บทที่ 23 - เสี่ยวเถาชี่ (เด็กจอมซน)

บทที่ 23 - เสี่ยวเถาชี่ (เด็กจอมซน)

เสียงตะโกนนั้นดึงดูดความสนใจของเถากั๋วชิ่งและนักตกปลาคนอื่นๆ ในทันที

ก็แหงล่ะ พวกเขานั่งตกปลาอยู่ริมแม่น้ำมาตั้งนาน ยังไม่ได้ปลาสักตัวเลย

แต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเสี่ยวหนัวมี่เพิ่งมาถึงก็ตกปลาตัวใหญ่ได้ซะแล้ว นี่มันเกินจะเชื่อและน่าเจ็บใจสุดๆ

หวังเสี่ยวเหอหน้าเสีย กำลังจะอ้าปากดุเสี่ยวหนัวมี่

แต่ 'เถาเสี่ยวเสี่ยว' หลานสาวที่เกาะแกะอยู่ข้างๆ เถากั๋วชิ่ง กลับซอยเท้าสั้นๆ วิ่งเตาะแตะไปทางที่เสี่ยวหนัวมี่อยู่เสียก่อน

"เสี่ยวเถาชี่ ระวังล้มนะหลาน!" เถากั๋วชิ่งเห็นแบบนั้นก็รีบทิ้งคันเบ็ดแล้ววิ่งตามไป

ชายหนุ่มสองคนที่มาด้วยกันก็รีบเดินตามไปติดๆ

"เอ่อ..." หวังเสี่ยวเหอมองภาพตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดแทบกระอักเลือด และไม่เข้าใจเลยว่ากะอีแค่ตกปลาตัวใหญ่ได้มันจะน่าตื่นเต้นอะไรนักหนา

แต่ถึงจะคิดแบบนั้น สุดท้ายเขาก็จำต้องเดินตามไปด้วยความไม่สบายใจ

พอเดินมาถึงข้างๆ เสี่ยวหนัวมี่ เขาก็เพิ่งรู้ว่าไอ้ที่เสี่ยวหนัวมี่บอกว่าเป็นปลาตัวใหญ่ ความจริงแล้วมันก็แค่ปลาเตียวจื่อธรรมชาติที่หนักประมาณชั่งนึงเท่านั้นเอง

แต่เถาเสี่ยวเสี่ยว หรือที่เถากั๋วชิ่งเรียกว่า 'เสี่ยวเถาชี่' กลับดูตื่นเต้นสุดๆ เธอชะโงกหน้าเล็กๆ มองไปที่ปลาเตียวจื่อธรรมชาติที่หลิวชิงซงกำลังปลดออกจากเบ็ด "ว้าววว พี่สาวเก่งจังเลย ตกปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ด้วย!"

"ตัวนี้ไม่เห็นจาหย่ายเยย หนู... หนูจาบอกห้าย เมื่อวานหนูตกด้ายตัวใหญ่กว่านี้อีก แถมยังตกตะพาบได้ตั้งตัวนึงด้วยน้า!" เสี่ยวหนัวมี่เสียงใสแจ๋วแก้ตัวให้ตัวเอง

"จริงเหรอ?" เสี่ยวเถาชี่กะพริบตาโตๆ น้ำเสียงหวานนุ่มน่าฟังแฝงความอิจฉา "งั้นพี่สาวก็เก่งกว่าคุณปู่หนูเยอะเลย คุณปู่หนูมาตกปลาทีไรไม่เคยได้ปลากลับไปสักตัว เดือนก่อนกลัวจะโดนคุณย่าด่า ถึงกับแอบไปซื้อปลาที่ตลาดกลับไปแทนด้วยนะ!"

เถากั๋วชิ่ง: "..."

หวังเสี่ยวเหอ: "..."

ยัยหนูเสี่ยวเถาชี่คนนี้ ทำไมถึงกล้าพูดอะไรแบบนี้เนี่ย!

ส่วนเสี่ยวหนัวมี่พอได้ยินแบบนั้นก็ "คิกคัก" หัวเราะร่าจนตาหยีเป็นรูปสระอิ เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเถาชี่ยืนเซไปเซมาเหมือนจะล้ม เธอก็รีบยื่นม้านั่งตัวเล็กให้ "นี่ นั่งฉิ เดี๋ยวก็โดนลมพัดล้มหรอก!"

"อื้ม อื้ม!" เสี่ยวเถาชี่พยักหน้าหงึกหงัก รับเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ หลิวชิงซงอย่างว่าง่าย

การกระทำนี้ทำเอาหวังเสี่ยวเหอปวดหัวตึบ ส่วนเถากั๋วชิ่งก็ทั้งขำทั้งขื่น ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากชวนเสี่ยวเถาชี่กลับ น้องเล็กก็กระตุกคันเบ็ดไม้ไผ่ขึ้นมาอย่างแรงเสียก่อน

เมื่อหลิวชิงซงเห็นว่าปลาที่กินเบ็ดคือปลาเตียวจื่อธรรมชาติ เขาจึงไม่ได้เข้าไปยุ่ง แค่ยืนยิ้มดูอยู่เงียบๆ

แต่เถากั๋วชิ่ง หวังเสี่ยวเหอ เสี่ยวเถาชี่ พั่งตุน และคนอื่นๆ กลับนั่งไม่ติดแล้ว ก็แหม พวกเขามาตั้งนานยังตกไม่ได้สักตัวเลยนี่นา!

พอน้องเล็กดึงปลาเตียวจื่อธรรมชาติที่ดิ้นกระแด่วๆ ขึ้นมาเหนือน้ำได้สำเร็จ ก็มีนักตกปลาบางคนทนไม่ไหว รีบวิ่งกลับไปหยิบคันเบ็ดของตัวเองทันที

"คุณปู่ ปู่ก็รีบไปเอาคันเบ็ดมาสิคะ!" เสี่ยวเถาชี่แหงนหน้ามองเถากั๋วชิ่ง ดวงตาโตๆ เปล่งประกายด้วยความร้อนรน "ปลาตรงที่พี่ชายพี่สาวตกมันเยอะ เดี๋ยวปู่ต้องตกได้แน่ๆ"

"แต่ว่า..." เถากั๋วชิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามหลิวชิงซง "ฉันขอมาตกปลาตรงนี้ด้วยคนได้ไหม?"

ถ้าไม่ถามให้แน่ใจก่อน

เดี๋ยวจะโดนนินทาเอาได้

"แน่นอนครับ" หลิวชิงซงยิ้มแล้วเหลือบมองเถากั๋วชิ่ง "แม่น้ำปลาเตียวจื่อนี้ไม่ได้เป็นของผมคนเดียวสักหน่อย จริงไหมครับหัวหน้าทีมหวัง"

"ใช่ ใช่!" หวังเสี่ยวเหอรู้ว่าหลิวชิงซงกำลังพูดจากระทบกระเทียบเขา หน้าก็เปลี่ยนสีทันที

แต่เพื่อไม่ให้เถากั๋วชิ่งดูออก เขาก็รีบปั้นหน้ายิ้มแล้วพูดกับเถากั๋วชิ่งว่า "เถาเหล่าครับ ลมริมแม่น้ำมันแรง แถมใกล้จะได้เวลาอาหารเที่ยงแล้วด้วย พวกเรากลับกันเถอะครับ? เดี๋ยวตอนบ่ายค่อยมาตกใหม่ดีไหม?"

"ไม่ได้นะ!" เถากั๋วชิ่งยังไม่ทันตอบ เสี่ยวเถาชี่ก็ถลึงตาใส่หวังเสี่ยวเหอแล้วพูดสวนกลับทันที "คุณปู่ยังตกปลาไม่ได้เลย จะกลับทำไม? อยากให้โดนคุณย่าด่าหรือไง?"

หวังเสี่ยวเหอ: "..."

ยัยหนูเสี่ยวเถาชี่นี่ ทำไมถึงชอบขัดคอเขาอยู่เรื่อยเลยนะ?

หลิวชิงซง เสี่ยวหนัวมี่ พั่งตุน และน้องเล็กได้ยินแบบนั้นก็อดขำออกมาไม่ได้

เถากั๋วชิ่งรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ดุเสี่ยวเถาชี่ผู้เป็นหลานสาว กลับพูดด้วยน้ำเสียงทะนุถนอมว่า "ปู่ไม่กลับแล้ว ปู่จะอยู่เป็นเพื่อนหนูตกปลาที่นี่แหละ แต่หนูห้ามโกรธแล้วนะ เข้าใจไหม?"

"โอเค คิกคัก..." เสี่ยวเถาชี่ยิ้มแป้น จากนั้นก็เดินเตาะแตะไปที่ต้นไม้คดงอ เพื่อไปหยิบคันเบ็ดและอุปกรณ์ตกปลาของเถากั๋วชิ่งมาให้

หลิวชิงซงเห็นเสี่ยวเถาชี่เดินแค่นี้ก็เหงื่อแตกพลั่ก หอบแฮ่กๆ แถมหน้าตาก็ดูซีดเซียว เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามเถากั๋วชิ่งว่า "หลานสาวคุณปู่ไม่สบายเหรอครับ? ทำไมถึง..."

พอถามถึงตรงนี้

หลิวชิงซงก็หยุดชะงัก

เพราะสีหน้าของเถากั๋วชิ่งเปลี่ยนเป็นมืดหม่นลงทันที แต่เขาไม่ได้โกรธหลิวชิงซง กลับถอนหายใจยาวๆ แล้วตอบว่า "เสี่ยวเถาชี่ป่วยหนักจริงๆ แหละ แกเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด แล้วก็... แล้วก็..."

เถากั๋วชิ่งพูดมาถึงตรงนี้ก็ทอดถอนใจแล้วหยุดพูดไป ราวกับว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีสูญสลายไปในพริบตา

หลิวชิงซงเห็นดังนั้นก็รีบขอโทษทันที "ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่รู้เรื่อง..."

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!" เถากั๋วชิ่งขัดจังหวะหลิวชิงซง แล้วฝืนยิ้มเปลี่ยนเรื่องคุย "เราเลิกพูดเรื่องเสี่ยวเถาชี่กันเถอะ มาตกปลา ตกปลากันดีกว่า..."

พูดจบ

เขาก็รับคันเบ็ดมาจากเสี่ยวเถาชี่

เกี่ยวเหยื่อแล้วเหวี่ยงเบ็ดลงไปในน้ำ

หวังเสี่ยวเหอกับชายหนุ่มสองคนมองหน้ากัน แล้วก็รีบไปเอาคันเบ็ดกับอุปกรณ์ตกปลามานั่งลงข้างๆ เถากั๋วชิ่งกับเสี่ยวเถาชี่

เพราะการตกปลาต้องการความเงียบ

เถากั๋วชิ่งจึงกำชับให้เสี่ยวเถาชี่ห้ามพูดอะไรอีก

แต่เสี่ยวเถาชี่รับปากได้ไม่นานก็ลืมซะสนิท

สาเหตุก็เพราะ คันเบ็ดไม้ไผ่ในมือของหลิวชิงซงมีปลามากินเบ็ดอีกแล้ว

และคราวนี้เป็นปลาตัวใหญ่จริงๆ ดูจากครีบหลังสีเหลืองอ่อนที่โผล่พ้นน้ำแล้ว น้ำหนักต้องไม่ต่ำกว่าสิบกว่าชั่งแน่นอน

เสี่ยวเถาชี่เห็นภาพนั้นถึงกับตาค้าง จากนั้นก็ตบมือด้วยความตื่นเต้น "ว้าว... คุณปู่! คุณปู่! ดูสิ พี่ชายตกปลาตัวใหญ่ได้แล้ว!"

"ปู่เห็นแล้ว" เถากั๋วชิ่งพยักหน้ารับอย่างตื่นตะลึงเช่นกัน

ขณะที่เขากำลังจะลุกไปช่วยหลิวชิงซง หวังเสี่ยวเหอก็ยื่นมือมาขวางไว้ "คุณปล่อยให้เขาจัดการเองเถอะครับ! ขืนคุณตกลงไปในแม่น้ำ ผมจะเอาหน้าไปสู้หน้าลูกชายกับลูกสะใภ้คุณได้ยังไง"

"เอ่อ..." เถากั๋วชิ่งเกิดอาการลังเล

แต่เสี่ยวหนัวมี่ น้องเล็ก และพั่งตุนไม่ได้ลังเลเลย พวกเขารีบกรูกันเข้าไปช่วยทันที

นี่ทำเอาหวังเสี่ยวเหอคิ้วขมวด

กำลังจะดึงเสี่ยวเถาชี่กลับมา แต่เถากั๋วชิ่งกลับถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเข้าไปช่วยซะแล้ว

ด้วยพลังแห่งความสามัคคี ปลาตัวใหญ่ก็ถูกดึงขึ้นมาเหนือน้ำอย่างรวดเร็ว

มันคือปลาเฉาผิวเหลืองตัวยักษ์ น้ำหนักน่าจะอยู่ที่ราวๆ สิบเจ็ดสิบแปดชั่งเลยทีเดียว

ด้วยความที่มันตัวใหญ่มาก การยื้อยุดฉุดกระชากทำให้คันเบ็ดไม้ไผ่บาดมือหลิวชิงซงจนเลือดออก

แต่เขาไม่ได้ยอมแพ้ เอนตัวไปข้างหลังเพื่อสู้แรงกับปลาเฉาตัวยักษ์ต่อไป

ผ่านไปสิบกว่านาที เมื่อปลาเฉาหมดแรง หลิวชิงซงก็ส่งคันเบ็ดให้เถากั๋วชิ่งถือไว้ จากนั้นก็หยิบสวิงมาช้อนตัวปลาเฉาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เห็นขนาดอันมหึมาของปลาเฉา ก็พากันฮือฮาขึ้นมาทันที

"พระเจ้าช่วย! ฉันเพิ่งเคยเห็นคนตกปลาเฉาตัวใหญ่ขนาดนี้ในแม่น้ำปลาเตียวจื่อก็คราวนี้แหละ"

"ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเหมือนกัน ไอ้หนุ่มหลิวชิงซงนี่เก่งไม่เบาเลยแฮะ!"

"ถ้าเอาไปขายในตลาดมืดล่ะก็ คงได้สักห้าหกหยวนสบายๆ"

"ชู่ว! เบาๆ หน่อย หัวหน้าทีมหวังของเรายังยืนอยู่ตรงนี้นะ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า... กลัวอะไรเล่า หัวหน้าทีมหวังไม่ใช่คนใจแคบสักหน่อย"

"นั่นก็ไม่แน่นะเว้ย! ระวังแกจะโดนแกล้งเอาดื้อๆ ลับหลังล่ะ!"

...

(จบแล้ว)