ตอนที่ 33 แลกเปลี่ยนเลือดเสร็จสมบูรณ์!

ตอนที่ 33 แลกเปลี่ยนเลือดเสร็จสมบูรณ์!

"จึ้ก"

คมกริชแทงทะลุคออันสวยงามของผู้หญิงคนนั้นเข้าไปเล็กน้อย

เลือดหยดหนึ่งไหลออกมาจากผิวขาวของเธอและตกลงสู่พื้น

ลู่ฉางเฉิงถามอย่างใจเย็นว่า "เธอเป็นใคร?"

หลงเฟยเมื่อเห็นแบบนี้จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและอธิบายว่า "เธอคือ... หลิวฮงหลวน"

"ฮงหลวน ทําไมเจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี่?"

แม้ว่าหลิวฮงหลวนจะดูตกใจอย่างมากแต่เธอก็ยังคงเงียบอยู่

ลู่ชางเฉิงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

เขาเก็บกริชของเขาและก้าวออกไป

จู่ๆหลิวฮงหลวนก็รีบเข้าไปในอ้อมแขนของหลงเฟยและสะอื้น "ข้า... ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บและถูกไล่ล่าอยู่ ดังนั้นข้าจึงมาที่เมืองวู่ชานเพื่อมาตามหาเจ้า"

“ข้าเพิ่งเห็นว่าเจ้ากลับมาและข้าก็อยากจะเซอร์ไพรส์เจ้า แต่ข้าไม่คิดเลยว่า...”

หลิวฮงหลวนไม่ได้พูดอะไรต่อ

เธอรู้สึกหวาดกลัวอย่างมากเมื่อนึกถึงจังหวะที่กริชกำลังจะแทงทะลุคอของเธอ

หลงเฟยจึงรีบปลอบเธอทันที "มันก็แค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้นเอง"

“มาเถอะ ข้าแนะจะนําเจ้า คนๆนี้คือลู่ชางเฉิง ข้าถูกหลินตันและเชินหลุนไล่ล่าทำให้ข้านั้นตกอยู่ในอันตราย โชคดีที่ได้ลู่ชางเฉิงมาช่วยเหลือเอาไว้ เขาช่วยข้าให้พ้นจากอันตรายและพาข้ากลับมาที่นี่ แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะอยู่ในบ้านจนทำให้กลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดเช่นนี้”

ตอนนี้หลิวฮงหลวนเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว

เธอนั้นไม่ได้ไม่มีเหตุผล และแม้ว่าเธอจะรอดพ้นจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่เธอก็โค้งคํานับอย่างเคารพและพูดว่า "ขอบคุณท่านมากท่านลู่ที่ช่วยชีวิตหลงเฟยเอาไว้"

ลู่ชางเฉิงพยักหน้าแต่ยังคงเงียบ

เขาเข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างหลงเฟยและหลิวหงหลวนได้อย่างง่ายดาย

ถึงอย่างนั้นเขาก็ค่อนข้างสงสัย หลงเฟยแต่งงานจนมีลูกสาวแล้วไม่ใช่เหรอ? แสดงว่าหลิวฮงหลวนเป็นคนสนิทของเขาใช่ไหม?

หลงเฟยดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความคิดของลู่ชางเฉิงจึงพูดออกมา “ชางเฉิง  ฮงหลวนน่ะใจดีกับข้ามากและไม่เคยทิ้งข้าไปไหน ส่วนภรรยาของข้านั้นเธอตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนเพราะป่วย...”

ลู่ฉางเฉิงจึงเข้าใจทันที

ถึงอย่างนั้น ในโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ เรื่องแบบนี้แทบไม่มีความสําคัญเลย

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็เข้าไปในบ้าน

อาการบาดเจ็บของหลงเฟยนั้นไม่รุนแรงมาก แต่เขาก็ยังคงต้องการพักผ่อนเป็นเวลานาน

การเดินทางของลู่ชางเฉิงไปยังเมืองวู่ชานนั้นก็เพื่อฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ และเขาจําเป็นต้องหาที่ที่หนาวเย็นจนกลายเป็นน้ำแข็ง

ซึ่งส่วนลึกของเทือกเขาวู่ชานนั้นตอบโจทย์เขาได้เป็นอย่างดี

ดังนั้นเขาจึงถามหลงเฟยว่า “พี่หลง ในเทือกเขาวู่ชานมีสถานที่ที่เย็นมากๆหรือไม่? โดยเฉพาะที่ๆน้ำกลายเป็นน้ำแข็งได้น่ะ”

หลงเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าและพูดว่า "ตอนที่ข้าไล่ตามสองพี่น้องยู่ ข้าได้เข้าไปในส่วนลึกเข้าไปของเทือกเขาวู่ชาน"

“ในส่วนลึกของเทือกเขาวู่ชานนั้น มีแม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งจากอากาศที่เย็นจัด ไม่เพียงแค่แม่น้ำเท่านั้น แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบก็ยังถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งอีกด้วย”

ลู่ชางเฉิงที่ได้ยินแบบนี้จึงตื่นตัวทันที

สถานที่ดังกล่าวนั้นเหมาะอย่างยิ่งสําหรับการฝึกเทคนิคกระดูกเยือกแข็ง

“ถ้าอย่างนั้น ข้าคงต้องลาพี่หลงที่นี่และมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เจ้าบอกแล้ว”

ลู่ชางเฉิงยืนขึ้นและร่ำลาเขา

“ทําไมต้องรีบขนาดนั้นล่ะน้องลู่? ทําไมไม่อยู่ต่ออีกสักสองสามวันล่ะ?”

ลู่ชางเฉิงส่ายหัว “จุดประสงค์ของข้าที่มาที่นี่คือการฝึกฝนการต่อสู้เท่านั้น และสถานที่แห่งนั้นก็เหมาะกับการฝึกของข้ามาก และเมื่อข้าเห็นว่าหลิวฮงหลวนดูและเจ้าเป็นอย่างดี ข้าจึงสบายใจขึ้น”

หลิวฮงหลวนหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนี้ แต่พูดว่า “หลงเฟย เมืองวู่ชานนั้นกว้างใหญ่มากและคงยากถ้าน้องลู่จะไปตามหาสถานที่แห่งนั้นพบ ทําไมเจ้าถึงไม่วาดแผนที่ให้เขาล่ะ?”

"ถ้ามีแผนที่ น้องลู่จะไม่หลงทางแน่ๆ"

ลู่ชางเฉิงและหลงเฟยที่ได้ยินแบบนี้ถึงกับแสดงสีหน้าแปลกๆออกมา

“แผนที่รึ? นั่นสินะ ช่างเป็นความคิดที่ดีจริงๆ”

“แต่ถึงอย่างนั้น การอ่านและเขียนของข้านั้นแย่มาก ถ้าให้ข้าวาดภาพ ข้าคงไม่สามารถวาดแผนนั้นออกมาได้ละเอียดนัก...”

หลงเฟยรู้สึกหมดกำลังใจเล็กน้อย

หลิวฮงหลวนยิ้มจางๆและพูดว่า "หลงเฟย ถึงเจ้าอาจจะวาดไม่ได้ แต่ข้าช่วยเจ้าได้นะ"

"บอกรายละเอียดข้ามาก็พอ แล้วข้าจะวาดมันเอง"

หลงเฟยดูสงสัยแต่ก็ค่อยๆอธิบายภูมิประเทศที่อยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขาวู่ชาน ทำให้หลิวฮงหลวนร่างแผนที่ที่เหมือนจริงได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นประมาณหนึ่งชั่วโมง หลิวฮงหลวงจึงเป่าหมึกก่อนจะยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณมากที่เชื่อใจข้า แผนที่นี้พร้อมแล้ว น้องลู่ โปรดดูก่อนและบอกข้าถ้ามีจุดไหนที่เจ้าไม่เข้าใจ”

ลู่ชางเฉิงนําแผนที่มาตรวจดูอย่างละเอียด ซึ่งมันเป็นแผนที่ที่ดูละเอียดมาก

ด้วยแผนที่นี้ เขาจะสามารถค้นหาตําแหน่งของสถานที่แห่งนั้นได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นลู่ชางเฉิงจึงเก็บแผนที่ไว้

“ขอบคุณมากฮงหลวง แผนที่นี้ไม่จําเป็นต้องปรับเปลี่ยนอะไรเลย”

"ถ้าอย่างนั้น ข้าขอตัวล่าก่อนพี่หลง"

ด้วยเหตุนี้ ลู่ชางเฉิงจึงเดินออกจากบ้านมา

หลังจากที่ออกมาจากที่บ้าน เขาเริ่มเข้าไปซื้อของจำนวนมากภายในเมือง

เขารู้ว่าการเข้าในเทือกเขาวู่ชานเพื่อตามหาสถานที่เพื่อฝึกฝนเทคนิคกระดูกเยือกแข็งนั้นจะทำให้เขาไม่สามารถออกมาจากที่นั่นได้อีกพักใหญ่

ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมเสบียงเอาไว้เป็นจํานวนมาก

ลู่ชางเฉิงไปช้อปปิ้งอย่างสนุกสนาน โดยที่ซื้อสินค้าจํานวนมากและแบกมันไว้บนม้า หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆออกจากเมืองวู่ชานไป

เทือกเขาวู่ชานอยู่ห่างจากเมืองวู่ชานไปเพียงยี่สิบกิโลเมตร ซึ่งไม่ไกลมากนัก

จากระยะไกล ลู่ชางเฉิงสามารถมองเห็นพื้นที่อันกว้างใหญ่ของเทือกเขาวู่ชานได้

แม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ภายนอกเทือกเขาวู่ชานแต่อุณหภูมิโดยรอบนั้นต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด

ลู่ชางเฉิง ขนเสบียงจํานวนมากลงจากม้าของเขาก่อนจะลูบคอของม้าเบาๆโดยพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าม้าตัวน้อย เทือกเขาวู่ชานน่ะหนาวเกินไปใน เจ้าคงไม่สามารถไปที่นั่นได้หรอก”

“เจ้าเองก็เดินทางมาไกลแล้ว ดังนั้นข้าจะปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระเดี๋ยวนี้ล่ะ”

ลู่ชางเฉิงตบหลังม้าไปหนึ่งที

ทันใดนั้น ม้าก็วิ่งออกไปอย่างมีความสุขและหายไปจากสายตาของลู่ชางเฉิง

แม้ว่าเขาจะเช่าม้ามาแล้ว แต่มันก็ไม่ได้แพงมากสําหรับลู่ชางเฉิง

หลังจากนั้น ลู่ชางเฉิงจึงแบกเสบียงหนักๆนั้นด้วยตัวเองและผจญภัยเข้าไปในเทือกเขาวู่ชาน

เทือกเขาวู่ชานนั้นมีหลายยอดมาก และยิ่งเขาเข้าไปลึกมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเย็นลงเท่านั้น

ลู่ชางเฉิงใช้แผนที่ที่วาดโดยหลิวฮงหลวน  ซึ่งทำให้เขาเดินทางได้อย่างราบรื่น

ถึงอย่างนั้น กว่าที่เขาจะเข้ามาถึงภูเขาน้ำแข็งตอนนี้มันก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว

"ในที่สุดข้าก็มาถึงแล้ว!"

ลู่ชางเฉิงมองไปที่ภูเขาน้ำแข็งที่อยู่ตรงหน้าเขา ซึ่งมันงดงามอย่างมาก

สถานที่แห่งนี้เคยเป็นภูเขาที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะก่อนที่จะค่อยๆทับถมกันจนกลายเป็นภูเขาน้ำแข็ง

ลู่ชางเฉิงเริ่มค้นหาไปรอบๆและได้พบกับถ้ำ

เขารีบย้ายเข้ามาในถ้ำ และด้วยเสบียงที่เขาเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า ทำให้เขาไม่กลัวอากาศที่หนาวเย็น

คราวนี้ ลู่ชางเฉิงได้นําขนมปังแห้งมาเป็นจำนวนมาก

แม้ว่าเขาจะอยู่ภายในภูเขาน้ำแข็งนี้ แต่เขาก็ยังสามารถเอาตัวรอดได้อีกเป็นเวลานาน

หัวใจของลู่ชางเฉิงค่อยๆสงบลง และเขาก็เริ่มทําให้กระดูกของเขาเย็นลงภายในภูเขาน้ำแข็ง

ก่อนหน้านี้ ลู่ชางเฉิงเคยฝึกฝนเทคนิคกระดูกเยือกแข็งมาก่อน แต่เขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ขาดหายไป

ดูเหมือนว่าเขาไม่สามารถเข้าใจถึงแก่นแท้ของเทคนิคกระดูกเยือกแข็งได้

แต่ตอนนี้ เขากำลังอยู่ในภูเขาน้ำแข็งที่มีความเย็นจัดอยู่รอบๆ ทำให้ลู่ฉางเฉิงรู้สึกราวกับว่าเขาได้พบกับทางของเขาแล้ว และเขาก็เข้าใจถึงแก่นแท้ของเทคนิคกระดูกเยือกแข็งในทันที

เมื่อเป็นเช่นนั้น ประสิทธิภาพของการแบ่งเบากระดูกของเขาด้วยเทคนิคกระดูกเยือกแข็งจึงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

หลังจากนั้น เวลาได้ผ่านไปหนึ่งเดือนอย่างรวดเร็ว

"ตึ้กๆ ตึ้กๆ ตึ้กๆ "

หัวใจของลู่ชางเฉิงกำลังเต้นอย่างรุนแรง

เลือดในร่างกายของเขาพุ่งพล่านอย่างรวดเร็ว และส่งเสียงออกมาราวกับเหมือนแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว

ลู่ชางเฉิงรู้สึกราวกับว่าพลังฉีของเขากำลังเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกาย

ความแข็งแกร่งของพลังแบบนี้มันยอดมากจริงๆ

"ฟุ่บบ"

ลู่ชางเฉิงลืมตาขึ้น

"การแลกเปลี่ยนเลือดเสร็จสมบูรณ์แล้ว!"

ดวงตาของลู่ชางเฉิงเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

การแลกเปลี่ยนเลือดเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่การแลกเปลี่ยนไขกระดูกนั้นยังไม่เริ่มขึ้น

ซึ่งนี่หมายความว่าเขากำลังเข้าสู่ขอบเขตพลังศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วครึ่งขึ้นใช่ไหม?