บทที่ 18 - คู่หูที่ฝากหลังไว้ได้งั้นเหรอ ไม่ล่ะ ขอหลบอยู่ข้างหลังดีกว่า

บทที่ 18 - คู่หูที่ฝากหลังไว้ได้งั้นเหรอ ไม่ล่ะ ขอหลบอยู่ข้างหลังดีกว่า

วูบ

หลังจากรู้สึกหน้ามืดไปชั่วขณะ ทั้งสองคนก็มาโผล่ในอีกมิติหนึ่งแล้ว

เจียงฝานมองดูภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นเต้น เขารู้สึกฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก

ที่นี่คือพื้นที่ป่าทึบ

บนท้องฟ้ามีทั้งเมฆสีขาวและดวงอาทิตย์ ดูไม่ต่างอะไรกับโลกภายนอกเลย

ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ก้าวเข้ามาในดินแดนรกร้างอย่างแท้จริง สำหรับเขาแล้วที่นี่มันก็คือดันเจี้ยนฟาร์มเลเวลชัดๆ

สัตว์ร้ายจำนวนมหาศาลก็หมายถึงค่าพลังสายเลือดที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่มีขีดจำกัด

ส่วนเซี่ยตงที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับมีสีหน้าตึงเครียดเล็กน้อย สำหรับเธอแล้วดินแดนรกร้างไม่ใช่สถานที่แปลกใหม่เลย

แต่ทว่า

เมื่อก่อนเวลาที่เธอเข้ามาในดินแดนรกร้าง เธอมักจะถูกล้อมรอบไปด้วยเหล่ายอดฝีมือที่คอยปกป้องคุ้มครองเสมอ

ทำให้เธอไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองเลยสักนิด

แต่ตอนนี้ ข้างกายเธอมีเพียงเจียงฝานที่ไม่รู้แน่ชัดว่ามีพลังการต่อสู้ระดับไหนกันแน่ จึงทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจอยู่ลึกๆ

เจียงฝานหยิบแผนที่ออกมาดู ตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่ทางทิศใต้ของพื้นที่รอยแยกมิติ

ส่วนสถานที่เป้าหมายของภารกิจนั้นอยู่ทางทิศเหนือ ขอแค่เดินตรงไปทางทิศเหนือเรื่อยๆ ก็ถึงแล้ว

เขาจึงหันไปเสนอความคิดเห็นกับเซี่ยตง

"พวกเราลองสำรวจดูรอบๆ ขอบเขตก็น่าจะดีนะ แล้วค่อยมุ่งหน้าเข้าไปตรงใจกลางกัน เธอว่าไง"

เมื่อเซี่ยตงได้ยินดังนั้น เธอก็ขมวดคิ้วแล้วแย้งว่า

"ฉันว่าพวกเรามุ่งตรงไปที่ใจกลางเลยดีกว่า รอบนอกมีสัตว์ร้ายเพียบเลย ขืนไปสำรวจคงเจออันตรายเพียบแน่"

ความคิดของเซี่ยตงนั้นเรียบง่ายมาก พวกเขามาที่นี่เพื่อทำภารกิจ ดังนั้นจึงควรหลีกเลี่ยงการสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็น

สัตว์ร้ายระดับ 1 มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้น

ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสองคนในตอนนี้จะรับมือได้ง่ายๆ เลย

แต่สำหรับเจียงฝาน การรับมือกับสัตว์ร้ายระดับ 1 ถือเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก

แถมเขายังอยากจะใช้โอกาสนี้สกัดพลังจากสัตว์ร้ายให้ได้มากที่สุดด้วย ดังนั้นเขาจึงอยากจะสำรวจแผนที่ให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่จะให้เขาทิ้งเซี่ยตงไว้แล้วแยกไปลุยเดี่ยวก็คงไม่ดี

เพราะขืนทำแบบนั้น เซี่ยตงคงต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ

ขณะที่เจียงฝานกำลังคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมให้เซี่ยตงยอมทำตามแผนของเขา

คำพูดของเซี่ยตงก็ดังขึ้นมาอีก

"จริงสิ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น พวกเราควรจะทำความคุ้นเคยกับพรสวรรค์และวิชาต่อสู้ของกันและกันก่อนนะ จะได้ประสานงานกันได้ง่ายขึ้น"

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าพูดด้วยความภาคภูมิใจ

"พลังสายเลือดของฉันคือ 9.5 พลังการต่อสู้คือ 98 มีพรสวรรค์ระดับ S สัมผัสครอบจักรวาล ทำให้ฉันมีความสามารถในการรับรู้ที่ยอดเยี่ยมและสัมผัสไวต่อสภาพแวดล้อมมาก ส่วนวิชาต่อสู้ที่ฉันเรียนมาก็คือ วิชาเตะสืบเท้าต่อเนื่องระดับกลาง แล้วนายล่ะ"

เมื่อเจียงฝานได้ยิน เขาก็ลอบตกใจอยู่ในใจ ค่าพลังสายเลือดและพลังการต่อสู้ระดับนี้ ต่อให้เป็นในห้องหัวกะทิของเขาก็ยังไม่มีใครเทียบได้เลย

ส่วนเรื่องพรสวรรค์และวิชาต่อสู้ของเธอ เจียงฝานก็แอบใช้ดวงตาสำรวจตรวจสอบมาตั้งนานแล้ว ซึ่งก็ถือว่าเป็นระดับแนวหน้าในหมู่เด็กรุ่นเดียวกันจริงๆ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่คาดหวังของเซี่ยตง เจียงฝานก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันที

เขาคงไม่สามารถบอกความจริงเกี่ยวกับพรสวรรค์ของตัวเองออกไปได้หรอก

ขืนบอกระดับพลังสายเลือดไปก็กลัวจะทำให้คนอื่นตกใจ ส่วนพลังการต่อสู้นั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้แน่ชัดเลย

เขาจึงตัดสินใจปั้นน้ำเป็นตัว

"พรสวรรค์ของฉันคือรีไซเคิลขยะ ส่วนวิชาต่อสู้ก็คือหมัดสั่นสะเทือน"

"รีไซเคิลขยะ มันคือพรสวรรค์อะไรเนี่ย"

ดวงตากลมโตของเซี่ยตงเต็มไปด้วยความมึนงง

เจียงฝานตีหน้าขรึมอธิบายเป็นตุเป็นตะ

"พรสวรรค์ของฉันสามารถชุบชีวิตสิ่งของทุกอย่างให้กลับมามีชีวิตใหม่ได้ ดึงคุณค่าของมันออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด และสร้างความเป็นไปได้ใหม่ๆ ให้กับมันไงล่ะ"

เซี่ยตงกะพริบตาปริบๆ พยักหน้าแบบงงๆ เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ

"ฟังดูเหมือนจะเก่งมากเลยนะ แล้วพลังสายเลือดกับพลังการต่อสู้ของนายล่ะ"

เจียงฝานตอบด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน

"ส่วนพลังสายเลือดกับพลังการต่อสู้น่ะ ตอนไปทดสอบที่โรงฝึกยุทธ์รอบล่าสุดมันวัดผลไม่ได้น่ะสิ"

เมื่อเซี่ยตงได้ยินดังนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที

"เจียงฝาน พวกเราเป็นเพื่อนร่วมทีมกันนะ การเป็นเพื่อนร่วมทีมที่ดีต้องมีความเชื่อใจซึ่งกันและกัน ถึงจะฝากหลังไว้ให้กันได้สิ"

เจียงฝานอธิบายอย่างจนใจ

"ทางโรงฝึกเขาวัดผลไม่ได้จริงๆ นะ แต่ฉันบอกเธอได้แค่ว่า พลังการต่อสู้ของฉันมันทะลุขีดจำกัด 150 ของหุ่นเชิดทดสอบไปแล้ว"

เมื่อเซี่ยตงได้ยิน เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"ถ้างั้น พลังการต่อสู้ของนายก็ไปถึงระดับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้นแล้วสิ มิน่าล่ะ พวกกู้เจี้ยนถึงสู้รบนายไม่ได้เลย"

แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

"ห่างออกไปทางทิศตะวันตก 300 เมตร มีสัตว์ร้ายตัวหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้"

เมื่อเจียงฝานได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ค่าพลังสายเลือดกำลังจะเพิ่มขึ้นอีกแล้วสินะ

เขาชักดาบยาวระดับบรอนซ์ออกมา แล้วพุ่งทะยานไปทางทิศตะวันตกทันที

"เฮ้ย รอกันด้วยสิ"

เมื่อเซี่ยตงเห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งตามไปติดๆ

เพียงไม่นาน สัตว์ร้ายรูปร่างคล้ายหนูที่มีลำตัวยาวกว่าสองเมตรก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน

เมื่อเซี่ยตงเห็นสัตว์ร้ายตัวนั้น เธอก็หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

ไม่รู้ว่าระดับพลังที่แท้จริงของเจียงฝานจะเก่งเหมือนที่โม้ไว้หรือเปล่า

นี่มันสัตว์ร้ายระดับ 1 ตัวเป็นๆ เลยนะเนี่ย

สัตว์ร้ายระดับ 1 มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้นของมนุษย์เชียวนะ

ด้วยพลังการต่อสู้ของเธอในตอนนี้ คงทำได้แค่วิ่งหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้นแหละ

ส่วนเจียงฝานกลับมองสัตว์ร้ายตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง

[หนูเขี้ยวยักษ์]

[ระดับ: สัตว์ร้ายระดับ 1]

[สายเลือดพรสวรรค์: ระดับ F]

นี่คือสัตว์ร้ายตัวเป็นๆ ตัวแรกที่เขาได้เห็นตลอดระยะเวลาสิบแปดปีที่ผ่านมา

ทางด้านหนูเขี้ยวยักษ์ก็จ้องมองมนุษย์ตรงหน้าด้วยความสับสน

ทำไมมนุษย์คนนี้ถึงไม่วิ่งหนีล่ะ

แถมยังทำหน้าตาระรื่นเหมือนกำลังดีใจอีกต่างหาก

นี่กำลังดูถูกกันอยู่ใช่ไหม

หนูเขี้ยวยักษ์พุ่งตัวกระโจนเข้าใส่เจียงฝานด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ กะจะสั่งสอนมนุษย์คนนี้ให้หลาบจำ

เซี่ยตงที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ ก็รีบถอยไปหลบอยู่ด้านหลังของเจียงฝานอย่างเงียบๆ

วินาทีต่อมา ประกายดาบก็วาบขึ้น

ฉัวะ เสียงเนื้อถูกฟันขาดดังขึ้น หน้าท้องของหนูเขี้ยวยักษ์ถูกฟันเป็นแผลเหวอะหวะ ร่างอันอวบอ้วนของมันร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

ตายสนิทในดาบเดียว

"ปลอดภัยแล้วล่ะ"

เจียงฝานหันกลับมาฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวให้เซี่ยตง

เซี่ยตงมองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสน

"สัตว์ร้ายระดับ 1 ที่แข็งแกร่งพอๆ กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้น ถูกเขาฟันตายในดาบเดียวเลยเหรอเนี่ย"

พริบตาเดียว ภาพลักษณ์ของชายหนุ่มคนนี้ก็ดูยิ่งใหญ่ขึ้นมาทันตา ราวกับภูผาที่สามารถพึ่งพิงได้

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเซี่ยตง

"เพื่อนร่วมทีมคนนี้ ไม่ต้องฝากหลังไว้ให้หรอก แค่คอยหลบอยู่ข้างหลังเขาก็พอแล้ว"

เจียงฝานไม่ได้สนใจเลยว่าเซี่ยตงกำลังคิดอะไรอยู่ เขารีบพุ่งเข้าไปลูบคลำซากหนูเขี้ยวยักษ์ทันที

พร้อมกับนึกในใจ

"สกัดกั้น"

เสียงระบบที่น่าฟังดังขึ้นอีกครั้ง

[ติ๊ง]

[ขอแสดงความยินดี โฮสต์สกัดแก่นแท้สัตว์ร้ายสำเร็จ พลังสายเลือด +0.2]

[ความคืบหน้าภารกิจสกัดสรรพสิ่ง: 5/10 5/50 5/100]

แค่สะบัดมือเบาๆ ค่าพลังสายเลือดก็เข้ากระเป๋าแล้ว

เจียงฝานยิ้มหน้าบาน

จากประสบการณ์การสกัดแก่นแท้ไข่สัตว์ร้ายในครั้งก่อน ครั้งนี้พลังสายเลือดที่เพิ่มขึ้นมาจึงไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อร่างกายของเขาเลย

ค่าพลังสายเลือด 0.2 ช่างน้อยนิดจนแทบไม่รู้สึกอะไรเลย

เพื่อป้องกันไม่ให้เซี่ยตงสงสัยในพฤติกรรมการลูบซากศพของเขา เจียงฝานก็แกล้งทำเป็นพนมมือสวดมนต์อุทิศส่วนกุศลให้หนูเขี้ยวยักษ์สามครั้ง

หลังจากทำพิธีเสร็จ เจียงฝานก็เก็บซากหนูเขี้ยวยักษ์เข้าไปในกำไลมิติ

"ไปกันเถอะ"

เจียงฝานจัดการธุระเสร็จก็หันไปพูดกับเซี่ยตงที่ยังยืนอึ้งอยู่

"จริงสิ ฉันว่าพรสวรรค์ของเธอมีประโยชน์มากเลยนะ เอาเป็นว่าเรามาแบ่งหน้าที่กันดีกว่า เธอมีหน้าที่ค้นหาสัตว์ร้าย ส่วนฉันมีหน้าที่ฆ่าพวกมัน ตกลงไหม"

หลังจากได้ลิ้มรสความหอมหวาน เจียงฝานก็เริ่มสนใจพรสวรรค์ของเซี่ยตงขึ้นมา

ถ้ามีเธอคอยช่วยเหลือ เขาก็เหมือนมีเรดาร์ติดตัว ไม่ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องหาสัตว์ร้ายอีกต่อไป

"อ๋อ ได้สิ"

เซี่ยตงยังคงช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย

"เดี๋ยวนะ นายพูดว่าอะไรนะ พวกเรามาที่นี่เพื่อสำรวจพื้นที่ใจกลางไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงต้องไปไล่ฆ่าพวกสัตว์ร้ายด้วยล่ะ"

ในที่สุดสมองของเซี่ยตงก็กลับมาทำงานเป็นปกติ

มันไม่ได้โชคดีเจอสัตว์ร้ายไก่อ่อนระดับ 1 แบบนี้ทุกครั้งหรอกนะ

ถ้าเกิดไปเจอสัตว์ร้ายระดับ 1 ขั้นปลาย หรือโดนพวกมันรุมเข้ามาสองสามตัวพร้อมกัน แบบนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับการรอนหาที่ตายเลยไม่ใช่เหรอ

[จบแล้ว]