บทที่ 131 วิธีการประหารแบบกรีก

เจ้าหัวสาหร่ายที่ฟังคู่แข่งพูดไม่ออกเลยสักคำ ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก เขาหันไปมองโทโนะ หวังว่ารุ่นพี่จะช่วยแปลให้เขาฟังได้

โทโนะยืนแข็งทื่อไปแล้ว "พวกแกล้อฉันเล่นใช่ไหมเนี่ย?!"

ผู้เล่นสองคนฝั่งตรงข้ามจะเป็น... ทายาทของตระกูลเพชฌฆาตสเตฟาโน จริงๆ งั้นเหรอ?

สีหน้าของโทโนะดูแย่ลงไปชั่วขณะ คู่แข่งกำลังพุ่งเป้าไปที่เจ้าหัวสาหร่ายงั้นเหรอ?!

"รุ่นพี่โทโนะ เมื่อกี้พวกเขาพูดว่าอะไรเหรอครับ?"

เจ้าหัวสาหร่ายที่กำลังงุนงงถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ สงสัยว่าทำไมสีหน้าของรุ่นพี่ถึงได้ดูน่ากลัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

โทโนะปรายตามองรุ่นน้องที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คนนี้ "ไม่มีอะไรหรอก"

ข้อดีที่สุดของเจ้าหัวสาหร่ายคือการเป็นคนง่ายๆ สบายๆ เมื่อได้ยินรุ่นพี่พูดแบบนั้น เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อ

"ปัง!"

โทโนะอดไม่ได้ที่จะต้องแบ่งความสนใจส่วนหนึ่งไปที่เจ้าหัวสาหร่าย และท่าทางการตีโต้กลับของเขาก็ดูไม่ลื่นไหลเหมือนก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

"การเคลื่อนไหวของโทโนะดูแปลกๆ ไปนะ..." ทาเนงาชิมะขมวดคิ้ว "เขากำลังพยายามจะทำอะไรน่ะ?"

ด้วยความร้อนใจที่อยากจะบุก เจ้าหัวสาหร่ายก็โวยวายขึ้น "รุ่นพี่โทโนะ มัวรออะไรอยู่ล่ะครับ? รีบใช้วิธีการประหาร กับพวกมันสิครับ!"

โทโนะมองดูลูกเทนนิสที่พุ่งตรงมาหาเขา หรี่ตาลง จังหวะนี้แหละเหมาะเจาะที่สุด!

"ปัง!"

"อ๊ากกกก!"

เจ้าหัวสาหร่ายไม่คาดคิดว่าลูกเทนนิสจะพุ่งมาชนเขาจากด้านหลัง เขาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดและทรุดเข่าลงกับพื้น "เจ็บนะโว้ย!!"

โทโนะก้มมองคิริฮาระด้วยสายตาเย็นชาและแค่นเสียง "เงียบซะ!"

"รุ่นพี่คิริฮาระ!" นิโอะ มาซาฮารุ (ที่ยังไม่รู้ว่าชื่อคิริฮาระ) ซึ่งมาถึงสนามสาย กำหมัดแน่น "นายจะไร้ความปรานีแม้แต่กับเพื่อนร่วมทีมของตัวเองจริงๆ งั้นเหรอ?"

แจ็คเกิลกดไหล่รุ่นน้องของเขาไว้ "รุ่นพี่โทโนะคงจะมีเหตุผลของเขาแหละน่า..."

หลังจากใช้เวลาร่วมกันมาหลายเดือน ในสายตาของทุกคนที่ริคไค โทโนะไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร

แจ็คเกิลเชื่อว่ามันต้องมีเหตุผลแน่ๆ ที่รุ่นพี่โทโนะถึงได้โจมตีคิริฮาระ!

นิโอะ มาซาฮารุกัดฟันกรอด ความรู้สึกที่ต้องมองดูรุ่นพี่ล้มลงบนคอร์ตโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลยมันช่างแย่จริงๆ!

อพอลโลและโอไรออนที่ยืนอยู่อีกฝั่งสบตากัน สองคนฝั่งนั้นแตกคอกันเองแล้วเหรอ?

ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็จะเป็นการต่อสู้แบบสองรุมหนึ่งล่ะนะ~

นิโอะหลับตาและถอนหายใจ รุ่นพี่โทโนะเลือกใช้วิธีนี้เพื่อปกป้องอากายะอีกแล้วงั้นเหรอ?

รุ่นพี่ครับ โปรดเชื่อใจเจ้าหัวสาหร่ายให้มากกว่านี้อีกสักนิดเถอะ ปุริ~

คิริฮาระกุมท้องและตระหนักได้ว่าเขาแค่เจ็บแต่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร เขาเงยหน้ามองโทโนะ ยิงฟันขาวหัวเราะแฉ่ง "ผมรู้อยู่แล้วแหละว่ารุ่นพี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายผมจริงๆ~"

โทโนะเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "ไม่เจ็บรึไง?"

เจ้าหัวสาหร่ายที่พยายามฝืนยืนขึ้นมามีสีหน้าบิดเบี้ยว แต่ก็ยังดึงดันพูดว่า "ม-ไม่เห็นจะเจ็บเลย!"

เขาคือเอซของริคไค ผู้มุ่งมั่นที่จะกลายเป็นชายอันดับหนึ่งเชียวนะ!

โทโนะถึงกับพูดไม่ออก เขาอ่อนข้อให้เจ้าหัวสาหร่ายจริงๆ...

ผลลัพธ์ที่แท้จริงของ 'เก้าอี้ไฟฟ้า' มันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา~

คิริฮาระปาดเหงื่อบนหน้าผากและไปยืนประจำที่หน้าคอร์ตอีกครั้ง "รุ่นพี่โทโนะ ผมไม่ยอมให้รุ่นพี่แย่งซีนไปคนเดียวหรอกนะ!"

"..."

"งั้นนั่นก็คือวิธีที่อากายะตีความการกระทำของรุ่นพี่โทโนะงั้นเหรอ?"

ยากิวทำหน้าตาย และท่ามกลางความเงียบงันอันน่าขนลุก เขาก็เป็นคนแรกที่ถามคำถามนี้ขึ้นมา

นิโอะซบหน้าลงกับไหล่ของคู่หู หัวเราะอย่างควบคุมไม่ได้ อากายะนี่มันจริงๆ เลย... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

"อุ๊บ~"

ยูกิมุระที่รู้สึกขบขันกับรุ่นน้องของเขา เอามือปิดหน้า "ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นนะ~"

ซานาดะที่ยืนอยู่ข้างๆ กำหมัดแน่น "คิริฮาระ อากายะ นายมันหย่อนยานเกินไปแล้ว!"

เอจิเซ็นที่ยืนพิงกำแพงดื่มโซดาอยู่เลิกคิ้ว ดูเหมือนว่าพวกรุ่นพี่จากริคไคจะมีความมั่นใจในตัวเจ้าหัวสาหร่ายคนนั้นมากเลยทีเดียว!

อพอลโลและโอไรออนประหลาดใจเล็กน้อย ความสัมพันธ์ระหว่างคู่ต่อสู้ของพวกเขานี่มันยากจะหยั่งถึงจริงๆ

แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก เมื่ออยู่ต่อหน้าวิธีการประหารที่แท้จริง ทุกอย่างก็จะต้องถูกบดขยี้!

"ปัง!"

หลังจากการโต้ลูกอันดุเดือด อพอลโลก็กระโดดขึ้นและตบลูกพุ่งตรงไปที่โทโนะ

"เพชฌฆาตจอมปลอมน่ะ สมควรถูกประหารยิ่งกว่าคนที่ไม่เคยทำความผิดเสียอีก!"

"ปัง!"

"วิธีการประหารแบบกรีกที่ 913..."

วิถีของลูกเทนนิสพุ่งเป้าไปที่เข่าซ้ายของโทโนะอย่างชัดเจน!

"เข่าแหลกสลายตามปรารถนา!"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าโทโนะมีอาการบาดเจ็บเก่าที่หัวเข่า เจ้าหัวสาหร่ายก็พุ่งตัวเข้าไปขวางหน้ารุ่นพี่ตามสัญชาตญาณ

"ไอ้เด็กหัวสาหร่าย แกเสียสติไปแล้วเรอะ?!?"

โปรดติดตามตอนต่อไป

ฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน