สุดท้ายก็ตกหลุมรักเธอ:บทที่ 24

คฤหาสน์ตระกูลสวี่

สวี่มู่เซินนั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาจับจ้องไปที่หญิงสาวซึ่งหมดสติอยู่บนเตียง

บางทีตอนที่เธอกระโดดลงมาจากชั้นสอง คงไปกระแทกกับของแหลมคมที่ไหนเข้า ทำให้แผลที่ขาของเธอเผยอออกอย่างน่าหวาดเสียว

หมอประจำบ้านกำลังล้างแผลให้เธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “บาดแผลของคุณหนูค่อนข้างลึก ถ้ารักษาไม่ดี อาจจะเป็นแผลเป็นได้ โชคดีที่ไม่ได้กระทบเส้นเลือดใหญ่ ไม่อย่างนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต”

คำพูดนี้ทำให้สวี่มู่เซินขมวดคิ้ว “จะเป็นแผลเป็น?”

หมอลังเลเล็กน้อย “ผมหมายถึง ถ้าดูแลไม่ดี อาจจะ...”

“งั้นก็รักษาให้ดี”

สวี่มู่เซินพูดขัดทันที

หมอหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะเข้าใจความหมายของเขา “ครับ”

เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ผ่าตัดขึ้นมาแล้วตั้งใจเย็บแผล

ในเมื่อคุณชายให้ความสำคัญกับคุณหนูขนาดนี้ จะพลาดไม่ได้เลย

แต่พอมือของเขากดลงบนแผลของสวี่เชียวเชียว ร่างของเธอกลับสั่นสะท้านราวกับถูกไฟช็อต

พร้อมกันนั้น มือของเธอก็โบกสะบัดไปมา ร้องละเมอเสียงดัง “เถียนเถียน! เถียนเถียน!”

สวี่มู่เซินสะดุ้ง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เตียงโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่มือของสวี่เชียวเชียวสะบัดไปมา บังเอิญคว้ามือของเขาไว้แน่น และร่างของเธอก็สงบลงทันที

สวี่มู่เซิน: …

มือของเธอนุ่มราวกับไร้กระดูก

แต่เพียงแค่คิดว่านี่คือมือของผู้หญิงที่เคยเป็นมือที่สาม ความรังเกียจก็แล่นเข้ามาในใจ เขาพยายามดึงมือออก

เขาออกแรงดึง แต่ทันใดนั้น สวี่เชียวเชียวที่สงบลงก็กลับกระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้ง เธอกำมือของเขาแน่นกว่าเดิม “เถียนเถียน! เถียนเถียน อย่าทิ้งฉันไปนะ!”

สวี่มู่เซินขมวดคิ้ว

หมอพูดขึ้น “คุณชาย อย่าขยับครับ ตอนนี้เธอกำลังดิ้นแรง กล้ามเนื้อขาของเธอเกร็งไปหมด ทำให้เย็บแผลลำบาก ได้โปรดอดทนสักครู่”

สวี่มู่เซิน: …

แม้ในใจจะไม่พอใจเป็นร้อยเป็นพัน แต่เมื่อคิดว่าเธอได้รับบาดเจ็บเพราะอะไร เขาก็ยอมทน

เขายืนนิ่งไม่ขยับตัว และแล้ว สวี่เชียวเชียวก็ค่อยๆ สงบลงอีกครั้ง

หลังจากเย็บแผลเสร็จ หมอฉีดยาชาให้เธอ สวี่มู่เซินก็รีบสะบัดมือออกทันที ก่อนจะเดินไปล้างมือในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

เมื่อออกมา เขามองไปที่หมอประจำบ้าน “ดูแลเธอให้ดี”

จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้อง

ก่อนจะก้าวออกจากประตู เขาชะงักเล็กน้อย ภาพที่เธอเสี่ยงชีวิตช่วยเถียนเถียนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าผุดขึ้นมาในหัว

เขาหันกลับมาและสั่งว่า “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น รายงานฉันทันที”

“ครับ”

สวี่มู่เซินเดินเข้าไปในห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มทำงาน

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู เขาเงยหน้าขึ้น เห็นหมอเดินเข้ามา “คุณชาย คุณหนูเริ่มมีไข้แล้วครับ น่าจะเกิดจากแผลติดเชื้อ และอาจเป็นเพราะโดนฝนมาด้วย ผมให้เธอรับน้ำเกลือเรียบร้อยแล้ว”

สวี่มู่เซินละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ “ฉันรับรู้แล้ว”

หมอเดินออกไป

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดงานของเขาก็เสร็จ

เขาลุกขึ้น ตั้งใจจะกลับไปพักผ่อนในห้องของตัวเอง

แต่เมื่อเดินผ่านห้องของสวี่เชียวเชียว เขากลับหยุดเดิน

โดยไม่รู้ตัว เขาเปิดประตูเข้าไป

หมอประจำบ้านนั่งหลับอยู่บนโซฟา

สวี่มู่เซินไม่ปลุกเขา เดินไปที่เตียงและมองสวี่เชียวเชียวใต้แสงไฟสลัว

แม้ในยามหลับ เธอก็ดูไม่สงบ

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น

สวี่มู่เซินก้มลงมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ชื่อที่กระพริบอยู่บนหน้าจอคือ… “ผู้สนับสนุน”