บทที่ 45 ฉันไปจับสัตว์ทะเล น่าจะปลอดภัยดีมั้ง
บทที่ 45 ฉันไปจับสัตว์ทะเล น่าจะปลอดภัยดีมั้ง
ห้องเช่าของซูเฉิน
เมื่อกี้ตอนที่ซูเฉินสุ่มทักษะ เขาใจตุ๊มๆ ต่อมๆ มาตลอด กลัวว่าจะสุ่มได้ทักษะจำพวกจับดาบแกว่งปืนอะไรเทือกนั้นอีก
พอเห็นว่าสุ่มได้ทักษะ [นักจับสัตว์ทะเลมืออาชีพ] ก้อนหินที่ทับอยู่บนอกก็ถูกยกออกไปเสียที
มองดูทักษะ [นักจับสัตว์ทะเลมืออาชีพ] ซูเฉินก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
"ฟู่..." ซูเฉินพึมพำ "ทักษะนี้ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย"
"ฉันไปจับสัตว์ทะเล น่าจะปลอดภัยดีมั้ง..." ซูเฉินพูด
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ซูเฉินก็ยังประมาทไม่ได้อยู่ดี เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาก็เพิ่งจะเข้าไปจิบชาเพราะตกปลามาหมาดๆ
ซูเฉินเปิดไลฟ์สด แฟนคลับก็แห่กันเข้ามารัวๆ
[สตรีมเมอร์ๆ ตอนนี้บอกพวกเราได้หรือยังว่าจะไลฟ์อะไร]
[ทุกครั้งที่กดเข้าไลฟ์สตรีมเมอร์ เหมือนได้เปิดกล่องสุ่มเลย]
[ฉันเดาว่าสตรีมเมอร์จะไปตกปลา]
[ไม่ว่าสตรีมเมอร์จะไลฟ์อะไร ก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน จะได้ไม่ต้องเข้าไปจิบชาอีก]
[ฮ่าๆ ยังต้องระวังอะไรอีก สตรีมเมอร์มีบัฟจิบชาติดตัวอยู่แล้ว ไม่ว่าจะไลฟ์อะไรก็ต้องเข้าไปอยู่ดี]
...
มองดูแฟนคลับที่กำลังตั้งตารอ ซูเฉินก็เอ่ยขึ้น "วันนี้ผมจะไลฟ์จับสัตว์ทะเล"
[จับสัตว์ทะเลเนี่ยนะ]
แฟนคลับในห้องไลฟ์ดูประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
[ฟังดูน่าสนใจดีนะ สตรีมเมอร์จับสัตว์ทะเลเป็นด้วยเหรอเนี่ย]
[ฉันยังไม่เคยเห็นทะเลเลย อิจฉาสตรีมเมอร์จัง แสงแดด หาดทราย ภาพลอยมาในหัวเลย]
[สองวันนี้ฉันปัดเจอคลิปจับสัตว์ทะเลบ่อยมาก น่าสนุกดีเหมือนกันนะ]
[ชายทะเลเมืองเจียงเฉิงอยู่ห่างจากสถานีตำรวจตั้งไกล สตรีมเมอร์กำลังทดสอบความเร็วในการออกปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจอยู่หรือเปล่า (อีโมจิหัวหมา)]
...
ซูเฉินมองดูคอมเมนต์เหล่านี้ ลุกขึ้นเดินลงไปข้างล่าง กะว่าจะไปหาซื้ออุปกรณ์ดีๆ สักชุดก่อน
ไม่นานซูเฉินก็ซื้อของที่ต้องการจากตลาดการค้าได้ครบ
การจัดเตรียมอุปกรณ์พวกนี้ผลาญเงินซูเฉินไปตั้งสองร้อยกว่าหยวน แอบปวดใจอยู่เหมือนกัน
ซูเฉินขี่รถมอเตอร์ไซค์หย่าตี๋ของตัวเองมุ่งหน้าไปทางชายทะเล
"วันนี้หาเงินได้ครบห้าร้อยหยวนเมื่อไหร่เลิกเลย" ซูเฉินประกาศลั่น
[ห้าร้อย ฉันติดตามพวกสตรีมเมอร์จับสัตว์ทะเลมืออาชีพ วันนึงพวกเขายังหาได้แค่ไม่กี่ร้อยหยวนเองมั้ง]
[สตรีมเมอร์คงไม่ได้คิดว่าการจับสัตว์ทะเลมันง่ายหรอกนะ ฉันเดาว่าสตรีมเมอร์รู้จักอาหารทะเลไม่ครบทุกชนิดด้วยซ้ำ พนันกันไหม ฉันเดาว่าวันนี้สตรีมเมอร์หาเงินได้ไม่ถึงร้อยหยวนด้วยซ้ำ (อีโมจิหัวหมา)]
[ฮ่าๆ สตรีมเมอร์เอาทุนค่าอุปกรณ์ชุดนี้คืนให้ได้ก่อนเถอะ ค่อยมาคุยว่าจะหาได้เท่าไหร่]
[ดารามาจับสัตว์ทะเล เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย รายการวาไรตี้ยังไม่เคยถ่ายอะไรแบบนี้เลยมั้ง]
[สตรีมเมอร์ยังนับว่าเป็นดาราอีกเหรอ (อีโมจิหัวหมา)]
[ทำไมสตรีมเมอร์จะไม่ใช่ดาราล่ะ สตรีมเมอร์เป็นดาราตัวจริงเสียงจริงที่เซ็นสัญญากับเจียสิงเลยนะ เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งจะได้รับคำชมมาเองไม่ใช่เหรอ (อีโมจิหัวหมา)]
...
โทรศัพท์ของซูเฉินวางอยู่บนขาตั้ง
เขาปรายตามองคอมเมนต์ แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าที่ทุกคนบอกว่าเขาเป็นดาราตัวจริงเสียงจริงนั้นเป็นการพูดประชด
แต่ซูเฉินก็เป็นศิลปินของเจียสิงแบบตัวจริงเสียงจริงนั่นแหละ
นี่คือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ เพียงแต่สิ่งที่เขาทำมันไม่ค่อยจะเกี่ยวกับดาราสักเท่าไหร่ก็เท่านั้นเอง
แถมเขายังพบว่ามีคนมากมายกำลังกังขาในความสามารถระดับมืออาชีพด้านการจับสัตว์ทะเลของเขาอีกด้วย
"ให้ตายเถอะ พวกนายไม่เชื่อใจผมขนาดนี้เลยเหรอ" ซูเฉินพูด "ผมเนี่ยมืออาชีพเรื่องการจับสัตว์ทะเลเลยนะบอกให้"
[สตรีมเมอร์เริ่มคุยโม้อีกแล้ว (อีโมจิหัวหมา)]
[+1 ถ้าบอกว่าสตรีมเมอร์เป็นมืออาชีพเรื่องการจิบชาอันนี้ฉันเชื่อ แต่ถ้าเป็นมืออาชีพเรื่องจับสัตว์ทะเล...ข้ามไปเถอะ]
[สตรีมเมอร์โตมาแถวชายทะเลเหรอ ฉันจำได้ว่าไม่ใช่นะ]
[การจับสัตว์ทะเลมันต้องมีเทคนิค สงสัยสตรีมเมอร์คงดูคลิปจับสัตว์ทะเลมาสองสามคลิปแล้วก็คิดว่าตัวเองทำเป็นล่ะมั้ง]
[ถึงฉันจะสงสัยในความสามารถของสตรีมเมอร์ก็เถอะ แต่ต้องยอมรับเลยนะว่าอุปกรณ์ที่สตรีมเมอร์จัดมาดูเป็นมืออาชีพมาก]
[สงสัยเถ้าแก่ร้านขายอุปกรณ์คงแนะนำมาล่ะมั้ง ถ้าฉันเป็นคนขาย ฉันก็ต้องแนะนำให้ลูกค้าซื้อของอยู่แล้ว]
...
ซูเฉินมองดูคอมเมนต์พวกนี้แล้วก็หัวเราะ "ผมเคยคุยโม้ต่อหน้าพวกนายตั้งแต่เมื่อไหร่ ครั้งไหนที่พูดแล้วทำไม่ได้บ้าง"
"รอเป๊ปนะ รอดูผมตบหน้าพวกนายได้เลย"
[ทำไมสตรีมเมอร์เริ่มตั้งธงอีกแล้วล่ะ จำได้ไหมว่าครั้งที่แล้วตอนสตรีมเมอร์บอกว่าจะตบหน้าพวกเรา สตรีมเมอร์พูดว่ายังไง]
[ฉันขอเตือนให้สตรีมเมอร์ดูแลตัวเองดีๆ ระวังเดี๋ยวจะโดนพวกเราตบหน้ากลับไม่รู้ตัว (อีโมจิหัวหมา)]
[การจับสัตว์ทะเลดูเหมือนจะง่าย แต่จริงๆ แล้วมันเป็นงานใช้เทคนิค ฉันโตมาแถวชายทะเล ล้างมือรอตบหน้าสตรีมเมอร์เรียบร้อยแล้ว]
...
ซูเฉินเผชิญกับข้อกังขาเหล่านี้ ก็เอ่ยอย่างจนใจ "ดูเหมือนว่าเดี๋ยวคงต้องใช้ฝีมือพิสูจน์ตัวเองซะแล้ว"
ยิ่งขี่เข้าใกล้ชายทะเลมากเท่าไหร่ ซูเฉินก็ยิ่งรู้สึกเย็นสบายมากขึ้นเท่านั้น
ลมพัดแรงขึ้น อากาศก็ชื้นขึ้นเรื่อยๆ สัมผัสได้ถึงความเหนอะหนะอย่างชัดเจน
...
เจียสิงฉวนเหมย
เร่อปากำลังนอนเล่นโทรศัพท์อย่างสบายใจอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของตัวเอง
สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เร่อปายังคงรู้สึกหวาดผวาไม่หาย
บัฟการจิบชาของซูเฉินมันรุนแรงเกินไปจริงๆ อุตส่าห์เข้าบริษัทมาทั้งที ไม่ได้รับงานเสริมแท้ๆ ยังพาเธอเข้าไปนั่งจิบชาตั้งหลายแก้ว
จู่ๆ เร่อปาก็สงสัยขึ้นมาว่าวันนี้ซูเฉินจะไลฟ์อะไร
เธอเปิดแอปโต่วอิน หน้าจอก็เด้งไปที่ห้องไลฟ์ของซูเฉินพอดี
ตอนนี้ซูเฉินยังอยู่ระหว่างทางไปชายทะเล
"นี่เขากำลังจะไปทำอะไรน่ะ" เร่อปาพึมพำ
เธอเหลือบมองชื่อห้องไลฟ์สด เห็นเขียนไว้ว่า: #วันนี้เป็นวันที่สนุกสนานกับการจับสัตว์ทะเล...
"นี่เขากำลังจะไปจับสัตว์ทะเลงั้นเหรอ"
จู่ๆ เร่อปาก็รู้สึกอิจฉาซูเฉินขึ้นมาตงิดๆ
เธอไม่ได้ไปเที่ยวทะเลมานานมากแล้ว ในช่วงฤดูร้อนที่อากาศร้อนระอุแบบนี้ จะมีที่ไหนคลายร้อนได้ดีไปกว่าทะเลอีกล่ะ
เร่อปาเริ่มจินตนาการภาพตัวเองสวมชุดบิกินีเดินเล่นอยู่บนชายหาด...
ลมทะเลพัดเอื่อยๆ หาดทรายนุ่มละเอียด แสงแดดสีทองสาดส่องลงบนเรือนร่างของเธอ
เร่อปาหุ่นดีมาก ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน เอวคอดเรียวขายาว เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
หุ่นแบบเธอถ้าได้ใส่ชุดว่ายน้ำบิกินีล่ะก็ มันต้องเข้ากันสุดๆ ไปเลย
เร่อปาก้มลงมองหน้าอกของตัวเอง แล้วก็นึกไปถึงบอสหยาง
บอสหยางสวยก็จริง แต่ถ้าเทียบกับเธอแล้วก็ดูแบนไปถนัดตา
พี่มี่น่ะไม่เหมาะจะใส่หรอก อะแฮ่ม...
จะบอกว่าไม่เหมาะก็คงไม่ได้ แค่ใส่แล้วดูไม่เซ็กซี่ ไม่ได้อารมณ์เท่าเธอใส่ก็เท่านั้นเอง
ใช่ๆๆ ต้องแบบนี้สิถึงจะถูก
"ฉันก็อยากไปชายหาดเหมือนกันนะ..." เร่อปาถอนหายใจยาว ทำปากยื่นปากยาว
"ซูเฉินคนนี้ วันๆ เอาแต่ทำให้ฉันอิจฉาใช่ไหมเนี่ย"
เร่อปาพูดไปก็คว้าหมอนอิงที่อยู่ข้างๆ มาจินตนาการว่าเป็นซูเฉิน แล้วก็ประเคนหมัดใส่ไปหลายที
"เฮ้อ..."
เร่อปาพลิกตัว โยนหมอนอิงทิ้งไปข้างๆ แล้วก็นอนดูไลฟ์ของซูเฉินต่อ
"อยู่ในบริษัทน่าเบื่อจะตายอยู่แล้ว"
เร่อปาบ่นอุบ น่องเรียวเนียนหนีบหมอนอิงที่เพิ่งถูกเธอทุบตีเมื่อกี้ แกว่งไปแกว่งมาอย่างสบายใจ
อาจจะเป็นเพราะน่องของเธอเนียนลื่นเกินไป แกว่งไปได้ไม่กี่ที หมอนอิงก็หล่นตุบลงพื้น
เร่อปาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเอื้อมมือไปเก็บ เธอคว้าจานผลไม้บนโต๊ะมากินแทน
เธอไม่สนหรอกว่าจะอ้วนขึ้นหรือเปล่า อ้วนได้ก็ลดได้ไง เขาเรียกว่าหักลบกลบหนี้กันไป
อีกอย่างเมื่อวานเพิ่งจะอาหารเป็นพิษมา เธอต้องกินเยอะๆ เพื่อบำรุงร่างกายสิถึงจะถูก
...
ตอนนี้ซูเฉินมาถึงชายทะเลแล้ว
เกลียวคลื่นม้วนตัวสาดกระเซ็น ลมทะเลที่มีกลิ่นคาวเกลือพัดผ่านกางเกงขาสั้นเนื้อผ้าอะไรก็ไม่รู้ของซูเฉินจนปลิวไสว
ซูเฉินสวมรองเท้าแตะ เหยียบย่ำลงบนหาดทรายที่นุ่มฟู เริ่มต้นทริปจับสัตว์ทะเลของวันนี้
คนริมทะเลมีไม่น้อยเลย มีทั้งพวกที่มาจับสัตว์ทะเล แล้วก็พวกที่มาพักผ่อนหย่อนใจ
แน่นอนว่ามีสาวสวยไม่น้อยเหมือนกัน
แต่ซูเฉินไม่มีเวลาไปเหล่สาวๆ พวกนั้นหรอก เขายังรอที่จะตบหน้าแฟนคลับในช่องแชตอยู่นี่นา
"ทะเล หาดทราย กุ้งมังกร ฉันมาแล้ว..."