บทที่ 490 - คุณรู้ไหมว่าพ่อของเธอเป็นใคร??

บทที่ 490 - คุณรู้ไหมว่าพ่อของเธอเป็นใคร??

หวังเซียงเหลียนร้องไห้อยู่พักใหญ่ กว่าจะยอมหยุด

"ป้าไม่เป็นไรจ้ะ หนูเองก็ปลอดภัยดีใช่ไหมลูก?"

จางจิงเชวี่ยตอบรับ "ฉันปลอดภัยดีค่ะ คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

"ดีแล้วจ้ะ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว... เสี่ยวเทียนเขา..."

หวังเซียงเหลียนพูดตะกุกตะกักเหมือนมีคำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก

จางจิงเชวี่ยจึงพูดขึ้นว่า "พี่หยางเทียนไม่ได้โกรธเคืองอะไรคุณป้าเลยนะคะ"

ปลายสายเงียบกริบไปในทันที

พักใหญ่กว่าที่หล่อนจะค่อยๆ เอ่ยถ้อยคำออกมาไม่กี่คำ

"ฝากขอบใจเขาแทนป้าด้วยนะจ๊ะ"

พูดจบ หวังเซียงเหลียนก็วางสายไป

จางจิงเชวี่ยหันไปมองหยางเทียน "จริงๆ แล้วคุณป้าหวังไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอกค่ะ แค่ไปเจอคนไม่ดีเท่านั้นเอง..."

"สั่งสอนลูกไม่เป็นด้วยต่างหาก!"

หยางเทียนเสริม "นิสัยอ่อนแอเหยาะแหยะ ดูเหมือนจะไม่มีพิษมีภัยกับใคร แต่การยอมโอนอ่อนผ่อนตามและปล่อยปละละเลยไปซะทุกเรื่อง จริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าความโหดเหี้ยมและอำมหิตสักเท่าไหร่หรอก"

หยางเทียนแค่นเสียงเย็นชา

"โชคดีนะที่หล่อนไปตั้งแต่เนิ่นๆ ฉันเลยโตมากับปู่ ไม่งั้น... ไม่รู้เลยว่าหล่อนจะเลี้ยงฉันให้กลายเป็นคนแบบไหน"

จางจิงเชวี่ยนิ่งเงียบไม่ตอบโต้

บรรยากาศพลันอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

พอดีกับช่วงเวลานั้น

ฟางอีหง, หวังเฮ่า, ฉีต้งเหว่ย, จูจื้อเผิง และตัวแทนคณะกรรมการพรรคประจำกองบังคับการตำรวจภูธรอำเภออวี๋เฉิงคนอื่นๆ ก็หอบช่อดอกไม้ กระเช้าผลไม้ และนมกล่อง เคาะประตูเดินเข้ามา

พวกเขาไถ่ถามอาการของจางจิงเชวี่ยพอเป็นพิธี ก่อนจะลากหยางเทียนออกไปสูบบุหรี่นอกห้อง

ฉีต้งเหว่ยล้วงบุหรี่จินเซิ่งระดับพรีเมียมออกมาจากกระเป๋า แล้วแจกให้ทุกคนคนละซอง โดยเริ่มจากหยางเทียนเป็นคนแรก

จากนั้นก็หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดบุหรี่ให้หยางเทียนและคนอื่นๆ

รอจนตัวเองจุดสูบอัดเข้าปอดไปหนึ่งอึก ถึงได้หันไปมองหยางเทียนแล้วค่อยๆ เอ่ยปาก

"ลูกพี่..."

"เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าท่านนายกฯ หยางถึงจะถูก"

หยางเทียนอัดบุหรี่เข้าปอด ก่อนจะเตะก้นฉีต้งเหว่ยไปหนึ่งที "เลิกประจบสอพลอได้แล้ว ฉันชอบให้แกเรียกฉันว่าลูกพี่มากกว่า!"

ฉีต้งเหว่ยฉีกยิ้มกว้าง "ลูกพี่ ไอ้จูเฟิ่นพ้นขีดอันตรายแล้วครับ ตอนนี้ยังสังเกตอาการอยู่ในห้องไอซียู!"

หยางเทียน "ดวงแข็งดีนี่!"

ฉีต้งเหว่ย "หลักๆ เป็นเพราะผมยิงแม่นต่างหากล่ะ!"

จูจื้อเผิงเบะปาก "ถ้าจะคุยเรื่องความแม่นล่ะก็ งั้นผมคงต้องเล่าวีรกรรมของท่านนายกฯ หยางตอนอยู่หวังฝูจิ่งในปักกิ่งให้ฟังซะหน่อยแล้ว!"

หยางเทียนหัวเราะ "งั้นก็เล่ามาสิ!"

"อย่าเล่าเลยดีกว่าครับ กระสุนนัดนั้นของลูกพี่ เท่กว่ากระสุนนัดนี้ของผมตั้งเยอะ!"

ฉีต้งเหว่ยพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะวกเข้าเรื่อง

"ผลการตรวจสอบอาหารออกมาแล้วครับ ในซุปไข่นั่นมียาหลอนประสาทไฮดรอกซีบิวทิริกผสมอยู่เพียบเลย"

หยางเทียนถามกลับ "แล้วจูเฟิ่นกับจูต้าชงยอมรับไหม ว่าเป็นคนวางยาเอง??"

ฉีต้งเหว่ยส่ายหน้า "ทั้งคู่ปฏิเสธเสียงแข็งครับ แต่เราค้นเจอเศษยาไฮดรอกซีบิวทิริกที่เหลืออยู่ในตัวของจูเฟิ่น!"

หยางเทียน "งั้นหลักฐานก็มัดตัวแน่นหนาแล้วสิ!"

ฉีต้งเหว่ย "ประมาณนั้นครับ ตอนนี้ขาดก็แค่บันทึกปากคำจากผู้เสียหายทั้งสองคนเท่านั้น!"

หยางเทียนพยักหน้ารับ พลางสูบบุหรี่อีกอึก

ตอนนั้นเอง ฟางอีหงก็เอ่ยถามขึ้น "ท่านตั้งใจจะจัดการกับพวกมันยังไงครับ??"

"ก็ว่ากันไปตามกฎหมายนั่นแหละ!"

หวังเฮ่า "พยายามข่มขืน??"

หยางเทียน "ได้สิ!"

จูจื้อเผิง "เพิ่มข้อหาวางยาเข้าไปด้วยไหมครับ?"

หยางเทียน "สนับสนุนเต็มที่!"

ฉีต้งเหว่ย "ต้องเพิ่มข้อหาทำร้ายเจ้าพนักงานเข้าไปด้วยนะ ไม่งั้นกระสุนนัดนี้ของผม คงไม่มีเหตุผลรองรับแน่ๆ"

หยางเทียนพยักหน้าเห็นด้วย "อืม เพิ่มข้อหาทำร้ายร่างกายและทรมานภรรยามาเป็นเวลานานเข้าไปด้วย... รวมทุกกระทงเข้าด้วยกัน แล้วลงโทษให้สาสมไปเลย!"

เขาสูบบุหรี่อีกอึก ก่อนจะเว้นจังหวะไปนิดนึง

"ถ้าเป็นไปได้ ไปสืบประวัติสองพ่อลูกนี่มาให้หมด ดูสิว่าเคยก่อคดีอะไรมาบ้าง ขุดมาให้หมดทุกคดี เอาให้กระจ่าง ฉันอยากให้พวกมันไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีกเลยทั้งชาติ!"

ฉีต้งเหว่ย, ฟางอีหง, หวังเฮ่า และคนอื่นๆ หันไปสบตากันอย่างรู้ความหมาย

แม้หยางเทียนจะพูดว่า 'ถ้าเป็นไปได้' แต่พวกเขาจะคิดว่ามันเป็นแค่ 'ความน่าจะเป็น' ไม่ได้ ทว่าต้องทำให้มัน 'เป็นไปได้' สถานเดียว

ดังนั้นทุกคนจึงพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียงกัน

ความเด็ดขาดของหยางเทียนนั้น

ตั้งแต่ที่พวกเขาร่วมงานกับหยางเทียนมา

ทุกคนล้วนประจักษ์ชัดแก่สายตา

เบื้องลึกในจิตใจของหยางเทียน ไม่เพียงแต่ซุกซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ แต่ยังแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยมและเด็ดขาด

เขาเป็นคนประเภทบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อศัตรูกล้าแตะต้องเกล็ดย้อนของเขา การเอาคืนของเขาจะรุนแรงและทวีคูณเป็นสิบเท่าหรือร้อยเท่า

เห็นได้ชัดว่า จางจิงเชวี่ยก็คือเกล็ดย้อนของหยางเทียน

ในตอนที่ทุกคนกำลังจะสูบบุหรี่จนหมดมวน หยางเทียนก็หันไปถามฉีต้งเหว่ย "หวังเซียงเหลียนก็โดนวางยาด้วยใช่ไหม??"

"ใช่ครับ!"

ฉีต้งเหว่ยตอบรับ

"แถมปริมาณไม่ใช่น้อยๆ ด้วย ตอนที่เราเจอเธอในห้อง เธอแทบจะหมดสติไปแล้ว"

"พูดเข้าประเด็นเลย!" จูจื้อเผิงพูดแทรกขึ้นมาอย่างติดตลก

"ประ... ประเด็นอะไร??"

ฉีต้งเหว่ยกลอกตาใส่จูจื้อเผิง

"ก็เมื่อคืนแกยังเล่าให้ฉันฟังอยู่เลยนี่ ว่าเกือบจะได้เป็นพ่อเลี้ยงของท่านนายกฯ ไปแล้ว??"

"แก——!!"

ฉีต้งเหว่ยชะงักไปทันที สายตาแอบชำเลืองมองหยางเทียนอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ตอนที่อยู่บ้านจูต้าชง หลังจากสั่งให้ลูกน้องพาตัวจูเฟิ่นกับจูต้าชงส่งโรงพยาบาลแล้ว เขาก็สั่งให้ปิดล้อมพื้นที่เกิดเหตุ

ในขณะที่กำลังตรวจสอบบริเวณห้องโถง เขาก็ได้ยินเสียงครางผิดปกติดังมาจากในห้อง

เขาจึงผลักประตูเข้าไป แล้วก็พบกับหวังเซียงเหลียนที่นอนอยู่บนเตียง ด้วยสีหน้าและลมหายใจที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม

ด้วยสัญชาตญาณและประสบการณ์ทำงานที่สั่งสมมาหลายปี ประกอบกับอาการของจางจิงเชวี่ยก่อนหน้านี้ ฉีต้งเหว่ยจึงฟันธงได้ทันทีว่า หวังเซียงเหลียนต้องโดนวางยามาแน่ๆ

เขาจึงก้มตัวลงหมายจะอุ้มหวังเซียงเหลียนออกไปข้างนอก แต่ใครจะไปคิดว่าหวังเซียงเหลียนจะสวนกลับด้วยการพุ่งเข้าใส่ แล้วกดเขาลงบนเตียงซะอย่างนั้น

โชคดีที่เขาเรี่ยวแรงเยอะพอ ไม่งั้นป่านนี้คงได้กลายเป็นพ่อเลี้ยงของหยางเทียนไปจริงๆ!

หยางเทียนตวัดสายตามองจูจื้อเผิงอย่างเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ถ้ามันกล้าเป็นพ่อเลี้ยงฉัน ฉันก็จะกล้าส่งมันไปเป็นพรรคขันทีเหมือนกัน!"

ฉีต้งเหว่ยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ไม่กล้าครับๆ ไม่กล้า!"

ฟางอีหงพูดขึ้นบ้าง "แต่จะว่าไป สองพ่อลูกจูต้าชงนี่ก็โง่บัดซบจริงๆ ทั้งที่รู้เต็มอกว่าหวังเซียงเหลียนเป็นแม่ของท่านนายกฯ หยาง แต่กลับกล้าทำระยำแบบนี้กับเธอลงคอ!"

ฉีต้งเหว่ยเสริม "นั่นสิครับ ถ้าเป็นผมนะ คงต้องหาของอร่อยๆ มาประเคนให้ทุกมื้อ เช้าเย็นคอยปรนนิบัติพัดวีเป็นอย่างดีแล้ว!"

หยางเทียนตบไหล่ฉีต้งเหว่ยฉาดใหญ่ "จะมาคอยปรนนิบัติหวังเซียงเหลียนให้ยุ่งยากทำไม สู้แกเรียกฉันว่าพ่อ แล้วปรนนิบัติฉันแทนไม่ดีกว่าหรือไง??"

ฉีต้งเหว่ยสบถ "พ่อ... พ่องแกสิ!"

"ฮ่าๆๆๆๆ..." ทุกคนประสานเสียงหัวเราะลั่นกันอย่างสนุกสนาน

—

ในขณะเดียวกัน

ณ ห้องผู้ป่วยดูแลพิเศษ โรงพยาบาลประชาชนอวี๋เฉิง

จูต้าชงที่ถูกหยางเทียนต่อยเข้าที่หน้าจนสมองกระทบกระเทือน ตอนนี้สติสัมปชัญญะก็ยังคงเลื่อนลอยอยู่

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตำรวจสองนาย และผู้ช่วยตำรวจอีกสองนายที่ยืนคุมอยู่หน้าประตู จูต้าชงก็ยังคงถามด้วยความตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อว่า "ท่านผู้ใหญ่จางคนนั้น เป็นผู้ใหญ่จริงๆ เหรอ?"

ตำรวจนายหนึ่งตอบกลับว่า "หัวหน้าสำนักงานกองบังคับการตำรวจภูธรเมืองเฉียนโจว แกคิดว่าเป็นผู้ใหญ่ไหมล่ะ?"

จูต้าชงรีบถามต่อทันที "แล้วหัวหน้าสำนักงานที่ว่านี่ มันเป็นผู้ใหญ่ระดับไหนกัน?"

ตำรวจ "ผู้นำระดับผู้อำนวยการกอง!"

"ระดับ... ระดับผู้อำนวยการกอง??"

จูต้าชงถึงกับช็อกตาตั้ง

ปกติในชีวิตประจำวัน ผู้ใหญ่ที่เขาเห็นหน้าบ่อยที่สุดก็คือผู้ใหญ่บ้านกับเลขาธิการพรรคหมู่บ้าน ขนาดนายกเทศมนตรีตำบลยังแทบไม่เคยได้เห็นหน้าเลย

แล้วจู่ๆ ก็มีผู้นำระดับผู้อำนวยการกองโผล่มาซะงั้น

แถมเขากับลูกชายดันไปคิดอกุศล อยากจะงาบหล่อนอีกต่างหาก

"แบบนี้ก็ซวยแล้วสิ!?"

ตำรวจอีกนายที่ยืนอยู่แค่นเสียงหัวเราะเยาะ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

"แล้วแกรู้ไหมว่าพ่อของหล่อนน่ะเป็นใคร??"

(จบแล้ว)