บทที่ 630 เมล็ดพันธุ์อวิ๋นซิ่วเริ่มมาแรง

ในเมืองหลินไห่ เฉินไห่เป็นผู้ปลูกบรอกโคลีรายใหญ่ระดับแนวหน้า เขามีพื้นที่ปลูกบรอกโคลีมากกว่าหนึ่งพันหมู่ตลอดทั้งปี

แน่นอนว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เมื่อบรอกโคลีสายพันธุ์ 'ทนหนาวดีเยี่ยม' ของซากาตะ ซีดส์โด่งดังเป็นพลุแตก สายพันธุ์หลักที่เขาปลูกในช่วงฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิจึงกลายเป็นสายพันธุ์ทนหนาวดีเยี่ยมไปโดยปริยาย

แต่เมื่อมันได้รับความนิยม ราคาเมล็ดพันธุ์ก็สูงขึ้นทุกปี ซึ่งส่งผลกระทบต่อผลกำไรของเกษตรกรผู้ปลูกอย่างรุนแรง

ดังนั้นเมื่อสามเดือนก่อน ตอนที่หลี่หมิงคุนมาหา เฉินไห่จึงยอมทดลองปลูกอวิ๋นซิ่วจำนวนหนึ่งร้อยหมู่ และหลังจากที่อำเภอกูหยวนทดลองปลูกจนประสบความสำเร็จ เขาก็เพิ่มพื้นที่เป็นสองร้อยหมู่

ผลลัพธ์ในวันนี้ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการส่งออกบรอกโคลีล็อตแรกที่ประสบความสำเร็จ ยิ่งทำให้เขาตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เขาจึงติดต่อไปหาสือตงหยางทางโทรศัพท์อีกครั้ง "ตงหยาง เพิ่มเมล็ดพันธุ์อวิ๋นซิ่วให้ฉันเป็นห้าสิบจินเลย!"

สือตงหยางที่กำลังอยู่ที่ฐานการผลิตบรอกโคลีอีกแห่งหนึ่ง เมื่อได้ยินดังนั้นก็ถามด้วยความประหลาดใจ "คุณเฉิน รอบหน้าคุณตั้งใจจะปลูกบรอกโคลีสักกี่หมู่ครับ?"

"ก็หนึ่งพันหมู่เหมือนเดิมแหละ!"

เมล็ดพันธุ์ห้าสิบจิน นั่นก็หมายความว่าพื้นที่หนึ่งพันหมู่จะปลูกอวิ๋นซิ่วทั้งหมด สือตงหยางกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว นี่มันยอดขายสองแสนห้าหมื่นหยวนเลยไม่ใช่หรือไง? "มีเมล็ดพันธุ์ไม่พอเหรอ?"

เฉินไห่ถามขึ้นอีกครั้ง โดยปกติแล้วเมล็ดพันธุ์สายพันธุ์ใหม่มักจะผลิตออกมาได้ค่อนข้างจำกัด เขาจึงไม่ได้ต่อรองราคาเลย

"มีครับ คุณต้องการเมื่อไหร่?"

"พอบรอกโคลีล็อตนี้ตัดเสร็จ ฉันก็จะเตรียมเพาะกล้าทันที ดังนั้นได้เมล็ดพันธุ์เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

พื้นที่ชายฝั่งทะเลเจ้อเจียงตะวันออกได้รับอิทธิพลจากภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร อุณหภูมิในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิจึงค่อนข้างสูงกว่าพื้นที่ตอนใน ส่วนในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ อุณหภูมิจะสูงขึ้นอย่างช้าๆ และคงที่ ช่วงเวลานี้จะค่อนข้างยาวนาน ซึ่งเอื้ออำนวยต่อการเจริญเติบโตทางโภชนาการของต้นพืชและการพัฒนาของดอกในฤดูใบไม้ผลิเป็นอย่างมาก ทำให้ได้ดอกที่มีคุณภาพสูง

และนี่ก็เป็นฤดูกาลที่เหมาะสำหรับการปลูกบรอกโคลีพันธุ์ทนหนาวพอดี

สือตงหยางครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตอบรับ "ได้ครับคุณเฉิน ผมจะรีบให้คนเตรียมเมล็ดพันธุ์ให้เดี๋ยวนี้เลย!"

"อย่าลืมส่งเลขบัญชีมาให้ฉันด้วยล่ะ"

"เอ๊ะ?"

"เลขบัญชีรับเงินของธนาคารไง ฉันจะได้โอนค่าเมล็ดพันธุ์ไปให้พวกนาย" เฉินไห่กล่าว "ฉันรู้ว่านายต้องตั้งใจทำงานวิจัยและเพาะพันธุ์ จะได้ไม่ต้องลำบากนายมาตามทวงเงินฉันทีหลัง"

"คุณเฉินใจป้ำมากครับ!"

"ฉันจะรอนายเพาะสายพันธุ์ที่ดีกว่านี้ออกมานะ"

"ฮ่าฮ่า ต้องมีแน่นอนครับ"

สือตงหยางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขาก็อยากจะมอบเซอร์ไพรส์ให้กับซากาตะ ซีดส์เหมือนกัน

กาลครั้งหนึ่ง ตอนที่เข้าร่วมงานเปิดตัวสินค้าของซากาตะที่ไท่ชาง เขาเคยถูกเฉินซวนผิงพูดจาถากถางอยู่นานสองนาน

ภาพเหตุการณ์นั้นเขาเก็บซ่อนไว้ในใจมาตลอด ตอนนี้ถึงเวลาตอบโต้กลับบ้างแล้ว

นอกจากฐานการผลิตของเฉินไห่แล้ว ฐานการผลิตบรอกโคลีแห่งอื่นๆ ในไทโจวและเวินโจวก็เริ่มเก็บเกี่ยวผลผลิตอย่างต่อเนื่อง

ในจำนวนนั้นก็มีเกษตรกรหลายรายที่ปลูกอวิ๋นซิ่วไว้บางส่วน

สือตงหยางจึงเริ่มออกไปติดตามผลร่วมกับกู้เทา เพื่อนร่วมงานในสำนักงาน เกษตรกรหลายรายที่ทดลองปลูกอวิ๋นซิ่วล้วนได้รับผลกำไรอย่างงาม พวกเขาจึงพากันเพิ่มยอดสั่งซื้อเมล็ดพันธุ์ตามๆ กันไป

ในขณะเดียวกัน เกษตรกรที่ได้รับแจกเมล็ดพันธุ์ฟรีไปเล็กน้อยเมื่อสามเดือนก่อน บางส่วนก็พบว่าคุณลักษณะของอวิ๋นซิ่วแสดงออกมาได้ไม่เลวเลยทีเดียว

สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้ยอดขายเมล็ดพันธุ์อวิ๋นซิ่วเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

ห้าสิบจิน หกสิบจิน แปดสิบจิน หนึ่งร้อยจิน... อัตราการเติบโตพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว

หลี่หมิงคุนที่อยู่ไกลถึงซูโจวก็ได้รับทราบสถานการณ์ในหลินไห่อย่างรวดเร็ว และตัดสินใจเดินทางไปที่เจ้อเจียงทันที

นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะโหมกระหน่ำโปรโมท

ส่วนสือตงหยางกับกู้เทาสองคนก็ยุ่งจนหัวหมุนแล้ว

เขายังโทรศัพท์ไปแจ้งให้เจี่ยนสุยเฟิงที่อยู่อำเภอหรูตง เมืองหนานทงทราบด้วย

"ผู้จัดการเจี่ยน เก็บกระเป๋า ไปเจ้อเจียงกัน!"

ตอนนี้เจี่ยนสุยเฟิงกำลังวางแผนการเตรียมดินอยู่ในแปลง พอได้ยินก็ถามถึงสถานการณ์ เมื่อรู้ว่าบรอกโคลีอวิ๋นซิ่วมีผลประกอบการที่ยอดเยี่ยมในหลินไห่ เขาก็ตอบตกลงทันที

"คุณหลี่ ผมจะไปในนามของอะไรดีล่ะครับ?"

"ผมไปหาหวังเสี่ยวตงมาแล้ว ให้พวกคุณสามคนไปเรียนรู้งานด้วยกันเลย ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจัดคนไปเรียนรู้มากลุ่มหนึ่งแล้วเหมือนกัน"

"ตกลงครับ ผมจะรีบไปซื้อตั๋วเดี๋ยวนี้เลย!"

หนึ่งวันต่อมา

หลี่หมิงคุน เจี่ยนสุยเฟิง ฮั่วเหลียนหยุน และสวี่ซิง รวมสี่คนก็เดินทางมาถึงหลินไห่

นอกจากจะไปเรียนรู้งานที่ฐานการผลิตบรอกโคลีแล้ว ทั้งเจี่ยน ฮั่ว และสวี่ ก็ยังได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ขายเมล็ดพันธุ์อีกด้วย

ที่ตำบลซ่างพาน เกษตรกรผู้ปลูกบรอกโคลีส่วนใหญ่จะรวมกลุ่มกัน แต่ละครัวเรือนมีพื้นที่ปลูกบรอกโคลีเฉลี่ยมากกว่าสามสิบหมู่

ซึ่งช่วยให้การส่งเสริมเมล็ดพันธุ์เป็นไปอย่างสะดวกสบายเป็นอย่างยิ่ง

สือตงหยางยังเจาะจงให้เฉินไห่เหลือแปลงบรอกโคลีอวิ๋นซิ่วไว้สักสองสามหมู่

วันนี้เขาจึงจัดให้เกษตรกรกว่ายี่สิบคนมาดูงานในพื้นที่จริง โดยมีสือตงหยางเป็นผู้แนะนำสั้นๆ

ภาพที่เห็นคือชาวสวนผักมากประสบการณ์แต่ละคนเดินไปมาตามคันนา ดอกบรอกโคลีสีเขียวสดทีละดอกดูสวยงามมาก เหมาะสำหรับการส่งออกและขายในประเทศเป็นอย่างยิ่ง

"ดอกบรอกโคลีพวกนี้แน่นดีจังเลยนะ"

"สามารถนำมาใช้แทนสายพันธุ์ทนหนาวดีเยี่ยมได้อย่างแน่นอน คราวนี้แหละดีเลย ในที่สุดก็ไม่ต้องถูกพวกไอ้ยุ่นจูงจมูกแล้ว"

"แต่มันก็ไม่ได้ถูกเลยนะ~"

ล้วนแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญทั้งนั้น สายพันธุ์ดีหรือไม่ดีมองแวบเดียวก็รู้ แถมชื่อเสียงของเฉินไห่ก็ไม่ใช่ย่อยๆ

มาถึงตอนนี้ ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่หวั่นไหว แต่ก็มีคนพยายามจะต่อรองราคา

"คุณหลี่ เมล็ดพันธุ์หนึ่งซองแค่สิบกรัม ก็ปาเข้าไปร้อยหยวนแล้ว มันไม่ถูกเลยนะครับ!"

"นั่นสิ เป็นคนจีนด้วยกันแท้ๆ ลดราคาให้หน่อย พวกเราก็เหมาหมดแล้ว!"

หลี่หมิงคุนยิ้ม แล้วพูดเสียงดังว่า "เถ้าแก่ทุกท่านครับ เมล็ดพันธุ์ทนหนาวดีเยี่ยมกับเหยียนซิ่วของซากาตะ ซีดส์ขายตั้งหกสิบหยวนต่อกรัมเลยนะ เมล็ดพันธุ์หนึ่งซองสิบกรัมขายตั้งห้าร้อยถึงหกร้อยหยวน ปลูกบรอกโคลีหนึ่งหมู่ต้องใช้ค่าเมล็ดพันธุ์และต้นกล้าตั้งพันกว่าหยวน

เมื่อเทียบกันแล้ว อวิ๋นซิ่วของเราถูกกว่าตั้งหลายเท่า พื้นที่หนึ่งหมู่ลงทุนค่าเมล็ดพันธุ์และต้นกล้าไม่ถึงสามร้อยหยวน แต่สร้างผลกำไรได้ไม่ต่างกันเท่าไหร่ เมล็ดพันธุ์แบบนี้พวกคุณยังจะบ่นว่าแพงอีกเหรอ? ผมยังรู้สึกว่าขายถูกไปซะด้วยซ้ำ รอปีหน้าสิ ราคาเมล็ดพันธุ์คงต้องขึ้นอีกแน่!"

ราคาบรอกโคลีที่แหล่งผลิตในตอนนี้อยู่ที่ประมาณ 2.8 หยวนต่อจิน ถือเป็นราคาที่สูงมาก รายได้ต่อหมู่นับหมื่นหยวน เมื่อเทียบกันแล้ว การลงทุนค่าเมล็ดพันธุ์แค่สามร้อยกว่าหยวนนั้นไม่คุ้มค่าที่จะเอามาเป็นประเด็นเลย

เกษตรกรหลายรายต่างเงียบกริบ

การซื้อเมล็ดพันธุ์ของญี่ปุ่นกับการซื้อเมล็ดพันธุ์ในประเทศเป็นคนละเรื่องกันเลย

ของต่างประเทศต้องดีกว่าของในประเทศ มันแทบจะกลายเป็นค่านิยมฝังหัวไปแล้ว

หลายคนยอมจ่ายเงินหลายร้อยหยวนซื้อเมล็ดพันธุ์นำเข้าโดยไม่ลังเลเลยสักนิด แถมยังแย่งกันซื้ออีกต่างหาก

แต่พอเมล็ดพันธุ์ในประเทศขายซองละร้อยหยวน ต่อให้พิสูจน์ให้เห็นผลลัพธ์ในแปลงปลูกแล้ว ก็ยังคงเผชิญกับความคลางแคลงใจอยู่ดี

สือตงหยางไม่ได้ลงไปในแปลง เขายืนอยู่ริมถนน จับจ้องไปยังเกษตรกรแต่ละคนที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีบางคนที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง

เดิมทีเขานึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน แต่ตอนนี้เริ่มจำได้ลางๆ แล้ว

แม้ว่าสถานการณ์จะแตกต่างกัน แต่เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของการคลั่งไคล้ของนอกเหมือนเดิม

ในงานเปิดตัวสินค้าของซากาตะ เขาเคยสัมผัสกับเรื่องนี้ด้วยตัวเองมาแล้ว

ตอนนี้มันกลับมาอีกแล้ว

รูปร่าง หน้าตา และน้ำเสียงของบางคนถึงกับซ้อนทับกัน ชัดเจนเลยว่าเป็นคนคนเดียวกัน

"ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไรครับ"

สือตงหยางกระแอมสองสามครั้ง แล้วพูดเสียงดังว่า "คุณหลี่ ปีนี้บริษัทเราผลิตเมล็ดพันธุ์อวิ๋นซิ่วออกมาไม่มากนัก ทางหรูตง เซี่ยงสุ่ย และตงไถก็ยังรอใช้เมล็ดพันธุ์อยู่เหมือนกัน การโปรโมทเมล็ดพันธุ์ก็ไม่ต้องรีบร้อนมากหรอกครับ"

สือตงหยางมีหน้าตาที่มองดูแล้วเหมือนช่างเทคนิคที่ซื่อสัตย์และเคร่งครัดในหน้าที่ พอเขาพูดจบ เกษตรกรหลายคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

เจี่ยนสุยเฟิงเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ก็พูดแทรกขึ้นมาทันที "ใช่ครับคุณหลี่ ที่หรูตงยังมีฐานการผลิตอีกสามพันหมู่ จะขายเมล็ดพันธุ์จนหมดไม่ได้นะครับ!"

"ยังมีตงไถของผมด้วย!"

"เซี่ยงสุ่ยก็ด้วย~"

ฮั่วเหลียนหยุนและสวี่ซิงก็พูดขึ้นมาทีละคน หลี่หมิงคุนหัวเราะ "ผมคำนวณไว้แล้ว เมล็ดพันธุ์ยังมีเหลือเฟือ ขายออกไปบ้างก็ได้"

มาถึงขั้นนี้แล้ว จะไปสนทำไมว่าหลี่หมิงคุนและคนอื่นๆ กำลังเล่นละครอยู่หรือไม่ ทันใดนั้นก็มีเกษตรกรตะโกนขึ้นมา "คุณหลี่ ขอเมล็ดพันธุ์ให้ผมจินนึงครับ"

"ผมเอาสิบจิน!"

"สามจิน!"

"แปดจิน"

"สิบสอง..."

ผลลัพธ์ที่ได้นั้นเห็นผลทันตา

พอมีคนเป็นแกนนำ ทันใดนั้นก็มีเกษตรกรอีกหลายคนเปิดปากขอซื้อเมล็ดพันธุ์

หลี่หมิงคุนตะโกนบอก "ไม่ต้องรีบครับ มาลงชื่อทีละคน วันนี้คนที่มาหน้างานได้ทุกคนแน่นอน"

บรรดาเกษตรกรต่างทยอยกันมาลงชื่อ

การพบปะหน้างานหนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลี่หมิงคุนก็ยิ้มแป้น

"ตงหยาง วันนี้มีเกษตรกรมาทั้งหมดกี่คน?"

"ยี่สิบสามคนครับ"

"แต่มีคนมาลงชื่อซื้อเมล็ดพันธุ์ตั้งสามสิบเอ็ดคนเลยนะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า เมื่อกี้ผมเห็นมีคนโทรเรียกเพื่อนฝูงมาซื้อ แล้วก็มีบางคนฝากซื้อด้วยครับ"

เจี่ยนสุยเฟิงหัวเราะลั่น หยิบบุหรี่ออกมาแจกจ่ายให้ทุกคน "คุณหลี่ วันนี้พวกผมก็มีส่วนดีความชอบด้วยใช่ไหมครับ?"

"แน่นอน พวกคุณช่วยได้มากเลยล่ะ"

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน เฉินไห่ก็ขับรถมาพอดี พอลงจากรถ เขาก็มองไปที่แปลงผักแล้วส่ายหน้า

"คุณหลี่ คราวหน้าถ้ามาจัดงานที่นี่อีก ผมต้องเก็บเงินแล้วนะ ดูสิ ดินผมถูกเหยียบจนอัดแน่นไปหมดแล้ว!"

"ได้ๆๆ จ่ายเงินให้เลย"

ชั่วขณะหนึ่งหลี่หมิงคุนก็แยกไม่ออกว่าเขากำลังพูดเล่นหรือเปล่า

แต่ส่วนใหญ่เฉินไห่คงไม่อยากเห็นพวกเขาโปรโมทเมล็ดพันธุ์ให้เป็นที่รู้จักไปทั่ว ยิ่งมีคนซื้อมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหมายความว่าเฉินไห่จะสูญเสียข้อได้เปรียบของการเป็นผู้บุกเบิกไป

เขาคิดในใจว่า วันหลังคงต้องหาพื้นที่ใหม่สำหรับจัดงานหน้างานแล้วล่ะ

พอเห็นเจ้าของฐานการผลิตมา เจี่ยนสุยเฟิงก็เดินเข้าไปส่งบุหรี่ให้เฉินไห่ พร้อมกับแลกเปลี่ยนเทคนิคและประสบการณ์ในการปลูกบรอกโคลีไปในตัว

ฮั่วเหลียนหยุนและสวี่ซิงก็เดินตามเข้าไปด้วย

ด้วยนิสัยชอบสรุปเทคนิคของชาวสวนผักมาอย่างยาวนาน ทำให้ทั้งเจี่ยน ฮั่ว และสวี่ ฝึกฝนวาทศิลป์มาเป็นอย่างดี ยิ่งคุยเรื่องเทคนิคการปลูกก็ยิ่งพูดจาฉะฉาน จนทำให้เฉินไห่รู้สึกทึ่งเป็นอย่างมาก

มีอ้าวเต๋อไห่แค่คนเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่เค่อพู่เซียนเซิงกลับมีคนแบบนี้ถึงสามคนเชียวหรือ?

"คุณเฉิน การใช้ยาฆ่าแมลงของคุณมีปัญหานะครับ ใช้บ่อยเกินไป ชนิดของยาก็ไม่ถูกต้อง สารเคมีตกค้างน่าจะเกินมาตรฐานแล้วล่ะครับ"

"ไม่นี่ครับ ผมก็ตรวจสอบมาตลอด ก็ผ่านมาตรฐานตลอดนะ"

เมื่อคุยกันถึงเรื่องการใช้ยาฆ่าแมลง พวกเขาก็มีความคิดเห็นขัดแย้งกันเล็กน้อย

ฮั่วเหลียนหยุนกล่าวว่า "น่าจะเป็นเพราะสารเคมีตกค้างและมาตรฐานทางเทคนิคของแต่ละที่แตกต่างกันมากกว่า มาตรฐานของเค่อพู่เซียนเซิงได้ผสมผสานมาตรฐานของญี่ปุ่น เกาหลี และประเทศอื่นๆ เข้าด้วยกัน ความจริงแล้วคุณเฉินสามารถให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เพิ่มขึ้นอีกนิด เพื่อลดความเสี่ยงให้น้อยลงได้นะครับ"

"ไม่จำเป็นเลยสักนิด!"

เฉินไห่โบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ "การใช้ยาในฐานการผลิตของผมมีมาตรฐานมากพอแล้ว ตอนส่งออกผ่านด่านศุลกากรก็ไม่เคยเจอปัญหาเลยสักครั้ง"

ฮั่วเหลียนหยุนและสวี่ซิงก็ช่วยกันโน้มน้าว แต่ค่านิยมที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างยาวนานได้หยั่งรากลึกไปแล้ว จะไปเปลี่ยนใจได้ง่ายๆ เพียงคำพูดไม่กี่คำได้อย่างไร

ท้ายที่สุดพวกเขาก็ทำได้เพียงยอมแพ้

เมื่อกลับมาถึงสำนักงาน กู้เทาก็ได้สรุปยอดขายเมล็ดพันธุ์ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาออกมา

"เมล็ดพันธุ์ทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบสี่จิน ขายได้เก้าแสนสองหมื่นหยวนครับ!"

"ได้การเลย ไม่เลวๆ น่าจะได้กำไรสักสี่ห้าแสนหยวนแล้วสินะ?"

สือตงหยางยิ้ม เป็นการยอมรับกลายๆ ความจริงตามที่เขาประเมินไว้ น่าจะมีกำไรเกือบแปดแสนหยวนเลยต่างหาก

นี่แหละคือเสน่ห์ของเมล็ดพันธุ์

เมล็ดพันธุ์ที่ดีแค่สายพันธุ์เดียวก็ทำเงินได้มหาศาลขนาดนี้แล้ว

"สหายทั้งหลาย!" หลี่หมิงคุนร้องตะโกนลั่น "การปฏิวัติยังไม่สำเร็จ พวกเรายังชะล่าใจไม่ได้นะ!"

"คุณหลี่ หมายความว่าไงครับ?"

"เจ้อเจียงน่าจะมีพื้นที่ปลูกบรอกโคลีประมาณหนึ่งแสนสองหมื่นถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหมู่ เราเพิ่งขายเมล็ดพันธุ์ไปได้แค่สำหรับสามพันหมู่ คิดเป็นส่วนแบ่งการตลาดในเจ้อเจียงแค่สองจุดห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ยังมีพื้นที่ให้เรากอบโกยอีกเยอะ!"

หลี่หมิงคุนหันไปมองสือตงหยาง "ตงหยาง นายว่าจริงไหม?"

"แน่นอนครับ"

สือตงหยางเฝ้ารอเวลาที่จะได้ชกหน้าซากาตะ ซีดส์อยู่ตลอดเวลา เขาเตรียมตัวมาแต่เนิ่นๆ แล้ว

เขาหยิบแผนที่กับเอกสารฉบับหนึ่งออกมา แล้วกางมันลงบนโต๊ะ

"เจ้อเจียงตะวันออก เจ้อเจียงเหนือ เจ้อเจียงใต้ ที่ราบ ภูเขาสูง ผมทำเครื่องหมายไว้หมดแล้วว่าแต่ละภูมิภาค แต่ละพื้นที่เป็นแหล่งปลูกบรอกโคลีประเภทไหน

ช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการเพาะปลูกของแต่ละพื้นที่นั้นแตกต่างกัน ถ้าเราโปรโมทไปตามลำดับเวลา เมล็ดพันธุ์ที่ขายออกไปก็น่าจะได้ผลผลิตดีที่สุดครับ" ข้อมูลละเอียดมาก

หลี่หมิงคุนแค่มองผ่านๆ ก็เอ่ยปากชม "สมกับที่เป็นช่างเทคนิคจริงๆ ช่างละเอียดรอบคอบซะไม่มี!"

สือตงหยางยิ้ม "ผมแค่อยากจะสั่งสอนซากาตะให้เร็วขึ้นอีกนิดก็เท่านั้นเองครับ"