บทที่ 16 - ทักษะการขับรถขั้นเทพตบเกรียนคนขับรถมือเก๋า!
บทที่ 16 - ทักษะการขับรถขั้นเทพตบเกรียนคนขับรถมือเก๋า!
เมื่อเห็นว่าคนร้ายยังพยายามขัดขืน ตำรวจจึงเพิ่มแรงกดที่มือให้แน่นขึ้นไปอีก
ทำเอาคนร้ายร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด!
"ทำไมวะ?! แกถึงตามฉันทันได้!"
"ทำไมกัน? ฉันไม่ยอมรับหรอกนะ!"
"อยู่นิ่งๆ สิ"
ตำรวจจัดการสวมกำไลเงินให้คนร้ายอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะปาดเหงื่อบนหน้าผากและเอ่ยปากขอบคุณซูเฉิน
"ซูเฉิน นายช่วยพวกเราไว้ได้มากจริงๆ เมื่อกี้ฉันเกือบจะลั่นไกปืนอยู่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่านายจะมีวิธีเด็ดขนาดนี้! ขอกดไลก์ให้เลยเอ้า!"
แบบนี้ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ไม่มีความเสียหายใดๆ เกิดขึ้น แถมยังจับกุมคนร้ายมาดำเนินคดีได้อย่างปลอดภัยอีกด้วย
ซูเฉินส่งยิ้มบางๆ เขาหันเลนส์กล้องโทรศัพท์ไปทางคนร้ายที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นแล้วพูดขึ้น
"เมื่อกี้ทุกคนคงได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม สตรีมเมอร์ไม่ได้โม้เรื่องฝีมือการซิ่งรถเลยนะเว้ย"
"มาๆ เดี๋ยวจะให้ดูตอนตำรวจจับคนร้าย เวลาพวกนายออกไปข้างนอกก็ต้องระวังตัวกันด้วยล่ะ"
ระหว่างทางกลับสถานีตำรวจ ซูเฉินยังคงรับหน้าที่ขับรถเรนจ์โรเวอร์ ส่วนตำรวจกับคนร้ายนั่งอยู่เบาะหลังโดยที่ตำรวจจ้องเขม็งไปที่คนร้ายไม่วางตา
เขาเกรงว่าคนร้ายรายนี้จะแอบเล่นตุกติกอะไรขึ้นมาอีก
แต่คราวนี้คนร้ายกลับนั่งเงียบกริบราวกับยอมรับชะตากรรมของตัวเอง เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยตลอดทาง
ซูเฉินขับรถไปพลางเหลือบมองช่องไลฟ์สดเป็นระยะ
ช่องแชตในตอนนี้กลับมาคึกคักอีกครั้ง
นับตั้งแต่ตอนที่ซูเฉินสกัดจับคนร้ายได้ คอมเมนต์ในช่องแชตก็เลื่อนไหลอย่างบ้าคลั่ง
[สตรีมเมอร์โคตรจะเทพเลยว่ะ ถ้าฉันเจอเหตุการณ์แบบนี้ล่ะก็ อย่าว่าแต่จะเข้าไปช่วยเลย แค่ไม่ฉี่ราดกางเกงก็บุญหัวแล้ว!]
[นั่นสิ ตอนเด็กๆ สตรีมเมอร์ไปเที่ยวบ้านผีสิงแล้วต้องแกล้งหลอกผีกลับถึงจะพอใจหรือไงฮะ ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว เล่นเอาชีวิตเข้าแลกมาไลฟ์สดให้พวกเราดูชัดๆ]
[สตรีมเมอร์ที่ฉันติ่งนี่มันไม่เหมือนใครจริงๆ นอกจากจะขับรถเก่งขั้นเทพแล้ว เรื่องตกปลาก็ไม่เคยกินแห้วเลยสักครั้ง สมกับเป็นไอดอลของพวกเราจริงๆ!]
...
เมื่อเห็นคอมเมนต์ชื่นชมจากเหล่าแฟนคลับ ซูเฉินก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนๆ "ความสามารถแค่นี้ของฉันมันน่าเอาไปอวยซะขนาดนั้นเลยเหรอพวกนาย?"
"เรื่องพวกนี้มันก็แค่งานอดิเรกของฉันเท่านั้นแหละ ทุกคนอย่าเพิ่งลืมอาชีพหลักของฉันสิ!"
เนื่องจากการไลฟ์สดจับคนร้ายเมื่อครู่ดึงดูดสายตาไทยมุงได้เป็นจำนวนมาก ทำให้มีผู้ชมหน้าใหม่เข้ามาดูไลฟ์กันเพียบ ช่องแชตจึงระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที!
[แล้วอาชีพหลักของสตรีมเมอร์คืออะไรล่ะ?] มีคอมเมนต์หนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา
ซูเฉินยิ้มบางๆ ก่อนจะเปิดเผยว่าอาชีพหลักของตัวเองคือดารานักแสดง
[เชี่ยเอ๊ย ฉันว่าแล้วเชียวว่าสตรีมเมอร์ดูหล่อเท่ระเบิดขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นดารานี่เอง!]
[นี่สร้างกระแสหรือเปล่าเนี่ย? ดาราค่ายไหนจะกล้าบ้าบิ่นไปจับคนร้ายวะ? ไม่รักตัวกลัวตายแล้วหรือไง?]
[นั่นสิ ฉันว่าสตรีมเมอร์ไม่น่าสร้างภาพลักษณ์ว่าเป็นดาราเลยนะ ถึงจะหน้าตาหล่อเหลาเอาการพอๆ กับฉันตอนหนุ่มๆ ก็เถอะ แต่นี่มันฝันกลางวันชัดๆ!]
...
ซูเฉินหัวเราะร่วนพลางยักไหล่ "พี่น้องที่ติดตามฉันมานานน่าจะรู้ดีนะว่าสิ่งที่ฉันพูดคือเรื่องจริง"
จากนั้นเหล่าแฟนคลับรุ่นเดอะในช่องไลฟ์สดก็เริ่มทำหน้าที่ของตัวเอง ด้วยการเล่าประวัติความเป็นมาของสตรีมเมอร์ให้แฟนคลับหน้าใหม่ฟัง
ไม่ว่าจะเป็นการถูกบริษัทเก่าดองงานเอย ชีวิตตกอับจนต้องดิ้นรนเอย หรือแม้แต่การเปลี่ยนอาชีพไปวันๆ เอย...
[สร้างกระแสบ้าบออะไรล่ะ สตรีมเมอร์เป็นดาราของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์เว้ย!]
[พูดได้ถูกต้องที่สุด ถึงสตรีมเมอร์จะชอบไปตกปลาบ้าง ซิ่งรถจับคนร้ายบ้าง แต่เขาเป็นถึงศิลปินในสังกัดเจียสิงเลยนะเว้ย!]
[เจียสิง? งั้นบอสของสตรีมเมอร์ก็คือหยางมี่น่ะสิ? ฉันไม่เชื่อหรอก!]
[ถ้าสตรีมเมอร์เป็นดาราจริงๆ นะ ฉันจะเปย์จรวดให้เลยเอ้า!]
[+1]
...
ช่องแชตถูกแบ่งออกเป็นสองฝักสองฝ่ายทันที ฝ่ายหนึ่งคือกลุ่มแฟนคลับหน้าใหม่ที่คอยตั้งข้อสงสัย ส่วนอีกฝ่ายคือกลุ่มแฟนคลับรุ่นเดอะที่คอยปกป้อง
ซูเฉินมองดูคอมเมนต์ที่เลื่อนไหลอย่างบ้าคลั่งพลางเหยียบคันเร่งมิดไมล์มุ่งหน้ากลับสถานีตำรวจด้วยความรวดเร็ว
พอมาถึงหน้าสถานีตำรวจ หยางมี่ เร่อปา และกลุ่มตำรวจนายอื่นๆ ก็ยืนรอต้อนรับการกลับมาอย่างผู้ชนะของพวกซูเฉินอยู่ตรงประตู
ตำรวจหลายนายพากันปรบมือเกรียวกราว
ทว่าหยางมี่กลับจ้องเขม็งไปที่ซูเฉินด้วยสายตาตัดพ้อต่อว่า ทำเอาซูเฉินรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที
เขายกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองสร้างความดีความชอบแท้ๆ แต่กลับต้องมาโดนมองด้วยสายตาแบบนี้
ในเวลานี้หยางมี่ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ "มีศิลปินบ้านไหนเขาขยันวิ่งเข้าออกสถานีตำรวจทุกวี่ทุกวันแบบนี้บ้างล่ะเนี่ย? ถ้าพวกปาปารัสซีหิวแสงพวกนั้นรู้เข้า มีหวังได้เอาไปเขียนข่าวตัดต่อปะติดปะต่อจนเกิดกระแสดราม่าบานปลายอีกแน่!"
แน่นอนว่าผู้ชมในไลฟ์สดก็สังเกตเห็นสายตาตัดพ้อของบอสหยางเช่นกัน
[เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมบอสหยางถึงมองสตรีมเมอร์ด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ?]
[หรือว่ากำลังเป็นห่วงสตรีมเมอร์อยู่?]
[บอสหยางมายืนอยู่ตรงนี้ตัวเป็นๆ แล้ว ไหนล่ะคนที่บอกจะเปย์จรวดน่ะ?]
ทว่าในเวลานี้ซูเฉินไม่ได้สนใจช่องไลฟ์สดเลย
เขาหลบสายตาตำหนิติเตียนคู่นั้นและจัดการทำบันทึกปากคำอย่างรวดเร็วก่อนจะเตรียมตัวขอตัวกลับ
ในตอนนั้นเองหัวหน้าตำรวจก็ลุกขึ้นยืนเพื่อเดินมาส่งซูเฉิน
"ซูเฉินเอ๊ย วันหลังก็แวะมาช่วยงานพวกเราอีกนะเว้ย!"
เมื่อเห็นรอยยิ้มซื่อๆ ของหัวหน้าตำรวจ ซูเฉินก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ พลางบอกปัดว่าไม่อยากเข้ามาเหยียบที่นี่อีกแล้ว
เขาแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าช่วงสองวันนี้ตัวเองวิ่งเข้าออกที่นี่มากี่รอบ
...
เมื่อเดินออกมาจากสถานีตำรวจ ทั้งสามคนก็มายืนเรียงหน้ากระดานกัน
ซูเฉินไม่เคยรู้สึกกดดันขนาดนี้มาก่อนในการมายืนอยู่ท่ามกลางสองสาวสวยระดับนางฟ้า
ซึ่งแหล่งกำเนิดความกดดันหลักๆ ก็มาจากใบหน้าที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของหยางมี่นั่นเอง
"บอส มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะครับ อย่าเอาแต่จ้องผมแบบนี้สิ ผมชักจะทำตัวไม่ถูกแล้วนะ"
หยางมี่มองเขาด้วยความหวาดระแวงก่อนจะโพล่งถามสิ่งที่ค้างคาใจออกมา "ซูเฉิน นายไม่มีประวัติอาชญากรรมติดตัวจริงๆ ใช่ไหม? นายเป็นดาราที่โปร่งใสจริงๆ ใช่หรือเปล่า?"
ซูเฉินก็นึกว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไรเสียอีก เขายืดอกขึ้นแล้วตบหน้าอกตัวเองดังป้าบ "บอส คุณสัมผัสไม่ได้ถึงรังสีความดีงามที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวผมเลยเหรอ ตอนเด็กๆ ผมได้รางวัลนักเรียนดีเด่นมาเพียบเลยนะ ในฐานะยุวชนผ้าพันคอแดง ผมก็เคยเดินจูงคุณยายข้ามถนนบ่อยๆ ด้วย!"
เร่อปาที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคัก
"นายนี่มันกะล่อนจริงๆ เลยนะ!" หยางมี่มีสีหน้าเอือมระอา
"ผมเป็นดาราที่ซื่อสัตย์สุจริตแบบสุดๆ แล้วครับบอส" ซูเฉินพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้
จากนั้นทั้งสามคนก็ออกเดินทางกลับบริษัท
โดยครั้งนี้บอสหยางเป็นคนรับหน้าที่ขับรถเอง
ซูเฉินหันเลนส์กล้องไปทางหยางมี่กับเร่อปาที่นั่งอยู่ข้างๆ การกระทำกะทันหันของเขาทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนจะโบกมือทักทายผู้ชมในไลฟ์สด
เมื่อครู่เขาสังเกตเห็นว่ายังมีคนอีกจำนวนมากที่ไม่ปักใจเชื่อเรื่องที่เขาเป็นดารา บางคนถึงกับบอกว่าต่อให้มีบอสหยางมายืนยัน เขาก็อาจจะเป็นแค่ทีมงานคนหนึ่งของเจียสิงก็ได้
ซูเฉินจนปัญญาจึงต้องขอให้เร่อปาช่วยยืนยันให้
เร่อปาพยักหน้ารับพลางบอกว่าซูเฉินเป็นศิลปินในสังกัดเจียสิงจริงๆ แถมเพิ่งจะเซ็นสัญญาได้ไม่นานด้วย
ช่องแชตเดือดปุดๆ ขึ้นมาอีกรอบ
[สตรีมเมอร์ไม่เพียงแต่หล่อเหลาเอาการ แต่ยังมีทัศนคติที่ดีเลิศอีกด้วย สตรีมเมอร์คุณภาพคับแก้วแบบนี้หาได้ยากจริงๆ ขอรัวปุ่มติดตามให้เลย!]
[กดติดตามแล้ว หวังว่าคราวหน้าจะได้ดูสตรีมเมอร์ไลฟ์จับคนร้ายอีกนะ]
[ฉันอยากดูสตรีมเมอร์ตกปลามากกว่า เซียนตกปลาต้องไม่เคยกินแห้วสิ!]
หยางมี่เหลือบไปเห็นคอมเมนต์ในช่องแชต เธอจึงหันไปออกคำสั่งเสียงเข้มกับซูเฉิน "วันหลังถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ห้ามไปซิ่งรถบ้าๆ บอๆ แบบนั้นอีกนะ"
"บอส คุณยังไม่รู้อีกเหรอว่าฝีมือขับรถของผมระดับไหน?" ซูเฉินผายมือออกทั้งสองข้างเพื่อแสดงความงุนงง
"ไม่ได้ ฝีมือดีแค่ไหนก็ไม่ได้ มันอันตรายเกินไป!" หยางมี่พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดจนไม่อาจโต้แย้งได้ "คนที่จมน้ำตายส่วนใหญ่ก็คือคนที่ว่ายน้ำเป็นทั้งนั้นแหละ นายไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้หรือไง?"
เร่อปาพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของหยางมี่
ซูเฉินถึงกับเหงื่อตก เขายกนิ้วขึ้นมาสี่นิ้ว "ก็ได้ๆ ผมขอสาบานเลยว่าวันหลังจะขับรถอย่างระมัดระวัง ไม่ซิ่งรถ ไม่ขับรถประมาทอีกแล้ว"
เมื่อเห็นท่าทีของซูเฉิน หยางมี่และเร่อปาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
[ฉันเพิ่งค้นพบว่าคนในไลฟ์สดนี้ไม่รู้จักคำว่าระเบิดความมันส์เลยจริงๆ!]
[คนที่พูดเรื่องระเบิดความมันส์เมื่อกี้น่ะ ออกมาอธิบายให้กระจ่างเดี๋ยวนี้เลยนะ]
[ความหมายของฉันก็คือ สตรีมเมอร์ขับรถเก่งซะขนาดนั้น ทำไมไม่ลองให้หยางมี่กับเร่อปามาสัมผัสประสบการณ์ความเสียวดูบ้างล่ะ? /อีโมจิหัวหมา]
[อีโมจิหัวหมาอันนี้ดูท่าทางจะไม่ค่อยปกติแล้วมั้ง /อีโมจิตลก]
[อีโมจิตลกของนายก็ดูมีปัญหาเหมือนกันนะ!]
...
ซูเฉินมองดูคอมเมนต์ที่ยิ่งคุยก็ยิ่งออกทะเล เขารีบหันหน้าจอโทรศัพท์หนีทันทีเพราะกลัวว่าหยางมี่กับเร่อปาจะบังเอิญมาเห็นเข้า
[จบแล้ว]