บทที่ 170 - วันนี้ผมรับบทเป็นคนค้นหาสุสาน พวกคุณเชื่อไหม?
บทที่ 170 - วันนี้ผมรับบทเป็นคนค้นหาสุสาน พวกคุณเชื่อไหม?
วันรุ่งขึ้น
เช้าตรู่ ซูเฉินก็ถูกเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือที่ดังรัวๆ ปลุกให้ตื่นขึ้นมา
ซูเฉินมองดูชื่อคนโทรเข้า ก็พบว่าเป็นโปรดิวเซอร์เหยานั่นเอง!
เขาเหลือบมองเวลา ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า ถึงแม้ว่าวันนี้จะต้องไปที่ภูเขาหมิงไถชาน ต้องรวมตัวกันเช้าหน่อย แต่นี่มันยังไม่ถึงเวลานัดเลยนะ?!
ซูเฉินมีสีหน้างุนงง
หรือว่า ... จะเป็นเรื่องรายการวาไรตี้?
ซูเฉินกดรับสายโปรดิวเซอร์เหยาด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ
"มีอะไรหรือเปล่าครับโปรดิวเซอร์เหยา?" ซูเฉินถามขึ้น
โปรดิวเซอร์เหยากระอมกระไอสองเสียงด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ก่อนจะทักทาย "เป็นไงซูเฉิน ตื่นหรือยังล่ะ?"
"ฉันโทรมาแบบนี้ ไม่ได้รบกวนเวลานอนของนายใช่ไหม?"
ซูเฉินได้ยินคำถามของโปรดิวเซอร์เหยาก็เกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง
เช้าขนาดนี้ จะไม่รบกวนได้ยังไงเล่า?
เมื่อวานเขาวิ่งวุ่นเดินทางไปตั้งไกล เดิมทีก็เหนื่อยมากอยู่แล้ว ...
ทว่าถึงจะเป็นแบบนั้น ซูเฉินก็ยังฝืนยิ้มประจบพลางเอ่ย "จะรบกวนได้ยังไงล่ะครับ ผมตื่นตั้งนานแล้ว โปรดิวเซอร์เหยามีอะไรจะสั่งหรือเปล่าครับ?!"
โปรดิวเซอร์เหยาส่งเสียงอืม ทำท่าอึกอักเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้า "ตื่นแล้วก็ดี งั้น ... "
"คือว่า ถ้านายมีเวลาล่ะก็ แวะมาสะเดาะกุญแจให้ฉันหน่อยได้ไหม?"
ซูเฉินได้ยินคำพูดของโปรดิวเซอร์เหยาก็ถึงกับอึ้งแดกไปเลย!
ที่แท้โปรดิวเซอร์เหยาโทรหาเขาแต่เช้า ก็เพื่ออยากจะให้เขาไปสะเดาะกุญแจเนี่ยนะ?
"ได้เลยครับ" ซูเฉินรีบตอบตกลงทันที "งั้นโปรดิวเซอร์เหยาส่งพิกัดมาให้ผมเลยครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"
พูดจบ ซูเฉินก็วางสายแล้วรีบแต่งตัว
หลังจากล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ เสร็จ ซูเฉินก็เปิดห้องไลฟ์สด
เมื่อบรรดาเพื่อนน้ำเห็นซูเฉินทำหน้าตาลุกลี้ลุกลน ก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที
[สตรีมเมอร์นี่จะรีบไปไหนเนี่ย รีบร้อนขนาดนี้? คราบยาสีฟันบนหน้ายังเช็ดไม่เกลี้ยงเลยนะ!]
[ฉันก็สงสัยเหมือนกัน สตรีมเมอร์รีบสปอยล์หน่อยสิ วันนี้อยากจะหาทำอะไรอีกล่ะ?]
[ไม่ต้องถามเลย สตรีมเมอร์คงตั้งใจจะไปทำรายการวาไรตี้เจ๊งแหงๆ (อีโมจิหัวหมา)]
ซูเฉินปั่นจักรยานไปพลางอธิบายจุดประสงค์ของการเดินทางในครั้งนี้ให้เพื่อนน้ำฟังอย่างชัดเจน
"เมื่อเช้านี้ ผมยังนอนหลับอยู่เลย ก็โดนโทรศัพท์โทรมาปลุกซะแล้ว"
"พอดูชื่อคนโทรเข้า ก็เห็นว่าเป็นโปรดิวเซอร์เหยาโทรมา ตอนนั้นผมก็ลนลานเลยสิ ผมนึกว่ารายการวาไรตี้เกิดปัญหาอะไรขึ้นซะอีก"
"ผลสุดท้ายคุยไปคุยมา ดันจะให้ผมไปสะเดาะกุญแจให้ซะงั้น ผมล่ะยอมใจเลยจริงๆ!"
ซูเฉินบ่นกระปอดกระแปดไปตลอดทาง ไม่นานก็เดินทางมาถึงจุดหมาย
เมื่อบรรดาเพื่อนน้ำเห็นโปรดิวเซอร์เหยายืนอยู่หน้าประตู บวกกับคำพูดของซูเฉินเมื่อครู่ ต่างก็พากันหัวเราะก๊ากและเริ่มแซวกันอย่างสนุกสนาน
[ฮ่าฮ่าฮ่า ขำตายเลย โปรดิวเซอร์เหยาเมื่อวานเพิ่งจะโดนลากเข้าไปเพราะเรื่องสะเดาะกุญแจ วันนี้ก็มาตามสตรีมเมอร์ไปสะเดาะกุญแจซะแล้ว!]
[ต้องยอมรับเลยว่าสตรีมเมอร์นี่มันของแรร์ชัดๆ ทำเป็นทุกอย่างเลย]
[คอมเมนต์บนพูดไม่ถูก สตรีมเมอร์เรียกว่าของแรร์สุดเหม็นต่างหาก เป็นพวกที่โปรดิวเซอร์เหยาทั้งรักทั้งเกลียดแล้วก็ปวดหัวสุดๆ ... ]
[ฮ่าฮ่าฮ่า ความจริงแล้วถ้าสตรีมเมอร์ไม่เสี่ยงคุกขนาดนี้ ฉันว่าเขาจะเป็นศิลปินที่ดีมากๆ คนหนึ่งเลยนะ]
...
ไม่นานนัก ภายใต้การจับตามองของโปรดิวเซอร์เหยาและเพื่อนน้ำในห้องไลฟ์สด ซูเฉินก็ไขกุญแจออกได้อย่างง่ายดาย
เมื่อโปรดิวเซอร์เหยาเห็นกุญแจเปิดออก เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ต้องยอมรับเลยว่าซูเฉินมีทักษะของแท้ โปรดิวเซอร์เหยาเองก็ยังอดนับถือไม่ได้
ซูเฉินไม่ได้คิดเงินโปรดิวเซอร์เหยา แต่เขาออกเดินทางไปที่ภูเขาหมิงไถชานพร้อมกับโปรดิวเซอร์เหยาเพื่อทำการถ่ายทำรายการในวันนี้
บนรถ ซูเฉินหันกล้องไปทางโปรดิวเซอร์เหยา ตั้งใจจะให้โปรดิวเซอร์เหยารับการสัมภาษณ์จากบรรดาเพื่อนน้ำสักหน่อย
สำหรับกิจกรรมนี้ โปรดิวเซอร์เหยาก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ในห้องไลฟ์สดของซูเฉินมีคนตั้งหลายแสนคน การทำแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการโปรโมตรายการวาไรตี้ไปในตัวด้วย
[ผู้กำกับ ผู้กำกับ คุณสะกดรอยตามสตรีมเมอร์มาตั้งหลายวัน รู้สึกยังไงบ้างครับ?]
[ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันอยากรู้จังว่าโปรดิวเซอร์เหยาโดนสตรีมเมอร์พาไปจิบชาแล้วรู้สึกยังไงบ้าง สงสัยนี่คงเป็นครั้งแรกที่โปรดิวเซอร์เหยาได้ชิมน้ำชาในโรงพักล่ะสิ]
[โปรดิวเซอร์เหยา เมื่อวานสตรีมเมอร์สะเดาะกุญแจพาทีมงานรายการเข้าไปทั้งทีม คุณมีความรู้สึกยังไงบ้างครับ?]
[ผู้กำกับ คุณไม่มีอะไรอยากจะบอกสตรีมเมอร์หน่อยเหรอ? สตรีมเมอร์เสี่ยงคุกขนาดนี้ ไม่ทำให้เบาใจเลยสักนิด!]
[ขอแนะนำอย่างจริงจังให้ผู้กำกับอยู่ห่างจากสตรีมเมอร์หน่อย ฉันกลัวโปรดิวเซอร์เหยาจะโดนสตรีมเมอร์พาไปจิบชาอีกรอบ (อีโมจิหัวหมา)]
...
โปรดิวเซอร์เหยามองดูคอมเมนต์ที่บรรดาเพื่อนน้ำส่งมา สีหน้าก็เริ่มมืดทะมึนลงเรื่อยๆ
แม่ร่วง คำถามพวกนี้มันเสี่ยงคุกจริงๆ แฮะ!
ตอนนี้เขาเริ่มเสียใจที่จัดกิจกรรมนี้ซะแล้วสิ!
โปรดิวเซอร์เหยากระอมกระไอเบาๆ ครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาทีก็อดไม่ได้ที่จะตอบ "เมื่อกี้ผมเห็นมีเพื่อนน้ำถามว่าผมรู้สึกยังไงที่ได้เข้าไปจิบชาครั้งแรก จะพูดกยังไงดีล่ะ ครั้งแรกที่ได้เข้าไปในสถานีตำรวจ สิ่งที่ทำให้ผมประทับใจที่สุด ก็คือสตรีมเมอร์ของพวกคุณนั่นแหละครับ"
"เขาคุ้นเคยกับสถานีตำรวจเขตตะวันออกเป็นอย่างดีจริงๆ ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเองเลย"
"ตอนนั้นน้ำชาของผม เขาก็ยังเป็นคนรินให้ด้วยนะ ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่ของสถานีตำรวจซะอีก!"
"นอกจากนี้ ยังมีคนแนะนำให้ผมอยู่ห่างจากซูเฉิน บอกว่ากลัวผมจะถูกลากไปจิบชาอีก ผมบอกได้คำเดียวเลยว่านั่นมันคิดตื้นเกินไป บัฟจิบชาของซูเฉินน่ะ มันไม่ใช่เรื่องระยะทางที่จะแก้ปัญหาได้หรอก ไม่อย่างนั้นเมื่อวานเขาคงไม่พาเข้าไปทั้งทีมงานรายการหรอก!"
โปรดิวเซอร์เหยาตอบคำถามง่ายๆ ไปสองข้อ
ต้องยอมรับเลยว่าเขาค่อนข้างร้ายกาจทีเดียว พูดแค่สองประโยคสั้นๆ ก็เปลี่ยนจังหวะและเบี่ยงเบนประเด็นขัดแย้งไปได้แล้ว
หลังจากได้ยินคำตอบของโปรดิวเซอร์เหยา บรรดาเพื่อนน้ำก็เปลี่ยนเป้าหมายหันไปแซวซูเฉินอย่างพร้อมเพรียงกัน
เล่นเอาซูเฉินถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว ...
ไม่นานนัก ซูเฉินและโปรดิวเซอร์เหยากก็เดินทางมาถึงที่หมาย
รายการเริ่มขึ้น
โปรดิวเซอร์เหยาเรียกให้ทุกคนมารวมตัวกัน และชี้แจงเนื้อหางานพิเศษของวันนี้ให้ทุกคนฟังอย่างชัดเจน
วันนี้ โปรดิวเซอร์เหยากำหนดงานพิเศษให้ทุกคนขึ้นเขาไปขุดสมุนไพร โดยทีมงานรายการจะเตรียมเครื่องมือไว้ให้ กำหนดเวลาหนึ่งวัน
ต้องยอมรับเลยว่างานพิเศษนี้ค่อนข้างมีความเป็นวาไรตี้ไม่เลวเลย เพราะต้องมีศิลปินบางคนที่ไม่รู้จักสมุนไพรและทำเรื่องเปิ่นๆ ออกมาแน่
เดิมทีซูเฉินก็อยากจะขึ้นเขาไปพร้อมกับทุกคน ทว่าเพิ่งจะรับเครื่องมือเสร็จ ทุกคนก็พากันหลบหน้าเดินหนีไปไกลลิบซะแล้ว
รวมถึงไป๋ลู่ที่ก่อนหน้านี้ยังคลุกคลีอยู่กับซูเฉินและทำตัวเป็นลูกศิษย์ของซูเฉินด้วย
ครั้งนี้ทุกคนรวมพลังกันเป็นหนึ่งเดียว อยู่ให้ห่างจากซูเฉินมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงครู่เดียวก็หายวับไปกันหมดแล้ว
ซูเฉินมองดูแผ่นหลังของทุกคนที่เดินจากไป ก็รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ตากล้องเดินมาหยุดอยู่ข้างซูเฉิน แล้วตบไหล่เขาเบาๆ
"น้องชาย นี่แหละโชคชะตา ... "
เมื่อบรรดาเพื่อนน้ำเห็นซูเฉินถูกโดดเดี่ยว กลับรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ พากันแซวซูเฉินไม่หยุด
[ฮ่าฮ่าฮ่า ตรงนี้มีตัวซวยอยู่สองคน เป็นใครฉันไม่พูดหรอก แค่ขำๆ น่ะ!]
[สตรีมเมอร์นี่มันเสี่ยงคุกจริงๆ เมื่อวานล่อพาทีมงานรายการเข้าไปทั้งทีมเลย ถ้าฉันเป็นพวกไป๋ลู่ ฉันก็จะแบนสตรีมเมอร์เหมือนกันแหละ!]
[โปรดิวเซอร์เหยาก็บอกแล้ว บัฟจิบชาของสตรีมเมอร์ไม่ใช่เรื่องระยะทางที่จะต้านทานได้ สตรีมเมอร์พยายามเข้านะ ลากพวกนั้นเข้าไปอีกรอบเลย!]
[จะว่าไป วันนี้สตรีมเมอร์จะทำงานพิเศษอะไร ช่วยสปอยล์หน่อยได้ไหม?]
[ฉันก็อยากรู้ พวกเราเน้นความขบถอยู่แล้ว ไม่ต้องไปฟังทีมงานรายการหรอก!]
...
ซูเฉินมองดูคอมเมนต์ที่เลื่อนไหลไปมา ไม่นานก็สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้
ซูเฉินเดินไปพลางสุ่มทักษะไปพลาง!
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี คุณสุ่มได้รับทักษะ 'ความเชี่ยวชาญด้านสุสานระดับสูงสุด'!"
ซูเฉิน: ???
ซูเฉินมองดูทักษะนี้ด้วยสีหน้าอึ้งแดก!
นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ทำไมวันนี้ระบบถึงได้เสี่ยงคุกขนาดนี้?!
ฟังชื่อทักษะนี้แล้ว สงสัยต้องได้เข้าไปจิบชายาวๆ แน่ ...
ซูเฉินครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที กระอมกระไอเบาๆ สองเสียง แล้วพึมพำกับคอมเมนต์ "นี่พวกคุณ วันนี้ผมรับบทเป็นคนค้นหาสุสาน พวกคุณเชื่อไหม?!"
[จบแล้ว]