บทที่ 180 - ถุงเก็บของระดับ S+ จากโลกมิติ "คัมภีร์วิถีเซียน"
บทที่ 180 - ถุงเก็บของระดับ S+ จากโลกมิติ "คัมภีร์วิถีเซียน"
บทที่ 180 - ถุงเก็บของระดับ S+ จากโลกมิติ "คัมภีร์วิถีเซียน"
ในซีรีส์ภาพยนตร์มาร์เวล
เวนอมคือสิ่งมีชีวิตต่างดาวประเภทซิมไบโอตที่มีความคิดเป็นของตัวเอง เผ่าพันธุ์ของมันคือเผ่าพันธุ์ซิมไบโอตที่มาจากต่างดาว
ในสภาพที่ยังไม่ได้รวมร่างกับโฮสต์ พวกมันส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปของเหลวและเคลื่อนไหวไปมา พวกมันต้องการรวมร่างกับโฮสต์ถึงจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ยาวนาน และเมื่อรวมร่างกับโฮสต์แล้ว ก็จะใช้ชื่อว่าเวนอมในการทำกิจกรรมต่างๆ
แต่ทว่าหลังจากที่เวนอมรวมร่างกับโฮสต์แล้ว ก็จะมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด
ถ้าโฮสต์เป็นคนดี ก็จะยิ่งทำให้คนดีคนนั้นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่
ถ้าโฮสต์เป็นคนเลว ก็จะทำให้โฮสต์กลายเป็นสุดยอดวายร้ายที่ชั่วร้ายสุดขีด
แต่ตอนนี้เวนอมกำลังสิงสู่หุ่นยนต์โลหะเหลว T-1000 ซึ่งเป็นสุดยอดวายร้ายจากโลกมิติภาพยนตร์คนเหล็ก 2029 ภาค 2 ถ้าการสิงสู่สำเร็จ ปัญหาใหญ่คงตามมาแน่
ขณะที่หลิวชิงซงกำลังคิดหาวิธีไล่เวนอมที่ห่อหุ้มหุ่นยนต์โลหะเหลวออกไป บนยอดกองขยะยักษ์ก็มีซิมไบโอตเวนอมสีดำโผล่ออกมาอีกเพียบ
แต่พวกมันส่วนใหญ่จู่ๆ ก็หันหลังกลับ ไม่ยอมลงมาจากใจกลางกองขยะยักษ์
มีเพียงส่วนน้อยที่เลื้อยลงมาจากกองขยะอย่างรวดเร็ว และพุ่งเป้ามาที่หลิวชิงซง
หลิวชิงซงมองดูฉากนี้แล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว รู้สึกหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง
ด้วยสัญชาตญาณ เขารีบกระโดดออกจากกองขยะที่เขาอยู่ และทิ้งระยะห่างจากพวกซิมไบโอตเวนอมให้เร็วที่สุด
แต่แปลกมาก ซิมไบโอตพวกนี้ไม่ได้ตามมา แถมยังมีหลายตัวที่จู่ๆ ก็สลายหายไป
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" หลิวชิงซงหันกลับไปมองด้วยความตกใจเล็กน้อย "หรือว่าซิมไบโอตพวกนี้จะไม่สามารถออกจากใจกลางกองขยะยักษ์ได้?"
"น่าจะเป็นแบบนั้นนะ ไม่อย่างนั้นจะอธิบายเรื่องที่พวกมันไม่ตามมาได้ยังไง?" หลิวชิงซงถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่าหุ่นยนต์โลหะเหลวยังคงไม่สามารถสลัดเวนอมที่ห่อหุ้มตัวมันออกไปได้ เขาจึงรีบตะโกนบอกว่า "ในหนัง เวนอมแพ้เสียงแหลมสูง นายหาทางทำเสียงแบบนั้นออกมาสิ!"
หุ่นยนต์โลหะเหลวได้ยินดังนั้นก็รีบทำตาม มันเปลี่ยนมือทั้งสองข้างให้กลายเป็นดาบยาวแหลมคม แล้วนำมาฟาดฟันกันอย่างแรง
เสียงโลหะกระทบกันดังกังวาน เวนอมที่ห่อหุ้มหุ่นยนต์โลหะเหลวก็ตัวสั่นเทาแล้วร่วงหล่นลงกับพื้นทันที
หุ่นยนต์โลหะเหลวเห็นดังนั้น ก็รีบฟาดดาบใส่กันอย่างแรงอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าความแหลมของเสียงยังไม่พอ มันก็เปลี่ยนมือขวาให้กลายเป็นลำโพงขนาดใหญ่ แล้วจ่อไปที่ซิมไบโอตเวนอมที่กำลังจะหนี พร้อมกับเป่าสุดแรง
ปี๊น~~!
เสียงแหลมปรี๊ดบาดหูทำเอาเวนอมถึงกับสลายหายไปในพริบตา
หลิวชิงซงเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ขณะที่กำลังจะเดินไปสมทบกับหุ่นยนต์โลหะเหลว
ที่ปลายเท้าก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น
พอก้มลงมอง
ก็เห็นของเหลวสีดำก้อนหนึ่งโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
และตอนนี้มันก็กำลังเตรียมจะเลื้อยขึ้นมาบนตัวเขา
ของเหลวสีดำก้อนนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือซิมไบโอตเวนอมแน่นอน
แต่ที่น่าแปลกคือ พอของเหลวสีดำสัมผัสกับเสื้อโค้ทขนหมาป่า มันกลับสั่นสะท้านราวกับถูกไฟช็อต จากนั้นก็นอนแผ่หลาหนีไปไหนไม่ได้ จะโจมตีก็ไม่มีแรง
หลิวชิงซงที่ตอนแรกตกใจแทบแย่ พอเห็นแบบนี้ก็ยืนอึ้งไปเลย
เขาเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ต้องไปกลัวพวกซิมไบโอตเวนอมพวกนี้เลย เมื่อเห็นหุ่นยนต์โลหะเหลวเดินเข้ามาใกล้ เขาจึงย่อตัวลงไปตรวจสอบซิมไบโอตเวนอมที่กำลังนอนแผ่หลา
สิ่งที่หลิวชิงซงไม่คาดคิดก็คือ ซิมไบโอตเวนอมตัวนี้กลับพูดภาษามนุษย์ออกมาเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเป๊ะเว่อร์
หลิวชิงซงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเครื่องแปลภาษาครอบจักรวาลออกมาสวม
ไม่นาน เขาก็เข้าใจความหมายของสิ่งที่ซิมไบโอตเวนอมพูด มันบอกว่าให้ช่วยมันด้วย ขอแค่ช่วยชีวิตมันไว้ จะยอมทำตามเงื่อนไขทุกอย่างเลย
ซิมไบโอตเวนอมพูดประโยคเดิมซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ
หลิวชิงซงลังเลใจ เพราะเขารู้ดีว่าพลังของเวนอมนั้นมหาศาลแค่ไหน แต่ปัญหาคือมันควบคุมยากนี่สิ
"นายให้ป้ายหินช่วยทำให้ซิมไบโอตเวนอมตัวนี้ยอมรับนายเป็นเจ้านายสิ ถ้ามีป้ายหินอยู่ นายก็สามารถควบคุมซิมไบโอตเวนอมได้อย่างสมบูรณ์เลยล่ะ" หุ่นยนต์โลหะเหลวที่เดินเข้ามาใกล้เอ่ยปากเตือนสติ
"จริงด้วยสิ!" หลิวชิงซงหันซ้ายหันขวา เอาถุงพลาสติกมาใส่ซิมไบโอตเวนอม แล้ววิ่งตรงไปที่ป้ายหินที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที
ไม่นานก็วิ่งมาถึง
เขาวางมือขวาลงบนป้ายหิน "ฉันต้องการตรวจสอบไอเทมฟรี"
วิ้ง~~!
แสงสีทองเปล่งประกายออกมาจากป้ายหิน
จากนั้น เสียงกังวานของเครื่องจักรก็ดังขึ้นข้างหูหลิวชิงซง "ได้เลย ขอถามหน่อยว่า 0283 ต้องการตรวจสอบอะไร"
"ของในถุงพลาสติกที่ฉันถืออยู่นี่ไง" หลิวชิงซงตอบ
ป้ายหินปล่อยแสงสีทองออกมาคลุมถุงพลาสติกไว้ ชั่วครู่ต่อมา เสียงกังวานของเครื่องจักรก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ขอแสดงความยินดีกับ 0283 คุณได้รับสิ่งมีชีวิตซิมไบโอตต่างดาวจากโลกมิติมาเวล 1 ตัว 0283 มีทางเลือกสองทาง หนึ่งคือรีไซเคิล สองคือยอมให้ซิมไบโอตยอมรับเป็นเจ้านายและอยู่ร่วมกัน"
"การยอมรับเป็นเจ้านายและอยู่ร่วมกันต้องใช้หินผลึกหลอมเขียว 100 ก้อน แกนผลึกสีแดง 2 ก้อน เนื้อหมูป่าหินหอมเวทมนตร์ 50 ชั่ง และผลผู่ถีผลึกน้ำแข็ง 10 ผล ขอถามว่า 0283 ยืนยันที่จะยอมรับเป็นเจ้านายและอยู่ร่วมกันหรือไม่?"
"ต้องใช้ของเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?" หลิวชิงซงตกใจเล็กน้อย
ป้ายหิน: "ใช่ ขอถามว่า 0283 ยืนยันที่จะยอมรับเป็นเจ้านายและอยู่ร่วมกันหรือไม่?"
"ยอมรับเป็นเจ้านายและอยู่ร่วมกันก็แล้วกัน!" หลิวชิงซงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง
ยังไงซะของที่ต้องใช้เขาก็ยังพอหาใหม่ได้ แต่ถ้าขืนชักช้า ซิมไบโอตเวนอมในถุงพลาสติกก็คงต้องซี้แหงแก๋แน่ๆ
ป้ายหิน: "ตกลง ระบบได้หักของที่ต้องใช้สำหรับการยอมรับเป็นเจ้านายและอยู่ร่วมกันเรียบร้อยแล้ว ขอให้ 0283 เตรียมตัวให้พร้อม"
"เตรียมตัวยังไง? ฉันต้องถอดเสื้อโค้ทขนหมาป่าออกด้วยไหม?" หลิวชิงซงถาม
ป้ายหินไม่ตอบ แต่ปล่อยแสงสีทองออกมาห่อหุ้มถุงพลาสติกที่มีซิมไบโอตเวนอมและตัวหลิวชิงซงเอาไว้
เมื่อแสงสีทองจางหายไป ซิมไบโอตเวนอมในถุงพลาสติกก็หายไปด้วย
แต่หลิวชิงซงกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเคลือบผิวหนังตั้งแต่หัวจรดเท้า
เขารีบถลกแขนเสื้อขึ้นดูตามสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของเวนอมเลย
ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากถามป้ายหินว่าเกิดอะไรขึ้น ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของลานขยะหมื่นภพก็เกิดระลอกคลื่นขึ้นมา
ระลอกคลื่นขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนปกคลุมไปทั่วทั้งลานขยะหมื่นภพ
หลิวชิงซงเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คงต้องมีขยะแปลกๆ ตกลงมาอีกแน่ๆ
เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย เขารีบพาหุ่นยนต์โลหะเหลววิ่งไปที่สนามพลังงานป้องกันอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่ทำให้หลิวชิงซงประหลาดใจก็คือ หลังจากถูกเวนอมยอมรับเป็นเจ้านายและอยู่ร่วมกัน ความเร็วในการวิ่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามเท่าตัว พริบตาเดียวเขาก็ทิ้งห่างหุ่นยนต์โลหะเหลวไปไกลลิบ
และนั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด ที่สำคัญคือเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังโดยรวมของตัวเองเพิ่มขึ้นมาก แค่กระโดดเบาๆ โดยไม่ต้องพึ่งรองเท้าไฮเทคก็สามารถกระโดดไปได้ไกลถึงยี่สิบสามสิบเมตรเลยทีเดียว
การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้หลิวชิงซงดีใจสุดๆ ขณะที่กำลังจะเร่งความเร็วขึ้นไปอีกเพื่อดูว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตรงไหน ก็เกิดเสียงระเบิดดังตูมสนั่นมาจากทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
หลิวชิงซงหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
หุ่นยนต์โลหะเหลวเองก็ยืนนิ่งเป็นหินไปเลย
สาเหตุที่ทำให้เกิดเสียงระเบิดทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ก็เพราะมีซากศพมนุษย์ขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า
ซากศพนี้สวมชุดเต๋านักพรต ดูสง่างามเหนือโลกมนุษย์ หนวดเคราสีขาวปลิวไสว ขณะที่ร่วงหล่นลงมายังพื้นลานขยะหมื่นภพ มันก็ค่อยๆ ลอยตัวขึ้น แล้วล่องลอยไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
แม้ว่าหลิวชิงซงจะอยู่ห่างจากซากศพนี้หลายสิบกิโลเมตร แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกพลังอำนาจที่มองไม่เห็นกดทับ จนหายใจไม่ออก เข่าทรุดลงไปกองกับพื้นเลยทีเดียว
หุ่นยนต์โลหะเหลวก็มีสภาพไม่ต่างกัน พอพยายามจะขัดขืน ก็กลายสภาพเป็นโลหะเหลวไปเลย ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
เถาวัลย์พิทักษ์นายพยายามจะเอาเถาวัลย์มาพันรอบตัวหลิวชิงซงและหุ่นยนต์โลหะเหลวเพื่อส่งเข้าไปในห้องกระจกใส แต่วินาทีต่อมา กิ่งก้านหลายเส้นของมันก็ถูกพลังอำนาจจากซากศพกดทับเอาไว้ ยิ่งขยับ พลังกดทับก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
เถาวัลย์พิทักษ์นายตกใจมาก เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น จึงทำได้เพียงเก็บซ่อนพลังออร่าและหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว
ถึงตอนนั้นมันถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า สนามพลังงานป้องกันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ขยะที่อุตส่าห์คัดแยกไว้อย่างยากลำบากก็ลอยละล่องตามซากศพไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือราวกับถูกแม่เหล็กดูด
ไม่ได้มีแค่ขยะที่ลอยไป แต่ยังมีรถหุ้มเกราะประจัญบาน รถบรรทุกที่หุ่นยนต์โลหะเหลวกำลังซ่อมอยู่ และเศษเหล็กอื่นๆ ด้วย
กล่องพยาบาลในห้องกระจกใสก็ลอยขึ้นมาเหมือนกัน แต่ติดกระจก เลยไม่ได้ลอยตามซากศพไป
หลิวชิงซงเห็นภาพนั้นแล้วปวดใจสุดๆ แต่เขาถูกพลังอำนาจของซากศพกดทับจนขยับตัวไม่ได้ ทำได้แค่มองดูรถหุ้มเกราะกับรถบรรทุกลอยหายไปต่อหน้าต่อตา
และนั่นยังไม่ใช่เรื่องที่แย่ที่สุด
เรื่องที่แย่ที่สุดคือ
แม้ว่าซากศพจะลอยไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
แต่มันกลับเคลื่อนตัวเข้าใกล้ทางออกลานขยะหมื่นภพมากขึ้นเรื่อยๆ
นั่นทำให้แรงกดดันที่หลิวชิงซงได้รับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเสื้อโค้ทขนหมาป่าทนรับแรงกดดันไม่ไหว ขาดวิ่นเป็นชิ้นๆ ไปเลย
แต่โชคดีที่ซิมไบโอตเวนอมรีบเข้ามาห่อหุ้มตัวหลิวชิงซงไว้ทันเวลา ทำให้เขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ
หลิวชิงซงถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะที่ซากศพขนาดยักษ์ที่บดบังแสงอาทิตย์กำลังลอยข้ามหัวไป เขาเหลือบเห็นถุงสีดำใบหนึ่งที่ห้อยอยู่เอวของซากศพทำท่าจะหลุดร่วงลงมา เขากัดฟันรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด หยิบหนังสติ๊กออกมาจากกระเป๋ามิติ ใส่ก้อนหินลงไป แล้วง้างยิงเต็มแรง
ปัง!
ก้อนหินพุ่งไปตัดเชือกที่มัดถุงสีดำขาดกระจุย ถุงสีดำร่วงหล่นลงมาบนกองขยะ
ถุงสีดำใบนี้ตอนแรกมีขนาดเท่าภูเขาลูกใหญ่ แต่แปลกมาก พอตกถึงกองขยะ มันกลับหดเล็กลงจนกลายเป็นถุงใบเล็กๆ ที่ดูธรรมดามากๆ
หลิวชิงซงไม่ได้เดินไปเก็บ
ไม่ใช่ว่าไม่อยากเก็บ
แต่พลังอำนาจของซากศพทำให้เขาแทบจะลุกไม่ขึ้นเลย
จนกระทั่งผ่านไปเป็นชั่วโมง เมื่อซากศพค่อยๆ ลอยห่างออกไป และแรงกดดันเริ่มจางหายไป เขาถึงรีบเดินไปที่กองขยะที่ถุงสีดำหล่นลงมา
หุ่นยนต์โลหะเหลวก็เปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์แล้วเดินตามมาติดๆ
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงกองขยะ
หลังจากคุ้ยหาอยู่พักหนึ่ง
หลิวชิงซงก็เจอถุงสีดำที่หดเล็กลง
พอเปิดดูก็พบว่าข้างในว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง
นี่ทำให้หลิวชิงซงรู้สึกผิดหวังมาก
ขณะที่กำลังจะโยนทิ้ง หุ่นยนต์โลหะเหลวก็พูดขึ้น "ฉันแนะนำให้นายเอาไปให้ป้ายหินตรวจสอบดูนะ เผื่อจะมีอะไรดีๆ ซ่อนอยู่"
ก็ซากศพเมื่อกี้ดูยังไงก็ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
ของที่ทิ้งไว้ก็ต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน
"จริงด้วย" หลิวชิงซงรีบเดินไปที่ป้ายหินแล้ววางมือขวาลงไป "ฉันต้องการตรวจสอบไอเทมฟรี"
วิ้ง~~!
แสงสีทองเปล่งประกายออกมาจากป้ายหิน
จากนั้น เสียงกังวานของเครื่องจักรก็ดังขึ้น "ได้เลย ขอถามหน่อยว่า 0283 ต้องการตรวจสอบอะไรฟรี ข้อควรจำ: 0283 ยังเหลือสิทธิ์ตรวจสอบฟรีวันนี้อีก 2 ครั้ง"
"ฉันต้องการตรวจสอบถุงใบนี้" หลิวชิงซงตอบ
ป้ายหินปล่อยแสงสีทองออกมาคลุมถุงสีดำไว้
ชั่วครู่ต่อมา เสียงกังวานของเครื่องจักรก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ขอแสดงความยินดีกับ 0283 คุณได้รับถุงเก็บของระดับ S+ จากโลกมิติ 'คัมภีร์วิถีเซียน' 1 ใบ ขอถามว่าต้องการรีไซเคิลหรือไม่?"
"ข้อควรจำ: 0283 ไม่สามารถใช้งานถุงเก็บของใบนี้ได้ จนกว่าจะปลดล็อกข้อจำกัดของถุงเก็บของได้"
"หมายความว่าไง? ในถุงนี้มีของดีซ่อนอยู่เหรอ? แค่ฉันมองไม่เห็นใช่ไหม" หลิวชิงซงอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามออกไป
ป้ายหิน: "ใช่"
"แล้วนายช่วยปลดล็อกข้อจำกัดให้ได้ไหม?" หลิวชิงซงถาม
ป้ายหิน: "ไม่ได้ ฉันไม่มีความสามารถพอ โลกมิติคัมภีร์วิถีเซียนเป็นโลกมิติระดับสูง 0283 ต้องซ่อมแซมป้ายหินที่พังไป 36,970 ป้ายให้เสร็จก่อน ถึงจะปลดล็อกได้"
"นายว่าไงนะ~? ตอนนี้ลานขยะหมื่นภพมีป้ายหินพังไป 36,970 ป้ายเลยเหรอ?" หลิวชิงซงตกใจมาก
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง
มันไม่ใช่ลางดีเลยนะ
ป้ายหิน: "ใช่ และตัวเลขนี้ก็ยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ วันละ 200 ป้าย ถ้า 0283 ไม่รีบหาทางพัฒนาความแข็งแกร่งและซ่อมแซมป้ายหินที่พัง อีสิบปีข้างหน้า 0283 ก็จะสลายหายไปพร้อมกับลานขยะหมื่นภพ"
หลิวชิงซงเริ่มร้อนใจ "แล้วป้ายหินมันต้องซ่อมยังไงล่ะ?"
ป้ายหิน: "โฮสต์แค่ต้องรีไซเคิลไอเทมระดับสูงก็พอ อย่างถุงเก็บของเมื่อกี้ ถ้ารีไซเคิลก็จะซ่อมป้ายหินได้ประมาณแปดสิบป้าย หรืออย่างหอกยาว ถ้ารีไซเคิลก็จะซ่อมป้ายหินได้ห้าร้อยป้าย"
"แต่นั่นมันก็ยังไม่พออยู่ดีนี่นา!" หลิวชิงซงเริ่มปวดหัว "จริงสิ หินผลึกหลอมเขียวที่ฉันเก็บมาได้ก่อนหน้านี้ ซ่อมป้ายหินได้กี่ป้ายล่ะ?"
ป้ายหิน: "หินผลึกหลอมเขียว 1 ก้อน ซ่อมป้ายหินได้ 1 ป้าย แต่ฉันแนะนำให้ 0283 เก็บไว้ตีบวกดาบหักดีกว่า"
"ตีบวกบ้าบออะไรกัน!" หลิวชิงซงกัดฟันกรอด "เอาหินผลึกหลอมเขียวไปรีไซเคิลให้หมดเลย โอกาสแค่ 1% คนบ้าที่ไหนจะยอมไปตีบวก ส่วนถุงเก็บของนี่เก็บไว้ก่อน ฉันอยากรอดูเผื่อมีโอกาสปลดล็อกข้อจำกัดได้"
ป้ายหิน: "ตกลง! หินผลึกหลอมเขียวทั้งหมดถูกรีไซเคิลเรียบร้อยแล้ว ขณะนี้กำลังซ่อมแซมป้ายหินที่พัง ขอให้ 0283 โปรดรอสักครู่..."
……
หลิวชิงซงไม่ต่อล้อต่อเถียงกับป้ายหินอีก เขาเก็บถุงเก็บของใส่กระเป๋ามิติ แล้วพาหุ่นยนต์โลหะเหลวเดินไปที่ห้องกระจกใส
พอเดินเข้าไปใกล้ๆ เห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ ที่พังยับเยิน หลิวชิงซงก็ปวดหัวตึบ
เขาเพิ่งรู้ตัวว่า ต่อไปนี้จะมัวแต่คุ้ยขยะหาของดีอย่างเดียวไม่ได้แล้ว ต้องพยายามหาทางเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองให้ได้ และต้องซ่อมแซมป้ายหินที่พังให้หมดด้วย
ไม่อย่างนั้น ถ้าคราวหน้ามีขยะจากโลกมิติเซียนตกลงมาอีก เขาคงไม่มีโชคดีแบบนี้แน่ๆ
เพราะเมื่อกี้มันเป็นแค่ซากศพ ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็ แค่เผชิญหน้ากัน เขาก็คงตายหยังเขียดไปแล้ว
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก หลิวชิงซงจึงพาหุ่นยนต์โลหะเหลวมาช่วยทำความสะอาดขยะรอบๆ ห้องกระจกใส
เถาวัลย์พิทักษ์นายเห็นดังนั้น ก็รีบใช้กิ่งก้านมาช่วยทำความสะอาดด้วย
ไม่นานนัก พื้นที่รัศมี 500 เมตรก็สะอาดสะอ้าน แต่ของมีประโยชน์หลายอย่างก็หายวับไปกับตา ทั้งรถหุ้มเกราะ รถบรรทุก เครื่องปั่นไฟดีเซล เครื่องมือต่างๆ นาๆ
ถ้ากล่องพยาบาลกับตู้เย็นในห้องกระจกใสไม่อยู่ อ้อ! แล้วก็อาร์ซี หุ่นยนต์ออโต้บอทที่ถูกแช่แข็งก็ยังอยู่ด้วย หลิวชิงซงคงอยากจะร้องไห้ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
เมื่อเห็นว่าใช้เวลาอยู่ในลานขยะหมื่นภพมานานพอสมควรแล้ว หลิวชิงซงก็เปิดระบบสนามพลังงานป้องกัน แล้วกลับไปนอนพักผ่อน
……
เพราะว่านอนดึกมาก
เช้าวันรุ่งขึ้นปาเข้าไป 10 โมงกว่าแล้ว หลิวชิงซงก็ยังไม่ตื่นเลย
แต่เสี่ยวหนัวมี่ เสี่ยวเถาชี่ และน้องเล็กก็ไม่ได้มาปลุกหลิวชิงซงไปทำอาหารเช้าแต่อย่างใด พวกเด็กๆ กำลังปั้นตุ๊กตาหิมะและเล่นปาหิมะกันอย่างสนุกสนานอยู่ข้างนอก
หลิวชิงซงมองผ่านหน้าต่างเห็นภาพนั้นก็อดอมยิ้มไม่ได้ ขณะที่กำลังจะสวมรองเท้าเดินไปล้างหน้าในครัว หลิวลี่จวนก็สะพายห่อผ้าเดินเข้ามา "ชิงซง ฉันจะไปตลาดมืดกับพี่ใหญ่นะ คงจะกลับมาตอนบ่ายๆ ตอนนายทำข้าวเที่ยงก็ไม่ต้องทำเผื่อพวกเราล่ะ"
"อ้าว หิมะตกหนักแบบนี้ พี่จะไปตลาดมืดทำไมล่ะ?" หลิวชิงซงถามด้วยความสงสัย
"ไปรับเงินเดือนกับส่วนแบ่งน่ะสิ พอกลับมาจะได้อยู่บ้านฉลองปีใหม่อย่างสบายใจไง" หลิวลี่จวนตอบด้วยรอยยิ้ม
"อ๋อ แบบนี้นี่เอง!" หลิวชิงซงพยักหน้าเข้าใจ "งั้นเรื่องลุงรอง พี่ก็ช่วยดูแลหน่อยนะ อย่าปล่อยให้ลุงอุตส่าห์ไปรับซื้อดอกสายน้ำผึ้งกับของป่ามาแล้ว ตลาดมืดกลับไม่รับซื้อล่ะ ยุ่งเลยนะ"
"ไม่หรอกน่า ตอนนี้ตลาดมืดของป่าขาดตลาดจะตาย ส่วนดอกสายน้ำผึ้งฉันก็ไม่แน่ใจนะ แต่น่าจะรับซื้อไม่อั้นแหละ" หลิวลี่จวนกระทืบเท้าสลัดหิมะออกจากรองเท้า "ไม่คุยแล้วนะ พี่ใหญ่รออยู่ข้างนอกน่ะ!"
"ไปเถอะ!" หลิวชิงซงหันหลังเดินเข้าครัวไป
"อ้อ จริงสิ!" จู่ๆ หลิวลี่จวนก็เรียกหลิวชิงซงไว้ "ใกล้จะปีใหม่แล้ว พวกเราจะได้เจอพ่อกับแม่ก่อนปีใหม่ไหมนะ?"
"ฉัน... ฉันเริ่มคิดถึงพ่อกับแม่แล้วล่ะ"
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เดี๋ยวจะลองไปถามเลขาธิการเฉินดูนะ" หลิวชิงซงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
ตอนนี้ไม่ใช่แค่พี่รองหรอกที่คิดถึงพ่อกับแม่ พูดตามตรง เขาก็คิดถึงท่านเหมือนกัน เพราะทุกๆ ปี เขาจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อแม่ น้องชาย น้องสาว ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข
แต่ปีนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่แล้ว ปีใหม่มันจะสนุกได้ยังไงกันล่ะ?
ก็เห็นๆ อยู่ว่าเป็นไปไม่ได้
"งั้นถ้าได้เรื่องยังไงก็มาบอกฉันด้วยนะ!" หลิวลี่จวนกำชับ "คราวนี้ฉันอยากไปเจอพ่อกับแม่ด้วยเหมือนกัน จะได้บอกเรื่องหวังชิงให้พวกท่านรู้"
"พวกพี่จะแต่งงานกันแล้วเหรอ?" หลิวชิงซงแปลกใจ
"จะบ้าเหรอ ยังไม่ถึงขั้นนั้นซะหน่อย แต่... แต่ยังไงก็ต้องบอกให้พ่อกับแม่รู้ก่อนสิ" หลิวลี่จวนตอบด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
"นั่นก็จริง" หลิวชิงซงยิ้มพยักหน้า
การแต่งงานที่ไม่ได้รับพรจากพ่อแม่ ต่อให้จะมีความสุขแค่ไหน มันก็ต้องมีอะไรค้างคาใจอยู่ดี
"งั้นฉันไปก่อนนะ" หลิวลี่จวนเห็นหลิวชุนฮวาร้องเรียกอยู่ข้างนอก ก็รีบวิ่งออกไปทันที
หลิวชิงซงมองตามแผ่นหลังพี่ใหญ่หายลับไป ขณะที่กำลังจะไปล้างหน้าล้างตาในครัว เสี่ยวเฮยขุยก็คาบลูกเสือ ไม่สิ! ลูกเสือป้อนนมตัวเล็กๆ มาปรากฏตัวที่ประตู แล้วค่อยๆ ลากเข้ามาอย่างทุลักทุเล
"ให้ตายเถอะ... ทำไมแกถึงไปจับเสือมาล่ะเนี่ย!" หลิวชิงซงเห็นภาพนั้นก็ถึงกับตกตะลึง
เสี่ยวเฮยขุยได้ยินดังนั้นก็ทำหน้างงๆ เสือจับไม่ได้เหรอ?
หลิวชิงซงไม่ได้สนใจเสี่ยวเฮยขุย รีบนั่งยองๆ ตรวจสอบลูกเสือป้อนนม พอเห็นว่ามันแค่สลบไปแต่ยังมีลมหายใจอยู่ ก็รีบหยิบยารักษาแผลจากกระเป๋ามิติมาทำแผลให้มันทันที
ไม่นานนัก
แผลก็ถูกพันด้วยผ้าก๊อซเรียบร้อย
ลูกเสือป้อนนมก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา
แต่มันพอเห็นเสี่ยวเฮยขุย ก็หวาดกลัวจนรีบไปหลบอยู่หลังหลิวชิงซง พร้อมกับแยกเขี้ยวขู่คำราม
หลิวชิงซงเห็นแบบนั้นก็ปวดหัวตึบ เพื่อความปลอดภัย เขาจึงอุ้มลูกเสือป้อนนมเดินเข้าครัวไป แล้วหยิบเนื้อหมูป่ามาป้อนให้สองสามชิ้น
พอเห็นลูกเสือป้อนนมกินอย่างเอร็ดอร่อย หลิวชิงซงก็โล่งใจ
เมื่อเห็นว่าลูกเสือป้อนนมคงกินไม่หมดในเร็วๆ นี้แน่
หลิวชิงซงจึงตักน้ำร้อนมาล้างหน้าล้างตา
ขณะที่ใกล้จะล้างหน้าเสร็จ เย่เสี่ยวเสี่ยวก็อุ้มหนังสือกองโตเดินคุยหัวเราะร่ามากับเสี่ยวหนัวมี่ที่ประตูครัว ตอนแรกเธอกะจะทักทายหลิวชิงซง แต่พอเหลือบไปเห็นลูกเสือป้อนนม สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที รีบถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างระแวดระวัง "พี่คะ ทำไมพี่ถึงเอาเสือเข้ามาในบ้านได้ล่ะเนี่ย?"
……
(จบแล้ว)