บทที่ 17: เอ็นหมาป่าเส้นดำ

เฉินหวังผิงมองงูไฟตัวน้อยบนไหล่ของเขาแล้วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เจ้างูไฟตัวน้อยนี้ดูค่อนข้างน่ารักทีเดียว

ถังซีเหอสูดหายใจเข้าลึก หันหลังกลับไปมองหมาป่าเส้นดำแล้วพูดว่า "ฉันจับหมาป่าเส้นดำตัวนี้มาเพื่อรีดเลือดของมัน ตอนนี้ต่อให้เธอทุบมันจนตายก็ไม่เป็นไร ช่วยฉันรีดเลือดและเลาะกระดูกของมันออกที พอเธอทำเสร็จฉันจะปล่อยเธอไป และเธอสามารถเอาวัสดุที่เหลือไปได้เลย"

หลังจากสิ้นเสียงของเธอไปไม่กี่วินาที บรรยากาศโดยรอบก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เวลาผ่านไปอีกไม่กี่วินาที ถังซีเหอที่ยังไม่ได้รับคำตอบจากเฉินหวังผิงก็หันศีรษะกลับมาด้วยความสับสน และก็ต้องโกรธจัดทันที

ไอ้เด็กนี่กำลังใช้ประโยชน์จากงูไฟเพื่อหลอมสายเคเบิลอยู่ชัดๆ! มันจะมากเกินไปแล้ว! เมื่อกี้เขายังกลัวเธอมากอยู่ไม่ใช่หรือไง?

ถังซีเหอยกมือขึ้นเพื่อเรียกงูไฟกลับมาและตะโกนด้วยความโมโห "นี่! ได้ยินที่ฉันพูดไหม!"

เฉินหวังผิงมองสายเคเบิลในมือที่ตอนนี้หนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยความเสียดายเล็กน้อย ช่างน่าเสียดายจริงๆ เธอไหวตัวทันเร็วเกินไป ไม่อย่างนั้นเขาคงหลอมสายเคเบิลเก่าได้อีกสัก 2-3 มัด แน่นอนว่ายิ่งแส้สายฟ้าหนาเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น

เฉินหวังผิงพันแส้ไว้รอบเอวอย่างไม่ใส่ใจ เขาผายมือออกอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดว่า "ได้ยินครับ แต่ผมเป็นแค่คนขุดเหมืองตัวเล็กๆ ไม่รู้วิธีเลาะกระดูกรีดเลือดหรอกครับ"

ถังซีเหอถามอย่างระแวง "เธอไม่เคยล่าสัตว์มากก่อนเลยเหรอ? ไม่รู้วิธีเลาะกระดูกรีดเลือดสัตว์จริงดิ?"

ผู้มีพลังพิเศษครึ่งขั้นที่ยังไม่เคยล่าสัตว์จะสามารถฆ่าหมาป่าเส้นดำที่โตเต็มวัยโดยไม่บาดเจ็บได้อย่างไร?

เฉินหวังผิงพยักหน้า "ไม่รู้จริงๆ ครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเข้ามาในเหมืองร้างตามธรรมชาติเหมือนกัน"

ภายในเหมือง ทั้งสองคนจ้องตากันอยู่นาน เฉินหวังผิงไม่รู้วิธีจริงๆ ถังซีเหอไม่มีทางเลือก เนื่องจากผลข้างเคียงบางอย่างจากพลังพิเศษของเธอ อุณหภูมิร่างกายของเธอจึงสูงมาก หากเธอลงมือรีดเลือดเอง เธอคงได้เลือดหมาป่าต้มสุกหนึ่งหม้อแทน

ไม่กี่วินาทีต่อมา ถังซีเหอหยิบมีดเลาะกระดูกที่เปล่งประกายเย็นเยียบออกมา โยนมันลงข้างๆ หมาป่าเส้นดำแล้วชี้ไปที่มันพร้อมพูดว่า "รับมีดไป ฉันจะสอนวิธีทำ ถ้าเธอไม่ทำ..."

ก่อนที่ถังซีเหอจะพูดจบ เฉินหวังผิงก็พุ่งตัวไปข้างหมาป่าเส้นดำ หยิบมีดขึ้นมาแล้วมองถังซีเหอด้วยความตื่นเต้น เขาเตรียมพร้อมอยู่แล้ว เขากำลังกังวลอยู่พอดีว่าไม่รู้วิธีชำแหละหมาป่า ไม่นึกเลยว่าจะมีคนรีบร้อนมาสอนให้ถึงที่ แถมยังให้ยืมมีดอีกต่างหาก

เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นอยากเรียนรู้ของเฉินหวังผิง ถังซีเหอก็งงเป็นไก่ตาแตกอีกครั้ง นี่มันคนประเภทไหนกันเนี่ย? ช่างเถอะ ขอแค่เต็มใจเรียนรู้ก็พอ

ถังซีเหอยกมือขึ้นปล่อยลูกไฟออกมา 4-5 ลูกเพื่อส่องสว่าง ชี้ไปที่หมาป่าเส้นดำแล้วสั่งการ "ยกหัวหมาป่าขึ้น เอื้อมมือไปคลำหาเส้นเลือดใหญ่ที่คอ เล็งไปที่กะละมัง แล้วกรีดลงไป..."

เฉินหวังผิงถือมีดและตั้งใจเรียนรู้อย่างจริงจัง ไม่นานเขาก็รีดเลือดหมาป่า เลาะกระดูก และถือโอกาสเก็บเอ็นหมาป่าเส้นดำมาด้วย

เฉินหวังผิงไม่สนใจคราบเลือดบนร่างกาย เขามองดูเอ็นหมาป่าเส้นดำด้วยความประหลาดใจ เอ็นหมาป่าเส้นดำนี้มีแสงเรืองรองจางๆ อยู่บนนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นไอเทมพิเศษ

เอ็นหมาป่าเส้นดำ 1 ดาว

การใช้งาน: วัตถุดิบ, การผูกมัด

คุณสมบัติพิเศษ - ความเหนียว: ความเหนียวของไอเทมที่สร้างโดยใช้เอ็นหมาป่าเส้นดำจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

หมายเหตุ: เอ็นหมาป่าหายากคุณภาพสูง

ถังซีเหอเก็บเลือดและกระดูกหมาป่าไปด้วยความพึงพอใจเช่นกัน เธอมองดูเอ็นหมาป่าเส้นดำในมือของเฉินหวังผิงแล้วพยักหน้าพูดว่า "เอ็นหมาป่าเส้นดำนี้ยังไม่ถูกกัดเซาะด้วยพลังพิเศษ คุณภาพของมันสูงมาก เหมาะสำหรับเอาไปทำคันธนู"

เฉินหวังผิงเกิดไอเดียทันทีหลังจากได้ยินเช่นนั้น เอ็นหมาป่าเส้นดำคุณภาพสูงขนาดนี้! ถ้าเอาไปติดตั้งบนเบ็ดตกปลา มันจะไม่ดีดปลาลอยละลิ่วออกมาเลยเหรอ! มีปืนอยู่แล้วจะทำคันธนูไปทำไม? การสร้างเบ็ดตกปลาต่างหากคือวิถีที่ถูกต้อง!

"ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อน" เฉินหวังผิงเอ่ยพลางแบกเนื้อหมาป่าที่เหลือและค่อยๆ ถอยหลังกลับ "ถ้าช้ากว่านี้ผมจะตกรถโดยสาร"

ถังซีเหอบอกปัด "ไม่มีอะไรแล้ว และขอบ..."

ทันทีที่ได้ยินคำพูดไม่กี่คำแรก เฉินหวังผิงก็ทิ้งท้ายคำว่า "ไม่เป็นไรครับ" แล้วสับเกียร์หมาวิ่งลับสายตาไปทันที

เมื่อเห็นเฉินหวังผิงพูดแทรกเธออีกครั้ง ถังซีเหอก็กัดฟันด้วยความเคียดแค้น หมอนี่มันน่าโมโหเกินไปแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโตเธอไม่เคยถูกใครพูดแทรกซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้เลย!

ช่างเถอะ ถังซีเหอหันศีรษะไปมองทางเหมืองเหล็กสีน้ำเงิน และสายตาของเธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่

"ฟึ่บ"

ประกายไฟวาบขึ้น เหมืองร้างกลับคืนสู่ความมืดมิด และไม่มีเสียงใดๆ อีกต่อไป

10 นาทีต่อมา เฉินหวังผิงที่เนื้อตัวเปื้อนเลือดก็โบกมือเรียกให้รถบรรทุกคันหมายเลข 2 ที่กำลังขับมาจากที่ไกลๆ หยุดจอด ชายร่างใหญ่ที่นั่งตรงเบาะผู้โดยสารมองคราบเลือดบนตัวเฉินหวังผิงแล้วถามอย่างสงสัย "นี่ไอ้หนู แกไปทำเหมืองหรือไปล่าสัตว์มากันแน่?"

เฉินหวังผิงไม่พูดอะไร เขาใช้สองมือเหนี่ยวตัวกระโดดขึ้นรถบรรทุกและวางตะกร้าขุดเหมืองที่ว่างเปล่าลง ชายร่างใหญ่มองปราดไปที่ตะกร้าขุดเหมือง ไม่ได้พูดอะไร และโบกมือส่งสัญญาณให้คนขับออกรถ

ดูเหมือนไอ้หนูคนนี้จะโดนปล้นของไปซะแล้ว เรื่องพรรค์นี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในเหมืองร้างแถบแดนร้าง บางคนจงใจสะกดรอยตามรถขุดเหมืองเพื่อแย่งชิงแร่จากคนงานเหมืองไร้พวกพ้อง นี่ก็เป็นวิถีแห่งการเอาชีวิตรอดเช่นกัน

ไม่นานนัก นอกจากถังซีเหอแล้ว คนงานเหมืองคนอื่นๆ ก็ขึ้นรถตรงเวลา ตะกร้าขุดเหมืองของพวกเขาเต็มไปด้วยแร่อย่างมากมาย ระหว่างทางขากลับ เหล่าคนงานเหมืองนั่งเว้นระยะห่างกันมาก ไม่มีใครหลับตาพักผ่อนเลยสักคน

1 ชั่วโมงต่อมา เมื่อมองเห็นกำแพงเมืองที่คุ้นเคย อารมณ์ของเฉินหวังผิงก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ดินแดนรกร้างภายนอกนั้นอันตรายเกินไป ฉันจำเป็นต้องสะสมทรัพยากรให้มากกว่านี้ เหมือนอย่างคนงานเหมืองหญิงที่เจอในวันนี้ ถ้าฉันมีระเบิดมือสัก 100 ลูก ฉันต้องจัดการเธอได้แน่! แน่นอนว่าข้อจำกัดคือเธอต้องเดินเข้ามาในค่ายกลระเบิดมือเอง

เมื่อกระโดดลงจากรถบรรทุก เฉินหวังผิงก็ก้มหน้าเดินเบียดเสียดเข้าไปในฝูงชนเพื่อสืบข่าวคราว ไม่นานนัก เขาก็ได้รู้ว่ากัวฉีข่ายเพิ่งพากคนงานเหมืองเหล่านั้นกลับมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทว่าจำนวนคนที่กลับมามีไม่ถึงครึ่งของคนที่ไป แต่ในแดนร้าง ไม่มีใครมานั่งใส่ใจคนที่ไม่รอดกลับมาหรอก พวกเขามองเห็นเพียงแค่ว่าคนงานเหมืองที่รอดกลับมาต่างก็มีเหรียญเงินหลายเหรียญอยู่ในมือ ชวนให้ผู้คนอิจฉาตาร้อนยิ่งนัก

หลังจากสืบข่าวเสร็จ เฉินหวังผิงก็ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าและตรงดิ่งไปที่ถนนหยวนฟางเพื่อตามหาเฒ่าจางทันที เมื่อมาถึงแผงลอยของเฒ่าจาง เฉินหวังผิงก็ปรับเปลี่ยนอารมณ์ ทำหน้าดำคร่ำเครียดและเดินกะเผลกตรงไปยังเคาน์เตอร์ด้านใน

เฒ่าจางที่นั่งอยู่ข้างนอกเห็นเฉินหวังผิงในสภาพนี้ก็รีบเดินตามเขาเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ทันที หลังจากเดินเข้ามา มองดูคราบเลือดบนตัวของเฉินหวังผิง เฒ่าจางก็รีบถามด้วยความกังวลใจ "เสี่ยวเฉิน แกกลับมาแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับแกน่ะ?"

เฉินหวังผิงทุบเคาน์เตอร์ดังปัง "เฒ่าจาง ลุงมียาถอนพิษจากเนื้อหมาป่าเส้นดำไหม?"

เฒ่าจางถามอย่างระแวง "มีน่ะมี แต่แกจะซื้อไปทำไม? วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นตอนขุดเหมืองงั้นเหรอ?"

เฉินหวังผิงเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เฒ่าจาง "อย่าไปพูดถึงเรื่องขุดเหมืองเลย! คิดแล้วมันแค้นใจนัก! บัดซบเอ๊ย ไอ้น่าโง่กัวฉีข่ายมันยึดแร่พวกเราไปจนหมดแถมยังซ้อมพวกเราอีก!" เฉินหวังผิงแสดงงิ้วตบตาหนักขึ้นเรื่อยๆ พลางตะโกนว่า "ให้เงินมาแล้วจะมีประโยชน์อะไร! ฉันยอมรับความอัปยศแบบนี้ไม่ได้! ฉันจะกินเนื้อหมาป่า ฉันอยากแข็งแกร่งขึ้น!"

เฒ่าจางแอบลอบถอนหายใจด้วยความเสียดายในใจ เขาหันหลังไปหายาพลางพูดว่า "เห้อ กัวฉีข่ายมันเป็นคนโหดเหี้ยม แกเลิกทำงานกับมันซะเถอะ ฉันได้ข่าวมาว่าคนจากเมืองชั้นในจะออกมาขุดแร่เหล็กสีน้ำเงินในวันมะรืนนี้"

หลังจากหยิบขวดยาขวดหนึ่งที่มีสีน้ำตาลแดงอกมา เฒ่าจางก็ยื่นขวดให้เฉินหวังผิงและพูดให้กำลังใจว่า "เสี่ยวเฉิน พรุ่งนี้แกพักผ่อนซะ แล้วรอไปพร้อมกับคนจากเมืองชั้นในในวันมะรืนนี้เถอะ คนจากเมืองชั้นในมือเติบ บางทีแกอาจจะแอบจิ๊กออกมาได้บ้าง"

พูดจบ เฒ่าจางก็มองไปที่ขวดยาถอนพิษหมาป่า แล้วมองไปที่ตะกร้าขุดเหมืองด้านหลังเฉินหวังผิง เขาก็ดันฟันพูดว่า "เสี่ยวเฉิน ยาขวดนี้ฉันให้แกฟรีๆ ยาเพียง 1 ออนซ์สามารถถอนพิษในเนื้อหมาป่าได้ถึง 10 ชั่ง พักผ่อนให้ดี กินเยอะๆ วันมะรืนนี้ฉันจะรอฟังข่าวดีจากแกนะ! แกต้องเอาแร่เหล็กสีน้ำเงินกลับมาให้ได้!"

"ได้ ไม่มีปัญหา วันมะรืนนี้รอฟังข่าวดีได้เลย" เฉินหวังผิงรับขวดยาจากมือของเฒ่าจางแล้วหันหลังเดินจากไป แน่นอนว่าเขาแสร้งทำเป็นเดินกะเผลกจากไป