บทที่ 12 กอดกันแล้ว แต่นายกลับหลับไปงั้นเหรอ?

บทที่ 12 กอดกันแล้ว แต่นายกลับหลับไปงั้นเหรอ?

หวังจื้อเฉียงอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ มองตามแผ่นหลังของเกาหยางและตู้มู่เฉิงที่กำลังจะเข้าประตูอาคารไป ก่อนจะหันมามองสีหน้าของโจวจื่อโหรวที่แสดงออกชัดเจนว่า “นายหมดหวังแล้วล่ะ” ในที่สุดเขาก็ร้อง “อ้อ—” ออกมาคำหนึ่ง ลากเสียงยาว บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มกว้างเหมือนเพิ่งตาสว่าง “เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว! งั้นฉันไปไม่ได้จริงๆ... ฮี่ๆ”

เขาเกาหัวแกรกๆ แล้วนั่งลงตามเดิม แต่สายตายังคงลอบมองไปที่ประตูอาคาร ปากก็พึมพำจิ๊จ๊ะ “ไม่เลวเลยนะหยางจื่อ เมาได้ถูกจังหวะจริงๆ”

โจวจื่อโหรวขี้เกียจจะใส่ใจเขา เธอทอดสายตามองตามร่างของทั้งสองที่หายลับเข้าไปในประตู มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยด้วยสายตาเอ็นดูราวกับป้าข้างบ้านที่กำลังลุ้นความสัมพันธ์ของหลานๆ

จากลานกว้างสู่ตัวอาคารพักอาศัย และยาวไปจนถึงทางเดินชั้นสองที่ห้องพักตั้งอยู่ ระยะทางเพียงไม่กี่สิบเมตรนี้สำหรับตู้มู่เฉิงแล้วกลับรู้สึกว่ามันยาวนานเป็นพิเศษ

เกาหยางทิ้งน้ำหนักตัวเกือบครึ่งหนึ่งลงบนร่างของเธอ ฝีเท้าของเขาสะเปะสะปะ เดินเซไปมาจนคุมทิศทางลำบาก

เธอไม่เพียงแต่ต้องพยุงเขาไว้สุดแรง แต่ยังต้องคอยระวังขั้นบันไดและหลีกเลี่ยงการชนเข้ากับผนังหรือประตูห้องอื่นตามทาง

เดินไปได้เพียงไม่นาน บนหน้าผากนวลก็เริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา ลมหายใจเริ่มหอบถี่ เสื้อยืดที่แผ่นหลังเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อเล็กน้อย

เกาหยางรู้สึกได้ถึงความลำบากของเธอ เขาพยายามจะทรงตัวด้วยตัวเองให้มากขึ้น แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์กลับทำให้สมองส่วนควบคุมการทรงตัวเป็นอัมพาต ทุกครั้งที่เขาพยายามปรับท่าทาง มันกลับยิ่งทำให้ทั้งคู่เสียหลักจนตู้มู่เฉิงต้องรีบคว้าตัวเขาไว้แน่นกว่าเดิม

“นายอย่าขยับสิ!” ตู้มู่เฉิงเอ่ยเตือนด้วยเสียงหอบเหนื่อย น้ำเสียงสั่นพร่าเพราะต้องใช้กำลังอย่างหนัก

เกาหยางจึงทำได้เพียงปล่อยตัวตามสบาย ทำตัวเป็น “ภาระชิ้นใหญ่” ปล่อยให้เธอพยุงไปตามทาง

กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอโชยมาเตะจมูกเขาเป็นระยะ

ในที่สุดก็มาถึงหน้าห้อง ตู้มู่เฉิงพยายามใช้มือข้างที่ว่างบิดลูกบิดประตูอย่างทุลักทุเล ก่อนจะกึ่งประคองกึ่งลากเกาหยางเข้าไปในห้องได้สำเร็จ

ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากภายนอกที่ส่องเข้ามาไกลๆ และแสงจันทร์รำไรที่ทอดผ่านหน้าต่าง พอให้มองเห็นโครงร่างเฟอร์นิเจอร์เลือนลาง หวังจื้อเฉียงยังไม่กลับมา เตียงทั้งสองจึงยังคงว่างเปล่า

“ถึงแล้ว นายนั่งลงก่อน...” เธอยังพูดไม่ทันจบ เกาหยางที่กำลังโซเซก็ถูกแรงดึงนำพาไปทางเตียงจนเสียการทรงตัว ร่างหนาล้มตึงลงบนเตียงเสียงดังตุ้บจนสปริงเตียงส่งเสียงประท้วงเอี๊ยดอ๊าด

ส่วนตู้มู่เฉิงที่ยังคล้องแขนพยุงเขาไว้ถูกแรงฉุดกระชากอย่างกะทันหันจนเสียหลัก เธออุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนจะล้มคว่ำลงไปข้างหน้าตามแรงดึง

ในวินาทีนั้นเอง ด้วยสัญชาตญาณที่ยังหลงเหลืออยู่ภายใต้ความมึนเมา มือของเกาหยางที่พาดอยู่บนไหล่ของตู้มู่เฉิงไม่ได้ปล่อยออก แต่กลับรั้งตัวเธอเข้าหาตามทิศทางที่เธอล้มลงมา

ตู้มู่เฉิงรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง กว่าจะรู้ตัวร่างของเธอก็ล้มลงบนเตียงนุ่มได้จังหวะพอดิบพอดี โดยมีใบหน้าซบลงบนหน้าอกแกร่งของเกาหยาง

จากนั้น แขนอีกข้างของเกาหยางก็วาดมาโอบรอบเอวและแผ่นหลังของเธอไว้แน่น

“ว้าย!” ตู้มู่เฉิงอุทานสั้นๆ ด้วยความตกใจ เธอพยายามดิ้นรนตามสัญชาตญาณ

แต่ทว่าแขนของเกาหยางที่ดูเหมือนจะโอบไว้อย่างหลวมๆ กลับกลายเป็นพันธนาการที่แข็งแกร่ง ล็อกตัวเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างสมบูรณ์

ใบหน้าของเธอแนบชิดกับอกอุ่นผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตบางๆ เธอสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงของเกาหยางได้อย่างชัดเจน

“ตึกตัก... ตึกตัก...”

ลมหายใจที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์ร้อนผ่าวรดลงบนเรือนผมและหน้าผากของเธอ

ร่างของตู้มู่เฉิงแข็งทื่อไปชั่วขณะ

เวลาในห้องเหมือนจะถูกหยุดไว้เพียงแค่นั้น

ความมืดปกคลุมรอบกาย มีเพียงแสงรำไรที่วาดโครงหน้าคมสันและแนวกรามของเกาหยาง รวมถึงกระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตซึ่งหลุดลุ่ยเล็กน้อย

ใบหน้าของตู้มู่เฉิงเห่อแดงขึ้นมาทันที ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านตั้งแต่ใบหู ลำคอ ไปจนถึงทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว

เลือดในกายสูบฉีดขึ้นสู่สมองจนหูอื้ออึง ความคิดกระเจิดกระเจิงจนสมองขาวโพลน

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยใกล้ชิดกับเขามาก่อน อย่างเหตุการณ์จูบกะทันหันบนรถไฟเมื่อตอนกลางวันนั่น...

แต่นั่นมันเกิดขึ้นเพียงพริบตาเดียว

ทว่าตอนนี้ เธอถูกเขากอดไว้แน่นในอ้อมแขน...

ตู้มู่เฉิงรู้สึกได้ถึงแรงขยับขึ้นลงของแผ่นอกตามจังหวะหายใจของเขา กลิ่นอายความเป็นชายผสมกับกลิ่นเหล้าจางๆ ยิ่งเน้นย้ำถึงระยะห่างที่ใกล้จนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง

สัมผัสที่รุกล้ำนี้ทำให้เธอมึนงงทำอะไรไม่ถูก ร่างกายอ่อนระทวยจนแม้แต่แรงจะดิ้นรนก็ดูเหมือนจะจางหายไป

ขณะที่สมองของตู้มู่เฉิงกำลังช็อต หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา เธอก็สังเกตเห็นว่าแรงที่โอบรัดรอบตัวเธอเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ตามมาด้วยเสียงผ่อนลมหายใจยาวๆ อย่างสม่ำเสมอจากเหนือศีรษะ

ตู้มู่เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างระมัดระวัง

เกาหยางหลับไปแล้ว...

หลังจากดึงเธอมากอดไว้ในอ้อมอก เขากลับหลับไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ตู้มู่เฉิงนิ่งค้างไปหลายวินาที กว่าจะยอมรับความจริงที่น่าเหลือเชื่อนี้ได้

ในใจของเธอตอนนี้บอกไม่ถูกเลยว่ารู้สึกอย่างไร

ดูเหมือนจะโล่งอกที่สถานการณ์ไม่บานปลายไปมากกว่านี้

แต่ในขณะเดียวกัน กลับมีความรู้สึกผิดหวังเล็กๆ ที่อธิบายไม่ได้จู่โจมเข้ามาในหัวใจ?

นายคนร้ายกาจนี่!

ดึงฉันลงมาบนเตียง กอดไว้แน่นขนาดนี้ แล้วก็นอนหลับไปเฉยๆ เลยเนี่ยนะ?!

เขาตั้งใจแกล้งหรือว่าคอพับไปจริงๆ กันแน่?

ความคิดสับสนวุ่นวายตีกันยุ่งอยู่ในหัว

ตู้มู่เฉิงเบิกตากว้าง มองใบหน้าที่ดูสงบราบเรียบเป็นพิเศษของเกาหยางท่ามกลางแสงสลัว พลางขบเม้มริมฝีปากตัวเองเบาๆ

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ แทรกตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างเบามือ แล้วลุกขึ้นยืนจัดแจงเสื้อผ้า

พอมองดูเกาหยางที่นอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ตู้มู่เฉิงก็อดไม่ได้ที่จะชกอากาศระบายอารมณ์ใส่เขาหลายครั้ง เธอทำท่าทางขู่ฟ่อแต่กลับขบเคี้ยวเคี้ยวฟันกรอด ราวกับว่าเบื้องหน้าคือเจ้าคนตัวดีคนนั้น

“เกาหยางตาบ้า!”

“เกาหยางไอ้คนใจร้าย!”

“เกาหยางไอ้คนฉวยโอกาส!”

เธอเค้นเสียงด่าเบาๆ อย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทุกคำพูดเหมือนถูกบดขยี้ออกมาจากไรฟัน

ด่าไปได้ไม่กี่คำดูเหมือนจะยังไม่สาแก่ใจ เธอยกขาขึ้นทำท่าเตะลมไปอีกที ประหนึ่งว่าอากาศตรงหน้าคือตัวแทนของเกาหยางที่เธออยากจะระบายอารมณ์ใส่ให้เต็มที่

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง

ตู้มู่เฉิงมองร่างที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้งจนอารมณ์เริ่มสงบลง เธอเดินไปที่ประตู วางมือบนลูกบิด แต่ก็ยังไม่วายหันกลับไปมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย

เธอมองนิ่งอยู่สองวินาที แล้วรีบสะบัดหน้ากลับ บิดลูกบิดประตูแล้วแทรกตัวออกไป ปิดประตูตามหลังอย่างเงียบเชียบที่สุด

ทางเดินกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง

ตู้มู่เฉิงพิงหลังกับประตูห้องที่ปิดสนิท เธอยกมือขึ้นลูบแก้มที่ยังคงร้อนผ่าว พลางกดมือลงบนหน้าอกที่หัวใจยังคงเต้นระรัวไม่หยุด ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา

วันรุ่งขึ้น เวลาเจ็ดโมงเช้า

เกาหยางลืมตาตื่นขึ้น สิ่งแรกที่สัมผัสได้คืออาการปวดศีรษะตุบๆ จากการเมาค้าง และลำคอที่แห้งผากราวกับทะเลทราย

เขานอนแผ่อยู่บนเตียง พักสายตาอยู่ครู่ใหญ่เพื่อตั้งสติ

เมื่อคืนเขาดื่มกับเหล่าหวง เดิมทีแค่ตั้งใจจะปรับทุกข์คุยกันเล่นๆ แต่ไม่รู้ทำไมเบียร์แค่ไม่กี่กระป๋องกลับทำให้เขามึนหัวจนภาพตัดไปได้ขนาดนั้น

แล้วหลังจากนั้น...

เหมือนว่าตู้มู่เฉิงจะเดินเข้ามา?

เกาหยางใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางนวดขมับ ในสมองเริ่มปรากฏภาพความทรงจำที่แตกเป็นเสี่ยงๆ: ใบหน้าที่บึ้งตึงของตู้มู่เฉิง สัมผัสจากไหล่บอบบางที่พยุงเขาไว้ เสียงพึมพำบ่นอย่างรำคาญใจของเธอ และความรู้สึกโอนเอนขณะที่เธอแบกเขาเดินฝ่าความมืดตามทางเดิน

เขาจำไม่ได้ว่ากลับมานอนบนเตียงท่าไหน ความทรงจำช่วงนั้นเลือนลางเหลือเกิน

แต่ที่แน่ๆ คือ ตู้มู่เฉิงเป็นคนพยุงเขากลับมาส่งถึงห้องจริงๆ

[จบตอน]