บทที่ 251 สหายเก่า... เราคงต้องจากกันตรงนี้

สถานการณ์พลิกผันจนกองทัพเรือตกที่นั่งลำบาก เซ็นโงคุอุตส่าห์หาจุดอ่อนของสควอโด้เจอ และอาคาอินุก็ปั่นหัวสำเร็จจนเกือบจะได้ผล แต่ในช่วงเวลาสำคัญที่สุด คาร์ลดันเข้ามาขวางและทำลายแผนการทั้งหมด

โมโมอุซางิและชาตั้นอ่อนแอเกินไปที่จะหยุดคาร์ล ทำให้เขาเหลือแรงพอที่จะไปแทรกแซงการต่อสู้อื่น ๆ แต่เซ็นโงคุจะไปโทษพวกเขาก็ไม่ได้ ในเมื่อคาร์ลแข็งแกร่งขนาดต่อกรกับอาคาอินุได้ ต่อให้สองคนนั้นร่วมมือกันก็คงหยุดเขาไม่อยู่ ในเมื่อแผนแรกพัง ก็ต้องงัดแผนต่อไปออกมาใช้

บนเรือโมบี้ดิ๊ก... หนวดขาวเหลือบมองคาร์ลที่ยืนอยู่กลางลานกว้างแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองดาบเล่มยักษ์ที่จ่ออยู่ที่อกตัวเองด้วยสายตาเหนื่อยอ่อน

ดาบสีดำเล่มเล็กสองเล่มที่เคยตรึงดาบยักษ์ไว้ได้บินกลับไปแล้ว ตอนนี้สควอโด้กำลังตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะขยับดาบแทงเข้าไป เขารู้ดีว่าเมื่อหนวดขาวรู้ตัวแล้ว การลอบสังหารย่อมไม่มีทางสำเร็จ เขาคือคนตายที่ยังหายใจอยู่

ฟุ่บ!

ทันใดนั้น มาร์โก้ที่สลัดหลุดจากอาโอคิจิก็บินกลับมาที่เรือ ด้วยความโกรธจัด เขากดหัวสควอโด้กระแทกลงกับพื้นเรือดาดฟ้าอย่างแรง

“สควอโด้ ไอ้สารเลว! กล้าดียังไงทำร้ายป๋า?! ป๋าไม่มีวันยกโทษให้แกแน่!”

สควอโด้ตะโกนโต้แย้งทั้งน้ำตา “ทำไมจะทำไม่ได้?! ก็ป๋ากับกองทัพเรือตกลงกันว่าจะเอาชีวิตพวกเรา 43 กลุ่มโจรสลัดพันธมิตรไปสังเวย เพื่อแลกกับชีวิตของเอสไม่ใช่รึไง?!”

คำพูดของเขาดังพอที่จะได้ยินไปทั่วสมรภูมิ เหล่าโจรสลัดพันธมิตรต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บางคนไม่อยากเชื่อ บางคนเริ่มหวาดระแวง เพราะถ้ามันไม่จริง ทำไมสควอโด้ถึงยอมเสี่ยงชีวิตทำเรื่องแบบนี้?

ดวงตาของหนวดขาวหรี่ลง “ใครบอกเรื่องนี้กับแก?”

สควอโด้ตะโกนกลับ “มันก็เห็นกันชัด ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?! ปืนใหญ่ของทหารเรือเล็งยิงแต่พวกเรา ในขณะที่ในอ่าวแทบไม่โดนยิงเลย! ...แถมป๋ายังรู้อยู่แล้วว่าเอสเป็นลูกชายของโรเจอร์ และรู้เรื่องความแค้นระหว่างผมกับโรเจอร์ แต่ป๋าก็ปิดบังมันไว้ ทำไม?!”

“ไอ้ลูกโง่! แกทำร้ายพ่อของตัวเอง! รู้ไหมว่าผลที่ตามมาคืออะไร?!” หนวดขาวคำราม ยกมือขึ้นง้างเหนือหัวสควอโด้

สควอโด้หลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัว รอคอยความตาย

หมับ!

แทนที่จะเป็นแรงตบสังหาร สควอโด้กลับถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดอันอบอุ่น หนวดขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน

“ถึงแกจะเป็นไอ้ลูกโง่... แต่แกก็ยังเป็นลูกชายสุดที่รักของฉันอยู่ดี!”

ประโยคนั้นทำให้สควอโด้ปล่อยโฮออกมาทันที

“ยะ... อย่ามาล้อเล่นนะ! ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าป๋าจะเอาชีวิตพวกเราไปแลก...”

“สควอโด้... ใครกันที่เป่าหูคนซื่อ ๆ อย่างแกให้หลงเดินทางผิด?”

“...อะ... อาคาอินุ! มันบอกว่าถ้าผมสังหารหนวดขาวได้ กลุ่มโจรสลัดพันธมิตรทุกคนจะรอดตาย!”

“อาคาอินุสินะ... สควอโด้ ฉันรู้ดีว่าแกเกลียดโรเจอร์แค่ไหน แต่การเอาความแค้นของพ่อไปลงที่ลูกมันไร้สาระสิ้นดี ลองถามใจตัวเองดูซิ ว่าเอสเคยทำอะไรให้แกเจ็บช้ำน้ำใจรึเปล่า?! พวกแกไม่ได้ใช้ชีวิตและร่วมสู้มาด้วยกันหรอกรึ? แกกับเอสก็เป็นลูกชายของฉันเหมือนกัน! ไม่ใช่แค่เอสที่พิเศษ... พวกแกทุกคนคือครอบครัวของฉัน!”

สควอโด้ร้องไห้จนตัวโยน ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง เขาเพิ่งพยายามจะฆ่าชายที่ใจดีที่สุด... พ่อของเขา เขาทำบ้าอะไรลงไป?!

หนวดขาวปล่อยตัวเขา แล้วคว้าง้าว ‘มุราคุโมะกิริ’ ขึ้นมา ก่อนจะกระโดดลงจากหัวเรือ

“ลูก ๆ ของฉัน! ตามข้ามา! บุกเข้าไปช่วยเอส!”

“โอ้ววว!!!”

เมื่อหนวดขาวนำทัพด้วยตัวเอง ขวัญกำลังใจของทุกคนก็ลุกโชนขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าจะเป็นกัปตันหรือลูกเรือธรรมดา ต่างวิ่งกรูตามหลังเขา มุ่งหน้าสู่ลานกว้าง

ในขณะนั้นเอง บนแท่นสูง... มือของอาคาอินุเปลี่ยนสภาพเป็นลาวาเดือดพล่าน เขาชกหมัดลาวาจำนวนมหาศาลขึ้นสู่ท้องฟ้า

“ริวเซย์ คาซาน! (ฝนดาวตกภูเขาไฟ)”

ตูม! ตูม! ตูม!

ก้อนหินภูเขาไฟระดมตกลงมาใส่ลานน้ำแข็ง ละลายพื้นน้ำแข็งและระเบิดทำลายทุกอย่าง โจรสลัดจำนวนมากถูกลูกหลงตายคาที่ ภาพหายนะวันสิ้นโลกถูกถ่ายทอดสดไปทั่วโลก ผู้คนต่างมองดูด้วยความหวาดผวา แม้แต่รุกกี้หน้าใหม่ที่ห้าวหาญก็ยังเงียบกริบ แม้แต่ คิด ก็ยังไม่กล้าปริปาก

ไม่นานนัก น้ำแข็งในอ่าวเกือบทั้งหมดก็ละลายหายไป หนวดขาวหันกลับไปมองและเห็นว่าฝนลาวาถล่มใส่เรือ ‘โมบี้ดิ๊ก’ จนพังพินาศ ไฟลุกท่วมเรือ โชคดีที่ดูเหมือนใครบางคนจะลากตัวสควอโด้ออกมาจากเรือได้ทัน

“ขอโทษนะสหายเก่า... เราคงต้องจากกันตรงนี้”

หนวดขาวเอ่ยด้วยความเศร้าสร้อย มองดูเรือคู่ใจที่กำลังจมลง แต่เขาต้องไปช่วยลูกชาย ไม่มีเวลามาอาลัยอาวรณ์

ทันใดนั้น เงาของเรืออีกลำก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าของพวกเขา มาร์โก้ โจซ และกัปตันคนอื่น ๆ รีบตะโกนเรียกให้ทุกคนว่ายน้ำไปที่เรือลำนั้น

วินาทีต่อมา เรือเคลือบยางลำหนึ่งก็พุ่งฝ่าผิวน้ำขึ้นมา เกือบทุกคนในสนามรบรีบเกาะและปีนขึ้นเรือได้สำเร็จ

“ยังมีเรืออีกงั้นเรอะ!” หน้าของเซ็นโงคุถอดสี

“กุระระระ! ข้าไม่เคยบอกสักคำว่าเรือเราหมดแล้ว!”

หนวดขาวหัวเราะร่า ยืนตระหง่านที่หัวเรือ แล้วซัดหมัดที่ห่อหุ้มด้วยวงแหวนสั่นสะเทือนใส่กำแพงล้อมที่ขวางอยู่

เพล้ง! ตูม!!!

กำแพงเหล็กกล้าหนาทึบแตกกระจายราวกับกระจกบาง ๆ แรงสั่นสะเทือนส่วนเกินพุ่งทะลุเข้าสู่ลานกว้าง ส่งร่างทหารเรือนับร้อยปลิวว่อน

“มันทำลายกำแพงล้อมได้จริง ๆ ด้วย! ไอ้สัตว์ประหลาดเอ๊ย! นั่นมันเหล็กกล้าหนาเตอะเลยนะ! แม้แต่คลื่นกระแทกของจอมพลเซ็นโงคุยังทำลายไม่ได้เลย!”

สีหน้าของอาคาอินุมืดมนลงไปอีก เขาคิดถูก... การที่สควอโด้ลอบสังหารพลาดส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อสงคราม

แม้หนวดขาวจะแก่และป่วย แต่การที่เขายังไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้พลังของเขายังคงน่าสะพรึงกลัว ฮาคิเกราะขั้นสูง (ริวโอ) ที่ปล่อยออกมาภายนอกสามารถทำลายเหล็กกล้าได้อย่างง่ายดาย

ถ้าเพียงแต่เราสร้างกำแพงด้วยหินไคโร...! อาคาอินุคิดในใจ แต่หน่วยวิทยาศาสตร์คงร้องไห้แน่ เพราะหินไคโรมีไม่พอจะสร้างกำแพงยักษ์ขนาดนั้นหรอก

เมื่อเห็นช่องโหว่ที่กำแพง ออร์ส จูเนียร์ ก็คำรามลั่น เขาอุ้มเรือลำใหญ่ไว้ในอ้อมแขน แล้วพุ่งชนฝ่าเข้าไปในลานกว้าง โจรสลัดที่เข้าสู่ลานกว้างได้สำเร็จต่างโห่ร้องก้อง

“ลูก ๆ ของฉัน! ตามข้ามา!”

หนวดขาวนำทัพบุก ง้าวในมือรวบรวมวงแหวนแสงสีขาว เขาตวัดฟันไปข้างหน้า อากาศเบื้องหน้าแตกร้าวและระเบิดออก คลื่นกระแทกมหาศาลกวาดทหารเรือที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรจนกระเด็นหายไป

คาร์ลมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่หนวดขาวยังไม่บาดเจ็บ เขาก็ไม่ต้องห่วงอะไรมาก เขาละความสนใจจากหนวดขาว หันไปมองกลุ่มหมวกฟาง

เขากวาดสายตามองโซโล ซันจิ และคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนปลอดภัยดี เขาก็ยิ้มออกมา... เขาไม่อยากช่วยหนวดขาวแต่ต้องแลกด้วยการที่เพื่อนของเขาต้องเจ็บตัว

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═