สุดท้ายก็ตกหลุมรักเธอ:บทที่ 33

สวี่เชียวเชียวสังเกตปฏิกิริยาระหว่างสองแม่ลูก

หลิวอิ๋งเสวี่ยก้มลงกระซิบข้างหูสวี่หนานเจีย ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร แต่สุดท้ายแม้สวี่หนานเจียจะไม่พอใจนัก ก็เลือกที่จะเงียบไป เพียงแค่ส่งสายตาเกลียดชังมาให้เธอแทน

สวี่เชียวเชียวรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรแปลกๆ

ประกายในดวงตาดำขลับของเธอฉายแววสงสัย

บางคำถามที่เธอเคยมองข้ามไปก็ผุดขึ้นมาในหัว

ทำไมบ้านตระกูลสวี่ถึงปล่อยให้เธออยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาตลอดยี่สิบกว่าปีโดยไม่สนใจ แต่จู่ๆ กลับมารับเธอกลับมา?

เธอหรี่ตาลง ความรู้สึกระแวดระวังเกิดขึ้นทันที

แม้ว่าเธอจะเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่ด้วยอาชีพของเธอ เธอพอจะเข้าใจเกี่ยวกับวงสังคมชั้นสูงอยู่บ้าง

ที่นั่น ความสัมพันธ์ของผู้คนเปราะบางที่สุด

สวี่เซิ่งไม่ชอบเธออย่างเห็นได้ชัด สวี่มู่เซินเองก็ไม่เคยมีความรู้สึกผูกพันกับเธอ ส่วนคุณยายก็ดูไม่มีอำนาจในบ้าน แล้วใครกันแน่ที่สั่งให้พ่อบ้านพาเธอกลับมา?

สายตาของเธอมองไปยังหลิวอิ๋งเสวี่ยอีกครั้ง

ไม่นานนัก หลิวอิ๋งเสวี่ยก็ดึงสวี่หนานเจียเดินเข้ามา สีหน้ายังคงอ่อนโยนเป็นมิตร “เชียวเชียว เรื่องนี้เป็นความผิดของหนานเจียเอง แค่เล่นกับเธอเท่านั้น”

จากนั้น เธอก็ก้มมองเศษกำไลหยกบนโต๊ะ “กำไลคู่นี้เป็นเซ็ตเดียวกัน อีกวงหนึ่งอยู่ที่หนานเจีย ในเมื่อวงนี้แตกไปแล้ว ก็ให้หนานเจียนำอีกวงมาให้เธอก็แล้วกัน”

สวี่หนานเจียได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว “ทำไมฉันต้องยกของฉันให้ด้วย?”

สิ้นเสียง หลิวอิ๋งเสวี่ยกระตุกแขนเธอเล็กน้อย สวี่หนานเจียจึงแค่นเสียงเย็นและเงียบไป

สวี่เชียวเชียวกำมือแน่น

แม้ว่าหลิวอิ๋งเสวี่ยจะพูดเหมือนว่าตำหนิสวี่หนานเจีย แต่กลับไม่มีท่าทีจะลงโทษหรือแม้แต่ให้เธอขอโทษเลย

เธอหลับตาลง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนๆ

ข้อเสนอเรื่องให้กำไลอีกวงหนึ่งเป็นเพียงคำพูดให้ดูดีเท่านั้น คนปกติคงจะปฏิเสธและปล่อยเรื่องให้จบไป

แต่พวกเธอคิดว่าเธอเป็นกระต่ายน้อยที่อ่อนแอหรือ? ตบเธอข้างหนึ่ง แล้วยังต้องยื่นแก้มอีกข้างให้ตบงั้นหรือ?

เธอเงยหน้าขึ้น แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาแล้วเอ่ยออกไป “ตกลง!”

คำเดียวสั้นๆ ทำให้รอยยิ้มของหลิวอิ๋งเสวี่ยชะงักไปทันที แววตาฉายความไม่อยากเชื่อ

ขณะที่สวี่หนานเจียหน้าถอดสี “เธอว่าอะไรนะ? เธอกล้ารับกำไลของฉันหรอ?”

สวี่เชียวเชียวกะพริบตาปริบๆ “แต่เมื่อครู่คุณน้าก็บอกให้เธอมอบมันให้ฉันไม่ใช่หรอ? หรือว่า…คุณน้าพูดแล้วไม่รักษาคำพูด? อืม ถ้าเป็นเช่นนั้น…เธอก็ไม่ต้องให้ฉันก็ได้ ฉันจะถือว่าคุณน้าไม่เคยพูด”

สวี่หนานเจีย: …!!

ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ อ้าปากค้างอยากจะพูดอะไรออกมา แต่จะให้พูดว่าอะไร?

หลิวอิ๋งเสวี่ยเป็นผู้ดูแลกิจการในบ้าน หากเธอประกาศออกมาท่ามกลางเหล่าคนรับใช้ว่าแม่ของเธอพูดแล้วไม่รักษาคำพูด คงเป็นการทำให้เสียหน้าอย่างหนัก

แต่จะให้เธอยอมมอบกำไลให้…เธอไม่มีทางยอมแน่!

เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความขุ่นเคือง

หลิวอิ๋งเสวี่ยเองก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ คาดไม่ถึงว่าเด็กสาวที่ดูสงบเสงี่ยมมาตลอดตั้งแต่เข้ามาในบ้าน จะเป็นคนที่เล่นเกมนอกกรอบเช่นนี้

เธอขบกรามแน่น ก่อนจะมองสวี่หนานเจียแวบหนึ่ง และปรับอารมณ์ให้กลับมาสงบดังเดิม ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง “อืม อีกสักครู่ให้หนานเจียนำไปส่งให้เธอก็แล้วกัน”

เมื่อเห็นสีหน้าที่เจ็บใจและกระอักกระอ่วนของหลิวอิ๋งเสวี่ยและสวี่หนานเจีย สวี่เชียวเชียวก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

คำพูดของสวี่เซิ่งมีความจริงอยู่

เมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่น บางครั้งก็ต้องก้มหัวให้

แต่สวี่เชียวเชียว เธอสามารถทนได้ทุกอย่าง…ยกเว้นความอยุติธรรม!