกวัสดุปรุงยาเส้นลมปราณสองชุดก่อน นอกจากนี้ ข้าขอคู่มือนี้ไป่ก่อนนะ มันจะเป็นอะไรไหม?”

ความตั้งใจเดิมของเขาคือเพื่อดูว่าเขาจะสามารถแลกสูตรยาขั้นสามได้หรือไม่

อย่างไรก็ตาม แม้แต่สูตรยาขั้นสามที่ถูกที่สุดก็ยังต้องใช้คะแนนนับหมื่นในการแลกเปลี่ยน

สูตรยาสำหรับยารากฐานลึกล้ำนั้นต้องการมากกว่านั้น หนึ่งหมื่นสองพันคะแนน!

ลู่หยุนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ และถอยกลับไปหนึ่งก้าวและตัดสินใจแลกเป็นวัสดุปรุงยาเส้นลมปราณสองชุดก่อน

“ฮ่าฮ่าฮ่า แน่นอน ไม่มีปัญหา”

ผู้ดูแลเฟิงหันหลังกลับเพื่อเข้าไปในห้องด้านหลังเคาน์เตอร์โดยทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ออกมาโดยถือวัสดุปรุงยาเส้นลมปราณสองชุด

“นักปรุงยาลู่ โปรดให้ตราสัญลักษณ์ของท่านแก่ข้าสักครู่ด้วย”

ลู่หยุนมอบตราให้กับผู้ดูแลเฟิงด้วยรอยยิ้ม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ผู้ดูแลเฟิงคืนตราสัญลักษณ์ให้ลู่หยุน

“นักปรุงยาลู่ จากนี้ไป ตรานี้ไม่เพียงแต่จะแสดงถึงตัวตนของท่านในฐานะนักปรุงยาขั้นสองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอำนาจของท่านในการทำธุรกรรมที่กลุ่มพันธมิตรนักปรุงยาด้วย”

“แต่เดิม ตราของท่านมีคะแนน 444 แต้ม แต่ตอนนี้ เนื่องจากท่านเพิ่งแลกวัสดุปรุงยาไป มันจึงลบไป 400 แต้ม ดังนั้นท่านจึงเหลือคะแนนเพียง 44 แต้มเท่านั้น”

ลู่หยุนรับมันกลับคืนแล้วตรวจสอบเล็กน้อย

“ขอบคุณผู้ดูแลเฟิง ข้าขอตัวลาแล้ว”

ทันทีที่เขากลับไปที่ห้องปรุงยา เขาก็ใช้สมุนไพรที่เขาเพิ่งได้รับมาโดยทันที

บนถนนวิหคเพลิง หากไม่รวมร้านเหล้าและโรงเตี๊ยมไม่กี่แห่ง ร้านค้าส่วนใหญ่ก็ได้ปิดตัวลงแล้ว มันทำให้ที่นี่ดูรกร้างเล็กน้อย

ศาลาเมฆาเหินยังคงสว่างไสว มันไม่มีลูกค้าอยู่ในร้าน และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จ้องมองจากด้านหลังเคาน์เตอร์อย่างว่างเปล่า

เมื่อเห็นลู่หยุน บุคคลนั้นก็ทักทายเขาโดยทันที

“พี่ลู่ ในที่สุดท่านก็กลับมา!”

รอยยิ้มเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลู่หยุน “มันดึกแล้ว ทำไมเจ้ายังไม่ปิดร้านอีก?”

เมื่อถามคำถามเสร็จ สีหน้าลำบากใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอีกฝ่าย ซึ่งจากนั้นก็พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “พี่ลู่ ข้าขอโทษ จนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่สามารถขายยาได้แม้แต่เม็ดเดียวเลย จ้ามันไร้ความสามารถ”

ลู่หยุนกวาดสายตามองไปที่อีกฝ่าย จากนั้นเขาก็พบขวดหยกสองสามขวดที่ยังคงวางอยู่ที่เดิม

“ไม่เป็นไร เป็นเรื่องปกติที่ลูกค้าจะยังไม่ต้องการซื้อยาใดๆ ในเมื่อเรามียาเพียงไม่กี่เม็ดเท่านั้น งั้นก็รอจนกว่าเราจะเติมยาเต็มชั้นวาง แล้วจากนั้นลูกค้าก็จะมาเอง!”

ลู่หยุนตบไหล่ของอีกฝ่ายแล้วหัวเราะ “เจ้ากลับไปพักผ่อนได้แล้ว”

เมื่อเห็นว่าลู่หยุนไม่ได้ตำหนิเขาเลย จิตใจของอีกฝ่ายก็เต็มไปด้วยความขอบคุณและการประณามตนเอง เขาสาบานกับตัวเองอย่างเงียบๆ ว่าเขาจะต้องไม่มองอีกฝ่ายในแง่ร้ายอีกต่อไป

หลังจากที่ลู่หยุนกลับไปที่ห้องของเขา เขาก็หัวเราะเบาๆ และลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ศาลาเมฆาเหินนี้เป็นเพียงฉากหน้าสำหรับเขา และเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก ไม่ว่าธุรกิจที่นี่จะดำเนินไปได้สวยหรือไม่ เขาก็ไม่ได้สนใจมันเลย...