บทที่ 231 ทาชิงิ... ฉันคือสายลับทหารเรือของกลุ่มหมวกฟาง

หมู่เกาะซาบอนดี้

เมื่อเหล่าซูเปอร์โนว่าได้อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ พวกเขาถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง แม้แต่ยูสทัส คิด ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งยโส ก็ยังอดทึ่งในความบ้าบิ่นของกองทัพเรือไม่ได้

การท้าทายสัตว์ประหลาดอย่างหนวดขาวซึ่งๆ หน้า เป็นเรื่องบ้าบิ่นสิ้นดี คิดเชื่อว่าถ้าศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือยังตั้งตระหง่านอยู่ได้หลังจากสงครามจบลง ก็คงต้องเรียกว่าปาฏิหาริย์แล้ว

“คิด... เราควรรีบไปเกาะมนุษย์เงือกกันเลยไหม?” คิลเลอร์ คู่หูสวมหน้ากากถามขึ้น “ที่นี่อยู่ใกล้ศูนย์บัญชาการใหญ่เกินไป ถ้าสงครามระเบิดขึ้น มันจะไม่ปลอดภัยเอานะ”

คิดแค่นเสียงใส่ความคิดนั้น “ฮ่าฮ่าฮ่า! จะไปกลัวอะไรวะ? ในหนังสือพิมพ์บอกว่าจะมีการถ่ายทอดสดการประหารไปทั่วซาบอนดี้ไม่ใช่รึไง? ฉันอยากจะเห็นกับตาว่ากลุ่มโจรสลัดสี่จักรพรรดิกับพลเรือเอกจะแน่สักแค่ไหน!”

ต่างจากไทม์ไลน์เดิม ลูฟี่ยังไม่ได้มาก่อเรื่องที่ซาบอนดี้ หรือต่อยเผ่ามังกรฟ้าที่นี่ เหล่าซูเปอร์โนว่าจึงยังไม่โดนพลเรือเอกคิซารุสั่งสอนจนเสียขวัญ ความอวดดีของพวกเขายังคงเต็มเปี่ยม ถ้าโดนจัดหนักไปแล้ว ป่านนี้คงรีบมุดหัวหนีไปเกาะมนุษย์เงือกกันหมดแล้ว

ไม่ใช่แค่กลุ่มโจรสลัดคิด แต่กลุ่มซูเปอร์โนว่าอื่นๆ อย่างกลุ่มออนแอร์, กลุ่มฮอว์คินส์, กลุ่มบอนนีย์, กลุ่มพระเจ้าชั่วร้าย, กลุ่มไฟร์แทงค์ และกลุ่มเดรค ต่างก็ตัดสินใจปักหลักรอดูสถานการณ์ กัปตันของกลุ่มเหล่านี้ล้วนมีความกล้าบ้าบิ่น พวกเขาคงไม่ลังเลที่จะกระโดดเข้าร่วมวงสงครามด้วยซ้ำถ้ามีโอกาส

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครโง่พอที่จะเข้าไปร่วมสู้จริงๆ สงครามระหว่างกองทัพเรือกับหนวดขาวไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขา พวกเขากะว่าจะรอจังหวะชุบมือเปิบ ยึดครองอาณาเขตของหนวดขาวแล้วผงาดขึ้นเป็นสี่จักรพรรดิรุ่นต่อไป... หรืออาจจะเป็น "ห้าจักรพรรดิ" ในตอนนี้

ความจริงแล้ว ซูเปอร์โนว่าทุกคนต่างหงุดหงิดกับการปรากฏตัวของกลุ่มหมวกฟางในฐานะจักรพรรดิองค์ใหม่ พวกเขาเริ่มต้นในรุ่นเดียวกันแท้ๆ ทำไมเจ้าพวกนั้นถึงนำหน้าไปไกลขนาดนั้น? แต่ผลงานของกลุ่มหมวกฟางก็บีบให้พวกเขาต้องกลืนศักดิ์ศรีลงคอ

ไม่มีซูเปอร์โนว่าหน้าไหนที่มีพลังพอจะโค่นบิ๊กมัมได้ ไม่ว่าจะมั่นหน้าแค่ไหนก็ตาม แม้แต่คนอย่างคิดก็ต้องยอมรับว่ากลุ่มหมวกฟางเป็นสัตว์ประหลาดคนละระดับ เมื่อเทียบกันแล้ว ซูเปอร์โนว่าคนอื่นดูเหมือนเด็กเล่นขายของไปเลย

ในขณะเดียวกัน กลุ่มหมวกฟางก็ได้รับหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่เช่นกัน หลังจากยืนยันเวลาและสถานที่ประหารชีวิตเอสแล้ว พวกเขาก็เริ่มเตรียมเรือเพื่อออกเดินทาง

“หือ? ข่าวการต่อสู้ที่วอเตอร์เซเว่นก็ลงนะ แต่ไม่ได้พาดหัวใหญ่... แถมยังมีข่าวโดฟลามิงโก้ประกาศลาออกจากเจ็ดเทพโจรสลัดด้วย หมอนั่นมันตลกชะมัด ยังจะพยายามหลอกลอว์อยู่อีกเหรอ?” อิคคิหัวเราะและโยนหนังสือพิมพ์ทิ้งอย่างไม่แยแส

เพราะข่าวใหญ่เรื่องการประหารชีวิตเอส ทำให้ข่าวสำคัญอื่นๆ ถูกกลบจนมิด แม้แต่เรื่องที่ลูฟี่เอาชนะบิ๊กมัมก็แทบไม่เป็นกระแส อาจเพราะข่าวลือเรื่องลูฟี่เป็นจักรพรรดิมีมาก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนข่าวโดฟลามิงโก้ลาออกนั้น... เงียบกริบ

ลอว์หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านผ่านๆ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า

“ลอว์ นายปล่อยพวกผู้บริหารพวกนั้นกลับไปจริงเหรอ?” อิคคิถาม “แบบนั้นไม่เท่ากับให้ของขวัญโดฟลามิงโก้รึไง?”

“ชั้นปล่อยตัวคนไป... แต่หัวใจของพวกมันอยู่ที่ชั้น” ลอว์แสยะยิ้มอำมหิต

อิคคิไม่พูดอะไรต่อ เขารู้ว่าประกาศของโดฟลามิงโก้น่าจะเป็นเรื่องโกหก แต่โดฟลามิงโก้คงไม่รู้แผนที่แท้จริงของลอว์

เมื่อโดฟลามิงโก้โผล่หัวมาในสงครามมารีนฟอร์ด ลอว์คงจะบีบหัวใจพวกผู้บริหารเหล่านั้นต่อหน้าต่อตามัน... โดฟลามิงโก้คงได้กระอักเลือดแน่

“ทุกคน! เตรียมตัวออกเรือ!” ลูฟี่ตะโกนสั่งการ ยืนตระหง่านอยู่บนหัวเรือเมอร์รี่

ทุกคนประจำสถานีทันที เตรียมถอนสมอ คุมพังงา และกางใบเรือ ลอว์ เบโปะ และลูกเรือฮาร์ทคนอื่นๆ กลับไปประจำที่เรือดำน้ำของตน โดยไม่รู้ตัว... กลุ่มโจรสลัดฮาร์ทได้หลอมรวมเข้ากับกลุ่มหมวกฟาง และเข้าร่วมภารกิจช่วยเอสอย่างเต็มตัวไปแล้ว

ทันใดนั้น ทาชิงิก็เดินเข้ามาที่กลางดาดฟ้าเรือ

“ลูฟี่... ทุกคน... ฉันมีเรื่องจะพูดค่ะ”

สีหน้าของทาชิงิจริงจัง จนทุกคนเงียบเสียงลงและเปลี่ยนท่าทีเป็นขรึมตาม ดูเหมือนเธอจะตัดสินใจได้แล้ว และต้องการประกาศก่อนที่เรือจะออก ทุกคนต่างรอลุ้นว่าจากนี้ไปเธอจะเป็นมิตร ศัตรู หรือแค่คนแปลกหน้า

“กัปตันลูฟี่... โปรดอนุญาตให้ฉันรายงานกองทัพเรือว่ากลุ่มหมวกฟางจะเข้าร่วมสงครามด้วยค่ะ!”

“เอ๋? เธอพูดเรื่องอะไรน่ะทาชิงิ?” ลูฟี่งงเป็นไก่ตาแตก คนอื่นก็งงไม่แพ้กัน

ทาชิงิอธิบาย “ฉันเป็นสายลับทหารเรือที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มหมวกฟาง... เรื่องนี้กัปตันลูฟี่ยอมรับแล้ว ดังนั้นฉันต้องทำหน้าที่ของฉัน คือการแจ้งกองทัพเรือว่ากลุ่มหมวกฟางกำลังจะเข้าร่วมการต่อสู้”

“อย่างไรก็ตาม... ฉันไม่รู้รายละเอียดแผนการของพวกคุณ แถมฉันยังต้องเดินทางไปกับพวกคุณด้วย... มันเป็นเรื่องปกติที่สายลับต้องแฝงตัวอยู่กับเป้าหมาย เพราะฉะนั้น... เมื่อถึงเวลา ฉันจะรับหน้าที่เฝ้าเรือให้เองค่ะ”

ทันทีที่เธอพูดจบ ลูกเรือส่วนใหญ่ก็เข้าใจเจตนาของเธอทันที

เธอใช้สถานะ "สายลับ" เพื่อสร้างความชอบธรรมให้การกระทำของตัวเอง การรายงานข่าวให้กองทัพเรือทำให้เธอไม่ได้ทรยศต่อหน้าที่ แต่การไม่บอกรายละเอียดแผนการ (โดยอ้างว่าไม่รู้) ก็ทำให้เธอไม่ได้ทรยศต่อกลุ่มหมวกฟางเช่นกัน

เด็กผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นเกมคำพูด... เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าการปกปิดรายละเอียดแผนการ เท่ากับใจของเธอได้เลือกข้างกลุ่มหมวกฟางไปแล้ว ส่วนเรื่องที่กลุ่มหมวกฟางจะเข้าร่วมสงคราม อิคคิเชื่อว่าเซ็นโงคุคงเดาได้อยู่แล้ว รายงานของทาชิงิจึงไม่ได้สร้างความแตกต่างอะไร

อิคคิเหลือบมองโซโล เห็นสีหน้าของหมอนั่นดูเกร็งๆ ผิดธรรมชาติ... ชัดเจนเลยว่าคำพูดพวกนี้ทาชิงิไม่ได้คิดเองคนเดียวแน่ อิคคิพอจะเดากระบวนการความคิดเธอออก เธอชอบการอยู่กับกลุ่มหมวกฟางและอยากอยู่บนเรือลำนี้ต่อ จึงใช้ข้ออ้างเรื่อง "สายลับ" เพื่อรักษาสถานะไว้

ใจของเธอเอนเอียงมาทางกลุ่มหมวกฟาง เพราะการกระทำของพวกเขาสอดคล้องกับความยุติธรรมในใจเธอ ในขณะที่ความเน่าเฟะของกองทัพเรือและรัฐบาลโลกถูกเปิดเผยให้เธอเห็นอยู่ตลอดเวลา

หลังจากได้เห็นความจริงมามาก ใจของเธอก็เปลี่ยนไปโดยธรรมชาติ ทาชิงิกำลังสร้างเส้นทางความยุติธรรมของตัวเอง และกลุ่มหมวกฟางก็มีอิทธิพลต่อเธออย่างมาก ความยุติธรรมแบบทหารเรือที่เธอเคยเรียนรู้กำลังค่อยๆ เลือนหายไป... บางทีวันหนึ่ง ทาชิงิอาจจะกลายเป็น "โจรสลัด" ที่รัฐบาลโลกหวาดกลัวอย่างแท้จริงก็ได้

ลูฟี่ดูจะไม่เข้าใจความหมายแฝงอันลึกซึ้ง แต่เขาก็ยิ้มกว้าง “เธออยากบอกทหารเรือว่าเราจะไปร่วมวงงั้นเหรอ? ก็เอาสิ! และในเมื่อเธออยากเฝ้าเรือ... งั้นก็ฝากดูแลเรือเมอร์รี่ไปพร้อมกับพวกเราด้วยนะ!”

เมื่อได้ยินลูฟี่ตอบรับ ทาชิงิก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ปลดปล่อยความกังวลที่กดทับอกมาหลายวัน เธอหันไปมองโซโล และเป็นครั้งแรกที่เธอยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ... โซโลยืนตัวแข็งทื่อ ภาพรอยยิ้มของคุอินะซ้อนทับกับรอยยิ้มของทาชิงิ

บ้าชะมัด... เขาคิดในใจ ยิ่งนานวัน ยัยนี่ก็ยิ่งเหมือนขึ้นทุกที

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═