บทที่ 10 ถ้าระบบจัดให้ดี ของดีก็มาเอง

"โอ้โห! เกราะรบนี่เท่สุดๆ เลย!"

"เดี๋ยวฉันจะอัปคลิปนี้ขึ้นไป รับรองต้องติดเทรนด์แน่ๆ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะว่าฉันขยับตัวไม่ได้ตอนนี้ ฉันคงผิวปากให้พี่หยวนไปแล้ว"

"เจ๋งมาก เจ๋งมาก"

แม้จะนอนบาดเจ็บอยู่กับพื้น พวกผู้เล่นก็ยังไม่วายชมเว่ยหยวน

เกราะรบสีดำลงจอดข้างๆ พวกผู้เล่น เว่ยหยวนกระโดดลงมาจากข้างใน

"พี่หยวน พวกก็อบลินนั่นดูท่าจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตดั้งเดิมของดาวนี้นะครับ"

"ผมได้ยินพวกมันพูดว่าจะไปตามหัวหน้าเผ่ามาจัดการพี่"

อันจงชี่เถาอยังรู้ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

ในเวลานี้ เรื่องราวของเนื้อเรื่องสำคัญที่สุด

บางทีอาจจะได้เปิดดันเจี้ยนใหม่ด้วย

แต่ทันทีที่เขาพูดจบ

สีหน้าของเว่ยหยวนก็เปลี่ยนไปในทันที

"เผ่าก็อบลิน?" สายตาของเขาจับจ้องไปที่ก็อบลินสองตนที่อยู่ในมุม

พวกมันตัวสั่นงันงก แม้แต่หัวก็ไม่กล้าเงย

เพิ่งเจอกันก็ฆ่าหัวหน้าของพวกมันไปแล้ว

ผู้นำอาณานิคมฝึกหัดจากเผ่ามนุษย์คนนี้ไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่หัวหน้าเผ่าบอกเลย

"ดาวดวงนี้เป็นดาวที่สถาบันมอบให้ฉัน แล้วเผ่าก็อบลินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

เว่ยหยวนขมวดคิ้ว

ก่อนที่เขาจะรีบมาที่นี่ ยังคิดว่าเป็นพวกสิ่งมีชีวิตดั้งเดิมของดาวนี้ลงมือ

ไม่คิดว่าจะเป็นคนจากเผ่าพันธุ์อื่น

และพวกมันต้องมาถึงดาวนี้ก่อนเขาแน่ๆ

"ใครส่งพวกเจ้ามา?"

แม้เผ่ามนุษย์จะอ่อนแอ

แต่พวกก็อบลินก็ไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่ากันเท่าไหร่

แม้จะเป็นเผ่าพันธุ์อายุยืน แต่ก็อบลินส่วนใหญ่มักจะมีชีวิตที่ยากจน

โดยทั่วไปมักจะทำมาหากินด้วยการตีอาวุธหยาบๆ

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยมีผู้นำคนไหนมาจากเผ่าก็อบลิน

ดังนั้นเว่ยหยวนจึงมั่นใจว่า พวกก็อบลินถูกเพื่อนร่วมชั้นคนใดคนหนึ่งของเขาส่งมา

จะเป็นใครกันนะ?

เผ่าเอลฟ์ที่เป็นเผ่าอายุยืนเหมือนกัน?

หรือว่าเผ่าเทพ?

เว่ยหยวนนึกถึงรุ่นพี่อาวุโสและรุ่นพี่คนที่สามในสถาบัน

คนหนึ่งเป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่าเอลฟ์

อีกคนเป็นเผ่าเทพ และยังเป็นทายาทของประธานสหพันธ์คนก่อนด้วย

"พวกเราไม่รู้อะไรเลย... ขอท่านไว้ชีวิตพวกเราด้วย!"

ก็อบลินทั้งสองตัวสั่นกลัวจนแทบฉี่ราดภายใต้สายตาอันเยือกเย็นของเว่ยหยวน

พวกมันทรุดตัวลงคุกเข่าและก้มหัวให้เว่ยหยวนพรึ่บ

"ไว้ชีวิตพวกเรา... ขอร้องละ ไว้ชีวิตพวกเราด้วย จะไม่กล้าอีกแล้ว ไม่กล้าอีกแล้วจริงๆ"

"โห้ เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยนะ ตอนนี้มากลัวแล้วเหรอ?"

ผู้เล่นคนหนึ่งที่นอนอยู่กับพื้น เหลือเลือดแค่นิดเดียว เริ่มด่าพวกก็อบลิน

"พี่หยวน ไอ้พวกนี้ยังกล้ามาทำร้ายพวกเรา บอกว่าเผ่ามนุษย์พวกเราต่ำต้อย ฆ่าทิ้งซะเถอะ"

"อย่าสิ ฉันได้ยินพวกมันบอกว่าจะจับพวกเราไปเป็นทาส ฉันว่ามีทาสก็อบลินสักสองตัวก็ดีนะ"

พวกผู้เล่นคิดว่าก็อบลินทั้งสองตัวต้องโกรธแน่ๆ

เพราะเมื่อกี้ตอนที่รู้ว่าคนที่ฆ่าเพื่อนของพวกมันเป็นมนุษย์ สีหน้าของพวกมันดูเหมือนถูกดูหมิ่นมาก

แต่ไม่คิดว่า

พอได้ยินผู้เล่นพูดว่าจะให้พวกมันเป็นทาส

ก็อบลินทั้งสองกลับดูเหมือนเจอทางรอดในทันที

พากันก้มหัวให้เว่ยหยวนรัวๆ: "ท่านครับ พวกเรายินดีเป็นทาส ขอร้องละ รับพวกเราเป็นทาสด้วยเถอะ!"

เป็นทาสอย่างน้อยก็ยังมีทางรอด ถ้าไม่มีประโยชน์ จุดจบของพวกมันคงมีแค่ความตายเท่านั้น

ก็อบลินเป็นเผ่าอายุยืน

อยู่ได้ห้าหกร้อยปีสบายๆ

[พบข้อความที่อ่านไม่ออก]

แม้มนุษย์จะปลดล็อกพันธุกรรมระดับสาม อายุขัยก็แค่สองร้อยปี

สองก็อบลินนี่คิดได้ไกลทีเดียว

เว่ยหยวนรู้ว่าพวกมันกำลังคิดอะไร

แต่เห็นว่าพวกผู้เล่นสนใจเรื่องทาสมาก จึงพยักหน้า

"ม่อหยุน พาพวกมันกลับไป"

"ครับ" เกราะรบสีดำตอบเสียงทุ้ม

จากนั้นก็ยื่นมือจับพวกเขาทั้งหมดไว้ในอุ้งมือท่ามกลางสายตาตื่นเต้นและดีใจของผู้เล่น

ม่อหยุนยังใส่ใจก้มหน้าถามผู้เล่น: "พวกคุณรู้สึกยังไงบ้าง? กระเทือนไหม?"

"ไม่เลย ดีมาก เลือดก็ไม่ลดแล้ว" อันจงชี่เถาตอบไปโดยอัตโนมัติ

จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากเกราะรบ "เหมือนที่นายท่านบอกจริงๆ พวกคุณช่างมีอารมณ์ขันจริงๆ"

"หา? เฮ้ย นายมีจิตสำนึกของตัวเองด้วยเหรอ?"

"ใช่ครับ" ม่อหยุนตอบ "ปัญญาประดิษฐ์ถูกนำมาใช้ในหลายที่แล้ว นายท่านบอกว่าพวกคุณเพิ่งฟื้นคืนชีพ มีอะไรต้องเรียนรู้อีกมาก"

"ถ้าพวกคุณมีอะไรสงสัย สามารถมาถามพวกเราที่คลังอาวุธได้"

"พวกเราไม่ได้เจอมนุษย์มากขนาดนี้มานานแล้ว"

ฟังม่อหยุนพูด พวกผู้เล่นถึงกับอึ้ง

"เฮ้ย ฉันรู้ว่าเกมนี้ตั้งฉากในอนาคตที่เป็นยุคอวกาศ แต่ไม่คิดว่าเกราะรบในโลกนี้จะใช้ AI ด้วย!"

"พวกเรา?" ผู้เล่นคนหนึ่งจับประเด็นสำคัญได้ "นั่นหมายความว่า เกราะรบทุกตัวที่เราเห็นในคลังอาวุธ ล้วนมีจิตสำนึกของตัวเองเหรอ?"

"ใช่ครับ" กังหันด้านหลังม่อหยุนเรืองแสงสีฟ้า พาผู้เล่นและทาสทั้งสองบินขึ้น

"พวกเราถูกสร้างโดยนายท่าน ต่อไปจะเป็นเพื่อนร่วมรบของพวกคุณ"

"โคตรเจ๋ง!!!"

ผู้เล่นคนหนึ่งตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น แล้วก็ตายเพราะเสียเลือดมากเกินไป

หลังจากออฟไลน์ เขาไม่สนใจที่โกรธ รีบวิ่งไปที่คอมพิวเตอร์ อัปโหลดคลิปที่บันทึกไว้ในเกม

"สุดยอด!!! เปิดเผยเนื้อเรื่องใหม่ของ 'มนุษย์อวกาศ' เกราะรบมี AI ด้วย!"

...

เรื่องที่วงการเกมบนโลกระเบิดในคืนเดียว เว่ยหยวนไม่รู้เรื่องเลย

ตอนนี้เขากำลังรับรางวัลภารกิจ

[ขอแสดงความยินดี เจ้าของระบบทำภารกิจเรียกผู้เล่น 30 คนสำเร็จ]

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

[รางวัลภารกิจ: ยาปลดล็อกพันธุกรรมระดับ 1 (สมบูรณ์แบบ), พันธุกรรมไททัน]

เว่ยหยวนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"พันธุกรรมไททัน ให้ฉันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? พระเจ้า ระบบ นายรู้จริงๆ ว่าฉันขาดอะไร!"

แม้ว่าตอนนี้การซื้อขายพันธุกรรมจะไม่ผิดกฎหมายแล้ว

แต่พันธุกรรมของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง พวกเขาไม่มีทางแจกจ่ายออกไปข้างนอก

ในบรรดาเผ่าพันธุ์ทั้งหมด เผ่าไททันคือเผ่าเทพแห่งสงครามอย่างไร้ข้อกังขา

พวกเขามีชื่อเสียงในด้านร่างกายที่แข็งแกร่ง มีเรื่องเล่าว่าตอนที่พวกเขาแข็งแกร่งที่สุด นักรบไททันสามารถใช้ร่างกายล้วนๆ ต่อสู้กับเกราะรบได้

ตอนที่เว่ยหยวนปรับแต่งพันธุกรรมให้ผู้เล่น เขาก็คิดว่าถ้ามีพันธุกรรมล้ำค่าพวกนี้คงดี

ไม่คิดว่าระบบนี่เข้าท่าจริงๆ!

มีของดีก็ให้จริงๆ!

เว่ยหยวนยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

ส่วนยาปลดล็อกพันธุกรรมระดับ 1 ก็เป็นสิ่งที่เขาขาดแคลนอย่างมากในตอนนี้

ยาที่สหพันธ์คิดค้นขึ้นมาใช้ได้ผล

แต่เว่ยหยวนไม่กล้าให้ผู้เล่นใช้

เพราะยาพวกนั้น ล้วนถูกควบคุมการวิจัยและเผยแพร่โดยสมาคมการค้าของสหพันธ์

ในเผ่าใหญ่ๆ ทั่วไป เมื่อทายาทสำคัญจะปลดล็อกพันธุกรรม พวกเขาล้วนผสมยาเอง

มีอะไรแอบแฝงอยู่ เว่ยหยวนไม่รู้

แต่หลังจากได้รับระบบ ตอนที่เรียกผู้เล่นครั้งแรก ระบบก็ปลดล็อกพันธุกรรมของเขาใหม่ทั้งหมด

นี่ทำให้เว่ยหยวนอดสงสัยไม่ได้ว่ายาปลดล็อกพันธุกรรมของสหพันธ์มีปัญหา

เทียบกับสหพันธ์แล้ว เว่ยหยวนยังเชื่อใจระบบมากกว่า

[คุณมีรายการภารกิจใหม่ กรุณารับทันที]

[1. กรุณาเรียกผู้เล่นที่จงรักภักดี 100 คนภายใน 24 ชั่วโมง]

[2. ปกป้องดินแดน กรุณากำจัดก็อบลินผู้รุกราน 300 ตัว]

(จบบท)