บทที่ 45 - หน้าแตกยับเยิน

บทที่ 45 - หน้าแตกยับเยิน

หมาซามอยด์ตัวน้อยสีขาวราวกับหิมะแยกเขี้ยวพุ่งเข้าใส่เฉาเหลาถิง

"ตัวยายแก่นั่นมีพิษนะ" เสียงลอยๆ ประโยคหนึ่งดังแทรกขึ้นมา

เมื่อเสี่ยวไป๋ได้ยินเสียงเจียงหยวน ก็เบรกตัวโก่งกะทันหัน รีบหันหลังวิ่งกลับมาอย่างไว

"มีพิษด้วย! น่ากลัวจัง!"

เติ้งรุ่ยหันไปมอง ประหลาดใจที่เห็นลูกสาว "แกลงมาทำไมเนี่ย"

เจียงหยวน "ลงมารอเพื่อนค่ะ"

ความจริงคือเธอได้ยินเสียงลูกหมาขอความช่วยเหลือจากบนห้องต่างหาก

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นยายเฒ่าปีศาจเฉาเหลาถิงที่กำลังรังแกหมาน้อยอยู่

ลูกหมาสีดำรู้จักเจียงหยวน มันรีบวิ่งจากใต้โต๊ะหินมาหาเธอ ทำหน้าตาน่าสงสาร "หยวนหยวน หนูคือปู้ปู้เอง!"

"ปู้ปู้เหรอ" เจียงหยวนยื่นมือไปลูบหัวมัน ถามด้วยความสงสัย "ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"

ปู้ปู้คือหมาจรจัดที่อยู่แถวหมู่บ้านซิ่งฝูเจียหยวน

"หยวนหยวน ต้านหวงหายตัวไปแล้ว!" ปู้ปู้พูดอย่างร้อนรน "หนูตามหามาหลายวันแล้วก็ยังไม่เจอ เธอช่วยหนูหาหน่อยได้ไหม"

ต้านหวงก็เป็นหมาจรจัดพันธุ์พื้นเมืองเหมือนปู้ปู้ ขนของมันมีสีเหลืองสลับขาว

ต้านหวงคือภรรยาของปู้ปู้

เจียงหยวนขมวดคิ้วเรียวยาว "ฉันจะลองหาวิธีดูนะ แต่ไม่รับปากว่าจะหาเจอนะ"

"เข้าใจแล้ว..." ปู้ปู้คอตกด้วยความผิดหวัง

เจียงหยวนย่อตัวลงตรงหน้าปู้ปู้ ถามด้วยความเป็นห่วง "ยายป้าคนนั้นเตะเธอเจ็บไหม"

ปู้ปู้เงยหน้าขึ้น สบสายตาอ่อนโยนของเจียงหยวน แล้วพยักหน้าอย่างซื่อสัตย์ "เจ็บ"

แต่ความเจ็บแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยมาก ในฐานะหมาจรจัด มันแทบจะถูกตีถูกด่าเป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว

กลัวว่าเจียงหยวนจะเข้าใจผิด ปู้ปู้รีบอธิบายต่อ "หยวนหยวน หนูไม่ได้ขโมยของกินนะ หนูได้ยินยายป้าคนนั้นคุยโทรศัพท์ แฟนเศรษฐีนีของลูกชายแกโกรธ เลยบอกว่าจะไม่มาบ้านแกแล้ว แล้วก็จะไม่ให้สร้อยข้อมือทองคำแกด้วย แกก็เลยอารมณ์เสีย พอเห็นหนูก็เลยเตะหนูระบายอารมณ์"

"ฉันเข้าใจแล้ว" เจียงหยวนลุกขึ้นยืน มองไปที่ใบหน้าบานเป็นกระด้งของเฉาเหลาถิง

เมื่อรู้ตัวว่าถูกมอง เฉาเหลาถิงก็เริ่มด่าทอ "มองอะไรยะ ชอบพาพวกหมาจรจัดเข้ามาในหมู่บ้านอยู่เรื่อย คราวหน้าถ้ามันขโมยของฉันกินอีก ฉันจะไปคิดบัญชีกับบ้านพวกแก!"

เติ้งรุ่ยโกรธจนกัดฟันกรอด "ตดเหม็นๆ!"

เจียงหยวนแค่นหัวเราะเย็นชา "วางใจเถอะ ขยะบ้านป้าหมามันไม่ชายตามองหรอก ก็เหมือนกับลูกชายไม่ได้เรื่องของป้าไง เศรษฐีนีที่ไหนเขาจะมาเหลียวแล"

คำพูดนี้จี้ใจดำเฉาเหลาถิงเข้าอย่างจัง

เดิมทีตกลงกันไว้ดิบดีแล้วว่าลูกชายจะพาแฟนเศรษฐีนีมาที่บ้าน แล้วจะซื้อรังนก หูฉลาม กับสร้อยข้อมือทองคำมาฝากหล่อนด้วย

หล่อนตั้งตารอมาสองวัน นึกไม่ถึงว่าเมื่อกี้ลูกชายจะโทรมาบอกกะทันหันว่าเขากับแฟนทะเลาะกัน พรุ่งนี้แฟนจะไม่มาแล้ว

หล่อนรีบถามถึงกำไลทองคำวงโตของตัวเองทันที

ลูกชายก็บอกว่าไม่มีแล้วเหมือนกัน

เฉาเหลาถิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เลยมาลงเจ็บที่ปู้ปู้

"แกพูดมั่วซั่ว!" เฉาเหลาถิงเห็นเพื่อนบ้านคนอื่นๆ อยู่ด้วย ก็ห่วงหน้าตาตะโกนเถียงกลับ "เศรษฐีนีที่ชอบลูกชายฉันมีถมเถไป! มีคนนึงอยากจะให้กำไลทองคำวงโตฉันด้วยซ้ำ แต่ฉันไม่อยากได้เองย่ะ"

"เขาไม่ให้แกน่ะสิไม่ว่า" เติ้งรุ่ยหัวเราะเยาะ "คนหน้าเงินอย่างแก มีหรือจะไม่อยากได้"

ตอนนั้นเอง จู่ๆ เพื่อนบ้านคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมา "นั่นลูกชายพี่เฉานี่นา"

ทุกคนหันไปมอง เห็นหวังซินฮั่นลูกชายของเฉาเหลาถิงปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูหมู่บ้าน

"ผู้หญิงข้างๆ ซินฮั่นใช่แฟนเขาหรือเปล่า ดูสวยจังเลยนะ"

"แม่เจ้าโว้ย รถคันนั้นใช่เฟอร์รารี่ไหมนั่น รถหรูเชียวนะ!"

"นั่นต้องเป็นแฟนเศรษฐีนีของซินฮั่นแน่ๆ พี่เฉานี่วาสนาดีจริงๆ เล้ย!"

เมื่อเฉาเหลาถิงเห็นลูกชายยืนคุยกับผู้หญิงสวยข้างรถหรู ใบหน้าเหี่ยวย่นก็เผยความตื่นเต้นดีใจ รีบรับคำเป็นพัลวัน "ใช่ๆๆ ผู้หญิงคนนั้นแหละแฟนลูกชายฉัน!"

ปัดโธ่เอ๊ย! ที่บอกว่าพรุ่งนี้จะไม่มา ที่แท้ก็เปลี่ยนใจมาวันนี้แทนหรอกเรอะ!

เฉาเหลาถิงพาร่างอวบอ้วนวิ่งตุปัดตุเป๋ไปหา เดินแซงหน้าลูกชายตัวเอง เอื้อมมือไปรับกล่องของขวัญจากมือโจวซูอวี่ "ฉันช่วยถือจ้ะ ฉันช่วยถือ!"

หวังซินฮั่นเห็นการกระทำของแม่บังเกิดเกล้าก็ตกใจมาก

ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นแขกของที่บ้านหรอกเหรอ

ดังนั้นเขาจึงเข้าไปช่วยถือของอย่างกระตือรือร้น

โจวซูอวี่ชะงักไปหลายวินาที นึกว่าพวกเขาเป็นครอบครัวของเจียงหยวน จึงไม่ได้ปฏิเสธ

คนขับรถและบอดี้การ์ดก็หยิบกล่องของขวัญอีกหลายกล่องออกมาจากกระโปรงหลังรถ

เมื่อเฉาเหลาถิงเห็นดังนั้น รอยยิ้มก็ประดับเต็มใบหน้า ดวงตาแทบจะหยีเป็นเส้นตรง "แหม มาเยี่ยมเฉยๆ ก็พอแล้ว ทำไมต้องซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้ด้วยล่ะจ๊ะ"

คุณพระช่วย มีแบรนด์แอร์เมสด้วย!

หวังซินฮั่นเองก็ตะลึงงัน ที่บ้านมีญาติรวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลย

เฉาเหลาถิงหิ้วกล่องของขวัญ เดินเชิดหน้าชูตาอย่างภาคภูมิใจ ท่ามกลางสายตาอิจฉาของเพื่อนบ้าน

หล่อนพูดอย่างโอ้อวด "นี่ไงล่ะเติ้งรุ่ย เห็นไหมว่าเขาเอาของมาให้ฉันแล้ว"

เติ้งรุ่ย "..."

เธอมองไปที่โจวซูอวี่ แววตาฉายความสงสารอย่างสุดซึ้ง

ช่างเป็นหญิงสาวที่โชคร้ายอะไรอย่างนี้

เฉาเหลาถิงยังไม่รีบขึ้นห้อง แต่กลับยืนอวดของขวัญในมือให้เพื่อนบ้านดู

โจวซูอวี่มองดูพฤติกรรมของหล่อนด้วยความตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าครอบครัวของเจียงหยวนจะมีนิสัยแบบนี้...

เมื่อเห็นเงาของเจียงหยวน เธอจึงเอ่ยปากทักทาย "คุณเจียง สวัสดีปีใหม่ค่ะ"

เฉาเหลาถิงหน้าเหวอ หล่อนรู้จักกับนังเด็กบ้าเจียงหยวนด้วยเหรอเนี่ย

มุมปากของเจียงหยวนยกยิ้มขึ้น "คุณโจว สวัสดีปีใหม่ค่ะ"

เฉาเหลาถิงปั้นหน้าตึง ดึงแขนโจวซูอวี่อย่างไม่พอใจ "เรากลับบ้านกันเถอะ"

เจียงหยวนเลิกคิ้วขึ้น "ป้าจะกลับก็กลับไปสิ ปล่อยแขกกับของขวัญของฉันเดี๋ยวนี้นะ"

เฉาเหลาถิงแค่นหัวเราะ "แขกของแกที่ไหน นี่มันแขกบ้านฉันย่ะ!"

โจวซูอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ "พวกคุณไม่ได้เป็นครอบครัวเดียวกันเหรอคะ"

"ครอบครัวเดียวกันอะไรล่ะ ซวยสิไม่ว่า!" เฉาเหลาถิงพูดจบก็ถ่มน้ำลายอีกหลายครั้ง "แค่เป็นเพื่อนบ้านกับคนพวกนี้ก็โชคร้ายพอแล้ว!"

เจียงหยวนแนะนำให้เธอรู้จัก "คุณโจว นี่แม่ของฉันค่ะ คุณนายเติ้ง"

"สวัสดีค่ะคุณน้าเติ้ง" โจวซูอวี่ยื่นมือไปหาเติ้งรุ่ย "ฉันชื่อโจวซูอวี่ค่ะ"

เมื่อเฉาเหลาถิงเห็นดังนั้น ก็รีบห้ามทันที "เธอจะไปทักทายมันทำไม รีบตามฉันขึ้นบ้านเดี๋ยวนี้!"

โจวซูอวี่ขมวดคิ้ว สะบัดมือหล่อนออก "ขอโทษนะคะ ช่วยวางของขวัญที่ฉันเอามาให้คุณเจียงลงด้วยค่ะ"

เมื่อกี้เธอยังแปลกใจอยู่เลยว่าเจียงหยวนเป็นคนมีหลักการขนาดนั้น ครอบครัวของเธอจะทำตัวหยาบคายแบบนี้ได้ยังไง

ดวงตาของเฉาเหลาถิงเบิกกว้าง เบิกโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อ "เธอพูดว่าไงนะ ซื้อมาให้ใครนะ"

โจวซูอวี่ตอบเสียงเย็นชา "ของขวัญสำหรับคุณเจียงค่ะ กรุณาวางลงด้วย"

เติ้งรุ่ยหัวเราะร่วน ยิ้มแย้มแจ่มใสพูดขึ้น "เฉาเหลาถิง เมื่อกี้แกพูดกับทุกคนว่าไงนะ แฟนลูกชายแกงั้นเหรอ โทษทีนะจ๊ะ เสี่ยวโจวเป็นเพื่อนสนิทของหยวนหยวนบ้านฉันย่ะ"

ความแปลกใจวาบผ่านเข้ามาในใจโจวซูอวี่

เจียงหยวนแนะนำเธอให้ครอบครัวรู้จักในฐานะเพื่อนสนิทเหรอ

เธอเม้มริมฝีปาก ดีใจจนแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

ร่างของเฉาเหลาถิงซวนเซเล็กน้อย ราวกับโดนฟ้าผ่าเข้ากลางแสกหน้า

หล่อนหันขวับไปจ้องหน้าลูกชายเขม็ง กัดฟันกรอดถาม "อาฮั่น นี่ไม่ใช่แฟนแกหรอกเหรอ"

หวังซินฮั่นขมวดคิ้วแน่น สีหน้างุนงง "แม่ นี่ไม่ใช่ญาติบ้านเราหรอกเหรอ"

"สรุปแล้วก็คือสองแม่ลูกบ้านเฉาเข้าใจผิดไปเองนี่นา!"

"ขำจะตายอยู่แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!"

โจวซูอวี่ส่งสายตาให้บอดี้การ์ดไปแย่งกล่องของขวัญคืนมาจากมือสองแม่ลูกตระกูลเฉา

[จบแล้ว]