บทที่ 4: คัมภีร์ล้ำค่าเปื้อนฝุ่น ซ่อนเร้นสุดยอดวิชา

บทที่ 4: คัมภีร์ล้ำค่าเปื้อนฝุ่น ซ่อนเร้นสุดยอดวิชา

"คัมภีร์ล้ำค่าเล่มนี้ถูกเก็บจนฝุ่นจับมาเกือบพันปี ไม่คิดเลยว่าคนต่อไปที่ยืมมันไปจะเป็นเขา!"

แต่ไม่นานแววตาของเขาก็ฉายแววคาดหวัง

"หวังว่าเจ้าจะได้รับการยอมรับจากคนผู้นั้นนะ"

หลายปีก่อน เขาบังเอิญค้นพบความลับอันลึกล้ำในคัมภีร์เล่มนี้

น่าเสียดายที่บุคคลสำคัญผู้นั้นมองว่าเขาไม่มีพรสวรรค์ จึงไม่ได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาบ่มเพาะให้

ตอนนี้เขาอายุใกล้จะเจ็ดสิบแล้ว

หากไม่สามารถทะลวงผ่านสู่ขอบเขตจำแลงเทพได้ อายุขัยของเขาก็จะเหลือเพียงไม่กี่สิบปี และแต่ละวันที่ผ่านไปก็หมายถึงเวลาที่เหลือน้อยลงทุกที

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็หลับตาลงอีกครั้งและเริ่มพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูพลัง

หลังจากที่ฉินหลี่ได้คัมภีร์หมัดมารวัวจอมพลังมา เขาก็รีบกลับไปที่พักของตนอย่างกระตือรือร้น

ภายในห้องเล็กๆ นั้นรกระเกะระกะ

เขาไม่ได้สนใจสิ่งใด นั่งขัดสมาธิบนเตียงโดยตรง และเปิดคัมภีร์หมัดมารวัวจอมพลังออก

ทว่าหลังจากอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ เขากลับไม่พบความพิเศษใดๆ ของเคล็ดวิชานี้เลย

มิน่าล่ะ มันถึงถูกเก็บไว้ที่ชั้นหนึ่งของหอคัมภีร์โดยไม่มีใครสนใจ

"หรือว่าข้าต้องฝึกฝนตามเคล็ดวิชานี้ก่อน ถึงจะกระตุ้นเคล็ดวิชาที่ซ่อนอยู่ในคัมภีร์ได้?"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เริ่มฝึกฝนหมัดมารวัวจอมพลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามที่อธิบายไว้ในหยกม้วนคัมภีร์ทันที

น่าเสียดายที่เขาไม่พบแม้แต่เบาะแสของเคล็ดวิชาการหายใจชักนำเต๋า

ขณะที่เขากำลังสับสนและสงสัยว่าตนเองหยิบเคล็ดวิชามาผิดหรือเปล่า ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีระบบนิ้วทองคำอยู่

"ระบบ ช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าจะกระตุ้นเคล็ดวิชาการหายใจชักนำเต๋าที่ซ่อนอยู่ในคัมภีร์เล่มนี้ได้อย่างไร?"

"ขณะนี้โฮสต์ยังไม่ได้รับสิทธิ์ในการดูข้อมูลโชคชะตาที่ไม่ใช่มนุษย์"

"โฮสต์สามารถใช้แต้มโชคชะตา 100 แต้ม เพื่อสัมผัสฟังก์ชันการมองเห็นได้หนึ่งครั้ง ต้องการใช้หรือไม่?"

จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่รู้ว่าแต้มโชคชะตา 100 แต้มที่ระบบมอบให้มีไว้ทำอะไร

แน่นอนว่าไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ—

"ใช้เลย!"

ไม่นาน ฉินหลี่ก็เห็นแสงสีทองกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นบนหยกม้วนคัมภีร์

"ไอเทม: หมัดมารวัวจอมพลัง"

"ที่มา: ตกทอดมาจากปรมาจารย์ไท่เสวียนในอดีต ภายในซ่อนสุดยอดเคล็ดวิชาการหายใจชักนำเต๋าเอาไว้"

"คุณสมบัติพิเศษ: สิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์ซ่อนเร้นตัวตน จำเป็นต้องเปิดด้วยเคล็ดวิชาใจไท่เสวียนและตราประทับเพื่อสำรวจความลี้ลับของมัน"

ปรมาจารย์ไท่เสวียนคือผู้ก่อตั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน มีตบะแกร่งกล้าเหนือจินตนาการ

และยังเป็นหนึ่งในผู้บ่มเพาะเพียงไม่กี่คนที่บรรลุสู่ดินแดนเบื้องบนจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินในช่วงหลายหมื่นปีที่ผ่านมา

เคล็ดวิชาที่เขาทิ้งไว้ต้องเป็นของล้ำค่าระดับสูงอย่างแน่นอน แถมยังถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทอง

ซึ่งแสดงถึงระดับโชคชะตาสูงสุด: โชคชะตาสีทอง

หัวใจของฉินหลี่เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบลงมือทดลองทันที

เขาเริ่มโคจรเคล็ดวิชาใจไท่เสวียน พลังปราณและสายเลือดในร่างกายก็พลุ่งพล่านขึ้นทันที

ในขณะเดียวกัน สองมือก็ประสานตราประทับที่เข้ากัน แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่หมัดมารวัวจอมพลัง

หยกม้วนคัมภีร์ที่ดูธรรมดาในตอนแรก เมื่อสัมผัสกับตราประทับนั้น ก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมาทันที และมีร่างเงาร่างหนึ่งลอยออกมาจากภายใน

ร่างเงานั้นเป็นชายวัยกลางคน ท่าทางสง่างามดุจเซียน

"เก้าร้อยปีผ่านไป ในที่สุดคัมภีร์เล่มนี้ก็มีผู้มาเปิดออกอีกครั้ง"

ฉินหลี่นึกถึงตัวตนของคนผู้นี้ออกทันที

เขารีบประสานมือคำนับ "ผู้น้อยฉินหลี่ คารวะท่านบรรพชน!"

ร่างเงามองดูฉินหลี่ กวาดสายตาสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

ในที่สุด สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่จุดตันเถียนของฉินหลี่ พร้อมกับเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

"โอ้? เจ้าหนูไม่เลวเลยนี่ จุดตันเถียนของเจ้า..."

เขาหยุดพูดกะทันหัน เผยรอยยิ้มอย่างรู้ทัน

จากนั้นก็กล่าวต่อ: "ดีมาก ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนของข้า ในที่สุดก็มีผู้มีพรสวรรค์ระดับท้าทายสวรรค์ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง!"

"โครงสร้างกระดูกเช่นนี้ น่าเสียดายที่ข้าเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวจิตวิญญาณ ตอนนี้ข้าขอมอบเคล็ดวิชาการหายใจชักนำเต๋าให้แก่เจ้า หวังว่าสักวันหนึ่งข้าจะได้นั่งสนทนาธรรมกับเจ้าในดินแดนเบื้องบนนะ"

พูดจบ ลำแสงสีทองก็พุ่งออกมาจากกลางหว่างคิ้วของเขา

มันพุ่งเข้าไปในห้วงจิตของฉินหลี่อย่างเงียบเชียบ

ทันใดนั้น ฉินหลี่ก็เห็นคัมภีร์สีทองเล่มหนึ่งลอยอยู่ในทะเลวิญญาณของเขา

"ฉินหลี่ เคล็ดวิชานี้มีที่มายิ่งใหญ่นัก จำไว้ว่าอย่าถ่ายทอดให้ผู้อื่นโดยง่าย มิเช่นนั้นอาจนำภัยมาสู่ตัวเจ้าได้!"

หลังจากที่ร่างเงาพูดจบ มันก็กลายเป็นละอองแสงและหายไปในอากาศ

เวลาทั้งหมดที่อยู่กับเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของปรมาจารย์ไท่เสวียนใช้เวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ

อีกฝ่ายไม่เพียงแต่อ่อนโยนและสุภาพ ไม่เคยมองเขาเป็นเพียงแค่ผู้เยาว์

เขายังถ่ายทอดเคล็ดวิชาเต๋าอันลึกล้ำให้ และยังเตือนล่วงหน้าอีกด้วย

อาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นผู้บ่มเพาะที่ใจดีที่สุดตั้งแต่เขาข้ามมิติมา

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขาเคารพและชื่นชมผู้อาวุโสท่านนี้มากยิ่งขึ้น

...

รุ่งสาง

แสงยามเช้าสาดส่อง นำพาปราณบริสุทธิ์อันเต็มเปี่ยม

นิกายเต๋าไท่เสวียน ยอดเขาอันเงียบสงบในสำนักฝ่ายนอก

ฉินหลี่นั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหินใหญ่เพียงลำพัง

หยกม้วนคัมภีร์สีทองในใจของเขาถูกเปิดออกนานแล้ว

ฉินหลี่ฝึกฝนตามร่างสีทองบนคัมภีร์

เขาสูดลมหายใจเข้าออกรับปราณบริสุทธิ์ หมอกสีขาวหอมกรุ่นก็ปรากฏขึ้นระหว่างปากและจมูกของเขา

มันผสมผสานกับแสงยามเช้า

และทั่วทั้งร่างของเขาก็เปล่งประกายด้วยแสงหลากสี ดูลึกลับและน่าเกรงขาม

สิ่งที่ทำให้ฉินหลี่ประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ ภายใต้การอำนวยพรของเคล็ดวิชาการหายใจนี้ กงล้อบดขยี้โลกหยินหยางของเขามีอักขระพิเศษเพิ่มขึ้น

โดยเฉพาะบนกงล้อหยาง มีตัวอักษรลึกลับเปล่งแสงเจิดจ้าออกมาด้วย

หมอกสีขาวจางๆ พวยพุ่งออกมาจากจุดตันเถียนของเขา คล้ายจะปกคลุมกงล้อบดขยี้โลกหยินหยางเอาไว้

ทันใดนั้น หลังจากดูดซับพลังปราณวิญญาณเข้าไปจำนวนมาก กงล้อบดขยี้โลกหยินหยางก็เริ่มหมุนอีกครั้ง และไม่นานหยดน้ำสีทองอีกหยดก็ปรากฏขึ้น

มันไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว

"เป๊าะ!"

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ฉินหลี่สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าข้อจำกัดบางอย่างในร่างกายของเขาถูกทำลายลง

พลังปราณวิญญาณรอบๆ ตัวเริ่มไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาราวกับสายน้ำ ตามเคล็ดวิชาการหายใจอันแปลกประหลาด และถูกกงล้อบดขยี้โลกหยินหยางดูดซับไปจนหมด

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ฉินหลี่ก็เสร็จสิ้นการฝึกหายใจ

จากนั้นเขาก็เริ่มฝึกฝนหมัดมารวัวจอมพลัง

"ตู้ม!"

เมื่อเขาปล่อยหมัดออกไป เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นหวั่นไหวในห้วงอากาศธาตุทันที เสียงดังจนหูอื้อ อานุภาพร้ายกาจนัก!

"เยี่ยมมาก ต่อไปนี้ข้าจะมาฝึกที่นี่ทุกเช้า"

ฉินหลี่พอใจมาก หลังจากดูดซับพลังงานจากหยดน้ำสีทอง ตอนนี้เขารู้สึกสดชื่น มีเรี่ยวแรงมหาศาล และความคิดก็แจ่มใสขึ้นด้วย

เขาตรวจสอบข้อมูลโชคชะตาของตนเองในปัจจุบัน

"ชื่อ: ฉินหลี่"

"ระดับการบ่มเพาะ: ขอบเขตควบแน่นปราณแท้ขั้นต้น"

"ชะตากรรม: ธรรมดาสามัญ (สีขาว)"

"ดวงชะตา: พลังปราณและสายเลือดดุจมังกร (สีเขียว)"

"วาสนา: กงล้อบดขยี้โลกหยินหยาง (สีทอง), เคล็ดวิชาการหายใจชักนำเต๋า (สีทอง)"

"โชคชะตาในปัจจุบัน: ชะตาชีวิตของคุณเบี่ยงเบนไปจากเส้นทางเดิม หลุดพ้นจากการควบคุมของสวรรค์ ชะตาชีวิตของคุณขึ้นอยู่กับคุณ ไม่ใช่สวรรค์"

"หืม? ระดับการบ่มเพาะของข้าทะลวงผ่านขอบเขตควบแน่นปราณแท้แล้วจริงๆ! แถมยังมีหมวด 'วาสนา' เพิ่มขึ้นมาด้วย"

ฉินหลี่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

"ด้วยระดับการบ่มเพาะในตอนนี้ของข้า การเข้าสู่สำนักฝ่ายในถือว่ามั่นคงแล้ว"

"แต่ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนการประเมินเลื่อนขั้น ตอนนี้ข้ามีวาสนาสีทองถึงสองอย่างอยู่กับตัว สู้ใช้เวลานี้พยายามให้หนักขึ้น เพื่อชิงตำแหน่งศิษย์เอกคนใหม่ให้จงได้!"

ตั้งแต่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนลงมาจนถึงนิกายเต๋าไท่เสวียน ผู้มีพรสวรรค์ระดับท้าทายสวรรค์นั้นได้รับการยกย่องอย่างสูง และพวกเขาไม่สนใจหรอกว่าเจ้าจะมีชาติกำเนิดที่สูงส่งหรือต่ำต้อย

ตราบใดที่เจ้าชนะการแข่งขันและได้เป็นศิษย์เอก ทางสำนักก็จะทุ่มเททรัพยากรเพื่อฝึกฝนเจ้าอย่างเต็มที่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นิกายเต๋าไท่เสวียน ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมลานฝึกสำนักฝ่ายนอก

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนเอามือไพล่หลัง

เขามีใบหน้าหล่อเหลา สวมชุดคลุมสีเขียว สายตากวาดมองเหล่าศิษย์ที่กำลังฝึกฝนอย่างขะมักเขม้นบนลานฝึก

"ชื่อ: ฉู่หยาง"

"ระดับการบ่มเพาะ: ขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่หก"

"โชคชะตาในปัจจุบัน: โชคสีขาว: ธรรมดาสามัญ วันแล้ววันเล่า"

...

"ชื่อ: เฟิงมั่วชู"

"ระดับการบ่มเพาะ: ขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่เก้า"

"โชคชะตาในปัจจุบัน: ลางร้ายสีดำ: หนึ่งเดือนต่อมา ในการประลองเป็นตายบนลานประลองของสำนัก เขาจะถูกสังหารภายในสิบกระบวนท่า"

...

"ชื่อ: จางชิวเยว่"

"ระดับการบ่มเพาะ: ขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่ห้า"

"โชคชะตาในปัจจุบัน: โชคสีเหลือง: หนึ่งเดือนต่อมา เธอสอบเข้าสำนักฝ่ายในไม่ผ่าน ถูกไล่ออกจากสำนัก กลับไปที่ตระกูล แต่งงานกับคนในตระกูลท้องถิ่น และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข"

...

"โชคชะตาในปัจจุบัน: โชคสีขาว: ธรรมดาสามัญ วันแล้ววันเล่า"

...

ฉินหลี่มองดูโชคชะตาของศิษย์สำนักฝ่ายนอกกว่าสิบคนติดต่อกัน ไม่เป็นแบบธรรมดาสามัญ ก็เป็นวาสนาที่ไม่มีประโยชน์กับเขา

ซึ่งก็เข้าใจได้ เพราะศิษย์สำนักฝ่ายนอกหลายคนเหล่านี้ ก็ต้องเผชิญกับการประเมินของสำนักฝ่ายในเหมือนกับเขา และส่วนใหญ่ก็มีระดับการบ่มเพาะต่ำกว่าเขา

ขณะนั้นเอง ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นในลานกว้าง