บทที่ 241 ทาชิงิ... เธอคือศัตรูของดาบชั้นเลิศทั่วหล้า

“แม่หนูนั่นน่าสนใจจริงๆ... นั่นเป็นพลังของผลปีศาจชนิดหนึ่งงั้นเหรอ?” มาร์โก้ที่กำลังปะทะอยู่กับอาโอคิจิ เอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นฝีมือของมาริ

“นักสะกดจิตของกลุ่มหมวกฟางก็ฝีมือไม่เลว... เป็นกลุ่มที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!” โจซที่สกัดกั้นอาคาอินุอยู่ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมด้วยน้ำเสียงชื่นชม

ใบหน้าของอาคาอินุและอาโอคิจิมืดมนลงเล็กน้อย การที่ทหารเรือในลานกว้างไม่สามารถหยุดโจรสลัดกลุ่มเล็กๆ เพียงหยิบมือได้ถือเป็นเรื่องน่าอับอาย แต่พวกเขาก็รู้ดีถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของกลุ่มหมวกฟาง จึงได้แต่เงียบไว้

ในขณะนั้นเอง หนวดขาวก็ชูง้าว ‘มุราคุโมะกิริ’ ขึ้นฟ้าแล้วคำรามก้อง

“ฟังนะ ลูกๆ ของฉัน! อย่าให้น้อยหน้ากลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง! เอสคือคนในครอบครัว และเป็นหน้าที่ของเราที่ต้องช่วยเขา! ...ทุ่มสุดตัวเข้าไปเลย!”

“โอ้วววว!!!”

เหล่าโจรสลัดตอบรับด้วยเสียงคำรามกึกก้อง ขวัญกำลังใจพุ่งทะยานเสียดฟ้า พวกเขาบุกตะลุยไปข้างหน้าด้วยความฮึกเหิมที่มากกว่าเดิม

ในอีกด้านหนึ่ง วิสต้ากำลังดวลดาบกับดราคูล มิฮอว์ค คมดาบของทั้งสองปะทะกันเกิดเป็นประกายไฟและท่วงท่าที่งดงามราวกับการร่ายรำแห่งความตาย แต่มิฮอว์คดูเหมือนจะสู้ด้วยจังหวะที่ผ่อนคลาย ราวกับพอใจที่จะเพลิดเพลินไปกับการต่อสู้มากกว่าจะเอาชีวิต

“ฟู่ว! ...เกือบไปแล้ว แต่ก็ดีใจที่เห็นกลุ่มหมวกฟางยังบุกทะลวงต่อไปได้” วิสต้ากล่าวเมื่อเห็นความคืบหน้าของพันธมิตร จากนั้นเขาก็หันกลับมาโฟกัสที่มิฮอว์คเต็มที่ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ก่อนหน้านี้เขาหงุดหงิดที่มิฮอว์คพยายามขัดขวางการช่วยเหลือของกลุ่มหมวกฟาง วิสต้าจะไม่ยอมให้นักดาบอันดับหนึ่งของโลกเดินเล่นไปทั่วสนามรบอย่างอิสระอีก เขาตัดสินใจแล้วว่าจะตรึงมิฮอว์คไว้ที่นี่

มิฮอว์คเองก็ไม่ขัดข้อง เขาเองก็สนุกกับการดวลดาบครั้งนี้ แม้คู่ต่อสู้จะไม่ใช่อิคคิที่เขาหวังจะได้เจอ แต่ตราบใดที่สงครามนี้มอบความบันเทิงในการต่อสู้ที่แท้จริงให้เขาได้ เขาก็พอใจ

กลับมาที่เรือโกอิ้งเมอร์รี่... ช็อปเปอร์และทาชิงิกำลังรับมือกับทหารเรือที่ดาหน้าเข้ามา

ช็อปเปอร์อยู่ในร่าง ‘เฮฟวี่ พอยต์’ (ร่างหนัก) ใช้วิชากังฟูซัดทหารเรือที่เข้าใกล้กระเด็นไปเป็นแถบๆ ส่วนทาชิงิถือดาบ ‘ชิกุเระ’ ในมือ ร่ายรำเพลงดาบสกัดกั้นเหล่าทหาร แต่เธอระมัดระวังที่จะใช้เพียงสันดาบกระแทกให้สลบ เพราะลึกๆ แล้วเธอยังตระหนักถึงสถานะสายลับทหารเรือของตัวเอง

บนหอคอยสังเกตการณ์ อุซปง้างหนังสติ๊กยักษ์ ‘คาบูโตะ’ ยิงกระสุนระเบิดและกระสุนช็อคออกไปอย่างต่อเนื่อง เขาคอยยิงคุ้มกันทั้งช็อปเปอร์และทาชิงิ และยังช่วยเปิดทางให้ลูกเรือคนอื่นด้วย

ระยะยิงของอุซปนั้นไกลกว่าปืนคาบศิลาทั่วไปมาก ทำให้เขาสามารถยิงสนับสนุนไปได้ไกลถึงแท่นประหาร การประจำการอยู่บนเรือทำให้เขาปกป้องเรือได้พร้อมกับช่วยเพื่อนๆ ไปในตัว ถือเป็นกลยุทธ์ที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ด้วยการประสานงานของอุซป ช็อปเปอร์ และทาชิงิ ทหารเรือจึงไม่สามารถเข้าใกล้เรือเมอร์รี่ได้เลย อีกทั้งทหารเรือที่ได้รับมอบหมายมาจัดการทางนี้ก็ไม่ได้มีฝีมือสูงส่งนัก

“นั่นมัน ‘โทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์’ ปีศาจทานุกิ ค่าหัว 10 ล้านเบรี! ...แล้วก็นังคนทรยศกองทัพเรือ ‘ทาชิงิ’ ค่าหัว 10 ล้านเบรี! กับเจ้าจมูกยาว ‘โซเงคิง’ อุซป ค่าหัว 80 ล้านเบรี!”

“นึกว่าเป็นแค่ลูกกระจ๊อกของกลุ่มหมวกฟาง แต่ฝีมือระดับนี้มันเป็นหัวหน้าหน่วยได้สบายๆ เลยนะเนี่ย!” ทหารเรือคนหนึ่งพูดด้วยความทึ่ง

“อย่าประมาท! สมาชิกปลายแถวของกลุ่มระดับจักรพรรดิ ก็เก่งพอๆ กับกัปตันโจรสลัดในทะเลทั้งสี่ทิศนั่นแหละ!”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทหารเรือที่ล้อมรอบเรือเมอร์รี่ ดังเข้าหูจนทำให้ทั้งช็อปเปอร์และทาชิงิเริ่มโมโห

“ฉันไม่ใช่ทานุกินะเฟ้ย! ฉันเป็นกวางเรนเดียร์ต่างหาก!” ช็อปเปอร์คำราม

“ฉันไม่ใช่... คนทรยศสักหน่อย” ทาชิงิพึมพำ ถอนหายใจด้วยความอัดอั้น

คำว่า "คนทรยศแห่งกองทัพเรือ" บาดลึกเข้าไปในใจเธอมากกว่าที่แสดงออก แม้ฉากหน้าจะเป็นโจรสลัด แต่เธอยังมองตัวเองเป็นทหารเรือผู้ผดุงความยุติธรรมเหมือนอาจารย์เซเฟอร์ คำพูดของพวกทหารเรือเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจ เธอกระชับดาบแน่น เตรียมจะสั่งสอนทหารปากดีพวกนี้

ฟุ่บ!

ทันใดนั้น ทหารเรือสวมหมวกทรงกลมและมีผ้าปิดปากก็กระโดดเข้ามาจากด้านหลังทาชิงิ เธอไหวตัวทัน รีบชักดาบเล่มที่สอง ‘ยูกิโนะ’ ออกมาฟันสวนกลับไป

หมับ!

ทหารคนนั้นรับใบดาบได้ด้วยมือเปล่า!

ในพริบตาเดียว สนิมเกรอะกรังก็เริ่มลามเลียไปทั่วใบดาบ... ไม่ถึงวินาทีต่อมา ดาบชั้นเลิศในมือเธอก็แตกสลายกลายเป็นเศษผงร่วงกราวลงกับพื้น

“อะไรนะ?! ...แกทำลายยูกิโนะของฉัน!”

ความโกรธเกรี้ยวที่ทาชิงิไม่เคยสัมผัสมาก่อนปะทุขึ้นในอก แม้แต่ตอนที่อิคคิขโมยดาบเธอไปที่โล้กทาวน์เธอยังไม่โกรธขนาดนี้ ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยโทสะ

“กล้าดียังไง... กล้าดียังไงมาทำลายยูกิโนะ!”

ทหารเรือคนนั้น หรือที่รู้จักกันในชื่อ ‘ชิริว’ แห่งศูนย์บัญชาการใหญ่ (คนละคนกับชิริวแห่งสายฝน) ประกาศศักดาอย่างภูมิใจ

“ฉันกินผล ‘ซาบิ ซาบิ’ (ผลสนิม) เข้าไป ดาบเล่มไหนที่ฉันแตะต้องจะกลายเป็นสนิมผุพังทันที! ...ตื่นจากฝันได้แล้ว นังคนทรยศทาชิงิ! วันนี้แหละฉันจะลากคอแกมารับโทษทัณฑ์!”

ทาชิงิไม่สนชื่อแซ่ของมัน สนแค่ความสามารถผลปีศาจนั่น

“งั้นแก... ก็คือศัตรูของนักดาบทั่วหล้าสินะ? แกคิดจะทำลายดาบชั้นเลิศทุกเล่มงั้นเหรอ?”

“หือ? ก็... จะว่าอย่างนั้นก็ได้มั้ง...” มันยังพูดไม่ทันจบ

“งั้นก็ไปลงนรกซะ!”

ผัวะ!!!

ทาชิงิเตะเข้าที่หน้าท้องของมันเต็มแรง ชิริวพยายามใช้พลังทำให้ขาของเธอเป็นสนิม แต่มันกลับไร้ผล ลูกเตะนั้นรุนแรงจนส่งร่างของมันปลิวละลิ่ว กระอักเลือดออกมาคำโตก่อนจะสลบเหมือดไป

อุซปที่ดูอยู่บนหอคอยสังเกตการณ์ถึงกับตาโต เขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าเมื่อกี้ทาชิงิเพิ่งจะใช้ ‘ฮาคิเกราะ’ เคลือบลูกเตะนั้นไป

แต่ทาชิงิไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เธอมองดูเศษซากของดาบยูกิโนะด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ดาบเล่มนี้เป็นของขวัญที่อิคคิให้เธอ และเธอก็ดูแลรักษามันอย่างดีมาตลอด ตอนนี้มันกลายเป็นแค่กองสนิมไร้ค่า

“ไอ้บ้าชิริว...” เธอสบถ มองร่างที่หมดสติของมันด้วยสายตาไร้ความรู้สึกผิด

ใครก็ตามที่บังอาจทำลายดาบชั้นเลิศ สมควรโดนดีแล้ว... หมอนั่นเป็นทหารเรือก็จริง แต่ตอนนี้เธอสวมบทโจรสลัดอยู่ การจะฆ่าทหารเรือสักคนสองคนคงไม่ผิดอะไร

ทหารเรือคนอื่นต่างตกตะลึงในความดุร้ายของเธอ แต่ไม่นานขวัญกำลังใจก็กลับมา พวกมันดาหน้ากันเข้ามาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ไม่ไกลนัก คาร์ลหันกลับมามองที่เรือด้วยความเป็นห่วง ทั้งทาชิงิและช็อปเปอร์ยังรับมือทหารระดับนายกองจำนวนมากไม่ไหวแน่ แต่เมื่อเห็นอุซปคอยช่วยอยู่ เขาก็เบาใจลงบ้าง

“สู้กับพวกฉันสองคน แล้วยังกล้าวอกแวกมองไปทางอื่นอีกเรอะ... มั่นใจเกินไปหรือว่าอวดดีกันแน่?”

โมโมอุซางิแค่นเสียงเย็น ตวัดดาบเข้าใส่คาร์ลอย่างรวดเร็ว เล็งไปที่จุดตายอย่างแม่นยำ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═