สุดท้ายก็ตกหลุมรักเธอ:บทที่ 41

รถ Rolls-Royce สีดำเคลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

จางหลี่จือก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว เปิดประตูรถด้วยความเคารพ

ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวลงจากรถ

บรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยความสง่างามและทรงอำนาจแผ่กระจายไปทั่วทั้งลานสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ผู้คนรอบข้างต่างพากันกลั้นหายใจและจับจ้องมองเขาโดยไม่รู้ตัว

ชุดสูทสั่งตัดที่ตัดเย็บอย่างปราณีต ทำให้เขาดูสง่าผ่าเผย ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเปี่ยมไปด้วยอำนาจ และให้ความรู้สึกดั่งจักรพรรดิที่กำลังตรวจตราอาณาเขตของตน

สวี่มู่เซินก้าวลงจากรถ สายตาเยือกเย็นของเขากวาดมองไปรอบ ๆ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ท่ามกลางผู้คนหลายสิบคน เขากลับจับจ้องไปที่เด็กสาวคนหนึ่งได้ทันที

ร่างเล็กบางของเธอ โอบกอดเด็กคนหนึ่งไว้ ถูกล้อมรอบด้วยผู้คน ทำให้เธอดูเปราะบางและโดดเดี่ยว

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความไม่พอใจบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว

สายตาทั้งสองประสานกัน

สวี่เชียวเชียวรีบหลุบตาลง กำหมัดแน่น

เธออยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เสียจริง

ไม่รู้ทำไม เธอถึงไม่อยากให้สวี่มู่เซินเห็นสภาพที่น่าสมเพชของเธอในตอนนี้

มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลก

ท่าทีของเธอทำให้สวี่มู่เซินรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย

นี่เธอ... กำลังแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา?

เหลียงเมิ่งเสวี่ยมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างประหลาดใจ

เขาดูคุ้นตามาก...

คืนนั้นถึงแม้ว่าสวี่มู่เซินจะเคยมาที่นี่ แต่ด้วยฝนที่ตกหนักทำให้ไม่มีใครเห็นหน้ากันชัด ๆ ดังนั้นเหลียงเมิ่งเสวี่ยจึงไม่ได้จำเขาได้

ขณะที่เหลียงเมิ่งเสวี่ยกำลังครุ่นคิด จางหลี่จือก็โค้งตัวต่ำก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสำรวม

"คุณสวี่ นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาเยือนด้วยตัวเอง มีธุระอะไรหรือครับ?"

ปกติเรื่องของมูลนิธิการกุศลมักจะถูกบริหารจัดการกันเป็นลำดับขั้น คนที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อำนาจอย่างคุณสวี่ ไม่ควรจะมาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยตัวเอง

ดังนั้นเขามาที่นี่ทำไมกัน?

จางหลี่จือยังคงครุ่นคิด แต่แล้วก็เห็นสายตาของสวี่มู่เซินที่มองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่

เขามองตามไป ก่อนจะเห็นว่าสายตาของชายหนุ่มกำลังจับจ้องไปที่สวี่เชียวเชียว

สวี่มู่เซินจ้องเธอ

เขามาที่นี่แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืน

แต่ตอนนี้ เมื่อเขายืนอยู่ตรงนี้ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของมูลนิธิ เธอก็ยังคงไม่รับรู้ถึงสถานการณ์อีกหรือ?

สวี่มู่เซินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะชี้ไปที่เธอแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พวกเธอเป็นอะไร?"

น้ำเสียงของเขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ แฝงอยู่

จางหลี่จือรีบตั้งสติและตอบกลับทันที

"พวกเธอมาเพื่อขอรับอุปการะเด็กครับ"

เขาไม่ต้องการให้สวี่มู่เซินรู้รายละเอียดมากเกินไป เกรงว่าผู้ถือหุ้นใหญ่อาจรู้สึกว่าเรื่องของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีปัญหามากเกินไปจนส่งผลต่อชื่อเสียงขององค์กร

ดังนั้นจางหลี่จือจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"คุณสวี่ ต้องการให้ผมพาคุณชมรอบ ๆ หรือไม่ครับ?"

ก่อนที่สวี่มู่เซินจะได้ตอบ เสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"คุณสวี่ คุณมาที่นี่เพราะได้ยินเรื่องการกระโดดตึกใช่ไหมคะ?"

จางหลี่จือหันขวับไปทันที มองเหลียงเมิ่งเสวี่ยด้วยสายตาเตือนให้เธอเงียบ

แต่เธอกลับทำเป็นไม่สนใจ

เธอก้าวขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าวก่อนจะชี้ไปที่สวี่เชียวเชียวแล้วกล่าวอย่างคับแค้นใจ

"คุณสวี่ คนคนนี้เป็นตัวปัญหาของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เป็นความอับอายของที่นี่! ทุกปัญหาที่เกิดขึ้นในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ล้วนมีเธอเกี่ยวข้องทั้งสิ้น!"

สวี่มู่เซินขมวดคิ้วแน่น

จางหลี่จือรีบพูดแทรกขึ้นทันที

"พอได้แล้ว! เธอหุบปากเดี๋ยวนี้!"

แต่สวี่มู่เซินกลับหรี่ตามองด้วยความเย็นชา เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"ปล่อยให้เธอพูดต่อไป"

จางหลี่จือจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

เหลียงเมิ่งเสวี่ยมองสวี่มู่เซินก่อนจะกล่าวต่อ

"คุณคงยังไม่รู้ ว่าเมื่อแปดเดือนก่อน..."