ตอนที่ 97 ได้รับสมบัติ!

ตอนที่ 97  ได้รับสมบัติ!

หลังจากนั้น ร่างของลู่ชางเฉิงก็กลายเป็นเหมือนกับเงาและปรากฏขึ้นต่อหน้าจางเที่ยนหวู่ทันทีและชกออกไปอีกครั้ง

"บู้มมม!"

คลื่นระลอกสอง!

เมื่อหมัดนี้ถูกปล่อยออกมา ทุกคนรู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงคลื่นที่ซัดกระทบกับโขดหินชายทะเล

แต่ในสายตาของจางเที่ยนหวู่ ราวกับว่าเขากำลัง "เห็น" ระลอกคลื่นอันน่าสะพรึงกลัวที่ทรงพลังที่พุ่งเข้ามากลืนกินเขาอย่างรวดเร็ว

"ไม่นะ!..."

จางเที่ยนหวู่พูดด้วยเสียงแหบๆ

เมื่อคลื่นระลอกที่สองของลู่ชางเฉิงเข้ากระทบกับร่างของจางเที่ยนหวู่ ความแข็งแกร่งของเขาที่เพิ่มขึ้นถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ได้ปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวถึง 45 เก๋าลงบนร่างของจางเที่ยนหวู่ซึ่งทำให้ร่างของเขาระเบิดออกทันที

"ชั้วะ"

หมัดของลู่ชางเฉิงทะลวงเข้าไปในหัวใจของจางเที่ยนหวู่อย่างจัง

แขนของเขาทะลุผ่านหลังของจางเที่ยนหวู่ไปและทำลายหัวใจของเขาจนหมด

ด้วยอาการบาดเจ็บแบบนี้ แม้แต่ผู้ที่อยู่สูงกว่าขอบเขตพลังศักดิ์สิทธิ์ถึงสองสามขอบเขตก็ต้องตาย!

“ทั้งที่ข้าก็ก้าวไปสู่ขอบเขตพลังศักดิ์สิทธิ์ได้แล้วแท้ๆ...ทำไมกัน...ทำไมกัน…?”

เสียงของจางเที่ยนหวู่เริ่มแหบแห้งลง

พลังชีวิตของนักศิลปะการต่อสู้ขอบเขตพลังศักดิ์สิทธิ์นั้นสูงมากจริงๆ แม้ว่าหัวใจของเขาจะแหลกสลายไปแล้ว แต่จางเที่ยนหวู่ กลับยังไม่ตายในทันที

ลู่ชางเฉิงดึงแขนของเขากลับมาและปล่อยให้ร่างของจางเที่ยนหวู่ล้มลงกับพื้น

หลังจากที่หายใจอีกไม่กี่ครั้ง จางเที่ยนหวู่ก็หยุดกระตุกและกลายเป็นร่างไร้ลมหายใจ

เขาตายแล้ว!

จางเที่ยนหวู่ตายแล้ว!

นักศิลปะการต่อสู้ขอบเขตพลังศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถทนต่อการโจมตีเพียงสองครั้งได้!

ฉากที่เกิดขึ้นนี้ทําให้ทุกคนถึงกับด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

มือของลู่ชางเฉิงยังคงมีหยดเลือดไหลลงมา

เขามองไปที่ร่างที่ไร้ลมหายใจของจางเที่ยนหวู่บนพื้นและขมวดคิ้ว

"จางเที่ยนหวู่คนนี้ช่างอ่อนแอจริงๆ"

ลู่ชางเฉิงคิดว่ามันไม่ได้จะง่ายขนาดนี้

ย้อนกลับไปตอนที่เขาต่อสู้กับหยานเจียนเฉิง การต่อสู้ครั้งนั้นรุนแรงและมีโอกาสพลิกไปมาได้ตลอด

แต่เมื่อได้สู้กับจางเที่ยนหวู่แล้ว ดูเหมือนว่าลู่ชางเฉิงจะไม่จําเป็นต้องใช้ “การเปลี่ยนแปลงเทพเจ้าแห่งมังกร” ด้วยซ้ำ แค่กระบวนท่าที่สองของวิชาคลื่นสามระลอกก็มากเพียงพอแล้วที่จะฆ่าจางเที่ยนหวู่ได้

ลู่ชางเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง

บางทีพลังของวิชาคลื่นสามเท่าของเขาอาจน่ากลัวเกินไป

เมื่อรวมกับพลัง 30 เก๋าของเขา ท่าที่สองของวิชาคลื่นสามระลอกนั้นก็เทียบเท่ากับพลังถึง 45 เก๋าแล้ว

นักศิลปะการต่อสู้ขอบเขตพลังศักดิ์สิทธิ์ทั่วไปไม่สามารถต้านทานมันได้เด็ดขาด

เมื่อมองไปที่ร่างของจางเที่ยนหวู่ที่อยู่บนพื้น ลู่ชางเฉิงจึงนั่งลงและเริ่มค้นร่างของเขา

"หืม?"

"ไม่มีสมบัติของกบสี่ตารึ?"

ลู่ชางเฉิงลุกขึ้นยืนทันที สายตาของเขาเฉียบคมดุจคมมีดและมองกวาดไปทั่วทุกคนในห้องโถง

“จางเที่ยนหวู่ บอกว่ามีสมบัติของกบสี่ตาอยู่คู่หนึ่ง แม้ว่าเขาจะใช้ไปหนึ่งชิ้น แต่มันก็น่าจะมีอีกอันหนึ่งหลงเหลืออยู่”

"สมบัติของกบสี่ตานั่นอยู่ที่ไหน?"

แม้น้ำเสียงของลู่ชางเฉิงจะไม่หนักแน่นมาก แต่เนื่องจากเขาเพิ่งฆ่าจางเที่ยนหวู่ไปอย่างโหดเหี้ยม ทําให้ทุกคนหวาดกลัวเขาอย่างมาก

"ผะ…ผู้กอบกู้จวง เรื่องของจางเทียนหวู่มีแค่ผู้คนจากกลุ่มวารีทมิฬเท่านั้นที่รู้"

หยางซานเหนียงไม่กล้าทําตัวประมาทอีกต่อไป เธอยังยับยั้งความกลัวของเธอและพูดกับเขาเพราะไม่กล้าทำให้ "จวงซี่หนาน" ไม่พอใจ

เมื่อเห็นว่า “จวงซี่หนาน” นั้นโหดร้ายเพียงใด ทุกคนจึงไม่กล้าทำหรือพูดอะไรออกไปอย่างประมาท

ลู่ชางเฉิงหันกลับไปมองผู้ดูแลห้องโถงต่างๆของกลุ่มวารีทมิฬ

“ผู้กอบกู้จวง ด้านหลังเก้าอี้ของท่านผู้นํามีช่องซ่อนของบางอย่างอยู่”

“บางทีสมบัติของกบสี่ตาอาจจะอยู่ในช่องเก็บของนั่นก็ได้”

หนึ่งในผู้ดูแลห้องโถงพูดด้วยความระมัดระวัง

"ช่องซ่อนของรึ?"

ลู่ชางเฉิงมองไปที่ผู้ดูแลห้องโถงคนนั้นทันที

หลังจากนั้นลู่ชางเฉิงก็พบช่องที่ซ่อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้จริงๆ

ด้านในมีกล่องไม้ที่มีรูหลายรูอยู่ด้านบน และสมบัติของกบสี่ตาก็สามารถมองเห็นได้อย่างลางๆ

ลู่ชางเฉิงจึงเปิดกล่องที่ซ่อนอยู่ทันที

แน่นอนว่ามันมีสมบัติของกบสี่ตาอยู่ข้างใน

ขนาดของมันไม่ต่างจากกบธรรมดาเว้นแค่ว่ามันมีถึงสี่ตา

ดังนั้นมันจึงถูกตั้งชื่อว่า "สมบัติของกบสี่ตา"

"เอาล่ะ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสมบัติของกบสี่ตาจริงๆ"

ลู่ชางเฉิงพอใจมาก

บางทีกลุ่มวารีทมิฬอาจจะมีอะไรดีๆบางอย่างซ่อนอยู่อีก แต่เนื่องจากมีคนอยู่ที่นี่มากเกินไปดังนั้นลู่ชางเฉิงจึงไม่สามารถค้นหาอย่างอื่นต่อได้

นอกจากนี้เขายังได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากจากข้างนอกและคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังรีบมาที่นี่

"ฟิ้ววว"

ทันใดนั้น ร่างของลู่ชางเฉิงก็หายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อลู่ชางเฉิงจากไป นักศิลปะการต่อสู้หลายคนภายในห้องโถงจึงเริ่มกลับมาตั้งสติและพูดคุยกันอีกครั้ง

“เกือบไปแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเราจะรอดแล้วสินะ?”

“ใครจะไปคิดล่ะว่าจางเที่ยนหวู่จะตายง่ายขนาดนี้น่ะ?”

“ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ในขอบเขตพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่เขาก็ต่ายง่ายเกินไปจริงๆ”

“แม้ว่าจางเที่ยนหวู่จะใช้สมบัติของกบสี่ตาไปแล้ว แต่เขาก็ยังพ่ายแพ้และตายไปงั้นรึ?”

“จวงซี่หนานแห่งเมืองหนานหยางรึ... เขาเป็นนักศิลปะการต่อสู้ในขอบเขตพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังมากจริงๆ ดูเหมือนว่าข้าคงจะต้องอยู่ห่างจากเมืองหนานหยางซะแล้ว”

“เมืองหนานหยางมีนักศิลปะการต่อสู้ที่ทรงพลังเช่นนี้อยู่ด้วยรึ ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยล่ะ?...”

หลังจากนั้นนักศิลปะการต่อสู้เหล่านี้ก็ทยอยจากไปทีละคน

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชื่อของจวงซี่หนานแห่งเมืองหนานหยางอาจจะแพร่กระจายไปทั่วโลกแห่งการต่อสู้แล้วก็เป็นได้…

….

"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ"

ผู้ดูแลรอบกลางคืนของตระกูลเซี่ยได้ยินเสียงแปลกๆ

หลังจากที่หันไปตามเสียง เขาสังเกตเห็นเงามืดที่เคลื่อนผ่านอย่างลางๆ แต่หลังจากที่ขยี้ตาของเขาแล้ว เขาก็ไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ

ลู่ชางเฉิงในตอนนี้กลับมาที่ตระกูลเซี่ยแล้ว แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แต่ก็ไม่สามารถตรวจจับการเข้ามาของลู่ชางเฉิงได้

หลังจากกลับมาที่ห้อง ลู่ชางเฉิงก็หยิบกล่องออกมาทันที

"กึ้กๆๆๆๆๆ"

ทันใดนั้นสมบัติของกบสี่ตาในกล่องก็ดังขึ้น

แต่เนื่องจากเสียงนั้นไม่ดัง มันจึงไม่ได้ยินไปถึงด้านนอกห้อง