บทที่ 18 - ไม่มีใครฟังภาษาหมาออกหรอกนะ

บทที่ 18 - ไม่มีใครฟังภาษาหมาออกหรอกนะ

หญิงวัยกลางคนเห็นเจียงหยวนทำท่าเหมือนจะลงไม้ลงมือ ภายในใจก็เกิดความตื่นตระหนกขึ้นมาทันที "แกจะทำอะไร คิดจะทำร้ายร่างกายกันหรือไง"

"ทำร้ายแกเหรอ" เจียงหยวนหยุดยืนประจันหน้า ยืนกอดอก น้ำเสียงเย้ยหยันไม่แยแส "ฉันกลัวมือตัวเองจะสกปรกมากกว่า"

ใบหน้าอวบอูมราวกับซาลาเปาบูดของหญิงวัยกลางคนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "แกหมายความว่ายังไง"

เจียงหยวนตอบเรียบๆ "ในเมื่อกล้องวงจรปิดจับภาพไม่ได้ว่าใครเป็นคนรังแกลูกหมา งั้นก็ให้ลูกหมาบอกความจริงกับเราเองก็แล้วกัน"

เมื่อได้ยินประโยคนั้น หญิงวัยกลางคนก็โกรธจนหัวเราะออกมา พอเห็นว่ามีคนเดินผ่านไปมาเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เธอก็ฉวยโอกาสตะโกนเสียงดังลั่น "ทุกคนมาฟังทางนี้เร็วค่ะ ดูสิคะว่าคนบ้านนี้มันนิสัยแย่ขนาดไหน!"

ชาวเน็ตผู้ชอบเผือกหลายคนถูกดึงดูดให้เข้ามารุมล้อม

"ลูกบ้านนี้ตีหมาสัตว์เลี้ยงของฉันจนบาดเจ็บ แถมยังรังแกลูกฉันอีกต่างหาก!"

"พอฉันให้พวกหล่อนขอโทษแล้วก็ชดใช้ค่าเสียหาย พวกหล่อนก็อ้างว่าจะขอดูกล้องวงจรปิด!"

"พอกล้องวงจรปิดดูไม่ได้ เพื่อที่จะชิ่งหนีไม่ต้องจ่ายเงิน พวกหล่อนก็เลยอ้างว่าจะให้หมาพูดความจริงออกมาเอง มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะคะ เห็นๆ กันอยู่ว่าอยากจะปัดความรับผิดชอบ ทุกคนช่วยมาเป็นพยานให้ฉันทีเถอะค่ะ!"

คำกล่าวหาพร้อมน้ำหูน้ำตาของหญิงวัยกลางคน ช่างดูเหมือนคนที่ถูกรังแกจนทนไม่ไหวจริงๆ

หลายคนที่ได้ฟังความข้างเดียวของเธอ ต่างก็พากันรุมต่อว่าเจียงหยวน บางคนถึงขนาดยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอ

"แม่หนูคนนี้ดูอายุก็ยังน้อย ทำไมมารยาททรามแบบนี้ล่ะ"

"สันดานเสียขนาดนี้ หน้าตาสวยไปก็ไร้ประโยชน์!"

"หมาจะพูดความจริงออกมาได้ยังไง หมามันพูดภาษาคนได้ที่ไหนล่ะ!"

"..."

ม่อโม่เพิ่งเคยเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก ในใจทั้งน้อยใจทั้งหวาดกลัว "แม่จ๋า ทุกคนด่าคุณน้ากันใหญ่เลย ทำยังไงดีจ๊ะ"

จ้านจ้านเองก็ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความกังวล

นึกไม่ถึงเลยว่าคุณน้าจะออกโรงปกป้องน้องสาวด้วย!

ถึงแม้ปกติคุณน้าจะชอบแกล้งเขากับน้องอยู่บ่อยๆ แต่วันนี้คุณน้าใจดีกับพวกเขามากเลยนะ

จ้านจ้านคิดในใจว่า เขาเองก็ควรจะปกป้องคุณน้าบ้างหรือเปล่านะ

เขาจะต้องกล้าหาญเหมือนอุลตร้าแมนให้ได้

เจียงหยวนไม่ได้สนใจว่าไทยมุงจะนินทาเธอยังไง สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือล้างมลทินให้ม่อโม่

เธอหันไปมองลูกสุนัขตัวน้อยในกรงที่ดูสะบักสะบอม กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง หางตาก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ พุ่งพรวดเข้ามาเหมือนพายุหมุน

จ้านจ้านกางแขนออกกั้นขวางอยู่ตรงหน้าเจียงหยวน เสียงใสแจ๋วสั่นเครือเล็กน้อย "พวกคุณห้ามมารังแกคุณน้าของผมนะ!"

เจียงหยวนจ้องมองแผ่นหลังเล็กๆ ของเขาอย่างเหม่อลอย ขอบตารู้สึกร้อนผ่าว ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ โลกทั้งใบดูสว่างไสวอบอุ่นขึ้นมาทันตาเห็น

"จ้านจ้าน" เธอเดินเข้าไปหาเด็กน้อย วางฝ่ามือลงบนศีรษะของเขา เอ่ยเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวคุณน้าจัดการเอง"

จ้านจ้านหันหน้ากลับมา ดวงตากลมโตกระจ่างใสเต็มไปด้วยความห่วงใย

เจียงหยวนส่งสายตาปลอบประโลมให้เด็กน้อยสบายใจ จากนั้นก็กวาดสายตามองกลุ่มไทยมุงด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

"เมื่อกี้มีคนพูดเข้าประเด็นพอดี หมาจะพูดได้ยังไง หมาน่ะพูดได้ค่ะ แค่มันไม่ได้พูดภาษาคนก็เท่านั้นเอง"

หญิงวัยกลางคนรีบพูดจิกกัดทันที "งั้นแกก็ยังจะอ้างว่าจะให้หมาบอกความจริงอีกเรอะ ทั้งๆ ที่ไม่มีใครฟังภาษาหมาออกสักหน่อย!"

เจียงหยวนเลิกคิ้ว "บังเอิญจังเลยนะคะ พอดีฉันมีสัมผัสพิเศษสื่อสารกับสัตว์เลี้ยงได้ ฟังภาษาของพวกมันออกด้วยสิคะ"

หญิงวัยกลางคนชะงักไปหลายวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นพร้อมกับเพื่อนของเธอ

ไม่ใช่แค่พวกเธอเท่านั้น แม้แต่ชาวเน็ตผู้ชอบเผือกยังรู้สึกว่านี่มันเรื่องเพ้อเจ้อชัดๆ

"ขำจะตายอยู่แล้ว คนจะไปฟังภาษาฝูงสัตว์ออกได้ยังไงกัน"

"ฟังไม่ออกหรอกชัวร์ สงสัยกะจะแต่งเรื่องหลอกล่ะสิ!"

"หน้าด้านจริงๆ เพื่อจะไม่ต้องเสียเงินชดใช้ ถึงกับกล้าอ้างว่าตัวเองฟังภาษาหมาออกเนี่ยนะ!"

"..."

ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเจียงหยวนประดับด้วยรอยยิ้ม เธอเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน "งั้นก็มาลองดูกันสิคะ"

เธอจูงมือจ้านจ้านเดินไปที่กรงสัตว์เลี้ยง นั่งยองๆ ลงตรงหน้าลูกหมาแล้วจ้องมองมัน

นี่คือสุนัขพันธุ์ซามอยด์ ขนสีขาวราวหิมะหลายจุดถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน หนังเปิดจนเห็นเนื้อสีแดงสด

คงเป็นเพราะความเจ็บปวด มันจึงนอนขดตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง

【ระบบ 009: กระตุ้นภารกิจใหม่: ช่วยชีวิตลูกสุนัข รางวัลเมื่อสำเร็จ: พจนานุกรมสัตว์ปีก บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ถูกไฟฟ้าช็อต】

เจียงหยวนพูดเสียงเบา "สวัสดีจ้ะเจ้าตัวเล็ก ฉันชื่อเจียงหยวนนะ แกเจ็บมากไหม เรามาคุยกันหน่อยได้ไหม"

ซามอยด์น้อยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเธอ ส่งเสียงร้องครางหงิงๆ อย่างอ่อนแรง "เธอฟังเสี่ยวไป๋พูดรู้เรื่องเหรอ"

เจียงหยวน "รู้เรื่องจ้ะ"

ซามอยด์น้อยสะอื้นไห้ "พี่สาวเจียงหยวน เสี่ยวไป๋เจ็บมากเลย เสี่ยวไป๋เจ็บจังเลย เธอช่วยเสี่ยวไป๋ได้ไหม"

เจียงหยวนขมวดคิ้ว "ฉันจะหาทางช่วยแกนะ แต่ตอนนี้ฉันขอถามอะไรแกสักสองสามข้อก่อน"

ซามอยด์น้อยกัดฟันข่มความเจ็บปวด พยายามรวบรวมสติ "ได้ฮะ!"

"เอ๊ะ แม่หนูคนนี้พูดประโยคนึง เจ้าหมาก็ร้องตอบรับประโยคนึง หรือว่าจะฟังรู้เรื่องจริงๆ วะเนี่ย"

"เป็นไปไม่ได้หรอกน่า! หมามันก็ชอบส่งเสียงตอบรับคนอยู่แล้วไง!"

เจียงหยวนไม่ได้สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น เธอยังคงสื่อสารกับซามอยด์น้อยต่อไป "แผลบนตัวแกนี่ ได้มายังไงเหรอ"

ซามอยด์น้อย "เซวียนเซวียนเป็นคนตีฮะ! เจ็บมากเลย!"

เจียงหยวน "แล้วทำไมเขาถึงไม่ยอมรับล่ะ"

ซามอยด์น้อย "เขาต้องกลัวโดนด่าแน่ๆ เลย! เขาชอบทำแบบนี้ประจำแหละ แม่ของเขาเองก็โดนเขาเอาไม้ตีจนตายเหมือนกัน! เซวียนเซวียนยังบังคับให้ทุกคนเข้าข้างเขาด้วย เขาบอกว่าจะเลี้ยงแมคโดนัลด์ทุกคนเลย!"

เจียงหยวนหันไปมองกลุ่มเด็กน้อย ในนั้นมีเด็กผู้ชายอ้วนผมหยิกอยู่แค่คนเดียว

เขาคงจะเป็นเซวียนเซวียนที่ซามอยด์น้อยพูดถึง

"แกพักผ่อนไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันพาไปโรงพยาบาลสัตว์" เจียงหยวนพูดจบก็ลุกขึ้นยืน

จ้านจ้านเดินตามหลังเธอต้อยๆ นัยน์ตาสีดำสนิทเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม

คุณน้าเก่งจังเลย คุยกับน้องหมาได้ด้วย!

เจียงหยวนเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงวัยกลางคน น้ำเสียงเย็นชา "ฉันถามมาเรียบร้อยแล้ว แผลบนตัวเสี่ยวไป๋หมาของพวกคุณ เป็นฝีมือของเด็กที่ชื่อเซวียนเซวียนต่างหาก ไม่เกี่ยวกับเด็กบ้านฉันเลยสักนิด"

สิ้นเสียงนั้น สีหน้าของเด็กอ้วนที่ชื่อเซวียนเซวียนก็เปลี่ยนไปทันที สายตาลุกลี้ลุกลน ก่อนจะเริ่มลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้น

"แกพูดมั่ว! ฉันไม่ได้ตีเสี่ยวไป๋นะ! ยัยเด็กผู้หญิงนิสัยไม่ดีคนนั้นต่างหากที่เป็นคนตี! เฟยเฟย ฉันพูดถูกใช่ไหม"

คนที่ถูกเรียกชื่อว่าเฟยเฟย ก็คือเด็กผู้หญิงที่ชี้นิ้วด่าม่อโม่ตั้งแต่แรกนั่นเอง

เธอรีบพูดเสริมขึ้นมาว่า "ใช่! พี่เซวียนเซวียนไม่ได้ตีเสี่ยวไป๋ ยัยนี่ต่างหากที่เป็นคนตี!"

เฟยเฟยยื่นนิ้วชี้ไปที่ม่อโม่

ม่อโม่ตาแดงก่ำ โต้กลับเสียงแข็งปนสะอื้น "ฉันไม่ได้ทำนะ!"

ผู้หญิงผมสั้นพอได้ยินเจียงหยวนสาดโคลนใส่ลูกชายตัวเอง ก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที

"เซวียนเซวียนของฉันจิตใจดีมีเมตตา ไม่มีทางลงมือทำร้ายสัตว์ตัวเล็กๆ หรอก! อย่ามาใส่ร้ายลูกชายฉันนะ!"

เจียงหยวนไม่ได้สนใจผู้หญิงผมสั้นที่กำลังโวยวาย แต่หันไปมองเฟยเฟยกับเด็กผู้หญิงอีกสองคนแทน

"เสี่ยวไป๋บอกฉันว่า พวกเธอรวมหัวกันใส่ร้ายเด็กบ้านฉัน เพราะอยากกินแมคโดนัลด์ใช่ไหม"

ได้ยินแบบนั้น เฟยเฟยกับแก๊งเพื่อนสาวก็เบิกตาโพลงพร้อมกันด้วยความตกใจ

แม้แต่เซวียนเซวียนที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแม่ก็ยังทำหน้าเหวอ

เรื่องกินแมคโดนัลด์ ยัยป้านี่ไปรู้มาได้ยังไงเนี่ย

เด็กๆ กลุ่มนี้ไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายเป็นครั้งแรก จึงพร้อมใจกันปฏิเสธเสียงแข็ง

"พวกเราไม่ได้ทำนะ!"

"ใช่ ป้าพูดมั่วซั่ว!"

เสี่ยวไป๋ในกรงใช้แรงเฮือกสุดท้ายส่งเสียงร้องครางประท้วง "โกหก พวกเธอทุกคนกำลังโกหก!"

เจียงหยวนแปลความหมาย "เสี่ยวไป๋บอกว่าพวกเธอกำลังโกหก"

หญิงวัยกลางคนโกรธจัด "นังนี่มันแกล้งทำเป็นผีเข้าสิง ชัดเจนเลยว่าอยากจะปัดความรับผิดชอบ! ทุกคนต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเราด้วยนะคะ!"

[จบแล้ว]