บทที่ 291 บรู๊ค... นายเป็นนักดนตรีงั้นเหรอ

คำพูดของลูฟี่ทำเอาทุกคนประหลาดใจ แต่แล้วรอยยิ้มก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา สมกับเป็นลูฟี่จริง ๆ ที่จะเลือดร้อนฮึกเหิมขึ้นมาเมื่อเห็นใครสักคนต่อสู้เพื่อเพื่อน แม้ตัวเองจะต้องเจ็บตัวก็ตาม

“ต่อให้แกจะสู้เพื่อเพื่อน แต่ฉันก็ไม่มีทางแพ้แกหรอก!” ลูฟี่ประกาศก้อง เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง “เพราะฉันแข็งแกร่งกว่าไงล่ะ!”

สิ้นเสียง ร่างของเขาก็หายวับไปโผล่ตรงหน้าโมเรียร่างยักษ์ โมเรียที่สติเลือนรางตอบสนองด้วยสัญชาตญาณล้วน ๆ เหวี่ยงกรงเล็บมหึมาเข้าใส่ลูฟี่ แต่คราวนี้ลูฟี่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว เขาเหยียดแขนขวายืดออกไปด้านหลังจนสุด บิดเป็นเกลียวแน่น และก่อนที่การโจมตีของโมเรียจะมาถึง เขาก็ระดมหมัดพุ่งสวนออกไป

“หมัดปืนกลยางยืด... ฮอว์ค!”

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ท้องของโมเรียยุบลงไปเป็นหลุมลึก ปากอ้ากว้างพ่นเงาจำนวนมหาศาลออกมาเหมือนเขื่อนแตก ลูฟี่ยังคงระดมหมัดใส่อย่างต่อเนื่อง บีบให้เงาไหลทะลักออกมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งร่างยักษ์ของโมเรียค่อย ๆ หดเล็กลงกลับสู่ขนาดปกติ และด้วยหมัดสุดท้าย ลูฟี่ก็ซัดเขาสลบเหมือดไปในที่สุด

โมเรียร่วงลงกระแทกพื้น แต่ดวงตายังปรือขึ้นมาได้ชั่วขณะ เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายมองไปที่ลูฟี่ “เจ้าหนูหมวกฟาง... พรรคพวก... พรรคพวกของข้า...”

“พรรคพวกของแกปลอดภัยดี ฉันไม่ได้ฆ่าใครทั้งนั้น ไม่ต้องห่วง” ลูฟี่พูดเสียงอ่อนโยน

ได้ยินดังนั้น ร่างกายของโมเรียก็ผ่อนคลายลง และหมดสติไปอย่างสมบูรณ์

นามิ อุซป และช็อปเปอร์ เดินเข้ามามองโมเรียด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเป็นวายร้ายที่ขโมยเงาผู้คนก็จริง แต่เขาก็เป็นลูกผู้ชายที่รักพวกพ้องสุดหัวใจ การที่เขากล้าต่อกรกับ 5 จักรพรรดิ เพื่อช่วยเพื่อน เป็นการแสดงความภักดีที่สื่อถึงใจลูฟี่ได้ดีที่สุด เห็นได้ชัดว่าลูฟี่ออมมือให้เขา

“เอาล่ะ!” ลูฟี่พูดขึ้น “เงาพวกนั้นคงกลับไปหาเจ้าของหมดแล้ว เราแค่เอาสมบัติของโมเรียไป แล้วก็ปล่อยพรรคพวกของมันไปเถอะ”

ไม่มีใครคัดค้านการตัดสินใจของลูฟี่ เงากลับคืนเจ้าของ โมเรียได้รับบทเรียน และพวกเขาก็ได้สมบัติเป็นของแถม ถือว่าวิน-วินทุกฝ่าย

พวกเขาทิ้งโมเรียที่สลบไสลไว้ แล้วบุกเข้าไปในปราสาท นามิผู้มีจมูกไวเรื่องเงินทอง รีบตรงดิ่งไปที่คลังสมบัติและกวาดทุกอย่างที่ขวางหน้า ส่วนคาร์ลเหลือบไปเห็นเปียโนหลังหนึ่งและตัดสินใจจะเอามันไปด้วย

“คุณคาร์ลคะ เล่นเปียโนเป็นเหรอคะ?” มารีถาม

คาร์ลส่ายหน้า “เปล่าหรอก แต่ลูฟี่มองหานักดนตรีมาตลอดนี่ เปียโนนี่เอาไว้สำหรับลูกเรือในอนาคตไง ปาร์ตี้จะขาดดนตรีได้ยังไงจริงไหม!”

ลูฟี่ยกนิ้วโป้งให้ทันที “ความคิดเยี่ยมมากคุณคาร์ล! เอาเครื่องดนตรีไปให้หมดเลยเท่าที่หาได้! นักดนตรีในอนาคตของพวกเราต้องได้ใช้ของดีที่สุด!”

พวกเขาไม่เจอเครื่องดนตรีชิ้นอื่น แต่เปียโนหลังเดียวก็เกินพอแล้ว พวกเขาขนสมบัติกลับมาที่ท่าเรือ ประจวบเหมาะกับที่โซโลและลอว์กลับมาถึงพอดี ตามหลังมาด้วยกลุ่มคนท่าทางแปลก ๆ

หญิงร่างท้วมริมฝีปากหนา ผมสีชมพูมัดแกละสองข้าง พอเห็นลูฟี่ตาก็ลุกวาว “ไง! ฉันชื่อ โลล่า! ฉันถูกใจนาย! แต่งงานกับฉันเถอะ!”

“ไม่” ลูฟี่ตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ

โลล่าไม่สะทกสะท้าน หันขวับไปหาคาร์ลทันที “ฉันชอบนาย! แต่งงานกับฉันเถอะ!”

ยังไม่ทันพูดจบ โรบินก็ก้าวมาขวางหน้าคาร์ล กอดอกตั้งท่าป้องกัน โลล่าเห็นดังนั้นก็ถอยกรูดทันที ก่อนจะหันเป้าหมายไปที่ซันจิ

“ฉันชอ...”

“ขอปฏิเสธครับ!” ซันจิสวนทันควัน

“เจ้าจมูกยาว ฉันชอ...”

“ขอโทษด้วยครับ!” อุซปตอบปิดท้าย

ดูเหมือนโลล่าจะชินชากับการถูกปฏิเสธ เธอเพียงแค่หันหลังกลับไปหาลูกน้อง “สวัสดีทุกคน” ชายคนหนึ่งในกลุ่มลูกน้องกล่าวแนะนำ “พวกเราคือ กลุ่มโจรสลัดโรลลิ่ง และนี่คือกัปตันของพวกเรา ‘โลล่า จอมขอแต่งงาน’ เธอขอผู้ชายแต่งงานมาแล้วกว่า 4,000 คน และถูกปฏิเสธทุกครั้ง... พวกเราแค่อยากจะมาขอบคุณพวกคุณที่ช่วยทวงเงาคืนให้พวกเราครับ”

ลูฟี่โบกมือปัด เขาไม่ได้ทำเพื่อช่วยใคร แค่คิดว่าการขโมยเงาก็เป็นเรื่องผิด แต่พอรู้ว่าโมเรียรักเพื่อน เขาก็อดเห็นใจหมอนั่นขึ้นมานิดหน่อยไม่ได้

ลอว์กับโซโลเดินเข้ามาสมทบ ทุกคนต่างแนะนำตัวกัน พวกเขารู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างจบลงอย่างง่ายดาย ดูเหมือนเจ็ดเทพโจรสลัดจะไม่ใช่คู่มือของกลุ่มหมวกฟางอีกแล้ว สำหรับลอว์ นี่คือข่าวดี เพราะมันหมายความว่าจุดจบของดอฟฟามิงโก้ใกล้เข้ามาแล้ว ต่อให้มันเรียกไคโดมาช่วย ก็คงไม่รอด

บรู๊คที่มาพร้อมกับลอว์และโซโล ถอดหมวกทรงสูงออกแล้วโค้งคำนับ “ผมต้องขอขอบคุณทุกคนในกลุ่มหมวกฟางจริง ๆ ครับ วิเศษเหลือเกินที่ได้เงากลับคืนมา ในที่สุดผมก็จะได้กลับไปทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับ ลาบูน แล้ว!” น้ำตาไหลพรากออกจากเบ้าตาที่ว่างเปล่าของโครงกระดูก

ลูฟี่และคนอื่น ๆ ยิ้มแก้มปริ ดีใจไปกับเพื่อนวาฬและว่าที่พรรคพวกคนใหม่

“ได้เวลาฉลองแล้ว!” ลูฟี่ตะโกนลั่น “เรื่องน่ายินดีขนาดนี้ ต้องจัดปาร์ตี้!”

นามิไม่คัดค้าน ในเมื่อเพิ่งกวาดสมบัติโมเรียมาได้ เธอก็เต็มใจจะฉลองสุด ๆ ซันจิเริ่มลงมือทำอาหาร โดยมีลูกเรือคนอื่น ๆ ช่วยกันเตรียมงาน ไม่นานนัก ลูฟี่ก็ชูแก้วขึ้น และงานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

แม้การต่อสู้จะไม่ดุเดือดเลือดพล่าน แต่ก็ไม่ได้หยุดยั้งความสนุกของกลุ่มหมวกฟาง พอแฟรงกี้เริ่มโชว์สเต็ปแดนซ์ บรรยากาศงานปาร์ตี้ก็พุ่งถึงขีดสุด

คาร์ลหันไปมองบรู๊ค “บรู๊ค นายเป็นนักดนตรีใช่ไหม? ทำไมไม่ลองเล่นดูหน่อยล่ะ?”

ลูฟี่ตาโตเป็นไข่ห่าน “บรู๊ค... เป็นนักดนตรีเหรอ?!”

บรู๊คไม่เขินอาย เขาเดินตรงไปที่เปียโนแล้วลองกดคีย์ดูสองสามโน้ต “โยโฮโฮโฮโฮ! จะเรียกว่านักดนตรีมืออาชีพก็คงไม่เต็มปาก แต่ไวโอลินของผมเป็นที่โปรดปรานของ กลุ่มโจรสลัดรุมบ้า และลาบูนก็ชอบเพลงของผมมากนะครับ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═