บทที่ 211 ทาชิงิ... ชั้นอิจฉาคุอินะนิดหน่อยแฮะ

“คุณโซโลแย่แล้ว!” ลอว์อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความเป็นห่วง

ดูเหมือนเขาจะประเมินเดียมานเต้ต่ำไป แม้สไตล์การต่อสู้ของมันจะคล้ายกับ ‘โอม’ (นักบวชแห่งเกาะท้องฟ้า) แต่ความแข็งแกร่งนั้นอยู่คนละระดับกันโดยสิ้นเชิง

แต่โซโลเพียงแค่ส่ายหน้า “ไม่ต้องห่วงน่า ทราฟาลก้า... เจ้านี่ชั้นจัดการได้!”

เดียมานเต้แข็งแกร่งก็จริง แต่โซโลรู้ดีว่ามันยังเทียบไม่ได้กับพลเรือโทโอนิงูโมะ อาจารย์คาร์ลเคยบอกเขาว่าฝีมือของเขาในตอนนี้ทัดเทียมกับโอนิงูโมะแล้ว และโซโลก็เชื่อแบบนั้นหมดใจ ถ้าเขาสู้กับโอนิงูโมะได้ ก็ไม่มีทางแพ้คนอย่างเดียมานเต้

สถานการณ์ตอนนี้ก็เป็นแค่ผลพวงจากลูกไม้ตื้นๆ และเล่ห์เหลี่ยมสกปรกของเดียมานเต้เท่านั้น

ลอว์เลือกที่จะเงียบ แต่สองมือเตรียมพร้อม สแตนด์บายรอจังหวะกระโดดเข้าไปช่วยได้ทุกเมื่อ

ในขณะเดียวกัน โซโลตั้งสมาธิใหม่แล้วพุ่งตรงเข้าหาเดียมานเต้ ดาบงูของเดียมานเต้พุ่งฉกเข้าใส่ แต่โซโลปัดป้องมันออกไปได้อย่างง่ายดายด้วยเพลงดาบที่ลื่นไหล โดยไม่หยุดฝีเท้าแม้แต่น้อย

“วิชาสามดาบ... เร็นโกคุ โอนิงิริ! (ตัดศิลาเพลิงระกัน)”

โซโลไขว้ดาบสองเล่มรับดาบของเดียมานเต้ไว้ ในขณะที่ดาบเล่มที่สามในปากฟันฉับเข้าใส่ด้วยความรุนแรง

เดียมานเต้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบถอยฉาก ใช้ดาบของตัวเองปัดป้องการโจมตีอันบ้าคลั่งของโซโล แต่โซโลเป็นฝ่ายคุมเกมบุก ไล่ต้อนไปข้างหน้าไม่เปิดช่องให้เดียมานเต้ได้หายใจ

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วลานประลอง

การโจมตีของโซโลรวดเร็วดุจพายุ บางจังหวะฟันออกไปนับสิบดาบในวินาทีเดียว เดียมานเต้รับมือแทบไม่ทัน ผ่านไปสักพัก เขาก็เริ่มตระหนักถึงความผิดปกติ... การโจมตีของโซโลไม่มีทีท่าว่าจะแผ่วลงเลย ความเร็วและความแรงยังคงหนักหน่วงเหมือนตอนเริ่มสู้เปี๊ยบ

ในทางตรงกันข้าม ดาบของเดียมานเต้เริ่มหนักอึ้ง และเขาก็เริ่มลนลาน

“มันใช้สามดาบได้คล่องขนาดนี้เลยเรอะ! ขี้โกงนี่หว่า!”

เดียมานเต้บ่นพึมพำในใจ กัดฟันแทงดาบสวนกลับไปเพื่อบีบให้โซโลถอยร่น จากนั้นจู่ๆ ก็ใช้มือข้างที่ว่างตบลงไปที่พื้น

“ฮิระ ฮิระ... ธงเดินได้!”

พื้นดินใต้เท้าของพวกเขากระเพื่อมไหวราวกับธงที่ต้องลม

โซโลเสียหลัก ทรงตัวไม่อยู่ ทำให้จังหวะการโจมตีสะดุดลง เดียมานเต้ฉวยโอกาสนั้นปักดาบงูลงไปในพื้น ทันใดนั้นพื้นดินตรงหน้าโซโลก็ฉีกออก ปลายดาบพุ่งสวนขึ้นมาจากดินเล็งตรงไปที่ลำคอของโซโล

“วิชาดาบกายกรรมพรรค์นี้อีกแล้วเรอะ?!” โซโลพึมพำ นัยน์ตาฉายแววรำคาญ

วูบ!

เขาตวัดดาบสวนกลับ เสียงโลหะหักดัง แกร๊ง! ดาบของเดียมานเต้ถูกฟันหักสะบั้นเป็นสองท่อนอย่างหมดจด

“เป... เป็นไปได้ยังไง?!”

เดียมานเต้กรีดร้องด้วยความไม่อยากเชื่อ เขารีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วขว้างบางอย่างลงบนพื้น

ทีแรกมันดูเหมือนเศษกระดาษโปรยงานปาร์ตี้ แต่พริบตาเดียวพวกมันก็กลายสภาพเป็นปืนใหญ่ขนาดจิ๋ว

ปัง! ปัง! ปัง!

ปืนใหญ่เหล่านั้นยิงกระสุนขึ้นไปบนฟ้า ระเบิดออกเป็นเศษกระดาษโปรยปรายลงมาดุจสายฝน

และต่อหน้าต่อตาทุกคน เศษกระดาษเหล่านั้นแข็งตัวกลายเป็นลูกตุ้มหนามเหล็กนับร้อยนับพัน ร่วงหล่นลงมาราวกับพายุมรณะ

“โซโล!” เพื่อนพ้องตะโกนลั่นด้วยความตกใจ

ถ้าโดนลูกตุ้มเหล็กพวกนั้นถล่มใส่ ร่างกายคงเละเป็นโจ๊ก จำนวนมันมหาศาลขนาดนั้น มันคือพายุลูกเห็บแห่งความตายชัดๆ

แต่โซโลกลับยืนนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองลูกตุ้มเหล็กที่กำลังร่วงลงมา เพียงแค่ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ลูกตุ้มหนามเหล็กกระดอนออกจากตัวเขา ราวกับกระทบเข้ากับแท่งเหล็กกล้า

ความหวาดกลัวแผ่ซ่านบนใบหน้าของเดียมานเต้ เมื่อเขารู้ตัวว่าโซโลได้เคลือบ ‘ฮาคิเกราะ’ คลุมไปทั่วทั้งร่างกาย ลูกตุ้มเหล็กเหล่านั้นไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้เขาได้แม้แต่น้อย

ลูกเรือของโซโลต่างพากันอ้าปากค้าง

ลอว์เองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก ไม่อยากเชื่อว่าฮาคิเกราะของโซโลจะก้าวไปถึงระดับนี้แล้ว

โซโลยังคงเดินหน้าต่อไป แต่ละก้าวเชื่องช้า แต่น่าเกรงขามขึ้นเป็นทวีคูณ

“แกควรจะเอาเวลาไปฝึกวิชาดาบให้ดี แทนที่จะมัวเล่นปาหี่พวกนี้นะ”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ “พลังผลปีศาจทำลายวิชาดาบของแกจนหมดสิ้น... ถ้าคนอย่างแกเอาชนะชั้นได้ ชั้นจะเอาหน้าที่ไหนไปเป็นนักดาบอันดับหนึ่งของโลก?”

“อีกอย่าง... คนอย่างโอนิงูโมะแข็งแกร่งกว่าแกเป็นสิบเท่า! ไม่มีทางที่ชั้นจะมาแพ้คนกระจอกอย่างแกหรอก!”

สิ้นเสียงประโยคสุดท้าย แรงกดดันของโซโลก็พุ่งถึงขีดสุด เขาเก็บดาบสองเล่มเข้าฝัก เหลือเพียงดาบ ‘วาโดอิจิมอนจิ’ ในมือ จากนั้นระเบิดความเร็วพุ่งตัวออกไป

“วิชาดาบเดียว... ไดชินคัน! (มหาคลื่นสั่นสะท้าน)”

ในวินาทีนั้น วาโดอิจิมอนจิดูเหมือนจะกลายเป็นสีดำสนิท ปกคลุมด้วยออร่าที่น่าสะพรึงกลัว เมื่อโซโลตวัดดาบฟัน ราวกับวิญญาณร้ายนับไม่ถ้วนพุ่งถาโถมเข้ากลืนกินร่างของเดียมานเต้

เดียมานเต้ยืนแข็งทื่อด้วยความกลัว แต่สัญชาตญาณสั่งให้เขายกผ้าคลุมเหล็กขึ้นมาป้องกัน

ทว่า... วาโดอิจิมอนจิผ่าผ้าคลุมเหล็กนั้นขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย และทิ้งรอยแผลลึกพาดผ่านหน้าอกของเดียมานเต้ เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

“ม... ไม่จริง! เป็นไปได้ยังไง?! ข้าแพ้ให้เด็กเมื่อวานซืนเนี่ยนะ...?”

เดียมานเต้พึมพำ ตาเหลือกขาว ความเจ็บปวดแสนสาหัสพรากสติสัมปชัญญะของเขาไป ในที่สุดร่างของเขาก็ล้มตึงลงกับพื้น

“ในอนาคต... หัดฝึกดาบให้มากกว่าพึ่งพาพลังผลปีศาจซะบ้าง”

โซโลพูดทิ้งท้ายอย่างเย็นชา ขณะค่อยๆ เก็บวาโดอิจิมอนจิเข้าฝัก “แต่ก็นะ... มันคงไม่เกี่ยวกับชั้นแล้วล่ะ ชั้นจะปีนขึ้นไปสู่จุดสูงสุดที่เหนือกว่า และจะทิ้งคนอย่างแกไว้ข้างหลังไกลลิบ”

เพื่อนพ้องต่างพากันยิ้มแก้มปริ ช็อปเปอร์กระโดดโลดเต้นร้องเชียร์เสียงดัง

ทาชิงิ ที่เพิ่งจัดการคาคุเสร็จ ยืนจ้องมองโซโลด้วยความเงียบงัน เธอได้ยินทุกคำพูด สีหน้าของเธอผสมปนเปไปด้วยความชื่นชมและความรู้สึกที่ซับซ้อน

เธอไม่อยากยอมรับ แต่เจ้านักดาบหัวมอสนี่เป็นนักดาบที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ยิ่งเธอใช้เวลาอยู่กับกลุ่มหมวกฟางมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งตระหนักว่าพวกเขาไม่เหมือนโจรสลัดทั่วไป ชายผู้ใช้สามดาบคนนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายหรือโหดเหี้ยม เขาคู่ควรกับดาบชั้นยอดทั้งสามเล่มที่ถือครองอยู่

เขาจะเดินหน้าโค่นศัตรูต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้เผชิญหน้ากับมิฮอว์ค และทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุอินะให้สำเร็จ!

“บ้าจริง...” ทาชิงิพึมพำกับตัวเอง กำหมัดแน่น “ถ้าเขาเป็นแบบนี้... แล้วชั้นจะชิงดาบชั้นยอดคืนมาได้ยังไงกัน?”

เธอทึ่งในความแข็งแกร่งและการเติบโตของโซโล และเธอก็ชื่นชมในวิชาดาบของเขา

โซโลไม่อยากผิดคำสัญญากับคุอินะ และทาชิงิก็ไม่อยากไปขัดขวางเส้นทางนั้น คำสัญญาของเด็กชายและเด็กหญิงที่จะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของโลก... มันช่างงดงามและโรแมนติกไม่ใช่เหรอ?

เธอนึกอิจฉาคุอินะขึ้นมานิดๆ ซะแล้วสิ

“ทาชิงิ...” โคชิโร่เอ่ยเรียกด้วยความเป็นห่วง

“หนูไม่เป็นไรค่ะ อาจารย์โคชิโร่”

ทาชิงิส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ “หนูแค่เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา... แต่มันไม่เปลี่ยนความตั้งใจที่จะชิงดาบคืนหรอกนะคะ! หนูจะรอให้เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุอินะให้สำเร็จก่อน... แล้วจากนั้น หนูจะเอาชนะเขา และชิงดาบทั้งสามเล่มคืนมาให้ได้!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═