บทที่ 53 กษิติครรภโศกเศร้า! การเปลี่ยนแปลงในปรภพเริ่มต้นขึ้น!

“เช่นนั้นเจ้าอยากจะฝึกพลังเทวะอะไร?”

ทันใดนั้น อวี้ติ่งเจินเหรินจึงเอ่ยถามหยางฉาน

เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่า ตนผู้เป็นถึงต้าหลัวจินเซียน จะสอนหยางฉานไม่ได้!

“ข้าอยากจะฝึกอสนีเทพสายอวี้ชิง”

เมื่อได้ยินวาจาของอวี้ติ่งเจินเหริน หยางฉานก็ไม่ลังเลที่จะเอ่ยความต้องการของตนออกไปทันที

“อะไรนะ? เจ้าอยากจะฝึกอสนีเทพสายอวี้ชิง?”

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางฉาน อวี้ติ่งเจินเหรินก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง กล่าวด้วยความประหลาดใจ

“ใช่แล้ว ไม่ได้หรือ?”

หยางฉานเอียงคอถามอวี้ติ่งเจินเหริน

“ใช่ว่าจะไม่ได้ อสนีเทพสายอวี้ชิงเป็นวิชาเต๋าของสำนักฉานเรา ในอนาคตพวกเจ้าทั้งสามล้วนต้องฝึกฝน

เอาเถิด อาจารย์จะถ่ายทอดอสนีเทพสายอวี้ชิงให้เจ้าล่วงหน้าก็แล้วกัน”

อวี้ติ่งเจินเหรินอธิบายหนึ่งประโยค แล้วจึงตัดสินใจ

อันที่จริง ต่อให้หยางฉานไม่ร้องขอ เมื่อถึงเวลา เขาก็จะถ่ายทอดให้พวกนางอยู่แล้ว

ในเมื่อบัดนี้หยางฉานเป็นฝ่ายร้องขอเอง เขาก็จะถ่ายทอดให้นางล่วงหน้า

ทันใดนั้น อวี้ติ่งเจินเหรินสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง แสงเซียนสายหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่ร่างของหยางฉาน

เขาได้ถ่ายทอดอสนีเทพสายอวี้ชิงให้หยางฉานแล้ว!

และในขณะเดียวกัน

[มอบอสนีเทพสายอวี้ชิงให้หยางฉาน กระตุ้นการคืนกลับหมื่นเท่า ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ: อสนีเทพตูเทียน*1!]

“เหตุใดจึงกระตุ้นซ้ำได้? แล้วสิ่งที่คืนกลับมายังเป็นอสนีเทพตูเทียน แล้ว ‘1’ นี้หมายความว่าอย่างไร?”

เมื่อเห็นการแจ้งเตือนนี้ อวี้ติ่งเจินเหรินก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง แอบประหลาดใจในใจ

เขาไม่คิดว่าพลังเทวะชนิดเดียวกัน เมื่อถ่ายทอดให้คนสองคน จะยังสามารถกระตุ้นการคืนกลับได้อีก และสิ่งที่คืนกลับมายังเป็นรางวัลเดียวกัน!

ถ้าเช่นนั้น ทุกสิ่งทุกอย่าง ตราบใดที่ถ่ายทอดให้ศิษย์อย่างต่อเนื่อง ก็จะกระตุ้นซ้ำได้ทั้งหมดเลยงั้นหรือ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวี้ติ่งเจินเหรินก็ไม่ลังเล รีบรับ “อสนีเทพตูเทียน*1!” นี้ทันที

พร้อมกับที่อวี้ติ่งเจินเหรินยอมรับ ความทรงจำอันมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสำนึกของเขา

ความทรงจำสองสายที่แทบจะเหมือนกันทุกประการได้หลอมรวมเข้าด้วยกัน ทว่ากลับทำให้อวี้ติ่งเจินเหรินบังเกิดความเข้าใจที่แตกต่างออกไป

ทันใดนั้น อวี้ติ่งเจินเหรินพลันตระหนักรู้ ในดวงตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งประกายแสงอสนีออกมา

อสนีเทพตูเทียน เขาฝึกฝนสำเร็จแล้ว!

และยังบรรลุถึงขอบเขตขั้นสมบูรณ์พร้อมในทันที!

“รางวัลชิ้นที่สองนี้เปรียบเสมือนการประทานความเข้าใจเพิ่มเติม ช่วยให้ข้าฝึกฝนวิชาสำเร็จได้อย่างรวดเร็ว!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงตรงนี้ จิตใจของอวี้ติ่งเจินเหรินก็พลันเคร่งขรึมลงเล็กน้อย เข้าใจในบัดดล

ระบบคืนกลับหมื่นเท่าสามารถกระตุ้นซ้ำได้ และรางวัลที่คืนกลับมา หากเป็นสิ่งของ ย่อมต้องเพิ่มจำนวนขึ้น

และหากเป็นเคล็ดวิชาสืบทอด ก็จะมอบความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวี้ติ่งเจินเหรินก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังหยางเจี่ยน “เจี่ยนเอ๋อร์ อาจารย์เห็นเจ้าฝึกฝนทวนสามแฉกสองคม จึงจะถ่ายทอดชุดวิชาทวนให้เจ้า เพื่อใช้เสริมเคล็ดวิชาเดิมของเจ้า”

“ขอรับ ท่านอาจารย์”

เมื่อได้ยินคำพูดของอวี้ติ่งเจินเหริน หยางเจี่ยนย่อมไม่ลังเล รีบประสานมือรับคำทันที

อวี้ติ่งเจินเหรินเห็นเช่นนั้น ก็สะบัดแขนเสื้อครั้งใหญ่ แสงเซียนสายหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่ร่างของหยางเจี่ยน

[มอบวิชาทวนวายุอสนีให้หยางเจี่ยน กระตุ้นการคืนกลับหมื่นเท่า ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ: วิชาทวนสะท้านเทพ*1!]

อวี้ติ่งเจินเหรินจึงได้รับวิชาทวนสะท้านเทพอีกครั้งจากหยางเจี่ยน

พร้อมกับการคืนกลับของรางวัลนี้ อวี้ติ่งเจินเหรินก็ฝึกฝนวิชาทวนสะท้านเทพสำเร็จในทันที

จากนั้น เขาก็มองไปยังเหวินจิ้ง “วิชาเหาะเหินของเจ้าไม่เลว วันนี้อาจารย์จะถ่ายทอดวิชาห้าธาตุหลบหนีให้เจ้า สามารถใช้ร่วมกับวิชาเหาะเหินของเจ้าได้ จะก่อประโยชน์ให้เจ้าไม่น้อย”

อวี้ติ่งเจินเหรินกล่าวเช่นนั้น ก็ปล่อยแสงเซียนออกมาอีกสายหนึ่ง ถ่ายทอดวิชาห้าธาตุหลบหนีให้เหวินจิ้ง

[มอบวิชาห้าธาตุหลบหนีให้เหวินจิ้ง กระตุ้นการคืนกลับหมื่นเท่า ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ: วิชาหลบหนีเทพสวรรค์สุญญากาศ*1!]

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือน ความเข้าใจในวิชาหลบหนีเทพสวรรค์สุญญากาศก็คืนกลับมาเช่นกัน

ร่างของอวี้ติ่งเจินเหรินสั่นสะท้าน เขาได้ฝึกฝนวิชาหลบหนีเทพสวรรค์สุญญากาศสำเร็จแล้ว

“ดี!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงตรงนี้ อวี้ติ่งเจินเหรินก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะยินดี

เช่นนี้แล้ว ทุกครั้งที่เขาได้รับเคล็ดวิชาพลังเทวะใหม่ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องฝึกฝนด้วยตนเองอีกต่อไป เพียงแค่ถ่ายทอดเคล็ดวิชาพลังเทวะที่สอดคล้องกันซ้ำๆ ก็เพียงพอแล้ว

ช่วยประหยัดเวลาในการฝึกฝนของเขาไปได้มากนัก!

ทันใดนั้น

“ในเมื่อพวกเจ้าได้รับพลังเทวะกันหมดแล้ว ก็จงกลับไปฝึกฝนให้ดีเถิด”

อวี้ติ่งเจินเหรินกำชับศิษย์ทั้งสามคน

“ขอรับ/เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์”

เมื่อได้ยินคำกำชับของอวี้ติ่งเจินเหริน ทั้งสามคนก็ไม่ลังเล พวกเขาประสานมือรับคำ แล้วกลับไปยังถ้ำของตนเองเพื่อฝึกฝน

เมื่อเห็นศิษย์ทั้งสามกลับไปยังถ้ำเพื่อฝึกฝน อวี้ติ่งเจินเหรินก็ไม่รอช้า กลับไปยังถ้ำของตนเองและเข้าสู่สภาวะปิดด่านทันที

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะอาศัยการกระตุ้นซ้ำ ทำให้ฝึกฝนพลังเทวะสามอย่างคือวิชาหลบหนีเทพสวรรค์สุญญากาศสำเร็จแล้ว แต่ตัวเขาก็ยังต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่บ้าง

ในขณะเดียวกัน สิ่งของต่างๆ ที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้ที่วังอวี้ซวีและถ้ำจินกวง ก็จำเป็นต้องปิดด่านเพื่อทำความเข้าใจเช่นกัน

โดยเฉพาะพลังเทวะสามเศียรแปดกรที่แลกเปลี่ยนกับไท่อี่

พลังเทวะนี้ศิษย์ของเขาได้เรียนรู้ไปแล้ว เขาผู้เป็นอาจารย์ย่อมไม่อาจไม่ฝึกฝนได้!

ยังมีตะเกียงแก้วและตะเกียงเป่าเหลียนที่สามารถหลอมรวมได้บ้าง เพื่อที่จะได้ใช้งานได้สะดวกยิ่งขึ้น

แน่นอนว่า

การปิดด่านครั้งนี้ของเขา ยังมีเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่ง

นั่นคือการปรับสภาพของตนเอง เพื่อรอคอยการเปลี่ยนแปลงในปรภพอย่างสงบ

และในระหว่างที่เขาปิดด่านเช่นนี้ โลกหงฮวางก็เกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำดิน

อย่างแรกคือภายในสำนักเต๋า ร่างกุศลของเหล่าจื่อ ไท่ซ่างเหล่าจวิน ได้ขึ้นสวรรค์อย่างเป็นทางการ เข้าพำนักในตำหนักโต้วซุ่ย

อย่างที่สองคือในสำนักฉาน กว่างเฉิงจื่อและสิบสองเซียนทองคนอื่นๆ เมื่อเห็นอวี้ติ่งเจินเหรินรับศิษย์ ก็เริ่มทยอยรับศิษย์เช่นกัน

แม้แต่หวงหลงเจินเหรินก็ยังรับเจียวหลงมาเป็นศิษย์

สุดท้าย คือในสำนักพุทธตะวันตก

ในสำนักพุทธตะวันตก นอกจากปราชญ์เทวะสองท่านคือเจียอิ่นและจุ่นทีแล้ว ยังมีผู้ที่มีความสามารถในการหยั่งรู้ที่ยอดเยี่ยมอีกไม่น้อย พวกเขาล้วนเข้าเป็นศิษย์ของเจียอิ่นและจุ่นที ซึ่งในจำนวนนั้นก็มีผู้หนึ่งที่มีนามว่ากษิติครรภ

บุคคลผู้นี้แม้จะมีพื้นเพมาจากทิศประจิม แต่กลับมีจิตใจเปี่ยมด้วยมหาเมตตา ทนเห็นความทุกข์ยากของโลกไม่ได้

ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงมีความเชี่ยวชาญในวิชาเปลี่ยนศาสนาของเจียอิ่นเป็นพิเศษ

อาจกล่าวได้ว่า เป็นผู้ที่โดดเด่นที่สุดในหมู่ศิษย์ของเจียอิ่นและจุ่นที

และในขณะนี้เอง

เจียอิ่นและจุ่นทีเปิดแท่นบรรยายธรรมที่ทิศประจิม กษิติครรภเมื่อได้ฟังมหามรรค ก็อดไม่ได้ที่จะร่ำไห้ออกมา

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้นของกษิติครรภ ศิษย์คนอื่นๆ โดยรอบก็อดไม่ได้ที่จะมองด้วยสายตาแปลกๆ

แม้แต่เจียอิ่นและจุ่นทีก็ยังต้องหยุดบรรยายธรรม

“กษิติครรภ เจ้ากำลังฟังธรรม เหตุใดจึงร่ำไห้สะอึกสะอื้น?”

ทันใดนั้น เจียอิ่นจึงถามกษิติครรภ

เมื่อได้ยินคำถามของเจียอิ่น กษิติครรภก็ไม่กล้าลังเล รีบประสานมือทั้งสองข้างกล่าวว่า “กราบทูลท่านเจ้าสำนัก เมื่อไม่นานมานี้ศิษย์ได้รับสัตว์เทวะตี้ทิงมา มันสามารถสดับฟังเสียงของสรรพสิ่ง และได้เล่าขานถึงความทุกข์ยากในปรภพให้ข้าฟัง วันนี้เมื่อได้ฟังธรรม พลันนึกถึงสภาพในปรภพ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าโศกขึ้นมา ขอท่านเจ้าสำนักโปรดอภัย”

กล่าวเช่นนี้ กษิติครรภก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าเศร้าโศก

นิสัยของเขาคล้ายกับเจียอิ่น แต่ก่อนหน้านี้เพียงแค่รู้ถึงความทุกข์ยากของทิศประจิม มุ่งมั่นที่จะปรับปรุงทิศประจิม แต่ไม่เคยคิดว่าปรภพจะทุกข์ยากยิ่งกว่า

ดังนั้นเมื่อได้ยินเจียอิ่นบรรยายเรื่อง “สรรพชีวิตล้วนเป็นทุกข์” เขาจึงไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้

“ดี!”

เมื่อได้ยินคำตอบของกษิติครรภ เจียอิ่นก็อดไม่ได้ที่จะประสานมือทั้งสองข้าง เผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี

ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น จุ่นทีก็ยิ้มเต็มใบหน้า

ทันใดนั้น เขาจึงกล่าวกับเจียอิ่นว่า “ศิษย์พี่ ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาแล้ว”

“กษิติครรภโศกเศร้า ข้าก็รู้สึกเช่นกัน ถึงเวลาแล้วจริงๆ”

เมื่อได้ยินคำพูดของจุ่นที เจียอิ่นก็พยักหน้าเล็กน้อย ถอนหายใจกล่าว

ในตอนที่เขาเห็นกษิติครรภ เขาก็รู้ว่ากษิติครรภมีวาสนากับตน

ในอนาคต กษิติครรภจะต้องเป็นตัวแทนของเขาเข้าสู่ปรภพ เพื่อช่วยนำทางและปลดปล่อยวิญญาณผู้ล่วงลับ

และบัดนี้ ก็ถึงเวลาแล้ว!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียอิ่นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป รีบประสานมือกล่าวกับกษิติครรภว่า “กษิติครรภ เจ้าพูดได้ถูกต้อง ปรภพทุกข์ยาก ข้าเข้าใจดี วันนี้อาจารย์จะมอบภารกิจสำคัญชิ้นหนึ่งให้เจ้า เจ้าจะเต็มใจรับมันไว้หรือไม่?”

“ท่านเจ้าสำนักโปรดมีบัญชา ศิษย์จะทุ่มเททั้งกายใจเพื่อบรรลุภารกิจ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียอิ่น กษิติครรภก็ไม่ลังเล รีบประสานมือกล่าวตอบทันที